Google 'Translate'

Skadi Discovery Tour
Zeilschip Skadi

1 - 3 mei Skadi terug naar Otranto en naar Othonoi - Griekenelnad

Vandaag varen we 10 mijl naar de haven van Otranto, zuidelijk van San Foca. Hiermee beginnen we aan de terugkeer naar de onderste kust van de hak van Italie en steken we over naar Othonoi Griekenland.

Van Othonoi varen we naar Corfu, Preveza  en vaargebied Lefkas.

Door pijn onstaat een nieuwe droom

 

Voor veel mensen blijft het onbegrijpelijk dat er ogenschijnlijk niets aan de hand is met mij maar achter mijn façade zit de niet meer vol te houden en aanhoudende pijn van anderhalf jaar. Ook ik verwonder mij, mensen, bij een blik in de spiegel. Zelf zie ik ook geen pijn, geen enkele trek in mijn gezicht bewijst dat ik zoveel lijdt en pijn geleden heb en vooral veel verdriet heb. Ja die lippen die stijf zijn en die glimlach die wat vertrokken is, en die neerhangende mondhoeken. maar die krijg je immers allemaal na de 60...? Maar de rest dat zie alleen ik. In het afgelopen jaar zei zorgzame Peter wel eens: ,,eigenlijk zouden we een kruis van fel rood duckttape over je kaak en lippen moeten plakken want dán zeggen de mensen: jeetje, wat mankeer jij?"

Soms komt er iemand op de koffie en die vraagt dan met ongeloof wanneer ik gewoon mee zit te praten:,, ...heb je nu ook pijn?" ,,Ja, voortdurend", zeg ik dan.

Begin vorig jaar zonder dat er nog een pijnstillend medicijn voor mij was voorgeschreven, zat ik lijdend op de bank en besloot, dat als hier niets aan te doen was, ik het leven na zulk een jaar lang, niet zou kunnen volhouden. Met pregabaline werd het uiteindelijk onderdrukt. Ik was nog zo sterk dat ik mezelf dwong om mijn conditie op peil te houden met yoga en wandelen. Ik ben altijd zo sterk geweest om mij met mijn bescheiden make-up en verzorging de uitstraling te geven die iedereen van mij gewend is en die mij o.a. als persoon maakt. Corona beperkte ons om te reizen en voor mij was dat meer een opluchting want ik had er geen vertrouwen in dat ik een treinreis naar een verre vriendin zou kunnen volhouden, èn met praten, èn op visite zitten, of door een stad wandelen. Dat Corona ons tegenhield was een opluchting. Maar zo zoetjes aan zie je steeds minder mensen en raaak je als patient geisoleerd en gedeprimeerd. We gingen naar de boot en begonnen de reis waarbij sommige taken al vermoeiender bleken dan voorheen.  Waarbij ik halverwege dat jaar besefte dat ik na de lunch moest gaan slapen. de neurologe in Volos drukte mij met de neus op dat feit.

En toch deden we vorig jaar in Griekenalnd nog mee aan een etentje, ontmoetingen op boten, deden we een rondje boulevard: ik in mijn nieuwste flatterende jurk en Peter met zijn mooie hoed op. En vrienden zeiden:,, Gosh! You look Posh!" Lipstick en kleding maken een vrouw blij, geven je erkenning van je schoonheid en lokken de complimenten uit waar je je zo goed van gaat voelen, ook als je ziek bent. En dat geeft energie. maar niet voor lang als je continue pijn hebt.

Maaar echt ziek was ik nog niet. De bijwerkingen van zware medicatie kwamen wel, zoals vervlakking van lichamelijk en mentaal gevoel en interesse, geen concentratie, prikkeling van zenuwen en dus ook geen gevoel meer bij seks.

,,Ik moet leven, ik moet alles nog kunnen en willen en doen. Ik ben een mens. Ik wil beleven en genieten. Ook als ik dan gestraft wordt en 2 dagen met nog veel meer pijn op bed moet. Dat heb ik ervoor over". Toen nog wel. Peter zat dan naast me en zei:,,je wist het hè?"

En zo blijf je gewoon appen, berichten mailen, aan iemand verjaardag denken, op straat iemand aan de praat houden.  En thuis val je op de bank van de pijjn en zet: dat had ik niet moeten doen. En ik sleepte mij opeens naar de supermarkt, voor veel mensen het uitje van de dag, omdat iedeeeen al altijd binnen zat.

In mij broeide nog veel strijd om te zoeken naar de fout die de tandarts had gemaakt. Zo ging een jaar voorbij met in het voorjaar bezoeken aan tandarts en kaakchirurg en in Griekenland een neurologe om hulp en een scan. Onze reis had ik volgehouden door de goede zorg van Peter en de discipline van rust nemen, door de hoop dat het toch binnen een jaar zou overgaan. En door de nodige rust tot me nemen op zee. In het najaar nam met de kille grauwe dagen de neerslachtigheid toe en de hopeloosheid van "mijn geval". Ik kon mijzelf niet meer opppakken, ook niet om te gaan wandelen. Nog maar net oppakken om kennissen te zien en van lieverlee gingen wij afspraken uitstellen en afzeggen. Slechts de zonen zagen wij nog , rond Kerst en nog steeds ging zo'n optimaal gezellige gepaard met pijn. Dus hoe triest was het wel niet om dan die dag tegen je zoon te moeten zeggen:,,sorry je mam moet op bed liggen". En snikkend viel ik neer om hopleijk wel wat opgeladen te zijn voor het eten, waar ik niet de energie voor had om te bereiden; Peter deed alles.

En dan komt de tijd dat pijn mentaal niet meer begrijpelijk en acceptabel is en je gek maakt. Het hoe en waarom. Waarom ik? De machteloze woede dat tandarts Dobbelaere dit zo verkeerd heeft gedaan, de gevolgen die zoveel impact hebben, zolang, altijd maar door.... Bezoek aan artsen, maken van scans, om maar bewijs te vinden dat er technisch iets verkeerd zit. Tot slot schreef Peter op de Zorgkaart van Nederland een harde kritiek over de tandpraktijk en vooral hun nagelaten nazorg. En we probeerden daarmee een hoofdstuk af te sluiten.

Door meedenken en -doen van vrienden Tony en Lieve ben ik via betrokken Belgische tandheelkundigen beland bij ECC in Velzen en na 2 x een ketamineifuus behandeling binnen 3 maanden is eindelijk de pijn wat minder maar neemt wel weer wat toe met opwinding, met praten, met een uur actief of sportief zijn, een bezoek aan een winkel en helemaal bezoek van iemand thuis. Uitgaan is uitgesloten. Ik wandel en fiets niet meer. Ik reis niet en als we reizen per auto rijdt Peter en er kunnen geen 3 dingen op 1 dag.

Het centraal zenuwstelsel is nu volledig op tilt geslagen waardoor lijf en ledematen van binnen aan een verlammend getril onderhevig zijn. Alleen met rust en nog weer andere extra medicatie gaat het beter. Nog steeds wordt het ritme van elke dag bepaald door de conditie, pijn, en medicatie. En helemaal door geen 3 dingen op 1 dag te doen. Alles met mate, afgewisseld met liggen, en ik ga inde fout als ik een pilletje vergeet, ook nog met buren sta te babbelen en al een  wandelingetje achter de rug heb. Het is 1 van de 3, niet alledrie.

Na visite ben ik 2 dagen ziek. Na de afgelopen autoreis naar Crotone was ik 2 dagen ziek. Een paar dagen helemaal opgeknapt en actief en daarna weer helemaal afgeknapt en bedlegerig met heviger pijn. Pijn...is er nog altijd al is het nu op de schaal van 1 naar 10: een 4/5 en soms een 3.

We gaan niet op stap om de omgeving te verkennen, we zitten op de boot met de katten en nemen de dag zoals hij komt en zien elke dag aan of er iets meer kan of niet. Eigenlijk verlang ik nu naar de simpelste dingen van het leven en is er een verzadiging over mij heen gekmen van al het reizen naar mooie landstreken en eilanden.

,, Ik zou zo graag een dagje naar de stad gaan, naar Den haag, simpelweg een zoon zien, op zijn bank neerploffen. Misschien lunchen bij mijn vaste café. Of eens lachen met een vriendin, winkelen, eten, terug met de tram. Lam geslagen verlang ik naar eenvoudige dingen van thuis. Terwijl ik zo iets bevoorrechts doe als op een zeilschip de Middellandse Zee bevaren. Huilend bekende ik tegen Peter: ,,Ik hoef alleen maar op een stoeltje in de zon te zitten,  in een bloemenveldje". Starend in de verte mijmer ik over onze reis, hoe mooi het is om de bewoners van al die verre landen te spreken en zien hoe ze leven, de plaats die Peter en ik in die wereld innemen en dan...mijn herstel. Wanneer ? Ja wanneer, alsjeblieft!

Deze week is in een serieus gesprek over het verdere veroop van de Adriatc reis besloten radicaal te stoppen met de route naar Venetie. Ja helemaal met de tour rond de Adriatische kusten. Kostenplaatje, vermoeidheid, ongemak hebben meegeteld in het besluit om om te keren en naar een bekend en dus gemakkelijk zeilgebied te varen:de Ionian. Daar weten we precies waar en hoe we de boot moeten vastleggen. Waarheen we kunnen om te schuilenvoor harde wind. Waar we inkopen kunnen doen en eten. Kortom waar het reisleven niet ongemakkelijk en dus niet vermoeiend is.

Mede door de impact van dit alles is bij Peter en mij ook het idee opgekomen om het varen meer in evenwicht te brengen en te gaan combineren met wonen. Liefst in een zonovergoten woonplaats met een tuin met veel bloemen. Daarom hebben we besloten om in oktober naar Spanje te rijden en tijdelijk een woning te huren. Om ons te orienteren en misschien wel voorgoed te gaan wonen". Want herstel van lichaam en geest staat op de eerste plaats. Door rust, zon en meer evenwicht. En Peter wil invulling geven aan een nieuwe droom: misschien een klein landgoed met fruitbomen, bij een leuk huis dat we helemaal naar ons beider zin kunnen maken.

Wanneer is een gast geen last?

We hebben er allemaal wel eens mee te maken. Het moment dat irritaties optreden wanneer mensen een tijd dicht op elkaar een kleine ruimte moeten delen. Thuis, op een vakantie in een huisje, tijdens een logeerpartij, een uitje van je werk, en …op een boot. Soms moeten gasten en de gastheer en -vrouw invoeglijk zijn maar dat invoeglijk zijn heeft een grens. Aan de kant van het bezoek heerst vaak onwetendheid en onbegrip. Bootregels worden overdreven gevonden, ongemakkelijk en vaak druist dat tegen eigen gewoontes of principes in. Bijvoorbeeld als het gaat om gebruik van- en wegwerpen van toiletpapier, plastic, afval en (overmatig) gebruik van water. Mensen ergeren zich aan elkaars gewoonten bij gebruik van de keuken, badkamer en de PC. Geen wonder dat de sensatie-tv-programma’s die zich afspelen in een villa waarbij een aantal karakters bij elkaar gezet worden zo populair zijn. En dat is nog grote een villa, hoe moet dat dan op een boot? Het maakt wel enig verschil of je in een groot luxe charterjacht stapt. Daar hoef je niet zelf te koken en betaal je voor het gemak dat je wenst. Op een zeilboot werkt het anders. Een goede zeil-etiquette is daarom essentieel en onthoud dat je op bezoek kmt bij mensen die het grootste deel van de tijd alleen zijn.

Lees verder

Katten mee aan boord of niet

Is de kust veilig?

Terugkijkend op onze reis vanaf mei 2015 is “katten aan boord” een succes. Op voorwaarde dat je zorg en liefde investeert en tijd voor ze maakt. N.B. het tempo van onze reis wordt medebepaald door de katten.

 Aandacht voor een Siamees gaat met een gebruiksaanwijzing want deze kat is zeer eigenzinnig.

  • Hij/zij doet niet wat hij niet wil doen en doet wat wij niet willen dat hij doet.
  • Hij/zij kan zeer volgzaam kan zijn en bevelen opvolgen, zoals een getrainde hond. Dus kan hij leren maar ook makkelijk afleren
  • Hij/zij kan heel goed berusten in vervelende situaties (regen, wind, hitte, golven en omgevingsherrie: kades met muziek, hard pratende visite) door te gaan slapen, soms met een oor gespitst en een oog half open. Toch wordt hij toch moe van alle geluiden en indrukken) en wanneer de rust is gekeerd gaat hij nogmaals slapen.

In de loop van de reis hebben de huiskatten hun eigen ritme ontwikkeld, waarbij de boot hun huis is geworden. Een huisdier op een woonboot is net zo huiselijk als een huisdier in een woonhuis. De zeilers die een kat mee hebben genomen zijn allemaal enthousiast. Sommige katten waren er al, sommigen worden van de straat geplukt in het zonnige zuiden en krijgen ineens een tweede leven op de boot.

Lees verder

Tyreens purper

Brandhoren slak

Naarmate we langer en verder reizen door de wieg van onze beschaving raken wij steeds meer meer geïntrigeerd door de antieke wereld, want elk voor ons nieuw geschiedkundig verhaal, elke acheologische vondst verbindt elkaar en immers ons. Zo loopt onze reis over het spoor van de Griekse, Romeinse beschaving en ook meerdere latere culturen die daarna hun invloeden hadden in Europa en Klein-Azië. We ontdekken het verband tussen de puzzelstukjes die ons zijn bijgebleven uit allerlei geschiedverhalen van o.a. Griekse en Romeinse historici, uit eigentijdse literatuur en lectuur en uit documentaires. Je kunt geen 5 mijl varen, geen kilometer lopen of je stuit op vondsten en bijzondere wetenswaardigheden uit de antieke wereld.

Een van de kleine ontdekkingen deden we in Ermiona. De regio waar ooit de verwerking en handel van een schelpdier plaatsvond en 1000 jaar floreerde. Het product heet Phorphery en  het werd op Ermioni gekweekt. De slak werd verwerkt tot een koninklijke paarse kleurstof. De resterende schelp werd vermalen tot grint en gebruikt voor paden en cement voor huizen. Op het schiereilandje van Ermioni liggen nog resten van het "gravel".

Hier slaan we een paar bladzijden terug naar het oude Rome, waarover we o.a. lazen dat alleen hooggeplaatste personen zich konden permitteren om kleding van de kleur paars te dragen. Zo duur en zeldzaam was het.

 

Lees verder

Rivieren van zand, artikel van Kees Floor

Afbeeldingen van de rivieren van zand

 

De woestijnen van noordelijk Afrika bevatten gigantische hoeveelheden zand, waarvan elk jaar naar schatting 800 miljoen ton in de dampkring terecht komt. Dat is 70% van de totale hoeveelheid zand die alle woestijnen gezamenlijk aan de atmosfeer leveren. Ook is het zes maal zoveel als de uitstoot van de woestijnen van Azië, de op een na grootste zandleverancier. Het zand wordt meegevoerd door de wind, die het vaak tot buiten de grenzen voert van het continent waar het vandaan komt. Soms bereikt het Saharazand met een langgerekte, zuidelijke luchtstroming Nederland, Groot-Brittannië of Scandinavië. Het leeuwendeel van het zand dat Afrika verlaat, trekt echter naar het westen, richting Atlantische Oceaan. Daardoor baden de Canarische Eilanden en Kaapverdië af en toe in het Saharazand. Wel zal onderweg een deel ervan, vooral bestaande uit de grotere en daardoor zwaardere zandkorrels, verloren zijn gegaan en in zee terecht zijn gekomen.

 

Lees verder

Woning verhuren tijdens je reis? De valkuilen.

1 juni 2017 schreven wij:

,,Hoera, we hebben de huurder van onze woning uit ons huis gekregen, met hulp van een advocate. Het huis was onaantrekkelijk kaal en zielloos geworden omdat de laatste huurder dwangmatig en manipulatief een groot deel van onze spullen door ons heeft laten verwijderen en zelf respectloos resterende spullen van ons in dozen heeft gepropt en in kasten heeft gemoffeld. Peter heeft binnen 2 dagen ons uitgeholde huis leven, sfeer en karakter ingeblazen zodat het gemeubileerd verhuurd kan worden zoals van begin verhuurperiode af aan overeengekomen was met huurders, en onze incapabele makelaar. Deze keer worden we zeer professioneel, -in alle aspecten, bijgestaan door BELVILLA".

 

Lees verder

Charterfun

Vrijdag is de dag dat de charterboten terug moeten komen naar hun thuishaven. Skadi ligt aan een van de charterpontons. Even gaat het door het hoofd dat Skadi alweer weggestuurd zou worden, net als in Pula, maar dan sluiten we ons deze keer gewoon op, net als de Italianen toen die dag.

 

Lees verder

1   |   2   |   3   |   4   |   5      »      

Skadi en Buona vista in Keri baai

2022 Skadi weer terug naar de Ionian.

Skadi ligt in Katakolon, we varen op met Buona Vista en trekken al geruime tijd op met Jacqueline en Gerard. Aangezien Annelies, onze trouwe blogschrijfster,  zich niet aan alles en iedereen tegelijk kan wijden en in eerste instantie wel aan haar genezing lopen we achter met het blog. Plan: na Katakolon naar Mesolonghi en dan met buona Vista verder kijken. Zij hebben nog een maand, wij 2, want we willen in augustus al terug naar de winterstalling Crotone en dan naar Spanje rijden.

Schepen die wij o.a. volgen: Passion, Grey Hippo, Iskra, Gioconda, Sea Angel, Calypso, Vida Vagabunda.

Huur ons huis

vakantiewoning te huur in Zeeland

Ons mooie huis in Vlissingen vlak bij zee is te huur. Klik op onderstaande link voor info en om te boeken.

Vakantiewoning aan zee te huur

Bezoekers vandaag: 57Laatste wijziging: 26-06-2022