Google 'Translate'

Skadi Discovery Tour
Zeilschip Skadi
 

15 - 17 september, naar Lefkas stad, bezoek dierenarts

 
SY Skadi in Myticas

13 - 14 september, van Astakos naar Myticas, delicaat oponthoud

De wind die voorspeld was komt niet en het ziet er allemaal nogal tam uit in deze hoek. En om de gulden middenweg te kiezen tussen twee geheel verschillende meningen over deze haven, kiezen we voor vertrek, na twee dagen verblijf in Astakos.

Het wordt een snelle tocht op de motor, o.a. omdat de winden van alle kanten komen. We naderen Kalamos en zijn op vaart naar Palairos noordelijk van Myticas, wanneer er ineens een geluid door de boot knalt alsof we hele tuinhekken hebben meegesleurd. Een krabbenkooi? Of een touw? De schroef hapert maar blijft toch nog draaien en Peter besluit te stoppen in de baai van Myticas om een duik te nemen naar de schroef. Op wat langzamer tempo varen we de baai in. Peter duikt meteen onder de boot en Annelies ziet de luchtbellen boven water komen. Dan is Peter alweer op het oppervlak en gooit de veroorzaker van de klap op het dek: een bikini. We hebben al van alles opgevist en in onze- en andermans schroef gezien, maar een bikinitop..../! Maatje 75C. Iemand hem kwijt? Meld je bij Skadi "wie-de-bikini-past-trekke-hem-aan".

We blijven een dag want we verlangen naar stil ankeren en zwemmen en dat kan hier zo mooi tussen de woeste bergen van Myticas, de groene heuvels van Kalamos en de verten van Ioniê. Al spoedig blijkt dat we hier wat langer moeten verpozen want we hebben opeens patienten aan boord: Peter heeft buikpijn en is misselijk, Freija geeft over en eet en drinkt niet meer, Annelies heeft een splinter van een cm. in haar pink net naast haar nagel. Na een dag op het water is Freija niet meer aan het overgeven, maar drinkt niet en eet amper. Peter geeft haar de volgende middag drinken door met een injectiespuit water in haar bek te spuiten. Hoera, het blijft in de maag. Peter ligt veel op bed, leest, slaapt en eet weinig. En Peter opereert de pink van Annelies. Een moment dat je beseft dat je een hoop medicamenten aan boord hebt maar geen fatsoenlijke pincet. En wanneer je de poes wil temperaturen blijkt er geen batterijtje in je thermometer te zitten. In thermometer nr. 2 zit een leeg batterijtje. Hoi, gelukkig hebben we batterijtjes gekocht bij de Lidl maar die zitten dermate vast verpakt dat we die er niet uit kunnen krijgen, het kost een hoop gewroet.

Freija heeft geen koorts maar we kijken het nog een dag aan en anders gaan we naar de dierenarts in Levkas stad. Dat betekent dat we hier even in het noorden blijven. Palairos, Varkensbaai, en Levkas. De weerberichten zien er voorreffelijk uit en we plannen om Levkas heen te varen op vrijdag, naar Preveza. Een van de laatste haltes. Het voelt een beetje gek zo nog te ankeren en niets meer te ontdekken. Je wordt heen en weer geslingerd tussen het gevoel nog zoveel te kunnen zien en anderzijds naar huis te willen. Hier te verblijven is prachtig  maar het voelt ook als volmaken van de laatste weken totdat de dag er is dat je op je overwinterplek moet zijn. Bizar: verplicht genieten.

 
SY Skadi in Astakos

10 - 12 september, passief in Astakos

Na een stille nacht, ook op de kade, ontwaken de katten om 06.00 uur. Het is nog donker. We gaan nu nog niet naar buiten. De Duitsers hebben 24 per dag de navigatielichten aan, je ken maar beter op zeker gaan niewaar? We doezelen wat en de katten spelen, mauwen, rennen elkaar achterna en ijsberen rond. Waarom gaan we niet naar buiten? Om 07.00 uur gaat Annelies naar de kuip. De katten volgen. Maar de kade is toch wel een beetje beangstigend. Odin keert terug naar Peter. Freija verkent de omgeving vanaf de boot. Die Deutschen ziehen ab. Schüss!

We doen een klusje: een 12 volt stekker aan de kuiptafel, lekker handig met al die telefoons, I-pads etc. Checken van de afstandsbediening voor de ankerlier: geen euvel gevonden maar het zou in de draad kunnen zitten. Klusje voor thuis in de winter. Nieuwe oogjes maken in de voetrail voor het net. Annelies werkt de website bij, hoofdstuk ankeren/havens en de routekaart op Google. Elke dag een uurtje, een stukje. We doen een rondje dorp. Niet veel aan, 2 goede supermarkten, veel café's, geen ijscokraam.

Astakos, betekent letterlijk 'kreeft', is een kustplaats in het westen van het departement Etoloakarnania. Het ligt in een diepe baai, op de hellingen van de berg Veloutsa, naast een vruchtbare vlakte, 85 km van de stad Preveza en 58 km van Agrinio. Het is een levendig stadje waar een haven is. Aan de haven zijn leuke tavernes en cafés. Vanaf de haven vertrekken bootjes naar o.a. Ithaki en Kefalonia. Naast de haven bevindt zich het strand van Astakos. De inwoners van het stadje houden zich met de visserij en de landbouw bezig. In dit gebied worden ook goede wijnen geproduceerd. Een belangrijke bezienswaardigheid in het stadje zijn de vele mooie traditionele herenhuizen. Ook het Agrabelou volkenkundig museum is erg interessant.

Helaas zijn die enkele traditionele herenhuizen een bouwval. De mooie balkons verraden een tijd van welvaart, van vergane glorie. We nemen een koffie op een hoekje van de haven waar we bediend worden door een meisje van 13, dat mag in dit land...Wanneer we de volgende dag een wandeling maken langs de rotskust komen we langs hotel Stratos en vragen daar of we ergens een scooter kunnen huren. De receptionist spreekt amper Engels en vraagt: ,,Scoo-ter?" alsof we het over een buitenaards wezen hebben. Ja, een scooter, broem broem. Nee, hij zou niet weten waar je dat kunt krijgen...Misschien in Nafpaktos. Nafpaktos....93 km verder. Kan je je voorstellen dat je in Vlissingen geen scooter zou kunnen huren en die dan in Breda moet halen? En dat terwijl hier iedereen een scooter heeft. In het ernaast liggende café zitten 4 Grieken op een terras en Annelies stapt erop af. Kalimera, do you speak English? Ja, één spreekt Engels. Maar een scooter....? ,,No, not in thís town!"

We geven het op en vervolgen onze idyllische wandeling langs de kust, allereerst langs het pronkstuk van het dorp: het herenhuis dat nog bewoond wordt, achter een groot blauw hek.

Neoklassieke architectuur
In totaal worden 21 huizen, typisch voor de neoklassieke architectuur van Astakos, beschouwd als nationale beschermingsgebieden. Het neoklassieke type huis omvat echter meer. De meeste van hen hebben prachtige fresco's in hun interieur, prachtig verfraaide plafonds en opvallende decoratieve details. Gebaseerd op de 2e periode van de Griekse neoklassieke architectuur, is de overheersende kleur in Astakos-huizen oker.

Ons pad leidt langs enkele kleine grintstrandjes met ligbedden en parasols, die nu niet meer geëxploiteerd lijken te worden. Hier en daar stopt een werkman om even uit zijn truck te stappen en in zee af te koelen. Het is hier nog steeds erg warm, eind van de week is het opnieuw 32 graden. Waar de kustlijn een bocht maakt onder dennen en boven rotsen staat een kleine kapel in een parkje met waterpompen en herten. Het complex bevat ook een restaurant en kippen- en pauwenhok. Duidelijk geschikt voor grote groepenbezoekers. Het is behoorlijk warm wanneer we teruglopen. Annelies heeft maar 4 uur geslapen en is niet in conditie. Ons leven op de boot bestaat uit weinig. We hebben ook een meningsverschil, en dat vergt energie. In een passieve toestand als deze komt er van alles naar boven...Daarbij komt eveneens om de hoek kijken dat Annelies het hier niet prettig vindt en voor Peter is het een prachtplek; alles in de buurt en we liggen vooral erg veilig. Want eind van de week komt er veel wind uit de bergen - niet uit zee dus we verwachten geen swell- maar ook regen en mogelijk onweer. Dus....ergens anders kunnen we beter niet heen gaan. Ook Nidri lijkt minder beschut de komende dagen. Maar voor Annelies geldt: zo dicht aan de straat is alle privacy weg en de katten zijn kwetsbaar als ze een stap op de kade wagen. De vraag komt bij Annelies op of we niet allebei gewoon moe zijn, toe aan thuis en dingen van thuis en wellicht moeten we volgend jaar eerder terugkeren.

Dan lijkt Freija aan de kade gewend te raken en waagt een stap over de straat. Peter en Annelies zijn het eens dat ze aan een tuigje moet. En op de rand van een verhoogd perk gaat Peter met de buurman zitten praten en met Freija aan de lijn in het gras. Je ziet haar bruine oortjes boven het groen uitsteken- een koddig gezicht.

We liggen naast een bekend schip van vorig jaar. Na een dag zijn we erachter waar we elkaar ontmoet hebben, en dat was in Agios Nicolaos-Zakynthos. Ina en Mike, ze introceren het nieuwe gezelschapsspel dat in Marina di Ragusa afgelopen winter een Hype was. Een combinatie van mens-erger-je-niet en het kaartspel "pesten". Zeker een verslaving en ook Peter gaat een vloerplaat meenemen naar huis om daar de gaatjes van het spelbord in uit te frezen. Ondertussen is de Allegra vertrokken naar Kalamos en wij wachten het weer af. Het plan om de westkusten van Kefalonia en Levkas te bevaren lijkt niet haalbaar met de wind- of we moeten tot dinsdag wachten. Kijk je mee op Windy? Zeg maar wanneer we moeten gaan.

 
Reis 2019 zeilschip Skadi. Gezicht vanaf terras in Myticas

9 september, van Myticas naar Astakos/Astakou, 15,4 mijl, Ionië op zijn mooist

We doen te voet eerst een rondje dorp en vinden een mengeling van ontluikende faciliteiten voor startend toerisme. En daar letterlijk tussenin het straatvuil, de katten, vervallen huisjes, oude auto's al dan niet in gebruik of achtergelaten om weg te roesten en een opgeknapte B&B of koffiebar. We passeren zeker 4 mini markets en we doen een paar boodschappen. Het trendy café heeft ook taartjes en we strijken neer aan de betonnen waterkant om te genieten van de blik op bergen, zee, huisjes en een steigertje, waar 1 zeilschip kan aanmeren om bijv. water te tanken. Wij twijfelen over de diepte daar en wachten een volgende haven af om de tanks te vullen. De kleine haven van Myticas biedt ruimte voor een schip of 8, er liggen een paar lokale boten aan een mooringlijn. Uitzichten tussen steegjes door naar de blauwe ietwat troebele zee, gelijk een gin-blue cocktail, zijn prachtig.

We laten de vervallen huizen voor wat het is met gemengde gevoelens. Myticas heeft zo zijn onbedorven charme terwijl aan de overkant alles verpest is door toerisme, winkels en troep uit China. Waar kies jij voor...?

De geringe wind staat zuid-zuidoost dus we kunnen zeilen en we kruisen een beetje sloom tussen vasteland en het groene bergachtige eiland Kalamos. Na 12.00 uur trekt de wind aan, we varen 2,5 - 3 knopen, - zachtkens gaat ons bootje. Dan is er een windshift van 90 graden en we varen in een rechte lijn naar kaap Petinari, 5 knopen op 3 bft.

Er zijn wat mooie plekjes vòòr de kaap waarvan 2 bezet door een visfarm. Eén ankerplek is erg open en geschikt voor 1 boot. We doen een stormrondje om de Tourviglia kaap en vlak daarachter ontvouwt zich tussen gekloofde beboste heuvels een mooie eenzame ankerbaai. Er is van bekend dat dit water niet helemaal helder is net als bij Mytica. Er ligt 1 schip aan een mooi goudbruin strandje met een enkele denneboom. We slaan hem over ook al is hij aantrekkelijk. En gelukkig maar want dan is er een opeens een behoorlijke valwind uit de hoek van de ankerbaai en we schudden allebei: uh uh nee! Geen goede plek zo tussen de bergen. Het schip dat er ligt is naar de andere kust gezwierd en ligt dus met heel veel ketting uit. Ook geen goed idee om daar bij te gaan liggen.

We varen aan de zuidkust met zuidwesten wind maar de wind gaat tollen met valwinden van 22 knopen. Een algeheel mooie tocht langs de groene heuvels van de zuidkant van dit gebied. We zeilen nog steeds maar de valwinden zijn zeer plotseling en ook variërend in sterkte en Annelies laat Skadi diverse keren voor de wind weglopen om de vlaag op te vangen. We zien Astakos opdoemen en besluiten het grootzeil, dat al een poos met een knik in de schoot is gezet, weg te halen en precies op tijd. Een valwind van 30 knopen raast over de boot.

Geen idee hoe de kade eruit ziet nemen we rustig een kijkje. De valwinden zijn vanuit de ruige bergen achter het stadje ook nog sterk en Peter zet Skadi perfect aan de wal. Samenwerking met Annelies die ketting blijft uitgooien want Skadi mag niet stoppen omdat de boot dan door de wind gegrepen kan worden. We worden geholpen door....Marco en Irana van de Allegra-wat een verrassing. Naast ons liggen ook Engelsen, pardon Schotten en Peter gooit er meteen een gewiekste opmerking over de Brexit in. En die komt goed gelukt aan. Tjonge jonge....we volgen de politiek op dit moment ook, maar vooral niet te fanatiek.

Na ons komt een boot Duitse grijze "honden" die geen boe of ba zeggen en hun ketting over de onze uitgooien. Peter staat voorop de Skadi en meldt dat, nog een keer en nog een keer maar ze zeggen niets en gaan keihard door. Wanneer 1 van hen roggelend langs onze boot loopt en op de straat spuugt weten we wat voor "volk" het is. Jawohl!

De kade is naar het idee van Annelies te druk en dat komt grotendeels omdat de katten hier niet veel vrijheid hebben: verkeer en mensen te dichtbij. We doen het ermee. Ook loopt er een zigeuner familie. We aanschouwen het tafereel van pa, oma en tiener. De tiener houdt de hand op bij een boot. De oma wandelt de kade en bekijkt alles...en de pa zit verscholen op een terras van een gesloten restaurant, onder een dikke boom, vrij onopgemerkt orders uit te delen. Vanavond halen we alles weg uit de kuip-dat is duidelijk.

Een restauranthouder tegenover ons begint zich in de loop van de avond irritant op te dringen. Hij heeft al kennis gemaakt met Peter, lokt Annelies naar de straat en neemt de plotselinge vrijheid om, wanneer Annelies hem een hand schudt, over haar wang te wrijven. Gadverdamme! En we krijgen een klein flesje wijn. Rot op man. Hij blijft toch steeds in de buurt. De katten zitten bij Peter en wagen de hele avond geen stap op straat. Annelies gaat binnen muziek luisteren en youtube filmpjes kijken met een bakje kwark erbij. Morgen bijven we, dat wordt nog wat met de kwal van dat restaurant.

 
SY Skadi in Myticas

8 september, van Nidri naar het vasteland Myticas, een ontdekking

Wind Oost zuidoost 2- 3Bft. Temperatuur 30 graden. Ojee wat koud: zeewater 29,6 graden. Half bewolkt.

Dag Nidri, we varen weg en komen heel misschien nog even terug. Maar als we vi de westkust van Kefaloni kunnen - als het weer het toelaat- dan varen we meteen naar Preveza. Een prachtig zeiltochtje en het is best nog druk met charterbootjes. De meesten vertrekken echter naar het zuiden. Wij weten dat het op het eiland Kalamos nog heel druk kan zijn: stapelen in de haven van het stadje tot wel 200 boten aan elkaar. Wij kiezen dus voor de stille overkant: Myticas aan het vasteland. Een vrij onbekend stadje en  een ruime mooie ankerbaai aan de voet van een bergmassief.

Myticas

Mytikas ligt aan de rand van een grote vlakte aan de westkust van het Griekse departement Etoloakarnania. Het is een departement waar de zuidelijke uitlopers van het Pindos gebergte uitkomen. En dat is duidelijk te zien aan de steile onbegroeide hoge hellingen die Myticas omringen. Een wild hoog landschap aan een vruchtbare vlakte. Indrukwekkend en fotogeniek. Het is een vissersdorp dat ongeveer een kilometer van het eilandje Kalamos ligt aan de Ionische zee. De kleine witte huizen met rode daken in Mytikas zijn tot aan het water gebouwd. Een beeldschoon gezicht vanaf de zee. Vanaf de haven van Mytikas wordt het eilandje Kalamos bevoorraadt, dagelijks varen er meerdere bootjes heen en weer naar het eiland. Het dorp is vrij nieuw want het is pas in de 19e eeuw gesticht door inwoners van naburige dorpen. De inwoners van Mytikas zijn van beroep vooral visser, landbouwer of veehouder

We genieten enorm van de natur: de bergen, de zee, het uitzicht en we zwemmen een paar keer. Er staat behoorlijk stroming dus we gaan niet te ver van de boot. Peter krabt de boot aan de onderkant wat af en verder bestaat het leven uit....nietsdoen, eten en slapen. Met een prachtige zonsonergang.

 
September vroeg ochtendlicht SY Skadi in Vlikho baai

1 - 6 september, een week met zeilvrienden in Griekenland

Ben je ook in de September stemming....?

Été Indien of Indian Summer, de nazomer, oudewijvenzomer of sint-michielszomer is de periode van eind september tot half november waarin het nog zomerachtig weer kan zijn. Weliswaar daalt in deze tijd van het jaar de gemiddelde middagtemperatuur in De Bilt van ongeveer 20 graden naar 9 graden, maar er zijn ook regelmatig periodes die volledig aan de zomer doen denken.

In het Middellandse Zeegebied zijn de temperaturen niet meer heel hoog, de zon steekt niet meer, het zeewater is nog steeds warm. Er is minder drukte in de toeristenoorden. Je kunt comfortabeler autotochten maken langs de kusten en prettiger wandelen. En....voor veel mensen geldt tegenwoordig: een Cruise maken is in dit jaargetijde het mooist. De oorsprong van de Indian Summer ligt in Noord-Amerika en staat voor ene periode waarin het voor de tijd van het jaar, de herfst, erg warm is na een periode waarin het juist koud en herfstachtig was. Het is zonnig en de luchten zijn blauw, maar tegelijkertijd verkleuren de blaadjes aan de bomen. Oorspronkelijk werd alleen de periode in november zo genoemd, maar volgens klimatologen mag plotselinge warmte in september ook Indian Summer genoemd worden. Op facebook komen de foto's van anderen voorbij die in de bergen wonen, een bergpas rijden en de eerste sneeuw zien op 2100 meter. Bossen in de mist. Bloemen met dauw.

Vlikho baai laat zich van haar mooiste kant zien. Een plaatje uit een kalender. Een ansichtkaart die je aan het dromen zet en wij liggen er midden in. Elke dag beseffen wij hoe bevoorrecht we zijn. De dagen waarop je "klaar" bent met de periodes van 36 graden die 5 dagen duurde, daartussen de 33 graden die 10 weken duurde, de zon die je niet kon velen op je hoofd en in je ogen. Je constant ventilatie zocht in de boot of - gelukkig kan dat op Skadi tegenwoordig- de generator moet aanzetten + de airco in de kajuit om het uit te houden in de warmste uren tussen 15.00 en 19.00 uur wanneer de hitte op zijn ergst is. Boot onder alle zonneschermen, ramen dicht en siesta houden. Thuis zeggen mensen: heerlijk die zon. Je gaat toch wel naar het strand? Mensen... wij hoeven niet meer naar het strand. En we hoeven niet bruin te worden. We worden dat vanzelf in 6 maanden en we kunnen 6 maanden lang naar het strand liefst als het INDIAN SUMMER is.

De ochtend op Skadi begint natuurlijk met de katten die de zilte lucht willen ruiken en de tinteling van de dag die begint. Om 06.30 gaan nu pas de deurtjes open. Na het poetsritueel rent Odin naar buiten en zit op zijn troon-de Bimini. Freija volgt voorzichtig en blijft op de bank in de kuip over het water uitkijken. Odin rent over de boot en bekijkt als een soldaat op een wachttoren vanuit alle hoeken de omgeving en of er dreiging uit de verte is. Hooguit Bella, de kat op zeiljacht Zin'. Daarna imponeert hij zijn onzichtbare rivalen door over Skadi te paraderen op de giek te springen en hard mauwend heen en weer te lopen. Zelfs Freija is na al die jaren (8 ondertussen) geïntimideerd en blaast de aftocht: wanneer mijn  broer zo de ochtend begint, kan ik maar beter binnen schuilen.

Annelies geniet van de glasheldere spiegeling van water, beboste bergen en schepen, met een kopje koffie in de hand. Hier wil je nooit meer weg. In ons volgende artikel in magazine Boot spreken wij over onze tien mooiste ankerplekken gedurende onze reis tot nu toe. En Nidiri/Vlikho baai is er een van. We zwemmen nog niet in de baai want er zijn tientallen spiegelei-kwallen en heel groot. Ook een beetje viezig bruin van kleur, heel anders dan dit mooie exemplaar dat we op de Balearen hebben gefilmd. Ze zijn ongevaarlijk. Maar wel nieuwsgierig. Dat betekent dat er een kwal langs je benen glijdt in het water...nee, liever niet.

We ontmoeten hier de vrienden Alan en Maggie, Louis en Frank van zeiljacht Zin', en onze jonste vrienden van de camper: Geert en Ineke met wie we ontzettend veel gemeen hebben langs de kant van land en water. We nemen hen mee op een zeildagje en leggen Skadi op anker in Varko baai met zij mooie strand en heldere water. Ook ankert opeens de Paikea in Vlikho en we kijken uit naar nog meer bekende schepen. Nidri is een eindbestemming in de reis van velen. Een plek waar je op adem kan komen, je gepuzzel in de weerberichten kan laten vallen en de tijd hebt om van de laatste mooie ankerdagen in de natuur te genieten zonder de haast en de berekening om nog op tijd in je overwinterhaven aan te komen. Die is hier namelijk vlakbij. Voor de meesten is dat Prèveza, voor ons Crotone, zuid Italië. Als het moet kunnen we daar in 2 dagen zijn. Als het moet omdat zich wellicht opeens slecht weer zou aankondigen.

We bezoeken de nautische winkel maar vinden niets (tweedehands) van onze gading. We eten een ijsje, we wandelen met Louis en Frank langs de kust en genieten onder een pergola van klimplanten en druiven van een cappuccino, aan de waterkant waar de dinghy ligt aangemeerd, met zicht op de bergen en de bootjes. We kijken en nemen een slokje...We praten en Peter geeft veel advies over varen, energie, zonnecellen en zonbescherming. We gaan een hapje eten met hen en later ook met Maggie en Alan. We blazen weer eens het lekke kussen van ons Voorniksniebangniebootje op en varen naar Nidri voor een boodschap en een Pita Giros, het heerlijkste en goedkoopste diner a 2,50. In de boot begint de opruimwoede te kriebelen en Annelies maakt de eerste kastjes schoon. We doen de finishing touch aan het achter-zonnescherm dat nu elke middag en vroege avond gespannen staat met de schuin inkomende zon. Dit jaar stond werkelijk in het teken van hitte en zon-wering. De enige verandering die daar ook aan zou kunnen bijdragen is de aanschaf van een nieuwe koelkast die watergekoeld is en geen hitte meer de kajuit in blaast. Maar ja....

Op deze herfstdagen wordt het alsnog 31,6 graden in de boot maar het voelt niet meer belastend. Het stabiele weer dat we allemaal zo graag hadden gehad in het voorjaar is nu gekomen. Het seizoen is prachtig: we kunnen drijven in de ochtend en zeilen in de middag. De ankerplaatsen zijn niet meer zo vol. We gaan nog een kleine twee weken in de buurt van Levkas varen en overnachten in idyllische baaitjes en dan...naar Prèveza, en Lakka op Paxos, de laatste halte voor de transit naar Italië.

Moorspots: Find info, photos and reviews for marinas and anchorages worldwide

Skadi vaart tussen vasteland Myticas en eiland Ithaka. Op vaart langs mooie plekken op de Ionische eilanden. Rond 18 septeber naar Prèveza en 1 oktober terug naar Italiaanse wateren. Skadi gaat weer in Crotone op de kant. 23 oktober rijden wij naar Vlissingen in drie dagen tijd. Zie route 2019 Griekenland;(wordt regelmatig bijgewerkt.

  • 2020: idee: terug naar Venetië, dan naar Slovenië, Kroatië, zuid-Italië/Apulië
  • 2021: mogelijk  tegen de klok in om de Peloponnesos, Kreta, stukje Dodecanesen
  • 2022: Italiaanse westkust Balearen, Barcelona, zuidelijk naar Andalusië, Portugal en in de winter doorvaren naar de Canarische eilanden, door naar:
  • 2023: Madeira, Azoren en nazomer terug naar Iissabon, zuid portugal en zuid Spanje

 

 

 

SY Skadi Odin Vlikhobaai

Nieuws over onze website

Skadi website

 

 

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Skadi Interview in Moorspots Blog

Bootmagazine nr 58: editie april/mei 2019

Bootmagazine nr 59: editie juni/juli 2019

Bootmagazine nr 60 editie augustus/september 2019 volgt spoedig

 

Bezoekers vandaag: 129Laatste wijziging: 15-09-2019

Andere vertrekkers