Vertaal deze website

 
Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 

20 - 21 juli, van Ugljan naar zuidelijker Vrgada, 20 mijl en zeilen

We hadden nog graag een dagje ergens stil gelegen, zoals in Mala Lamjana, maar het is niet te doen. De wespen verzamelen zich al heel vroeg onder de buiskap. Freija gaat toch naar buiten, onder het horgaas door en springt in haar mand. De katten begrijpen ondertussen wel dat wespen niet "voor de poes" zijn. Wanneer Freija echt belaagd wordt en zij in haar mand rondspringt om ze te ontwijken en uit haar mand springt is de maat vol: we gaan!

Annelies wil niet weer in een wespenwolk sturen, zij haalt het anker op. We zijn snel weg. Even adem halen: de zee is wespvrij, verkoelend, en op deze tocht is het uitzicht fantastisch. Annelies komt tot de conclusie dat ze de Balearen mooier vindt (tot nu toe) , maar hier is het zeilen veel mooier.

Meteen uit de inham vandaan gaat de Genua eruit en een kwartier later het grootzeil erbij. De wind is zuidwest en we varen 3 tot 5,5 knopen. Optima Forma. Genieten! En dan dat uitzicht! Overal beginnen eilandjes op te doemen, en in de verte de purper gekleurde toppen van de Kornati's. Er is vandaag een hoop te zien. Er komt ons een "flatgebouw" oplopen, Le Lyrial; het nieuwe cruisen in raffinement, intimiteit en elegantie. We zoeken het op; een Antarctica reisje bijvoorbeeld....doe eens gek.

Het gebied tussen eiland Pasman en eiland Murter is prachtig met ondieptes tussen kleine eilandjes waar boten ankeren, het geeft een heel exotisch gevoel. Er zijn veel charterboten die nog een laatste dag vertoeven op het water, want morgen is de retour-dag. Het lijkt warempel soms IJsselmeer varen, een lesje in "wie heeft er voorrang en waarom".

Ofwel op Murvenjak ofwel op Vrgada willen wij (gratis) ankeren. We onderzoeken van dichtbij de eerste baai van Vrgada, zeker heel mooi, maar met boeien en gezien de schoonheid aldaar en aanwezige faciliteiten (vuilnisophaal, kroeg, restaurant, muziek) zal het wel wat kosten. Heel slim, is het verboden te ankeren in de nabijheid van de baai. We houden een mijl verder stil en besluiten hier langs de oostkust van Vrgada een dag te blijven, want: GEEN WESPEN! 's-Avonds pruttelt er een vissersbootje om ons heen met een licht als van een voetbalstadion. Geen idee wat de man vangt, hij sleept een lijn voort...

Om 07.30 de volgende ochtend worden we gewekt door een hoop gepraat en een radio. Er blijkt een familie op een klein vissersbootje voort te drijven en ze blijven op een paar meter afstand van ons liggen. Een hele zee en dan vlak bij ons stil houden. Bijzonder. Wij gaan dan ook maar aan de dag beginnen.

Wat spaart een mens in 5 dagen een hoop vuil op. Het is merendeel verpakkingsafval. De vuilniszak zelf zit nog niet eens halfvol. We varen naar het kleine haventje en krijgen meteen een Sicilië-flasback: o ja, zo wordt er dus met vuilnis omgegaan; denk je schoon te ankeren, ligt er hier een vuilnisbelt achter het dorp, deels omdat de aanwezige containers niet geleegd worden, deels omdat meeuwen en wellicht landdieren de vuilniszakken verscheuren. Het haventje is zowel pittoresk als viezig. We nemen een cappuccino en een espresso in een onooglijk cafeetje met veel oleanders aan de straat. Een paar inwoners sloffen voorbij met kruiwagen om hun vuil te deponeren om de hoek. Wat jongelui zitten buiten de deur van hun huis te "scrollen". We kopen bij de kruidenier een brood, een meloen, melk en 3 perziken. Een oude visser zegt vriendelijk gedag vanuit zijn bootje aan de pier wanneer we de dinghy weer losmaken en wegvaren, terug naar ons eilandje genaamd Skadi.

 
Mala Lamjana kust

19 juli, van het eiland Sestrunj naar de wijde inlet Mala Lamjana-eiland Ugljan, 13 mijl

Het is heerlijk zwemmen in het groene water. Maar het is niet een inham waar je lang wilt blijven, dus we varen door naar beoogde Mala Lamjana inham op Ugljan. We motoren 13 mijl. Het brengt ons langs de mooie kust van Ugljan met pijnbomen op rotsen aan zee, zoals de meeste eilandenbegroeing hier in het noorden is. De krekels zijn vanaf zee steeds hoorbaar.

Om de hoek van de eerste dolkvormige inham blijkt ineens een boortoren opgeslagen te staan, horizonvervuiling eerste klas. De hoeveelheid visboerderijen langs de kuste is gigantisch. Het beeld van tonijntjes die met moeite gevangen worden is bij ons 180 graden omgekeerd sinds wij kusten varen. Het is een enorme visindustrie, zeker hier. Uitsterven? Ik denk het niet, we tellen alleen hier al tientallen ronde basins met vis.

De tweede inham is wat aardiger, nogal onbewoond en stil met 1 mooi baaitje waar wat scheepjes liggen. Het maakt ons niet uit of we in dat baaitje gaan liggen - bij de rest - of 100 meter verderop langs de kant, het is overal even diep.

Eenmaal geankerd, went het altijd gauw. Het is heerlijk op je scheepseilandje. Maar....ook hier ontdekken de wespen ons. Hun aantal neemt van lieverlee toe. Ze ruiken altijd wel wat of proeven het zeezout op de buizen van de boot. Hoe goed je ook het eten wegzet, de vaat afspoelt, het aanrecht reinigt. Annelies is steeds vaker meer binnen dan buiten. De regelrechte aanval begint tegen 18.00 uur, ze zijn echt agressief. Peter mept er op los met de "schroeivliegenmepper". Die hebben we niet willen gebruiken omdat Odin panisch wordt van het hoge piepgeluid, maar het kan al twee dagen niet anders. Odin verschuilt zich nu aldoor binnen op de bank. We besluiten het hor voor de ingang te hangen. Tegen 20.30 uur kunnen we pas echt prettig buiten zitten en genieten van het flauwe lila licht en daarna de sterrrenhemel.

Even over Fjorden:

Ook al worden de grote inhammen hier fjord genoemd, bijv. Limski fjord, ook vaak officieel op kaarten, het zijn rivierdalen, die uitgesleten zijn, soms nog steeds met rivieren die in zee uitmonden. Zoals de Spaanse Ria's. Een Fjord is een dal dat door een gletsjer is uitgesleten.

 
Blauw

18 juli, van Sakarun op Dugi Otok naar eilanden Sverinac en Sestrunj, 17 mijl

Het is 07.30 wanneer Annelies wakker wordt en door het raam kijkt: er vertrekken boten. Zullen we verplaatsen? We kijken het tijdens het ontbijt aan, toch ook tevreden met deze ankerplek. Maar.....het zou wel even leuk zijn om in dat glasheldere turquoise blauw te liggen. Er komen steeds boeitjes vrij; we gaan er op af. Toch nog even het gevoel dat we waar voor ons geld hebben (36 euro hallo). We besluiten rond 12.00 uur te vertrekken naar de ankerplek die we gisteren hebben gezien op het eiland Sverinac, een diepe inham, wel smal, en gisteren behoorlijk rustig. De wespen zijn hier ook vervelend, dus reden te meer.

Het is maar een klein eindje terug en nu op een mooie zee. We hebben een voorbeeldige zeiltocht van 12 mijl. Halverwege de westkust van Sverinac vaart Skadi langzaam naar de hoek van de inham, de inham komt steeds meer in zicht. Altijd spannend of er schepen liggen en hoeveel. Meestal zie je dat pas als je recht voor de inham ligt. Het kan toch niet waar zijn? Er is niemand!

Het is een diep gelegen inham en het water blijft ook heel diep tot vlak bj de kant. Zo ver naar binnen kan er maar 1 schip liggen en dat zijn wij. We gooien bijna 40 meter ketting uit. Het anker zit amper of de eerste wespen vliegen op de boot af. Dit gaat um niet worden. Op het moment dat Annelies die woorden ook uitspreekt wordt ze belaagd van alle kanten en ze gilt de hele bemanning bij elkaar. Peter vind het hier "bepaald lastig, heel vervelend, eigenlijk dus helemaal niks. We halen het anker meteen weer op, Annelies aan het stuur. De wespenaanval neemt toe, er zijn er 4 rond het stuurwiel, 4 rond het andere stuurwiel, meerdere aan de zonnepanelen en 1 op de kuit van Annelies. En dan moet Annelies ook nog sturen als een vent want met het anker ophalen drijven we naar de rotskant en op bevel van Peter zet Annelies de schroef in zijn achteruit met een partij flink gas zodat Skadi achteruit van de kant afdraait. Roer om. Gas vooruit, wegwezen, vroem!

We motoren naar Sestrunj, naar een klein baaitje ten noorden van Kablin. Er liggen 2 zeilschepen en aan de kant een motorbootje. Ook hier is het diep. Er kunnen hooguit 4 zeilschepen liggen. We zijn eigenlijk bekaf, zwemmen  wat en slaan enkele wespen dood. Hier lijken er niet zoveel te zijn. Het wordt avond en dan is het genieten van de stilte, ook de vele krekels houden op met tjilpen. Het wordt stikdonker, wij en het motorbootje hebben als enigen het ankerlicht aan. Annelies wantrouwt de schepen die geen licht aan hebben in zo een smalle inham met rotsen. Ze houdt een wakend oog open in die duistere inham.

 
We zijn zo te zien niet de enigen....

17 juli, van Zadar naar Sakarun baai noordwest Dugi Otok, 25 mijl

Jo! We vertrekken uit Zadar op een onrustige zee. Eerst tegen de noordwestenwind in, en tegen de golven van een halve meter in, dan om de punt van het eiland Ugljan dwars op de golven. Annelies wordt misselijk. Dat is een tijd geleden en dat zegt genoeg. ,,Eigenlijk moet je sturen", zegt Peter. ,,Laat maar..." Peter zegt,, het trekt zo wel bij als we afvallen". Om Ugljan heeb trekken we de Genua bij en we zeilen lekker. Van misère in geluk. We komen laat in de middag aan in de ankerbaai en we zijn net te laat om een boei te pakken in "het blauw". Een ander is ons voor. We gaan achterin de baai aan een boei liggen. Peter pakt de boei op, Annelies stuurt Skadi, zo gaat dat het beste. De motorboot naast ons heeft er grote moeite mee. De vrouw kan de boei niet oppakken je hebt er een behoorlijke kracht voor nodig. De man springt uiteindelijk in het water om de lijn aan de boei te binden. Ook Peter springt in het rommelige water om de tweede lijn aan de boei te binden.

Even hoe het eigenlijk niet moet: de meeste ankeraars binden de lijn van de stuurbuurdkikker door het oog van de boei, naar de bakboord kikker. Bij sterke wind kan die ene lijn kapot schuren. Wij binden 2 lijnen naar de boei en elk terug naar een kikker.

 
In Zadar

12 - 17 juli, Zadar en de bora, 5 dagen schuilen in een blanke stad

De Bora is een noordenwind, koud en droog die afdaalt uit de omgeving van de Alpen naar de Adriatische Zee , bij Kroatië en Italië. Het wordt gevormd als gevolg van het drukverschil tussen een anticyclone in Midden-Europa en een depressie boven de westelijke Middellandse Zee . In de winter ontwikkelt hij zich tijdelijk krachtig.

Wij schuilen in Zadar. Zadar is de stille kom in een gebied waar Bora flink heerst. De Kroaten zeggen dat de Bora veel ruimte heeft om uit te waaien voordat het Zadar bereikt. Terwijl er in noord en zuid een noordoosten (Bora) waaide  was er zelfs kort even zuidoostenwind bij Zadar. Voor zondag is voorspeld dat Zadar weinig wind heeft. De T-shirts waaien echter van de lijn en Peter meet 5-6 Bft. Dan begrijp je zeker wel dat wij niet ankeren, want het is overal stormachtig.

Even over de Kroaten: wij vinden ze vriendelijk, behulpzaam, professioneel.

Zadar, de blanke stad: de witte gladde stenen van de gebouwen en de witte glanzende tegels van de straten, verspreiden een betoverend licht wanneer de zon er op schijnt. Veel gebouwen zijn in de loop der tijd, door oorlogen beschadigd en weder opgebouwd. Men heeft met smaak nieuwe gebouwen geplaatst tussen oude gebouwen en de stad zo weten te renoveren en restaureren dat de uitstraling nog hetzelfde is gebleven als in de tijd van de Venetianen. Moderne architectuur gaat hand in hand met de bouwstijl van het verleden en is zeker niet storend.

Wij nemen vanuit de vriendelijke Marina de fiets naar Zadar en we rijden daarbij nog 2 Marina's voorbij. Wel oppassen hier en daar want we rijden soms tegen de richting in, beter even over de stoep. Wij vinden het een mooie stad, met veel mooie winkels, natuurlijk heel toeristisch met een overdaad aan café's en ijswinkels. Maar, het ijs is hier onovertrefbaar! We laten ons deze dagen verleiden tot de morbide donkere chocolade- en bosbessenijs, het Rafaëlo-bonbon ijs, een café Frappé, een pizzastuk, en we zwichten weer eens in de Swarovski winkel voor een beeldje van een Siamees. Al maanden smacht Peter naar... eens een goed stuk vlees; in Italië, het Ossobucco-land,  niet te krijgen. En dan fietsen we zowaar tegen een restaurant aan, buiten de haven, met groot terras onder de dennen en ze serveren een T-bone voor Peter. Flintstone Peter in zijn nopjes.

We bezoeken het prachtige antiek-glas-museum. Klik hier voor een indruk --->Ancient Glass Museum Zadar . Ons tweede cultureel hoogtepunt is een bezoek aan het klooster waar een omvangrijke gouden schat bewaard is gebleven.

Het goud en zilver van Zadar

In 1972 was de tentoonstelling van religieuze kunst voor het eerst te zien in de benedictijner klooster van St. Maria. De tentoonstelling is groot en modern, de edelmetalen zijn tentoongesteld in glazen behuizingen verdeeld over 8 zalen. De expositie omvat ook een gereconstrueerd interieur van de oude Kroatische kerk van St. Nediljica uit de 11e eeuw.Verder zijn er manuscripten, sculpturen, borduurwerk, wandtapijten, reliëfs en nog veel meer te zien, dat het bewijs is van het rijke verleden van Zadar van de 8e – 18e eeuw.

Deze kostbare schat, en een aantal waardevolle tentoongestelde stukken – kant, kerkelijke stoffen geborduurd met gouden draden geproduceerd door de nonnen zelf, is door de jaren heen, evenals tijdens de oorlog, bewaard gebleven door de Benedictijner nonnen.  De bijzondere kostbaarheid, charme, en het belang van de tentoongestelde voorwerpen ligt in het feit dat ze, voor een groot deel, de producten zijn van lokaal bekende en onbekende meesters of die nauw verbonden waren met Zadar en de regio Zadar.

Vooral de ragfijn met gouddraad geborduurde relief-kleden zijn opmerkelijk mooi. Ook de vele relieken van heiligen. Alles opgesteld in rustige sfeer in vitrines en bewaakt.....kan niet missen....door een nonnetje.

De Bora speelt nog steeds een spel, en steeds noordelijk en zuidelijk van Zadar. Dat betekent dat we een lekker windje hebben 's-middags maar dat je niet ver buiten Zadar moet varen omdat jou daar een straffe 5 a 6 bft. valwind staat te wachten. De wind is wispelturig en we wachten tot hij is uitgeraasd om verder te gaan met ons ankeravontuur.

De katten hebben het geweldig op de steiger en krijgen veel bekijks. Odin heeft nu het ritme te pakken en het is een herkenbare situatie: oja, dit is een haven, dat is de steiger, zo spring ik erop, daar is een electrapaal, daar kan ik zitten observeren zonder dat iemand mij ziet.De buren hebben een Malteser hondje. Het keft wat, maar maakt geen indruk op de katten. Op zekere dag zit Freija zoals gewoonlijk wat verscholen bij de achtertrap naar buiten te kijken en daar huppelt opeens een haarbal met strikje voorbij. Onze leeuwin is er klaar voor en schiet het gangboord op, om op de zijsteiger te springen, voor de acute jacht. Met een ferme Freija HIER! kan Annelies haar toch even in bedwang houden, vandaag...

Klusjes: logeerkamer opruimen voor de komende gast, windvaan tijdelijk weghalen, want we gebruiken hem nu te weinig, een begin maken met het poetsen van de buizen, de videospeler aansluiten op 12 volt ipv de energiezuipende 220 volt.

 
Om Pag zuid heen door het Ljubacki Fjord met in de verte het vasteland met Velebit gebergte

12 juli, van Pag op Pag naar het Ljubacki Fjord/Ninski Fjord en Uvala Prezida en Zadar, 34 mijl + 8

De op dinsdag verwachtte kleine Bora van donderdag leek af te nemen en dat betekende vaar-ideeën bijstellen en rustig ankeren. Beschutting zoeken leek niet erg nodig. Feit is wel dat we zondag in Zadar willen zijn om de stad te bezoeken, water te tanken, en...de boodschappen te doen. Het lijkt zaterdag ook weer onrustig bij Vir en Pag, mogelijk net niet bij Zadar. We houden het in de gaten. Ondertussen stippelen we een routetje uit die 2 x per dag wordt bijgesteld. Vandaag varen we bijna zeker naar Nin.

Dat was plan 2 en nu plan 3: de baai bij Nin, geeft geen beschutting tegen Bora, dus we varen door, het eiland Vir om ( binnendoor kan niet voor Skadi) naar de baai Uvala Prezida, Noordwest van de brug. Deze ankerplek is zeer beschut bij een Bora.

Zaterdag ochtend komt de grote Bora broer langs en we hebben besloten dan al in Zadar te liggen rekening houdend met het feit dat 1. het weer altijd eerder komt, het weer soms niet voorspeld is. Nou kan het ook nog dat de Bora uitblijft want alleen de weersite LaMMA geeft hem aan..

De inmense diversiteit van de Europese kusten, we staan er weer bij stil nu we tussen het Velebit gebergte en de door Bora geteisterde hellingen van oost Pag varen. Vooralsnog varen we via het Ljubacki Fjord en langs het Ninski Fjord om Vir heen naar het westen. Er staat geen wind, we motoren maar wel in de indrukwekkende omgeving van ruig Velebit, links, en bizar kaal Pag rechts, met hier en daar toch een schaap op de beige hellingen waar wat mos kan groeien. We hebben de speciale Pag-kaas gekocht, die is voortreffelijk.

Dat was plan 2, nu plan 3: Tegen 19.45 uur zien we op LaMMA dat de kleine Bora vannacht rond 04.00 uur begint en aan zal houden tot 12.00 uur. Daarna komt nr. 2 al morgenmiddag. Het gat om naar Zadar te varen is er een van 3 a 4 uurtjes en anders moeten we hier blijven ankeren. Geen zin in om meerdere dagen met wind 6/7 Bft hier te blijven, en wellicht nog sterkere windkracht. Het is 2 uur varen naar Zadar. Als er slechts 1 Bora was gekomen hadden we hier gebleven. Nu moeten we morgen om 12.00 uur tussendoor met 1 meter zijgolven alsnog naar Zadar. We besluiten  meteen los te maken. In de bergen begint de vochtige lucht al samen te pakken. Om 22.00 uur zijn we in Marina Borik. ,,You made a wise decision", zegt de havenmeester, ,,two Bora's in one day is too much".

 
thunderstorm Pag

10 - 11 juli, Pag Veliki Svetojanj naar Pag op Pag, 13 mijl

Tweede dag binnenzee bij Pag. Er gaan vreemde wolken van noord naar zuid over het gebergt. Annelies vindt het niet verstandig om te gaan varen naar Nin 20 mijl. We liggen op deze binnenzee prettig en we hebben geen haast. Laten we morgen vertrekken naar Nin, vandaag een beetje buizen poetsen, kuip schoon boenen.

De hel breekt om 21.00 uur los. We zijn de namiddag in Pag geweest, drankje, boodschapje, terug met de Dinghy aar de boot....er hangt een zware lucht in het noorden. Die komt onze kant op ondanks de zuidwesten wind. Binnen een uur komen er zwartblauwe wolkendekens vanuit oost, west en noord, en het gaat alom bliksemen. We begnnen de ramen te sluiten, dan vindt Annelies dat er meer ankerketting uit moet. We liggen n 4,5 meter water met 40 meter ketting en niet veel later rollen er windstoten van 60 knopen over de boot met felle regen. Wind uit west. Annelies commandeeert de katten naar binnen. Peter is de echte zeeman en houdt zich staande wanneer de booot heel schuin gaat. Skadi maakt 30 graden slagzij. De katten mauwen. Annelies blijft bij ze. Alle spullen vallen van rechts naar links, de keukenla vliegt open de messen op de grond. De katten vluchten in de logeerkamer en Freija mauwt echt heel hard en zielig met haar tongetje uit haar mond. Annelies troost. Ondertussen zoekt ze de zeiljas van Peter. Had niet gedacht die in Kroatie nodig te hebben. De logeerkamer staat vol met spullen met de katten er tussenin. Annelies vindt de jas en gooit hem naar Peter. Odin wil meteen door de kier van het deurtje, nee Odin hier blijven. De boot gaat tekeer in de wind op golven van meer dan een meter op de binnenzee. Kopjes pakken. De wind huilt over de boot heen. Na een half uur is de wind naar noord gedraaid en het donderend geraas over. Dit is ook Kroatië. En geen enkel weervoorspellingsprogramma heeft dit voorzien. Het Ultra Marine anker heeft zich bewezen. Het heeft de boot perfect op zijn plek gehouden. Morgen gaat Peter duiken naar het anker om te kijken hoe het er werkelijk bij ligt. Nu alsnog een sterke espresso. Even bijkomen. Skadi ligt met de punt naar oost en het is nog wat onrustig op het water, maar weer zowat windstil: 4 knopen wind. De katten zijn alles vergeten en willen rondje dek en onder de buiskap liggen. De hotelgasten van Belveder tegenover ons hebben nog wat om over na te praten, aan hun diner voor het serreraam.

 
Skadi in Sveti Svetojanj

9 juli, Cres Uvala Vrč en Ul naar Pag Veliki Svetojanj, 20 mijl

Annelies is in de fase "wel slapen maar vroeg wakker" terecht gekomen. Reden om om 04.50 al buiten te zitten en de rijzende gouden zon aan de horizon te zien in een paarse en rode hemelgloed. Soms lijkt het niet Europa. Maar zo mooi, is "gewoon" Europa. We hebben maar weinig mijlen te varen en als het blijft bevallen hier, dan blijven we. Maar de wespen komen met de zon en zelfs Peter moet aan het "niet te genieten" ontbijt zeggen, dat het erg is. Annelies is de laatste 18 uur meer binnen dan buiten.

,,We gaan!" zegt Peter en dan gaan we ook meteen. Weg van wespeneiland. De wind staat zuidoost en is zwak. We zeilen een beetje tijdloos op het blauw, met de plakken eiland om ons heen. Ondertussen houden we een klein motorbootje in de gaten dat op ramkoers vaart en blijft varen. ,,Geen idee wat die vent aan het doen is", zegt Peter... (het is ook altijd een vent, is je dat opgevallen?) ...,,maar dit is niet goed. Even in de gaten houden. Hij zal voor ons langs gaan maar het scheelt niet veel. Sommige mensen hebben wel een heel vreemd perspectief van snelheid en passeren. Hij vaart de punt van Skadi op 10 m. afstand voorbij, een kei in berekenen dus, maar hij laat niet veel veiligheid en privacy over, ook niet voor hemzelf. Hij en zijn vrouw zwaaien zelfs nog even.  Ciao! Gezellig.

Pag-Noodwest is groen, maar wanneer je de noordpunt omvaart komt het grimmige woestijngebergte in zicht. Bizar landschap van beige gekliefde heuvels waar ooit bossen hebben gestaan.

Weetje:

Tussen de 9e en de 12e eeuw nam de macht en rijkdom van Venetië toe. Vanaf de late 13e eeuw was Venetië de meest welvarende stad van Europa, een positie die het twee eeuwen vasthield. Het rijk strekte zich uit van de Adriatische Zee tot Kreta, Cyprus en Constantinopel. Door haar strategische ligging aan de Adriatische Zee, kon de Republiek Venetië uitgroeien tot een machtige handelsstaat. De bouw van het Arsenaal, een complex van door de staat beheerde scheepswerven en wapen- en munitiedepots, consolideerde in 1104 de positie van Venetië. Het eikenhout voor de galleien moest van o.a. de huidige Kroatische eilanden komen. In de loop der eeuwen zijn grote stukken land ontbost en zowat heel Pag is boomloos geworden. De venijnige Bora, die als het ware de kusten schuurt, heeft het niet mogelijk gemaakt voor het bos om zich opnieuw te ontwikkelen. Kilometers kustlijn zijn een grimmige bergketen van woestijngrond geworden.

Dit uitgeklede landschap is fascinerend, niet alleen om de onherbergzaamheid en het prachtige kleurenspel dat land en zee opleveren, maar ook als een dramatisch voorbeeld van menselijk ingrijpen. Zien we, zuidelijk varend, links het Velebitmasssief tot 1500 m. hoog, een ruig gesteente met hoger gelegen bosrijke  hellingen, rechts varen we langs onvruchtbaar droog gebied. We zijn op vaart naar een van de grotere inhammen in deze troosteloosheid : Svetojanj. Een 2-armige ankerplaats die bekend staat als een der mooisten hier. En dat is het ook.

Wij hebben er een gewoonte van gemaakt laat op een ankerplek aan te komen en zodoende mogelijk als enige bezoekers, te kunnen genieten van de stilte, de ondergaande zon en, de volgende ochtend, het ontwaken van de natuur. Wanneer de dagjesmensen dan weer komen, maken wij los.

Wanneer Skadi de hoek van Svetojanj omglijdt, openbaart zich de verbazingwekkende inham van het troosteloze afbrokkelende gesteente rond een beschut turqoise water. Er liggen 2 bootjes, die weldra zullen vertrekken. In deze baai ligt een rif. Wij gaan achterin liggen, tussen rif en kust en genieten een fenominaal uitzicht alom; ook op het oostelijk gelegen hoge Velebitgebergte erachter.

 
Volle maan

8 juli, Rab Uvala Sveti Mara naar Cres - Uvala Vrč / Uvala Ul, 12 mijl

Na de prachtige lichtinval bij zonsopgang, een zwempartijtje, ontbijtje, verlaten we deze mooie kleine baai naar Cres Zuid. Daar liggen enkele prachtige inhammen. Twee ervan zijn concessie gebieden, de baai Majiska, en Kolorat. Wij gaan in een van de naastgelegen baaien liggen, eveneens een mooi gebied, stil en eenzaam. Naar onze mening is het allemaal niet zo vreselijk is en ook niet zo vreselijk duur om in dit concessiegebied te liggen (13 Kuna de meter, voor een 12-13 meter schip =  25,= euro), je kan er water krijgen, boodschappen laten afleveren en je huisvuil wordt daar opgehaald. Wij kiezen er nu echter niet voor en wanneer je zo om je heen kijkt zijn er eigenlijk zat ankermogelijkheden hier zonder dat je ervoor hoeft te betalen: een hele maanvormige kustlijn met kleine inhammen. Wij liggen tussen Vrč en Ul, dus een beetje buiten. Niets anders te beleven hier dan onszelf, de katten en Ul. En Ul is behoorlijk "dull". Aan het piepkleine kade-tje leggen we 's middags even met de Dingy aan en onder de dennen staan vuilcontainers, daar kunnen we de onontkoombare opgespaarde hoeveelheid plastic kwijt. Er staan 2 huizen en er loopt een pad 750 meter omhoog naar het dorp. Het is 32 graden..."dat gaan we dus niet doen".

We beginnen behoorlijk last van de wespen te krijgen die zowel op Rab als hier op Cres hyperactief om je heen zwermen en om je bord eten. Peter heeft een wespenval gemaakt van een lege waterfles, maar ze snoepen liever van de vingerafdrukken aan de kraan van de gootsteen binnen. Annelies is fanatiek met schoonmaakmiddel, overal. Dat wordt geen lang verblijf hier. Hoogst irritant, zo niet beangstigend.

 
Kroatië - Rab - Uvala Sveti Mara

6 - 7 juli, ankeren Rab, Uvala Sveti Mara

Bijna 3 mijl zeilen met alleen de Genua, lekker makkelijk en ruim 14 mijl gemotord. Prachtige omgeving van eilanden in de verte en daarachter ook nog de bergrug van het vasteland van 1500 m. hoog. Veel kleurschakeringen van een azuurblauwe zee, een lichtblauwe hemel en in de verte lila kleurende bergen. We hebben Sveti Mara uitgekozen en wat een succes. Wat dagjesmensen met motorbootjes. We zijn het enige zeilschip en gaan midden in de kom liggen met een hekanker. De motorboot die ook overnachten gaat, heeft een lijn naar de kant gebracht , om een rots heen. Annelies is vroeg op, dat kan als je goed geslapen hebt. Ontwaken van de natuur is  zo mooi....om 07.00 gaan alle krekels massaal zingen in het lage struikgewas rondom het baaitje. Dan komen de eerste bootjes alweer. Even snorkelen met zijn twee... Wel uitkijken voor nieuwkomers al vaart men heel rustig, bewust van zwemmers. Een fel-oranje boeitje bij het snorkelen is toch wel handig, misschien. Het water is prachtig van kleur, maar er zijn vrijwel geen visjes. Er liggen zeekomkommers, van die slappe slurfachtige gevallen, en veel zee-egels die zich met stenen bedekken, heel slim. Peter duikt een zee-egelhuisje op, de tweede deze reis.

Het is een beetje mensen kijken, 99% Duitsers. Ook een stel met een hondje. Er is wel een toenemende wespenplaag in deze buurt. Heel lastig en Annelies is echt bang nadat ze in 2014  2 x gestoken is door een bij, de laatste keer zette haar halve gezicht op.

 
Mijn plek...vandaag

Kattennieuws

Kattennieuws

Wat een gelukkige katten hebben we aan boord. Moet wel gezegd worden dat Odin meester is in het verwisselen van loungeplek. Is het kleedje rechts onder de buiskap niet leuk meer, dan loopt hij te mauwen en zoeken naar een nieuwe plek: van rechts naar links over de ingeschoven dakruit van de kajuittrap en weer terug, balancerend op eenrandje. Dat is niet alleen als we stil liggen maar ook als we varen. Ja heus, Odin is goed gewend. We hebben dan maar een kussentje links neergelegd en dat lijkt naar tevredenheid. Het is dan een paar weken liggen, poetsen en kijken naar de zee en naar ons. Maar...die mand is toch ook wel leuk. Maar ja, die is van Freija. En op het moment dat Freija haar ochtendgedribbel doet door de kuip met ruiken en kijken naar de zee, grassprietje eten van het kattengras, overal even liggen in de zon, neemt Odin zijn kans waar en heel langzaam poot voor poot stapt meneer in de mand van Freija. Duiken en niets zeggen, jongens! Freija heeft het geaccepteerd, maar wanneer Odin er uit is springt zij er zelf weer in. Soms is ze er niet tevreden mee en krijgt Odin een klap. Soms probeert Odin zich van de mand meester te maken als Freija erin ligt en dan krijgt hij ook een klap. Dan blaast hij klagend en ontevreden de aftocht. Wij leiden hem dan wat af met een andere ligplek voor te stellen. Maar niets is leuk, zeker geen ideeën van een ander.Odin stapt overigens, elegant met zijn lange benen over de rand van de mand. Freija springt.

Het nieuwe ritme van Odin: hele dag liggen onder de buiskap, om 18.30 uur poetsen, naar binnen, eten, drinken, plassen en dan eens de positie bepalen vanaf de gangboorden. Eens op de punt gaan staan op het anker, en naar visjes speuren. Terug lopen via de andere kant en pratend terug de kuip in komen. ,,Was het weer niks?" vragen wij dan en hij klaagt er achter aan:,,mrew!" Wat hij zoekt weet je nooit, maar hij snuffelt overal, vindt nergens rust, ook in de kajuit dan niet. Daar probeert hij nog steeds de keukenkastjes open te maken en de handdoeken eruit te trekken. Hij verraad zichzelf altijd met een opgewonden: Maaauw!

Sinds kort heeft Odin zijn gekke uurtje op hoger niveau en dat bestaat uit sprinten vanaf de punt tot op buiskap -op giek- weer op buiskap - op dek en de gangboorden doorrennen, het lijkt wel een paard. Dat gaat zo een keer of 4. Vanuit de kajuit ervaar je dat als donderend geweld over het dak. Je houdt je hart vast, niet alleen omdat hij in het water kan vallen maar ook omdat de buiskap het niet meer houden kan. We hebben er al wat zeiltape-stukken op geplakt. Na 10 jaar is hij aan vervanging toe maar dat kan pas volgende winter.

Het is warm. Overdag 28-33 graden. Wanneer we ankeren kan de airco niet aan. We zouden graag een ingebouwde airco hebben, misschien schaffen we die ooit aan... Verschil met Spanje, vooral de Spaanse oostkust, is, dat het hier wat afkoelt in de nacht, het westenwindje waait en met de Windscoop op het slaapkamer-dakraam valt dat briesje mooi naar beneden op het bed, dus slapen gaat goed. De deur van de slaapkamer staat in de zomer open, anders is het te benauwd. Odin is niet van het bed af te slaan en we hebben toegestaan dat hij bij Peter mag slapen, in zijn schapenvacht mandje, naast Peters hoofd en daar blijft hij dan ook de hele nacht. Keurig.

Sinds kort gaat hij mauwen omdat we van hem naar bed moeten. Annelies gaat meestal wat eerder op bed liggen vanwege de weldadige rust voor de rug, om de dag af te bouwen anders slaapt ze slecht en om te lezen. Odin wil dan al in zijn mandje liggen bij de slaapplek van Peter. Is Annelies een beetje traag of we gaan een uur later naar bed dan is Odin van slag. Hij heeft al aangegeven dat het bedtijd is, springt op zijn slaapplek, gaat in zijn herdershondstand zitten kijken naar ons (alsof dat helpt) en met ontevreden geluid springt hij dan weer uit bed, zoekend naar vermaak. Behoorlijk rusteloos is hij dan en Peter krijgt het meestal wel voor elkaar hem naar zijn bedje toe te praten.

Odin: de stoere man, die van afwisseling houdt. Die alles eng vindt maar van bangerik held is geworden en tijdens nachttochten opeens over de gangborden wil lopen. Maar die in zijn broek scheit als Peter over het dek loopt om bijvoorbeeld water bj te gaan vullen. Van stress en veel te veel inspanning moet overgeven en op schoot genomen moet worden om rustig te krijgen (alleen door Peter).

Tegenwoordig wordt Odin wakker wannner hij het anker hoort vallen, staat op, rekt zich uit en gaat een rondje lopen om te kijken waar we zijn en komt mauwend terug: mooie plek weer. Vandaag gaat hij al lopen voordat het anker is gevallen, en staat van achter het railingnet gebiologeerd te kijken hoe de zee voorbijtrekt. Want het schip ligt stil, de zee beweegt. Simpel toch?

Freija, het rustige dikkertje dat uren in de zon kan zitten genieten,  Graag speelt met touwtjes en de hele dag geaaid wil worden. Die je een ongelofelijk krab kan geven die littekens maakt, die bijt en vangt en slaat als het moet. De dag in dag uit tevreden is met haar eigen slaapmandje. Die ontvankelijk is voor alles en alles dat nieuw is met haar pootje betast. Waar we nu - zij het heel voorzichtig - met onze grote voeten overheen mogen stappen wanneer ze voor het deurtje ligt buiten, en daar ligt ze vaak. Ze is niet meer bang verpletterd te worden. Die ontvankelijk is voor alles wat nieuw is en het rustig ervaart en dus eigenlijk veel stoerder is dan haar broer. Girlpower.

 
Twee weertypes boven Skadi

3 - 5 juli, van Saljev Raša Luka naar Puntarska Draga - Punat, 41 mijl

Het is prachtig maar het onbekende trekt. We maken los wanneer er meer dagjesmensen in het baaitje komen. Wij hebben de mooiste uren beleefd.

On plan is naar Kruk eiland over te steken, op ons gemak. We moeten daarvoor de noordhoek van Cres langsvaren. Noordwest Cres biedt een prachtige aanblik van rotswanden met blauw water, we varen heel dicht langs de kust. Wanneer we de hoek om zijn ziet Annelies aan het zeewater in de verte al een verschil:,, we krijgen wind". Valwind maar ook wind uit zuidwest en achter ons een depressiegebied boven Istrië. We kunnen onverwacht weer zeilen. de ankerplek die we op het oog hebben ligt open naar zuidwest en west en het is er onrustig, de volgende 2 zijn te klein, de vierde lijkt wat maar een groot motorschip domineert en ligt op de enige plek waar wij rustig en veilig zouden kunnen liggen. We varen verder, op de grens van een heldere hemel en een donkergrijs wolkendek met regen. De tunnelwind tussen Cres en Krk trekt even flink aan. Uiteindelijk besluiten we naar Punat te gaan, want daar lig je zeer beschut. We varen de binnenzee in en de wind draait naar oost. In deze binnenzee ligt een grote Marina. We varen die voorbij en vinden een ankerplek aan de noordoostoever waar wat strandtenten zijn, een waterski-baan en waarlangs de doorgaande weg naar Krk-stad loopt. Niet storend.

Het is zo'n rustig oord met een hele baai alleen voor ons, dat we nog een dag blijven. We doen administratie en belastingzaken aan boord en we hebben geen behoefte om een stad te bekijken. Na de mooie kust van Italië, met zijn steden, zijn we aan het afkicken. Even een boodschap doen aan de kant, met de Dinghy. Een gepensioneerde Kroaat ziet dat wij om motortje en aan Dinghy een ketting leggen. Een goed idee, zegt hij en vindt het ook wel wat voor hem.

Wat is het toch anders hier. We kunnen niet ophouden vergelijkingen te maken met Italië en in het bijzonder Sicilië. Wat een verademing toch steeds weer om in nette straten te lopen en wat een luxe goederen zijn er te koop. Annelies staat kwijlend bij de 2 meter lange badlakens. Dan is het maar een toeristenkust! Het is prachtig hier. Al ijsje etende zitten we op een van de 10 (schone!) bankjes in het parkje op het gras dat elke dag gemaaid wordt....elke dag! En door 3 man. Wat kost dat wel niet! Hier gaat het geld blijkbaar gewoon naar de gemeentekas en niet naar de maffia. Wat een georganiseerdheid en wat een mooie palmstruikjes en bloemen. Wat een gemak en ontspanning geeft dat allemaal; geen stress omdat je alweer moet zoeken waar alles is en hoe alles werkt. Het postkantoor is gewoon waar je het verwacht. Hier werkt het zoals thuis. Mensen je weet echt niet hoe goed je het hebt in je eigen landje, dat besef je meer en meer als je gaat reizen.

 
Raša baai, Luka Marčana

2 juli, van Pula naar Saljev Raša Luca, 27 mijl

De wind staat nog steeds oost of west. We varen weg met een beetje een klotszee, de gevolgen van de wind en het onweer. Toch goed dat we nog een dag in de Marina gebleven zijn. Binnen een uur verandert de wind van oost-zuidoost, naar oost, naar west-noordwest. We zeilen!

In de buurt van fjordachtige baai van Rasa worden we overrompeld door een valwind die sterke invloed op de zee heeft. Donkere wolken en onweer en regen dreigen continue boven Istrië, we houden er steeds het oog op: komt het onze kant op of niet. De wind die eraan vooraf gaan is onberekenbaar, fel en met een onrustig zee-oppervlak. We halen de Genua weg en varen kort daarna eerst de Raša in naar de ankerplek die we hebben uitgekozen: beschut en rustig en mooi: Tunarika. Echter, niets van dat schetst zo'n beeld. Uit een boekje gekozen' the best anchorages', maar het is een boekje uit 2011 en dat is duidelijk te zien. Ondertussen meer inwoners, ligt Tunarika vol met lokale bootjes aan een mooringbal. Met een beetje pech komt er ook nog een ferrie. We keren om, de klene katterige golfjes tegen hebbend en er is behoorlijk wat stroming. Alternatief is Luka Marčana, links in Rasa tegenover Tunarika en wat een oord! We hebben de inham zowat voor onszelf. De vissers vertrekken ook nog en we liggen in stilte met nog 1 klein motorbootje. De wind blijft vanacht in de noordwesthoek zitten en wij liggen precies goed.

Raša baai heeft steile hellingen met verspreide stukken bos. Nabij Tunarika is het landschap dichter bebost, met eiken, pijnbomen, coniferen en cypressen. Onze inham is omringd door groene bomen op een rotsachtige ondergrond. Zonsondergang is schitterend. Ook Odin geniet en zit op het anker rond te kijken.

 
Marina Veruda gezien vanaf het fietspad

30 juni en 1 juli, Pula Kroatie

Twee duiken prijs: 300 Kuna = ongeveer 45,= euro. Dat kostte in Spanje 40,= per duik.

Peter gaat met de duikschool naar de, voor dekust gelegen, eilandjes. Niet zulk helder water, vanwege de wind van de afgelopen dagen. Weinig grote vissen, wel zee-egels, zee-komkommers. Leuk, maar duiken in Spanje was - tot dusverre- veel mooier. Misschien biedt Zuid-Kroatië mooier onderzee-landschap en -flora.

Om een uur of 12.00 komt er een drukdoende havenassistent (met bekertje bier) die het ponton inspecteert, de mooringlijnen, en op diverse plekken op de uitkijk gaat staan. Hij zegt tegen Annelies dat Skadi weg moet vanwege de inkomende jachten. Ook tegen de Italiaan aan de andere kant van het ponton. Met ongeloof staren we de man aan. Hoezo? Waarom? De Italiaanse echtgenote zegt dat het een probleem/verantwoording van de Marina is, want die heeft deze plaatsen aan ons toegewezen, en niet gemeld dat we hier maar tot vrijdag kunnen liggen. Annelies zegt hetzelfde en het schiet ook door haar hoofd: wat dan, als ik echt weggestuurd wordt, en Peter is er niet. Ook een leidinggevende man met officieel wit shirt van de chartermaatschappij komt stampvoetend en dominant zeggen dat we weg moeten, met zijn voet op de loopplank. Toe maar!  Annelies wordt boos: ,,ik kan nu niets doen want de kapitein is niet aan boord".  ,,Wanneer komt hij dan!?", brult hij dribbelend! Annelies zegt : ,,over een uur". Hij stampt weg en komt terug met een briefje: this is where you have to go to. We can help you move the ship! Er gaan vloeken, twijfel en verontwaardiging door het hoofd van Annelies. Ze zegt nogmaals, dat ze niets mag doen zonder de kapitein aan boord. Ze belt de Marina op met de vraag wat dít in Godsnaam allemaal is. Uitgelegd wordt dat ,,alle charterboten terugkomen, dat is altijd op vrijdag. Wij liggen aan een ponton van de charterclub en dus, moeten we weg". Maar, geen probleem: ,,we can take control and we can help you move the boat".

No way. Annelies zegt,dat de kapitein er niet is en dat niemand bevoegd is op de boot te komen zonder zijn toestemming en zeker niet om het schip te verplaatsen. Peter komt terug van de duik. Eerst eens even alle duikspullen uitpakken en ophangen, lekker lunchen en uitrusten.We willen helemaal niet weg hier. De Italianen hebben hun lunchbordje opgepakt en zijn naar binnen gegaan, de deur dicht. Ook een manier....Dan komt, net als Peter douchet, een jongeman roepen en gebaren dat we echt weg moeten. Peter neemt de tijd om zich te drogen en dan zijn we bereid erover te praten. We zullen verhuizen op voorwaarde dat we 1 nacht gratis liggen. We krijgen een plaats aan ponton 3, een privé-ponton. Het maakt geen indruk op ons. We merken meteen al dat je daar onrustig ligt. Maar goed, het is nog maar 1 dag. Bij afrekenen betalen we de 5 nachten-prijs. We zullen over de hele manier van doen nog een klachtenbrief schrijven.

Overigens wordt op die klachtenbrief gereageerd, dat het de Marina spijt dat we zo horkerig behandeld zijn; de man in kwestie is op zijn vingers getikt. We krijgen alsnog, wanneer we willen, 1 nacht cadeau.

 
Vrgada ankeren

Jaar 3 Adriatische Zee

Skadi ligt aan het eiland Vrgada. We varen dit weekend naar Kaprije en Rogoznica/Trogir. Zie Vesselfinder zoek op Skadi of mmsi 244010091; dan vindt je ons.... We hebben gemerkt dat Vesselfinder soms geen recente positie doorgeeft. We proberen dit op de site zo veel mogelijk wel te noteren. Plan eind juli tot medio augustus: 3 weken omgeving Split/Rogoznica. De kinderen komen, zoon Joran van Annelies en zoon Brian van Peter met gezin. Bezoek aan Sibenik (watervallen) en Split. Daarna wellicht zuidelijk varen. 3 dagen alsnog Kornati eilanden bezoeken is niet uitgesloten. Albanië staat heel hoog op de verlanglijst. Daar willen we eind september zijn. Om daar ruim tijd voor vrij te houden hebben we het geplande onderhoud Skadi (op de kant) in oktober in Crotone geschrapt. We laten dat in Ragusa doen wanneer we in Nederland zijn in de winter.

Dolfijnen.jpg

Wat is er nieuw op de site / What's New

If you see dolphins report them/dolfijnen meldpunt:

Bijgewerkt : ankeren/concessies, havens, prijzen en weetjes; alinea Kroatië en Italië oostkust 2017. Onze tips betreffende Concessies in Kroatië , klik op deze link: Skadi site Concessie info

Jaarplan 2017: Rondje Adriatische zee, en overwinteren in Marina di Ragusa.

Planning 2018 - 2022

 

 

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 27Laatste wijziging: 21-07-2017