Google 'Translate'

Skadi Discovery Tour
Zeilschip Skadi
 
De wind tussen Crotone en Corfu

22 april, Pasen, dagelijks leven en gepuzzel

Goedemorgen, het is weer zover. Het grote puzzelen is begonnen. Wanneer je in april wilt overvaren dan moet je gebruik maken van "de gaten in het weer". Voor de Paikea betekende dat 170 mijl doorvaren vanaf Syracuse naar Crotone. Wj zijn o blij dat we dat eind niet meer hoeven af te leggen...We staan op de uitkijk, ze halen het net voordat het windbeeld verandert. Paikea ligt dan in de noordelijke commerciele haven voor anker. Wij liggen in de jachthaven en hier ligt je niet in de luwte, maar het is lang niet zo onrustig als in oktober vorig jaar vlak voordat wij naar Nederland zouden rijden.

We liggen vast, met aan de windkant ook een veer tussen de lijn. Peter heeft ons strak gezet tussen mooringlijnen en de kant en we bewegen veel minder dan de schepen naast ons die vrij los en ver van de kant liggen. Wanneer de wind zuidwest staat heb je de swell in de jachthaven. Deze keer staat de wind net meer zuioost tot zuid. We liggen enigzins beschut aan de lange steiger achter 2 andere schepen en ook de schepen aan de kop van de steiger breken het water. Het water geeft de bewegeing eigenlijk niet, het is hoofdzakelijk de wind.

De fase bootgezelligheid bij slecht weer - kacheltje, wijntje, genieten van de geluiden- die je ervaart als je slechts op vakantie bent is hier al jaren voorbij. Tikkende geluiden en gekraak wordt als irritant beschouwd. Dit huis van 12x4 kan ook behoorlijk benauwend zijn, temeer daar we uit het grote huis in Vlissingen zijn gekomen, maar alles went..

In de namiddag is Annelies er al klaar mee dat je met slecht weer opgesloten zit op een boot. We ondernemen een wandeling naar de stad. De Italianen zijn de hele dag met familie geweest en komen nu pas de straat weer op. We nemen een koffie in hartje centrum. Het is niet de eerste keer dat iemand die wij voor Italiaan aanzagen, ons in het Nederlands vraagt of we hier op vakantie zijn. Je moet toch een beetje op je woorden passen want er kan iemand naast je zitten die toevallig de taal spreekt. Nee, we zijn niet op vakantie. Horen wij bij de mensen die hij gisteren hier ook zag, met rugzakken? Nee, dat waren wij niet. We vertellen dat we zeilen en laten merken dat we Crotone al kennen. Deze getinte meneer, vergezeld van een wat ongure Arabisch aandoende man geeft te kennen dat hij op Chios is geweest en soms op Lesbos en dat hij soort van voor de Nederlandse overheid werkt... Wij zeggen ook naar de Dodecansen te willen. De man herkent "Dodecanesen" niet en zegt: ja, ik ben ook op de dode zee geweest. Vreemd, en gezien de huidskleur en het vermoeden dat de mannen in van alles handelen, concludeert Annelies- misschien heel onterecht- dat hij wellicht in het vluchtelingenverkeer "zit".

Ondertussen zijn de Indiers ook wakker gewordne en beginnen na mobiele communicatie hun karren met marktkoopwaren ergens op te halen onder de galerijen te plaatsen. Er is duidelijk centraal een signaal afgegeven dat ze weer moeten staan verkopen. Niet alleen worden vluchtelingen hier geronseld om puur te bedelen, of in kassen te werken ook moeten ze een omzet waar maken om een beter leven dan thuis te mogen hebben met onderdak en eten.

Jezus op het ponton

Al een aantal dagen loopt hier een Italiaanse dandy-Jezus rond in aubergine kostuum die heftig gebarend telefoongesprekken voert, daarbij zijn kastanje bruine lange lokken steeds uit zijn gezicht schud. Ik zal maar zeggen het haar van Peter maar dan bruin en gekapt. Wanneer hij wederomom vaste tijd aan komt rijden en pas na 20 minuten uit zijn auto klimt, blijkt hij de code van het hek te kennen en wandelt door het geopende hek. Hij trekt een stekker los van een motorboot en wanneer hij merkt dat hij in de gaten gehouden wordt, gaat hij met veel overduidelijke gebaren staan puzzelen over de lege plekken in de haven. Betrouwbaar of niet, we houden hem in de peiling.

In de avond komt de wind terug en Annelies voelt zich opnieuw opgesloten. En op dat moment belt zoon Joran toevallig, die moeders probeert te inspireren eens een Vlog te maken. Peter is geintrigeerd door de Japanse teken-puzzel, de katten zijn rusteloos en willen met touwtjes spelen.  Odin maakt zich dermate meester van het plekje van Freija dat Freija nergens meer durft te gaan liggen. Annelies lost dat op door de deken waar Odin's geur aan zit om te draaien en een vest eroverheen te leggen. Freija duikt op de plek en begint moe van al het gemauw en gescharrel aan haar nachtrust. En ook wij.

Internet gesurf levert tijdens de winderige dagen goede informatie op over overwinterhavens. Een blog van SY The Dream geeft zeer positieve info over overwinteren in Tunesië. Nog een optie die we al wisten: Hier om de hoek in Laghi di Sibari is het mooi en niet duur. Vibo Valentia komt misschien in beeld. Interessant om eens te onderzoeken. Volgend jaar moeten we nog in Crotone op de kant vanwege onderhoud maar daarna is alles mogelijk.

Klus

dek gedeeltelijk gepoetst en roest weggehaald met oxaalzuur. Gebleken is dat de boot ineens weer wit wordt. En oxaalzuur is milieuvriendelijk! Dus we gaan er mee verder.De kuip is uitgeboend maar het middel dat we hadden werkt niet afdoende: het trekt het vuil er onvoldoende uit en de kuip is oppervlakkig schoon maar het teakhout is niet op kleur gekomen. Moet dus herhaald worden met het juiste middel. De Dinghy ligt nog op de steiger, met alle beweging in het water gaan we hem nu niet naar de punt van de boot peddelen en op de boot hijssen.

conclusie van een dag met vreemde personen

Na een paar dagen weer gewend te zijn in Zuid Italie valt het ons op hoeveel mensen hier in (louche) handel zitten of hun zaakjes op allerlei manieren regelen die ons vreemd zijn. En we beseffen dat eigenlijk de hele wereld zo in elkaar zit behalve die van ons in het exclusieve noord Europa, waar we in duidelijkheid leven, werken en handelen. In die veilige geregelde wereld die een voorbeeld zou moeten zijn van orde en integriteit, waar we de belangrijke hoeksteen van de samenleving zouden zijn. Waarin we denken dat hoe wij het doen de norm is. Maar eigenlijk zijn wij de uitzondering op de regel want voor de rest doet iedereen in het grootste deel van de wereld het dus anders.

En dat je daar dan pas echt achter komt rond je 60ste....

 
Nieuwe zonneschermen aan de Giek

20 april, klaar maken voor vertrek

Om 6 uur geven Odin en Freija aan dat ze naar buiten willen. Peter gaat zijn bed uit doet het deurtje open en zet thee voor Annelies en koffie voor hemzelf. De katten gaan naar buiten en denken na 5 minuten: dat wordt helemaal niets in deze kou (14 graden) en duiken terug hun bed in. Daar zit Peter dan moederziel alleen in de kajuit. Goed moment om ook een keer de site bij te werken toch?

Het is weekend, maar ja wat is het verschil dan met de andere dagen van de week als je een pensionada bent. Hooguit dat het in de stad wat drukker is met weekend toeristen maar voor ons en de katten maakt het niet uit, het is gewooon weer een dag genieten van het vertoeven in Italie.

We zijn volop bezig de Skadi klaar te maken voor onze reis naar Griekenland, het 5e jaar alweer:

  • de Genua erop gezet en
  • de nieuwe ankerketting van 80 meter om de 10 meter gemerkt. Kostenbesparing ankerkettng : Deze ankerketting kostte ons bij Elio 660,=, terwijl eenzelfde ketting in Nederland-in de aanbieding - 960,= kost. En dan op zoek naar die handige plastic dopjes die je in de ankerketting kan steken als merkteken maar die hebben ze hier niet in Crotone. In onze oude roestige ankerketting werkte dat eigenlijk niet goed: de dopjes werden bruin of schoten uit de schakel. Nu zou het misschien wel weer kunnen werken, en anders moeten we overgaan tot schakels verven. Gelukkig hadden we er nog een paar in fel geel en wit, net genoeg voor de eerste 40 meter ketting (10, 20, 30 en 40 meter) en de rest  merken we even met Tie-raps. We zien wel in Griekenland of we die nog kunnen krijgen.

Ook even op zoek naar butaangas om onze groene 6 kg gasflessen te vullen. In een straatje worden 10 KG flessen verkocht voor 20 Euro, 2 Euro per KG. Omdat we een afwijkend soort fles hebben, Nederlandse dus, moeten we 5 Euro per KG betalen. In Ragusa betaalden we 1 euro per KG. Dat gaan we hier dus niet laten vullen. Elio en Giuseppe (marinero van de haven) weten nog wel adresjes maar we denken dat dit om LPG gaat en dat hebben we liever niet. We hebben nog blauwe 3 kg campinggas flessen, die eerst maar gebruiken en dan de grote maar in Griekenland laten vullen. We gaan even bij Aris van Royal Freshness in Preveza navragen of ze daar gevuld kunnen worden en wat het daar kost per KG.

Bij onze queeste naar dopjes en gas, vinden we wel iemand die de duikfles kan vullen. Dan ontdekken we dat de hengelsportzaak bij de haven DE vraagbaak/regelneef is voor alles. En dat pas na 2 jaar. Wanneer we vragen waar we duikflessen kunnen laten vullen valt het ons op dat er allemaal bekende lui staan te onderhandlen/praten: This is the place to be. Peter wordt teruggebracht naar de Skadi om de fles op te halen. Annelies wordt op een stoeltje in de zon gezet en de opgehaalde fles wordt in een busje gelegd met de mededeling dat hj vanmiddag wordt teruggebracht. En jawel rond 3 uur staat de gele fles weer keurig gevuld op de steiger klaar voor onder water.

Om de ketting te merken wordt eerst het "voorniksniebangnie Bootje" (onze dinghy) opgeblazen met de hand pomp. Volgend jaar toch maar zo een elektrisch pompje scoren, is veel beter voor je rug. Dan de ketting in het bootje laten zakken, naar de kant peddelen en de ketting op de steiger neer leggen. Pffff dat is wel ruim 200 KG. Ketting merken en weer die 200 KG in het bootje, terug peddelen en dan met de ankerlier alles in de ankerkluis trekken. Daarna nog het anker van 21 KG over de punt van de Skadi tillen en vast maken aan de ketting. Je krijgt het ervan in je rug met al dat gepomp en gesleep.

Elio komt nog even op de steiger en zegt dat donderdag de nieuwe kop van de giek gemoteerd gaat worden. In de oude giekkop is het gat waar de bout doorheen gaat om het vast te maken aan het Lummelbeslag uitgelubbert. Het beste is om het geheel te vervangen in plaats van rare constructie met buisjes en grotere bouten. Veiligheid en zekerheid voorop. Daarna kunnen we het grootzeil erop zetten en is de Skadi eigenlijk zeil klaar.

Vandaag is het de grote poetsdag, Peter gaat het dek poetsen en roest van de oude ankerketting verwijderen met Oxaalzuur, Annelies gaat het teak in de kuip onderhanden nemen. Als we in dit tempo doorgaan is de Skadi over een paar dagen helemaal klaar en zijn we niet alleen pensionados maar ook nog werkeloos. Tja het blijft behelpen . . . . .

We denken dat we volgende week vrijdag weg kunnen varen, tot dat moment is er gewoon weer veel te veel wind, tussen Crotone en corfu. Typisch weer zo een voorjaars Med periode met afwisselend goed en slecht weer. De Paikea van Peter Beckers denkt er net zo over, die starten vandaag in Siracusa en komen naar Crotone, een tocht van ca 170 Nm. Ergens in de loop van zondag zullen die hier zijn en ook zij wachten het weer af tot vrijdag om dan verder te gaan.. Leuk weer zo een terugzien met iemand van Ragusa gangers. Horen we weer eens alle roddels en achterklap.

 

16 april,

We noemen het windje hier de Marina di Ragusa soort. Wanneer de zon al hoog staat maar de wind verraderlijk om de hoek komt kijken. Je in MdR net verkeerd om ligt met je boot. Uitgekiend dat je met je boeg naar het noorden moet liggen maar de wind dan juist uit zuid oost komt. De luiken gaan ook in Crotone dicht en de kachel moet er na 19.00 uur bij aan. Er ligt een donzen dek op ons bed. Maar vandaag is de dag dat de zomer zich aankondigt. Een heerlijke temperatuur om in te werken op de boot.

Ook op de boot wordt de puinhoop eerst groter wanneer je aan het inruimen bent. Want er komt alsnog van alles uit dat we toch niet willen houden. Gelukkig staat onze auto hier en we mieteren al dat alles dat we niet meer willen in die auto. Of in een container: hier staan er vier in wit bruin en zwart en alles gaat in elke container door elkaar. In de ochtend komt er een mannetje die kijkt wat er bruikbaar is. Op die manier sorteert het zich toch vanzelf uit.

In de allerlaatste doos vind Peter de boord-computer gelukkig. En we komen er achter dat die toch nooit echt op een handige plek heeft gestaan. Maar dan moet er weer iets op verzonnen worden. Bij het zoeken naar een koekenpan komt ook Peter er nu achter dat het toch wel rot kastjes zijn op die Oceanis. Een plezierboot is geen woonboot en er is van alles dat we zouden veranderen. We hebben al een en ander aangepast aan de boot en we zijn niet de enigen.

Annelies kan nog niet wennen. Vooral de kleine ruimte is lastig, vooral als je binnen bij de blaaskachel moet zitten. Omschakelen naar vaarseizoen heeft meer voeten in de aarde (letterlijk) dan ze dacht. Na 2 dagen zijn we gewend aan de douche, weten we weer waar handdoeken liggen en heeft Annelies weer een plek voor haar dames attributen. En het oja momet komt voor: ,,dat deed ik immers op die manier". Ja, na 6 maanden in een huis ben je gewoon vergeten waar het ooit lag tenzij het er nog ligt. Hopelijk kan er komende winter van alles op zijn plek blijven. Je vraagt je dan misschien af waarom we het er dan niet hebben laten liggen: we wilden zoveel mogelijk thuis sorteren en we hadden veel in plastic verpakt met het oog op vocht in de boot. achteraf niet nodig want op de kant ofwel 'on the hard" is een boot niet vochtig, dat blijkt.

Vandaag zitten we echt als vanouds in de kuip met katten die een uitstapje op de steiger maken, of zich koesteren in hun mand in de zon. We wandelen even door Crotone en zien de vele studenten die op Paas-uitje zijn en zich verzamelen in hartje centrum waar The Scene zich blijkbaar afspeelt. Die Scene heeft betrekking op het uitfilteren van het andere geslacht. Wij nemen een onovertreffelijke niet bittere authentieke espressokoffie voor een geweldige 1 euro per bakkie en observeren al die mannetjes en vrouwtjes die minimaal een kop kleiner zijn dan Annelies en een hoop verwaandheid bezitten. En nog steeds is de kleur zwart hier een trend. Wij vallen altijd op in onze gekleurde kleren.

Onze buurman van de Yucatan, is ons enige aanspreekpunt op de steiger. Een fijne vent met een prachtig schip. Bill, of William loopt trouwens in knal limoen. Een design zeiljas van het merk ...Yucatan. De enige.

Na het uitje en het kopen van popnagels bij de nautische winkel, genaamd rivetti (tip) is het klussen: we bevestigen de strips voor het schaduwdoek aan de giek. Gaatjes boren in aluminium. We schuiven het veter met het schaduwdoek er in en het is perfect. Iemand nog een tent nodig? De gedachte komt bij ons op om werk aan te nemen...zoveel kan je uitsparen als je handig bent of wordt...Morgen gaan we buizen van de bimini poetsen en bimini plaatsen. Morgen komt ook Elio om het lummelbeslag van de giek te bekijken en hopelijk wordt de verstaging geinspecteerd.

Foto volgt

 

 

 
De laatste kilometers naar Cosenza en Crotone

10 april, kratten en katten

Zoals bij iedereen wordt de puinhoop altijd eerst groter voordat het opgeruimd is. Om je huis in minimaal ingerichte staat achterlaten, een groot aantal spullen achter slot en grendel te zetten, zaken grondig schoon te maken voor de huurder, is allemaal uiteindelijk veel werk. Veel kleine taken moeten altijd op het laatste moment, want je gebruikt nog veel dingen tot op de dag van vertrek. In grote lijn hebben we hard gewerkt en Petra van Belvilla moet er de laatste hand aan leggen. Het is 10.30 uur wanneer wij de deur van ons huis sluiten.

Peter wil absoluut geen risico nemen door over de Gotthard te gaan. Er was heftige sneeuwval en de voorspelling is vorst, motregen, of sneeuw. Twijfelen is ook hier: niet doen. Dat betekent omrijden over Dijon en Turijn. Tuf tuf daar gaan we met de familie-voltreffer-auto van de Nineties! Kratten en katten opgestapeld. Links op de achterbank 2 kratten op elkaar en kattenbakbodem met grit, in het midden Odin in fietsmand op het voer, Freija rechts in fietsmand op krat nummer 3. Verder is de auto volgebouwd en Annelies navigeert met de drank en eten naast haar en aan haar voeten, let wel: voor 3 dagen want we doen het zuinig.

900 kilometer tot Macon Sud.

De reis gaat voorspoedig met pauzes waarin een van ons op de katten past. Het ritme zit er al gauw in ook voor de Siamezen. Na een halve dag begrijpen ze dat ze in coma-stand het grote spannende gebeuren moeten afwachten. Ondertussen wordt het alleen maar meer bewolkt en regenachtig en na Metz hebben we stortregen. Het kleine plezier zit-um o.a. in de routekaarten die we van de buurman hebben gekregen, reuze fijn om te zien waar je je nu eigenlijk bevindt ten opzichte van de hele wereld. We overnachten in Macon in het Ibis budget hotel. Opgeknapt, goede schone bedden en een raam voor de katten om de buitenwereld te zien. Freija besluit de hele nacht de binnenwereld te bekijken en past Japanse rugmassage toe op Annelies, ongeveer de gehele nacht. Toch een gewicht van bijna 6 kilo, trippel trippel.

De volgende dag om 10.00 uur zetten we de hele heissa aan katten en overlevingsmiddelen weer in de auto en rijden we naar Italië. Vandaag rijden we tolwegen en tunnels sommigen heel lang. De katten teren op liefde en een enkel snoepje. Ze houden zich koest. Soms denken ze dat ze er al zijn wanneer we tanken en steken hun kop over de rand van de mand, verder liggen ze ondergedoken onder een dekentje. Deze tweede dag probeert Freija de ontzaglijke aanblik van vrachtwagens te bevatten. Het voordeel is dat ze die voornamelijk ziet verdwijnen aangezien ze andersom ligt in haar mand, met 1 oog door de achterste zijruit. En af en toe zie je een "oei" in haar grote ogen en ze duikt weer tussen het rieten vlechtwerk.

Aquaplaning

Tegen de tijd dat we Florence naderen weten we waar we willen overnachten. We hebben bijna 800 kilometer gereden en Annelies is verdiept in haar GSM om via internet wat hotel aanbevelingen te doorzoeken, voor een redelijke prijs. De regen gutst over het asfalt en de auto. We rijden nog maar 70 km. per uur op de rechterbaan met slecht zicht op een in een tiki-bad veranderende snelweg. Plotseling moeten we remmen: we rijden omzichtig een zojuist tegen de vangrail geslagen Cedan voorbij. Net gebeurd, en alle verkeer moet achter ons invoegen. Het beeld gaat als een film voorbij en we zijn er stil van. Een auto is gestopt om de lijkbleke jongelui die God zij dank ongedeerd uit hun wagen zijn gekropen, bij te staan. We kunnen alleen maar gissen hoe het gebeurd moet zijn: bij deze zware regenval inhalend op de linker baan, aquaplaning, met linker voorwiel van de weg afgeraakt naast de vangrail, helemaal in de rondte gedraaid en met neus van de auto tegen de vangrail geslagen... en daarna de hele voorkant van de auto weg. Je zie alleen de motor nog zitten, een heel kaal gezicht.

Vervolg van onze rit: Hartje Toscane

Annelies vindt op Booking.com een last minute overnachting in Arezzo, het sport college hotel-voor de helft van de prijs. Een prachtig apartement met balkon, maar we laten dat laatste voor wat het is, de balkondeur blijft dicht. De katten hebben hier de ruimte en na de middag-stoelgang en wat schrokkebrokken gaan ze op onderzoek uit, door de hal, de riante trap op naar de tweede slaapkamer boven. Freija besluit dat dit haar domein wordt. Of het nou aan de luxe rode beddensprei ligt of het feit dat ze de ruimte associeert met thuis: boven slaap je en beneden eet/werk je, dat is ons een raadsel.  Ze vindt het er erg gezellig en met de meest zielige mauwtjes probeert ze ons boven te krijgen....tot diep in de nacht.

Tegen 03.00 uur, wanneer Freija weer aandacht ligt te trekken haalt Peter haar naar beneden en schuift onze kamerdeur dicht. Freija moet net als haar broer bij ons verder slapen. Af en toe is Annelies wakker en opent een oog om te zien of Freija nog braaf is. Freija ligt de verdere nacht te staren naar de deur met daarachter de trap en daarachter bovenste etage. Dat weet ze heel goed. Wanneer Annelies om 06.30 uur onze kamer opent, verdwijnt Freija dus toch weer naar het aanlokkelijke rode bed.

We pakken de boel weer in en we rijden langs de Appenijnen, de laatste rit van 800 kilometers naar de Calabrese bergen. Het is een verdraaid vriendelijke dag en het Umbrische landschap toont zijn ware imago. Rome, Napels, Salerno, allemaal vierbaanswegen met veel afslagen. Daarna zijn we met weinigen richting Reggio Calabria, zowat het einde van de wereld. We genieten van alle landschappen, in het bijzonder het bergmassief Parco Nazionale di Pollino dat zich uitstrekt over Basilicata en Calabria. In de 2200 m. hoge bergen ligt evenals in de Alpen nog veel sneeuw. Hoge spitse toppen, enorme valleien, ruwe steile rotswanden. Wild authentiek landschap. Het heeft veel weg van Ragusa...Op de wreef van de voet komen we aan in Cosenza, waar we stoppen voor een laatste tankbeurt. Dan is het de bergpas door het Sila-gebergte over met hoogste gelegen wegdeel op 1400 m. Een oerlandschap. Hier leven vast ook wolven...

Met recht vraagt Peter schalks: zijn we nu op de heenreis of terugreis? Het is immers ook hier in Calabria een beetje thuiskomen. We arriveren in de haven om 19.30 uur. We worden hartelijk ontvangen door Pasquale en Giuseppe. De katten herkennen hun tweede huis direct en gaan in boot-leef-modus. Wij ploffen neer en zien dat het goed is. We hebben veilig gereden en wij en de Siamezen hebben de reis op de best mogelijke manier gemaakt.

 
Voorblad van Bootmagazine waarin ons eerste verhaal staat

5 april, Boot magazine

Goede ochtend trouwe lezer

Het is 5 april wanneer wij zoals beloofd hoog bezoek krijgen: De redactie van Boot Magazine komt op de koffie met exemplaren van de uitgave april/mei waarin wij ons eerste verhaal mogen doen over onze reis, en speciaal de rust en het gevoel weergeven dat wij bij deze reis hebben en uitstralen.

De online versie van deze tweemaandelijkse uitgaven komt over 30 dagen beschikbaar. Vooralsnog moet men het tijdschrift kopen in een Belgische winkel. Enkele vrienden krijgen hem van ons per post toegestuurd deze week. We zijn supertrots en er zijn ale enkele fans die zich hebben opgeworpen voor de merchandising van Skadi producten. Alles op contract. Denk daarbij aan serviezen met Siamezenopdruk, beddegoed. rustgevende CD's met kattenspingeluiden (ook te ontvangen per streaming) Stoute Siamees-stickers voor op de auto of boot, T-shirts en bikini's met katten-knipogen, miauwende knuffels.

Ondertussen is het huis al enkele weken schoongeboend in grove lijn. Denk daarbij aan douche ontkalken, alle ramen zemen aan binnen en buitenkant, de tuin opknappen, dekbedden, bedhoezen, bankovertrekken wassen; keuken reinigen (oven, koelkast,magnetron,afzuigkap...net die  werkjes die je altijd uitstelt...) en al onze persoonlijke eigendommen zijn opgeborgen.

Deze week gaat het gebeuren: we rijden naar Crotone. Dit jaar vind Annelies het lastig zowel als heerlijk. Lastig om de kinderen te missen, om de tuin die in alle glorie staat te ontluiken vaarwel te zeggen, lastig omdat de zorg om de katten weer begint: dat we ze niet kwijtraken en dat ze veilig zijn.

Jaar 5 begint en gaat direct van start met alle gemengde gevoelens die daarbij komen kijken. Zoals Belgische vriendin Lieve treffend zegt: schoolreiskoorts. En hoe verder je van huis rijdt hoe meer je beetje bij beetje onthecht, nagedacht hebt of je alles wel goed achterlaat en iedereen nog wel goed hebt gedag gezegd. Er zullen altijd mensen zijn die we gemist hebben. Maar die hadden natuurlijk ook naar ons toe kunnen komen de afgelopen 6 maanden.

Heerlijk om de zon weer te voelen op je huid. Het licht te zien op het water. Vrienden te ontmoeten met wie we de reislust en de vrijheid delen. We voelen ons zeer bevoorrecht dat we dit mogen blijven doen. Een droom die al 1414 etmalen duurt.

Moorspots: Find info, photos and reviews for marinas and anchorages worldwide

 

SKADI GOES "GREECE" Skadi ligt in Crotone Calabrië. We zijn de boot aan het inruimen en klaar maken voor vertrek naar Griekenland.

Klik hier voor---> Skadi route 2019

2020: terug naar zuid Dalmatie/rondje Sicilië
2021: Italiaanse westkust Balearen, Barcelona
2022: zuidelijk naar Andalusië, Portugal en in de winter doorvaren naar de Canarische eilanden
2023: Madeira, Azoren

 

 

SY Skadi in Crotone

Nieuws over onze reis en onze site

Bijgewerkt op de site: de alinea voorbereiding reis 2019 Griekenland

  • zo nu en dan wordt gewerkt aan de alinea: boeken en tips
  • info en route over onze Griekenland route 2018 vind je nog onder "Havens/ankeren"
  • Nieuwsbrief Griekenland deel 4 is verstuurd. Klik hier voor ---> de nieuwsbrieven Griekenland deel 1 t/m 3  Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 24Laatste wijziging: 22-04-2019

Andere vertrekkers