Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
SY Skadi Corfu

22 - 23 mei, rondje straat van Corfu, Petriti ankeren

Wanneer je aankomt in de baai van Petriti, vaar dan voorbij de haven en zijn ankerplaats, zuidelijk van het kleine rif (een paar rotsen) met het kruis erop. En anker tegenover de kleine houten loopvlonder en strandjes van restaurant Notos Panorama. Wij gooien het anker uit tegenover de tropische tuin en naast de Paikea, het schip van Peter Beckers:

ervaar de luxe van een groot zeiljacht voor een klein prijsje: Paikea

Petriti is een traditioneel vissersdorpje aan de zuidoostkust van Corfu niet ver van Lefkimmi. Het is een klein slaperig dorpje in een nog niet toeristisch deel van Corfu. De hier woonachtige families zijn grotendeels afhankelijk van de visvangst en het beperkte toerisme.

Aan de kade en de ernaast liggende taverna's met vlonder/terras  aan zee, kan men in serene rust genieten van het mooie uitzicht op zee en de kleurrijke Kaiks, de kleine vissersbootjes. Petriti is ook de thuishaven van enkele grote vissersboten die de visvangsten voor de markten verzorgen. In het haventje kan men dagelijks de verse vangst die wordt aangevoerd bekijken ...en kopen. De kleurrijke boten bieden een fotogeniek beeld van een authentiek vissersdorp. Het valt ons op dat we Arabisch horen spreken. De vissers waar wij een kilo makreel voor 5 euro kopen, zijn Egyptenaren. Peter zal de makreeltjes op Skadi in de rook-oven leggen. Een klein ommetje door het dorp brengt ons langs tuinen met olijfbomen en bloemen, een "winkel van sinkel"  waar Annelies een Grieks tasje scoort. Je kunt hier maanden leven van "niets"; wat heb je nodig? Deze prachtige omgeving: zee, zon, 25 graden, brood, fruit, vis, een taveerne voor een uitje en het plaatselijke nieuws. Je kunt zelfs een brommer huren achter in het dorp.

Niet alleen genieten we van de prachtige stille baai, zo typisch Corfu met de glooiende groene heuvels met loofbomen en cypressen, ook leggen wij aan bij restaurant Panorama, eigenlijk een "must" alleen al voor de sfeervolle wandeling door de tuin. Het paadje voert omhoog tussen exotische bloemen en planten met hier en daar een bananenboom. Links en rechts liggen, onder het lommer verscholen, zithoekjes en ligbedden. In een opening van de tuin aan het water kan je eveneens totaal afgezonderd aan een tafeltje zitten, wat eten, dromerig voor je uit staren. Oleanders en Bougainville sieren het gezellige Griekse terras. We nemen een biertje, en worden aangestaard door de twee katten van Panorama. Annelies pakt wat snoepjes uit haar tas, wat als gevolg heeft dat 1 van de katten neerstrijkt aan de voeten van Peter en de ander gedurende onze lunch blijft mauwen om meer. Gelukkig verstaan we kattentaal en het deert ons niet, elke intonatie komt ons bekend voor, het zijn net Odin en Freija maar dan Grieks inheems.

Na een eenvoudige en zeer voedzame lunch, voor een klein prijsje, keren we terug naar de boot. De hemel is bedekt met nevel en wolken. We liggen inmiddels alleen op de ankerplaats. We zien nog wel zeilboten aankomen maar die ankeren bij de haven, of aan de kade, dicht bij elkaar. In de nacht gaat het boven de bergen flink weerlichten en onweren. Annelies is zeer alert op de harde wind. Ze wordt meteen herinnerd aan de 60 knopen van Pag vorig jaar en vooral aan de onvoorspelbaarheid ook al geven 4 weersites het niet aan. Maar Peter stelt haar gerust, het zal lang niet zo worden als vorig jaar op Pag. (---> 10-11 juli Kroatië-Pag de storm van 60 knopen)

 

19 - 22 mei, ankeren nabij Corfu stad

Bij inchecken in het Marina kantoor gisteren, zag Annelies Marc van de Viento voorbij lopen en vandaag gaan we toch eens even checken of de Viento in de ankerbaai ligt. Peter ziet op zijn telefoon dat de Viento in de Marina ligt en wel vlakbij het terrasje waar we een drankje nuttigen. We lopen naar het ponton en inderdaad zien we daar Magda en Marc. Een leuk weerzien en we wisselen meteen verhalen uit over de eerste vaartochten. We zullen elkaar vaker zien in Griekenland, dat hopen we. Wij vertrekken volgens plan uit deze dure Marina. Wanneer de zonneschermen klaar zijn eind van de volgende week, dan komen even terug maar we leggen dan wel even aan aan de dieselsteiger.

Ons wacht een wijdse baai ten zuiden van het fort van Corfu. Een nieuwe plek is altijd weer spannend. We ankeren tegenover een lange kademuur die zich uitstrekt van een landpuntje met een molen tot aan het fort. Aan de voet van het fort ligt NOAK Zeilclub. We hebben ergens gelezen dat je daar makkelijk je Dinghy kan leggen als je de oude stad wilt bezoeken.

De ankerketting wil niet direct strak staan. ,,Ik vind het niet goed gaan", zegt Annelies. Ze haalt de ketting op en het anker zit met een enorme pol wier.We zoeken een plek zand, maar het water is niet erg helder lichtblauw en de plekken zand zijn schaars. Toch gevonden, ploep, anker zit.

We hebben nog steeds geen wifi, eigen mobiele telefoonbundel gebruiken loop je op leeg dus we ondernemen een wandeltoct/zoektocht naar telefoonwinkels. We leggen de Dinghy in de jachtclub en we vragen aan een inwoner of het mag. We lopen met hem op. Hij heet George en werkte vroeger als reisagent, o.a. een poosje in Delft voor een reisbureau De Vries. ,,Waar komen jullie vandaan?" Holland! ,,Ah...Holland... meisjes met mooie ogen", zegt hij... Hij wil een hoop weten en zegt misschien wel even langs te komen met zijn Dinghy, dan kan hij zijn visitekaartje geven, alhoewel hij zijn bedrijf heeft overgedaan aan een Zweedse....

De oude stad is nog niet overvol met toeristen maar de tientallen winkeltjes zijn er klaar voor. We zoeken deze sfeer echter niet en na een flink ommetje, bereiken we de grote winkelstraat waar telefoonwinkels gevestigd zijn. Helaas gesloten op tweede Pinksterdag. We lopen ook nog naar de Lidl, die eveneens verdacht stil is...gesloten. Orthodoxen Grieken die geen Pinksteren vieren, vieren dus toch Pinksteren. Annelies is hitte-onwel en komt kapot aan bij de boulevard. In elke geval weten we nu de weg en ook een kortere weg want we zijn al heel snel terug op de kade bij de boot, dorstig en op conditie.

We krijgen onverwacht een appje van Magda en Marc van de Viento: of we een hapje willen eten aan de boulevard van de ankerbaai. Hartstikke gezellig onder de Platanen, eigenlijk veel Griekser, gemoedelijker en echter (Griekse Taverna's).

De Simkaartjacht begint opnieuw op dinsdag en eindigt niet met een Simkaart maar gewoon met uitbreiding van ons Nederlandse T-mobile abonnement. Cosmote, DE telefoonmaatschappij van Corfu heeft geen Simkaart voor een Simlockvrije Dongel, misschien morgen want ze verwachten een zending....Ja, dat kennen we! Wind heeft een kaartje van 5G voor 15 euro. Aangezien we tegenwoordig 50-60G per maand gebruiken, llopt dat in de papieren, maar vooruit, we kopen er eetje voor reserve en we zoeken ook nog verder. Een hele leuke jongeman bij Vodaphone voor de deur die hard klanten aan het winnen is, biedt ons 8G voor 10 euro, 14 dagen geldig.

Peter hakt de knoop door: we doen T-mobile Nederland en wel nu meteen. Op een terrasje met een cappuccino ( tegenwoordig hebben ze echte koffieapparaten in Griekenland vroegâh ...was het oploskofiie met een bal slagroom) is T-mobile meteen opgewaardeerd.

Wat voelt dat heerlijk zeg, al dat internet.

 

18 mei, van Nisos Erikoussa naar Gouvia op Corfu eiland, 28 mijl

Rond 09.00 varen we weg uit deze mooie baai en tuffen op 1600 toeren naar Gouvia Marina waar we om 14.00 uur aankomen. Kort van te voren nemen we nog een kleine warme lunch. Achteraf een goed idee want de formaliteiten in de haven nemen toch wel 1,5 uur in beslag.

Odin heeft het vaar en aankomstritme helemaal door en staat sinds Maria di léuca op de rand van de kuip als een hond om zich heen te kijken wanneer de motor zachter gaat en we op een aanlegplek aansturen, ook nu.

Maar ja toch een beetje lastig. Hij wil er perse bij blijven en Annelies probeert een nieuw commando uit: wachten Odin, ga anders maar even liggen. En verdomd, hij doet het nog ook, onze brave "herdershond". Helaas wordt het voor hem geen dek lopen want we moeten naar het Marina kantoor en de douane-agent. Dus katten naar binnen, deurtje dicht en we lopen ellenlange pontons af met aan weerszijden charterboten (wat een industrie weer) naar het havenkantoor.

We kennen 1 Grieks woord: Kalimera. Gelukkig spreekt men hier Engels, wat een opluchting na al dat Italiaans dat soms toch wel moeilijk is. We staan wat bevreesd buiten het douane kantoortje te wachten, met de herinnering aan de boze "generaal" in Umag-Kroatië. Maar deze keer komt er een gemoedelijke man aanlopen die zegt: kom maar alvast binnen zitten want het is erg warm. Het gaat allemaal rustig en vriendelijk in zijn werk.

Kosten:

Marina Gouvia 62,= per dag ex. drinkwater. De chip voor drinkwater 10 euro borg + een tegoed op de chip van 2,80 euro voor 200 liter water. De DEKPA kost 51,= euro wat een schijntje, + 15,= euro administratiekosten. Een kopje koffie meteen 3,50 in de Marina, Nederlandse prijs, hoppa. De AB supermarkt behoorlijk prijzig tenzij je Griekse producten koopt. Grappig: alle tandpasta merken die we kennen kosten hier tussen 3,80 en 4,50. Op de onderste plank ligt een Grieks merk, kost 1,80 en is ook gewoon gemaakt bij Unilever.

De katten vinden het ponton super interessant met alle nieuwe geuren en....met vogeltjes.

We hebben deze middag een afspraak met UnderCover, de dames Astrid en Maria. We laten weten dat we zijn aangekomen en ze staan voor de deur om 16.00 uur. We spreken af dat ze nu zo spoedig mogelijk zij-schermen maken. We geven het idee aan om zonneschermen voor de zijruiten te maken op hun eigen tempo, na de voor hun zeer drukke maand, en die per post naar Athene te sturen, waar wij 12 juni zullen liggen. En in het najaar kunnen ze verdere orders leveren.

Nadat Astrid een-en-ander heeft gemeten en met ons overeen gekomen is, zakken we lui onderuit met een biertje. We hebben het gewoon druk gehad man.

 
Erikoussa

17 mei, van Nisos Othonoi naar Nisos Erikoussa, 9 mijl

Een stukje geschiedenis:

Op 29 december 1940 zonk de Griekse onderzeeër Protefs in het zeegebied van Othonoi. De onderzeeër had een Italiaans konvooi aangevallen met munitie naar Vlorë . Na het zinken van de stoomboot Sardegna werd de onderzeeër geramd door de Italiaanse torpedoboot Antares . Het verlies van de onderzeeër was het eerste verlies van de Griekse marine in de Tweede Wereldoorlog. Een monument ter nagedachtenis aan de bemanning, werd op 15 juni 2015 in Othonoi ingewijd.

De klok gaat een uur vooruit, we bevinden ons in een andere tijdzone. Wij behalve de katten hebben rustig geslapen op anker, op een spiegelgladde zee. Om 10.00 uur komt de - in alle Pilotboeken vermelde veerboot aanzetten met luid getoeter. De hete thee vliegt over je schoot door het indringende geluid in een zee van stilte. Uit de weg dus. Wij liggen goed en de andere boten zijn al vertrokken.

We maken los en motoren op een stille zee naar volgend juweeltje Erikoussa, ook wel Merikha genoemd, dit is zijn oude naam. Het tweede eiland van de Diapontia Archipel. Deze Archipel telt behalve Othonoi, Erikoussa en Manthraki nog 9 rotsen.

We halen de Dekpa vergunning pas overmoren. Niemand schijnt zich druk te maken over het halen van de Dekpa. Dat is hier wel andere koek dan in Kroatië waar je direct naar de douane moet varen anders hangt er een vette bekeuring aan je broek.

Als enig schip in de mooie zuidelijke, baai genieten we van onze tweede "vakantie"-dag op water. Je kunt aan de kleine kade gratis liggen tot 6 juni, daarna moet je wat betalen. Er liggen 7 schepen, sommigen met kinderen die heerlijk op de kade kunnen spelen. Wij hebben geen kade nodig. We zijn ons eigen eilandje.

Erikoussa heeft een oppervlakte van circa 5 km², bestaat uit vijf districten en telt circa 330 (1991) inwoners. Een groot deel van de bevolking is in de laatste decennia geëmigreerd naar de Verenigde Staten. De meeste huizen op het eiland zijn vakantiewoningen, in bezit van geëmigreerde families. Deze families keren in de zomerperiode regelmatig terug naar het eiland. Op het eiland bevinden zich zeven dorpen, waarvan Porto in het zuidwesten en Erikoussa in het oosten de belangrijkste zijn. In Porto bevindt zich tevens de belangrijkste haven van het eiland. Erikoussa herbergt een aantal aantrekkelijke stranden. Belangrijkste bronnen van inkomsten zijn kleinschalige visserij en het bescheiden toerisme.

 
othonoi

16 mei, van Santa Maria di Léuca naar Nisos Othonoi Griekenland, 50 mijl

Het is 07.00 uur wanneer iemand een voet op onze boot zet.

Peter heeft wel eens gezegd: als ik ook maar iets hoor aan de boot dan ben ik wakker, hoe diep ik ook slaap. Nou...dat klopt. Peter vliegt naar buiten terwijl hij lenig in zijn short stapt. Er worden 2 spiksplinter nieuwe boten in het water gelaten met een kraan en de mannen zijn bezig zo geruisloos mogelijk ons schip een paar meter te verplaatsen. ,,No problema", zeggen ze vriendelijk tegen Peter en Peter maakt er ook geen problema van en schiet direct toe om te helpen.

We zijn wakker dus waarom gaan we dan niet meteen verder? Ontbijten doen we onder vaart. Er staan nog steeds rolgolven uit zuid, maar het is prettig weer. We zien op de weersites dat er veel wind heerst in de gebieden waar we vandaan komen/gepasseerd zijn zoals de Golf van Taranto. Zoon van Annelies Ralf belt en vertelt dat er zelfs op het Nederlandse journaal is gezegd dat het weer in zuid Eurpa niet goed is, een en al storingen. Voor mooi weer moet je deze week in Oslo zijn - daar is het 26 graden. Wij motoren in 8 uren naar Othonoi. Wanneer we dit Ionische eiland naderen zien we voornamelijk de bergketens van Albanië tegen de horizon aftekenen en de stad Sarande lijkt heel dichtbij.

De ankeren in de baai Ammos, een hele mooie baai, er liggen al 5 schepen en wij leggen Skadi net voor een dam binnen de rand van de blauwe kom water. En wel zo, dat de Ferry hier zijn draai goed kan maken. De katten zijn blij en gaan meteen rondlopen. Na een dagje (of 3) varen en geschommel komt de onvermijdelijke reactie: de hele nacht zitten ze elkaar achterna door de kajuit en de nylon speeltunnel alsof Skadi een kermisboot is.

Othoni is het meest westelijke eiland van Griekenland. Het bevindt zich aan de zuidelijke uitgang van de Straat van Otranto. Op 408 meter is Mount Fano het hoogste punt van de archipel. De meeste bewoners wonen in het gelijknamige dorp Othoni of in de weinige individuele boerderijen. Men leeft van landbouw (voornamelijk olijventeelt), visserij en zeer schaars toerisme. Er is een veerdienst naar Corfu-stad en er worden ook toeristische excursies aangeboden door de toeristische resorts in het noorden van Corfu.Van Othonoi wordt gezegd dat het eiland het beste kristalwater in de hele Middellandse Zee heeft.

In 2003 bereikte Othonoi beruchtheid door rooftochten van Albanezen die zowel de lokale bevolking als de verankerde boten beroofden. Na deze invallen heeft het Griekse leger een surveillancestation op het eiland opgezet om de veiligheid van de lokale bevolking en gasten te waarborgen.

De Ionische eilanden zijn bekend bij zeilers vanwege hun kalme wind. Over het algemeen kan men zeggen dat de Ionische eilanden redelijk betrouwbare noordenwind bieden, die op zijn vroegst om 12.00 uur begint. Normaal is hij tussen de 3 en 5 Beaufort.

 
Santa Maria di Leuca

15 mei, we gaan toch - naar Santa Maria di Léuca, 70 mijl

Een relaxte dag met weinig taken dus waarom zou je vroeg opstaan. De katten die in deze tijd van het jaar graag al om 06.30 uur even buiten kijken, liggen ook nog te knorren. Om 09.15 uur zakt Annelies uit het bed en na het maken van thee denkt ze:,,ach laat ik maar weer beginnen met op de weersites te kijken", ervan overtuigd dat het voorlopig niet "vertrekken" wordt. Het weerbeeld laat storingen zien in de Golf van Taranto, de Golf van Squilace en de Adriatische Zee. Maar wat schetst haar verbazing: wanneer we op tijd vertrekken dan zijn we alle rottigheid, die uit de golf van Taranto komt, voor. Sterker nog: we kunnen de laatste mijlen naar Santa Maria di Léuca profiteren van de aanzwellende westenwind en de golven uit zuid, indien het uitkomt van voorspeld wordt - altijd koffiedik kijken, dus: wat doen we...?

Peter! Peter! Ik denk dat we toch moeten gaan. Peter is meteen klaar wakker en kijkt mee. Ja, dan wordt het de haven betalen en weg wezen. We maken de boot weer vertrekklaar; tegenwoordig hoeven niet veel spullen op te bergen, we hebben al niet veel meer, maar alles zit in kastjes en de boeken staan achter elastiek. Odin gaat even uitgebreid op de bak en neemt dan plaats in de kuip op een kussen; geheel niet volgens het normale ritme, zo van: "ik zit al" in plaats van: " oh God, we gaan weer".

Bij vertrek hebben we rolgolven tot een meter uit noordoost en noordenwind 2 Bft. We motoren en houden een gemiddelde snelheid van 6-6,5 knopen. Om 12.30 uur draait de wind naar zuid, ook de golven veranderen van richting en lopen van achteren in. Dit is een van de zeldzame keren dat alles gaat zoals voorspeld. Om 13.30 uur kunnen we zeilen en we gaan 5,5 knopen, prachtig om tegen 23.00 uur aan te komen in Léuca. Om 16.40 uur is het wederom motoren met een noordenwind 2 Bft. en met golven uit zuidelijke richting schuin van achteren inlopend. Niet zo lastig als de dag ervoor maar toch een zee waarbij je geen activiteit kan ondernemen en je je moet blijven concentreren op de golven. Een lange zit. Het is kil weer en er valt een spatje regen, we nuttigen een passende lunch: zuurkool stamppot. De verdere tocht is het toch af en toe flink rollen en best vermoeiend voornamelijk voor Annelies.

We arriveren in het donker in Santa Maria di Léuca om 23.00 uur. Aangezien we vorig jaar aan de kleine kade hebben gelegen, doelen we daar nu ook op. Alhoewel er weer verhalen de ronde doen dan men daar is weggestuurd. Het kost moeite om te onderscheiden waar de pieren zijn met de lichten en we houden goed het midden. Aan de ons bekende kade liggen vissersboten en 1 jacht. Er is nog ruimte voor 1 schip en Peter schuift Skadi daar langzaam in.

Weer een transit tocht goed gedaan en wellicht hadden we 2 uur eerder moeten vertrekken uit Crotone om die lastige golven niet te krijgen maar ja, toen lagen we nog in bed.

De katten zijn hartstikke opgewonden door de geuren van de vissersboten en de kade. Peter laat ze even op de kade. Annelies vindt het maar niks want Freija durft niet op de kade te stappen die even hoog is als het gangboord maar wel met een diep donker gat tussen schip en wal...

Naar binnen dus. We frissen ons wat op van het zoute kleffe gevoel en vallen allevier in eigen bed.... Morgen de laatste transit tocht.

 

14 mei, tijd om te gaan

Op zondag staat de wind west en wordt hard. Wij vragen ons af of wij hadden moeten gaan op zaterdag want het wordt onstabiel weer. In de middag komen twee zeilschepen aan die nauwelijks kunnen aanleggen; het tweede zeilschip met alleen een schipper aan boord redt het niet. Alle vertrekkers staan op het ponton om mee te helpen om eventueel een lijn die de schipper werpt-op te vangen. De schipper kan niet tegen de wind en golven aanleggen. Er wordt aan Pasquale gesuggereert hem aan de dieselkade te leggen. ,,dat is niet mijn verantwooording roept Pasquale ons toe. Hoe de schipper ook cirkelt, het lijkt gevaarlijk werk en onmogelijk. Dan komt Giuseppe erbij, er wordt wat onder elkaar overlegd en uiteindelijk mag de schipper aan die kade liggen, een behoorlijke klus om de boot daar aan te leggen maar niet zo hachelijk als aan het ponton met gevaar van schade aan andere schepen.

De wind ligt net zo snel als hij opkwam. Twee uur daarna is het windstil. Zo gek kan het gaan in de Med. Wij houden ons flink bezig met het weer en de voorspellingen: het gaat niet lukken om te vertrekken uit Crotone. Het is een-en-al onstabiliteit rond Italië. So be it. En Crotone is zo slecht nog niet om te verblijven. Calabrië - gewoon heerlijk gezellig.

We proeven pas goed van de Calabrische samenleving op maandagochtend:

Peter houdt zijn implantaat-tand in zijn hand: tja los gelaten, zat ook al een tijd vast met tijdelijk cement. We begeven ons naar het kantoor van de marina waar wat kerels rondhangen die connectie met de haven hebben of gewoon niet, maar even komen bijkletsen. We vragen aan Pasquale of hij een tandarts weet. Meteen geven alle mannen die toevallig of niet toevallig in het kantoor staan te praten, ideeën aan. Wat bij ons als bemoeizucht wordt ervaren is hier gewoon behulpzaamheid. De een weet een tandartsen studio, de ander een tandarts in het dorp, de derde, Peter, suggereert een techniker, de vierde legt uit waar dat is.

Men komt met de kaart aandragen en een ander komt met een telefoonnummer. Tenslotte neemt ene Gian Carlo ons mee in zijn autootje naar een flatgebouw waarin een klein laboratorium is gevestigd.,,Een beetje lastig voor jullie om te vinden", zegt hij en hij loopt vooruit naar de voordeur en belt aan. ,, Si, ik ben het Gian Carlo... " ( iedereen kent ook iedereen hier) hij vertelt het verhaal en we mogen de marmeren trappen op naar de lift en naar boven.

De techniker, een hele aardige man en fervent visser, zal het tandje plakken maar het is natuurlijk een tijdelijke oplossing. Zijn lab hangt vol met foto's van tonijnvangsten en natuurlijk vervallen wij in een Calabrisch gesprek - niet over tanden maar over tonijnen vangen. Calabrie het land waar je overal connecties hebt, iedereen kent wel iemand die jou kan helpen met wat dan ook.

We hoeven niets te betalen. We geven ons visitekaartje kaartje en schudden de handen en lopen terug naar de haven door de smoezelige gezellige straat. De volgende dag zien we Gian Carlo in zijn autootje op de kade en hij gebaart vragend: zit je tand er weer in? Ging het goed? Ja, helemaal top! En Gian Carlo keert zijn autootje om en vervolgt tevreden zijn dag.

 
abrikozen

13 mei, abrikozen in Crotone

Misschien is het met de wetenschap dat Skadi hier zal overwinteren, of missschien hebben we gewoon affiniteit met Crotone, hoe dan ook, we voelen ons hier thuis. We krijgen steeds beter contact met Pasquale en Giuseppe, zien elke dag dezelfde Italianen voorbij lopen op ons kleine ponton....als we hier langer zouden liggen zouden we amicaal worden met de Crotoners.

Zaterdag zijn de Jonas en de My Fair Lady vertrokken. Wij slenteren door de stad. Peter neemt Annelies bij het handje en keuvelend heeft Annelies niet in de gaten dat ze de steile weg naar het kasteel loopt, om vervolgens weer net zo hard af te dalen naar het pleintje in het centrum. Goed voor de conditie. Op de markt scoren we meloenen en een zak vol abrikozen (mag het wat meer zijn? En flink meer) Wat moet ik met al die abrikozen? Peter maakt er light-marmelade van die we de dagen daarna lekker door de kwark roeren of op een beschuitje eten.

Een bezoekje aan Europcar levert de informatie op, dat je beter op internet kunt boeken, want dat is goedkoper zegt de mevrouw! Op de boot gaan we meteen kijken en met een vooruitziende blik boeken we de auto die ons in november terug mag brengen naar Vlissingen. Daarmee houdt direct verband dat we hem daarna moeten inleveren in Milaan. Die datum is dan ook al bekend en dus boeken we de vluchten terug naar Amsterdam ook meteen. Voor de wereldprijs van 80,= euro vliegen we samen terug.

Je kan het maar beter gedaan hebben.

Het Calabrische leven is goed en we observeren de bewoners en genieten van de sfeer. Van de nu bekende smoezelige straat aan de kust met terrasjes en barretjes, de vissershaven waar om 08.00 uur 's ochtends de vissers hun vangst bij opbod te koop aanbieden aan vishandelaren en restauranthouders. En dat alles gaat gepaard met een hoop lawaai. De achterafstraatjes met gordijnen aan de waslijn waar je gebukt onderdoor moet lopen. De piepkleine buurtwinkeltjes zoals de ijzerwarenwinkel waar de eigenaar zich voor ons uitslooft en ons meeneemt naar de winkel van de buurvrouw met wasmiddelen en huishoudelijke artikelen, want misschien heeft zíj wat wij zoeken. We lopen elke dag langs de berm met straatvuil in het dorre gras, en we ontdekken de plaatselijke Taikwondo school waar de rokende moeders tegen de deurpost hangen al wachtende op het einde van het lesuur terwijl de kleine koters op de straat dartelen.

Crotone weinig toeristisch in de zin zoals wij toerisme kennen, en met een heel eigen karakter.

 

12 mei, Crotone - e la vita

De morgen begint als in een droom, en het is een ook een droom. Elke dag beseft Annelies hoe fortuinlijk en vrij ze is: niet meer hoeven werken, geen ambitie, geen stress, geen wedijver, altijd (bijna altijd) zon, lieve mensen, geen geklaag rondom.

Freija volgt Annelies naar buiten en snuffelt op de steiger. Het is hier rustiger dan in Ragusa en overzichtelijker ook. De katten voelen zich prettig.

De duikflessen worden al om 09.00 uur terugebracht door een blauw-ogige Calabrees. Tussendoor geeft dit Annelies te denken welke volks-vermenging hier in de loop van de geschiedenis heeft plaatsgevonden. Daarna nuttigen wij een gezond ontbijtje van tomaten en zachte kaas. We mijmeren wat en plannen de overtocht naar Corfu, we gaan waarschijnlijk morgen.

Een vredig moment waarop we worden opgeschrikt door het telefoontje van Lia, de vrouw van Bas van Motorsailer Helena in Marina di Ragusa. Bas is ongeneeslijk ziek. Buiten de onomkeerbaarheid en de verschrikking die zij doormaken zet het ons ook met de voeten op de aarde. Het leven is kwetsbaar en dat beseffen we met zijn allen te weinig.

Bas en Lia....heel veel sterkte....

 
Dropjeeeeeesssss!!!

11 mei, de Napolitaanse in Crotone

Wat een genoegen om in Zuid Calabria te liggen. Prachtige heuvels met dorpjes, blauw water, temperatuurtje 22-2(plaatselijk) graden, zeewater 21 graden, 4 graden warmer dan Ragusa.

We lopen naar de Commerciële haven om Elio te spreken over "het op de kant zetten" in november. Daarbij passeren we het havenkantoortje en we gaan een prijsje regelen voor nu en voor november. En laat dat maar aan Annelies over!

Eerst nog even inschrijven. Hoe lang is de boot alweer? Annelies zegt: 11 meter 99 - met een knipoog. Op de bootpapieren staat dat natuurlijk niet, ziet Pasquale. Annelies zegt: de ware afmeting is 12.16 meter maar 11 meter 99 is ook goed...  ;)  :) Peter zegt: vorig jaar hebben we voor 11 meter 99 gelegen....Pasquale heeft het door. Hij belooft een goed prijsje voor nu en later en er gaat ook nog korting af wanneer je lid bent van de Cruising Association en eigenlijk wordt het relatief goedkoper naarmate je hier langer ligt. Perfetto.

We lopen naar Elio in de commerciele haven. Een Italiaan is ons al snel behulpzaam en wijst de ingang aan van de werkplaats en overwinterschepen. Maar Elio is er niet, komt pas tegen 12.00 en dus gaan we op ons gemak door de kleine straatjes naar boven de citadel in. Overal hangt weer versiering vanwege het aankomende feest van de Capodonna. Vorig jaar waren we hier dus ook rond deze tijd.

We nemen plaats onder de luifel van een klein koffietentje waar we voor 5,30 drie koffie nemen en twee kleine puddingbroodjes. Het is druk op het plein en later blijkt waarom: er is een begrafenisstoet gaande. Opvallend is dat weinigen in zwart gekleed zijn. Dat is dus typisch iets uit onze eigen maatschappij. Of misschien "sterft" zwarte-kleding-dragen wel uit.

Rondje markt: veel groenten en aardbeien kopen en eens kijken naar de vis. Elke ochtend rond 08.00 uur wordt de vis bij opbod verkocht, vlak achter ons in de haven waar wij liggen. Dat gaat met een hoop kabaal en levendigheid gepaard. In de winkel is de prijs verveelvoudigd. Nu we door Crotone lopen vinden we het best een welvarende stad met vooral veel jongeren. "de toekomst ligt bij de jeugd" zegt men wel eens, hier zeker. Ze spenderen ook best wat geld aan mode en uitgaan. Alhoewel dat geen kunst is, want het leven (eten, koffie, snacks) is goedkoop.

Iets na 12.00 zijn we weer op de werf waar we Rick van de Far Out Catamaran ontmoeten en Elio is in zijn kantoor.

Prijs voor Skadi : 5 maanden op de kant van november tot april + uit het water halen/in het water leggen: 1000,=

Op de wandeling terug naar de boot zien we de Aleph, uit Marina di Ragusa, liggen met Antonio en Rosella. Een vreugdig weerzien. Zij zijn op vaart naar Lacca. We zullen hen hopelijk weer tegenkomen, net als de Sea Angel, de Grey Hippo, My fair Lady, Jonas, Blue Valentine, Momentum of Fall, Bolbliksem. Dit jaar gaat iedereen naar Griekenland, lijkt het.

Bolbliksem ligt toevallig ook hier maar wanneer wij willen aankloppen zijn zij al weer vertrokken. Janneke en Frans varen vroeg in het jaar en snel naar Korinthe en Sporaden, want dat is vorig jaar niet gelukt door de tegenwinden. Meltemi moet je mee hebben en niet tegen.

Electro-techniker Gino van de werf van Elio komt kijken naar onze dynamo en eventueel installeren. Hij bekijkt installatie tekeningen en ook onze motorruimte en schildert voor- en nadelen af. We hebben de indruk dat hij zeer deskundig is. Wij besluiten op dit moment deze dynamo niet te plaatsen.

De Jonas heeft een koelwaterprobleem. Gisteren is hij gesleept door My fair Lady en nu gaat Peter onder de Jonas duiken om de verstopte koelwater-inlets schoon te maken. Ook maakt Peter de schroef schoon en kijkt de schroef van Rimmer en Toos na. Daar haalt hij een behoorlijk stuk plastic uit. Fijn om mensen te helpen en mensen zijn dolgelukkig. Als dank krijgen we een tegoed om te besteden aan iets lekkers of nuttigs, en....een doosje drop.

De duikflessen moeten ook weer gevuld; Pasquale de havenmeester regelt alles. Wanneer alle diensten over en weer verleend zijn, gaan we een ijsje halen in Crotone en op de borrel bij Rosy en Antonio. Soms heb je onverwacht zo een amicale avond met zo een goed sfeer en een click, dat je spijt hebt dat dit niet eerder is gedaan. Memorabel is, dat op zeker moment wanneer Annelies vertelt hoe ze onderhandelde in Brindisi en nu hier, Antonio zegt: dat is op zijn Napolitaans, je bent een echte Napolitaanse! Hahahaha.

Aleph heeft aldoor schuin tegenover ons in Marina di Ragusa gelegen. Maar taal heeft wellicht een barriere gevormd aan beide kanten.

Het was een vruchtbare, leuke en ontspannen dag met een paar successen en dat geeft een heel fijn gevoel.

 
Freija op zee

9 - 10, mei, van Syracusa Sicilië naar Crotone Calabrië, 160 mijl

Vertrek Syracuse op 9 mei om 08.00 uur.

Voordat we gaan, kijken we voor de zoveelste keer op de weersites. Er is niets bijzonders te zien voor de komende dagen behalve dat er onder de voet van Calabria een windvlek gaat ontstaan.

Op zee staat nog wat korte golfslag van de wind in Messina de afgelopen nacht. Met de noor-noordsoosten wind tegen, in precies die richting die we moeten varen, is dat een paaltjes-zee. Niet heel erg, maar er zitten flinke tussen. In elk geval gaat zo'n zee je na 2 uur al vervelen. We veranderen wat koers naar noord-oost om de originele koers later weer hopelijk terug te pakken. De golfjes komen wat schuiner van voren in, wat prettiger. En ze sterven langzaam uit. Freija heeft zeebenen dus die gaat drentelen en zich liggen poetsen op de kuipstoel van Peter.

Daarna wordt het een spiegelzee op zijn Ionisch blauw, waarbij aan de horizon het blauw van de zee in de blauwe lucht overgaat. Om stil van te worden. En...een zee voor dolfijnen of voor het vangen van een grote vis. We gaan snel dus dat zou moeten lukken. Helaas. Het wordt een blikje tonijn door de sla.

Regel1: wind wordt altijd harder, staat langer en komt soms niet op de voorspelde plek. Wanneer je dat incalculeert heb je het Med-varen "in the pocket". Echter, Annelies heeft een naar gevoel over die wind, over wanneer die komt en ook waar die komt tijdens deze relatief langdurige overtocht. Laten we een snelheid varen waarbij we zeker weten dat we - als we uit moeten wijken- dat in de buurt van een marina is en niet onder de Straat van Messina. Dat betekent dat we 7/8 knopen door het water willen varen. Maar vanwege de tegenstroming gaan we 1,5 knoop minder over de grond. Je hebt het zeker al door: het is motoren vandaag.

Wanneer we de teen van Calabria bereiken genieten we van een prachtige paars-oranje-gouden avondlucht en zonsondergang achter de lila kleurende heuvels van deze provincie. Het magische moment gaat hier snel over in duisternis met een sterrenhemel. De westen wind trekt aan onder Calabria. Er ontstaan wat golven en Peter zet het grootzeil dat steeds als steunzeil heeft gediend- schuin zodat de boot goed in het water ligt.

Er mag tussendoor wel even gezegd worden wat een grandioze katten we hebben. Berustend in de duur van de reis en in de beweging can de boot. Sowieso slapen ze een groot deel van de dag in de mand. We zijn pas kort op reis en ze hebben door hoe het ook alweer ging. De mand is veilig. Doek over hen heen en ze voelen zich totaal beschermd. Ook ondergaan ze op deze manier de schokken van golven. Als je maar steeds knuffelt en met ze praat; ze horen steeds onze stemmen -  dat stelt aldoor gerust.

Wind en zee worden wilder zo'n 8 mijl  voor Roccella Ionica. Maar als we deze snelheid houden pakken we in de Golf van Squilacce een kalmere wind op. We hebben hier langs Calabria internet dus we kunnen de weerprogramma's  continue vernieuwen. De zee is zwart, de lucht is zwart het water ruist hard langs de gangborden.

We overleggen over Roccella Ionica maar hebben vertrouwen in het weerbeeld dat voorspeld is. Annelies probeert toch wat de rusten op bed. Slapen is niet te doen, je wordt heen en weer gegooid in je nest.

Er gaat steeds meer water over de gangboorden. We schudden op het water en kwakken op de golven neer. Dit is de Med. Golven van 1 meter, kort venijnig en een valwindgebied van kilometers breed uit de bergen. Met een half oog ziet ze  Peter zijn zeiljas en reddingsvest aandoen met zekeringslijn. Het gaat niet geheel goed...

Peter besluit: ,, in de Golf van Squilacce is het slechter ipv beter wanneer we daar aankomen. Die windgebieden trekken achtereenvolgens over elke baai! We gaan naar Roccella!"

8 mijlen duren dan lang. De katten houden zich gedeisd in de manden onder de buiskap. Woordjes zoals: je bent lief hoor, je doet het goed. En kussen en aaien, dat maakt dat ze stil afwachten. Ze hebben een grenzeloos vertrouwen in ons.

Een paar mijl voor Roccella vermindert de wind. Natuurlijk. Maar niet in Squilacce dus we stoppen hier en nu. We hebben de marinero uit zijn bed gebeld. Hij stapt niet in zijn sloffen en op de fiets maar adviseert ons te ankeren en morgen de haven binnen te lopen. Peter zegt: wij kennen de haven, mogen wij aan de verst gelegen kade liggen?" Ja, dat mag. De havenlichten zijn hier moeilijk te onderscheiden en ook al zijn we hier eerder geweest, we weten bij God niet meer hoe het er tussen de pieren uitziet. Het binnenlopen gaat heel langzaam. Van te voren laten we het grootzeil zakken. We gaan stapvoets tussen de pieren door vanwege de verzanding hier. Skadi met een diepgang van 2 meter kan er net overheen.

Het is inmiddel 01.30 uur en 'sneeken" binnen met onze verzilte schuit. Het zout parelt op dek en ramen. We leggen aan een kleine vingersteiger aan in een vrij lege marina. Niet aan de kade. De katten zijn zielsgelukkig en gaan meteen even lopen op het ponton. Wat weer grappig is, tijdens deze momenten van zoute plakkerigheid en vermoeidheid, is dat een kat van een boot die er vorig jaar ook was, meteen zijn eigen territorium gaat verdedigen en dreigend aan komt lopen wanneer hij Odin en Freija ziet.

Hebben we dat weer. Een kat in de buurt. We halen dus alle spullen weg van onder de buiskap in geval die kat op onze boot zou komen en sproeien. We kijken wederom naar de weersvoorspellingen en Peter ziet dat Squilacce wel degelijk rustig is maar dan moeten we om 05.00 uur weer gaan varen. Weinig nachtrust dus. Alternatief is in Roccella vast zitten want de windgebieden blijven de komende 4 dagen komen en hard ook.

We vallen in bed in kleren en al. De katten willen eigenlijk spelen, maar dat gaat niet door jongens. Annelies kan niet slapen. 3 x naar het toilet je kent dat wel en dan gaat de havenkat blèren. Om 04.30 staat Peter op en gaat 3 weervoorspellingsites bekijken op de laptop. We gaan het wagen, die Golf van Squilacce en dan moeten we om 07.00 uur vertrekken. Niet om 05.00 uur dus, maar ook niet later in de ochtend. Wanneer we daar aankomen zal het windgebied verdwenen zijn maar 's avonds komt er een nieuwe.

En zo beleven wij de tocht. En het kan best zijn dat een ander schip dat eerder vertekt dan wij, dit helemaal niet meemaakt. Noch een schip dat na ons vertrekt, of de ronding van de baai volgt ipv de Golf over te steken. Het is hier gewoon onvoorspelbaar en zeer wisselend en zeer plaatselijk. Italiē, 1 brok gebergte in een Middellandse Zee. Het weer ontstaat ter plekke.

LaMMA; Windfinder; Windy. Een geweldige hulp bij vaartochten plannen hier.

Annelies slaapt zowaar 1,5 uur. Peter ook nog wat en om 06.30 schieten we wakker uit onszelf. Schoenen aan, katten in de tuigjes en in de manden en schip losmaken. Annelies is brak alsof ze een hele nacht op een vliegveld heeft moeten hangen. Het duurt een paar uur voor ze op gang is. We krijgen gelukkig een mooie tocht en de golven in Squilacce zijn aan het uitsterven, dus het is heel prettig varen.

Zoon Ralf van Annelies volgt het hele avontuur; hij is via whatsapp ingelicht. We zijn tegen drieen in de buurt van Crotone en daar zien we een zeilschip stil liggen dat al een hele middag voor ons uit heeft gevaren. Ook vertrekkers uit Marina di Ragusa, en vrienden van Toos en Rimmer. Probleem met koelwater. De motor is er mee gekapt. De toevoer zit verstopt. Wij proberen hen voort te trekken maar de lijn breekt. Toos en Rimmer zijn ook op weg naar Crotone en zeilen al noordelijker. Zij keren om, om de vrienden in nood te helpen. Wij varen verder op een mooie zee, met zowaar 3 dolfijnen.

Om 16.30 uur komen we aan in Crotone. Een beetje slap maar blij dat het allemaal goed is gegaan. En dat we "bij twijfel nooit inhalen".

 
Peter duikt onder de boot

8 mei, plan 4

Zoals gewoonlijk hebben wij 3 plannen maar voeren 4 uit.

Peter wordt wakker met plan 4: laten we vandaag blijven ankeren, dan kan ik onder de boot duiken en de boot schoon krabben?! Dan gaan we 9 mei naar Crotone.

Goed plan, dat betekent heel relaxt ontbijten, heel relaxr genietn van de baai in de ochtendzon en dan duikpak aan hijsen.In dizelfde tijd voert Annelies huishoudeijk werk uit zoals vloer dweilen en trap. Daarna pakt ze het buizen poetsen weer aan. Ongelofelijk hoe snel zout aan buizen hecht en meteen gaat roesten. Je kan het zout in een zoutmolentje doen zo groot zijn de kristallen. Dus alle eerder gepoetste buizen moeten ook schoon met een doekje. Vanaf nu houd ze dat bij.

Na 1,5 uur duiken komt Peter tevreden boven water. We hebben zo al heel wat geld uitgespaard: al 2 jaar is Skadi niet op de kant geweest. Is een besparing van 2 x 500 euro voor in- en uit het water halen en ca. 2 x 500 euro voor de antifouling All Grib. Ook tussendoor nog 2 x zinkanode vervangen met in het water duiken. Duikuitrusting heeft zich hiermee tevens 2 x terugverdiend. Het is dus aan te bevelen om een duikbrevet te halen en duikuitrusting aan te schaffen als je in de Med gaat varen. Vrijwel nergens in Italië mag je zelf onderhoud aan je boot uitvoeren waardoor de jaarlijkse antifoulingkosten behoorlijk oplopen.

 
Ondergaande zon in de baai van Syracuse - SY Skadi

7 mei, van Portopalo naar Syracusa, 30 mijl

Vannacht toch wat Swell in de baai waardoor de boot wat rolde en Annelies niet zo goed heeft geslapen. Peter gaat er vroeg uit met de katten zodat Annelies nog even kan slapen. We liggen naast ons nieuwe ankerboeitje en Peter ziet in 3,8 meter water het anker mooi liggen in het Posidonia wier maar wel voldoende ingegraven. Om 9 uur gaan we ontbijten en rond 10 uur op weg naar Syracusa. We doen nl. korte tochten en steken dit jaar niet gelijk door naar Crotone. Komende nacht komt er toch ruim 30 knopen noordelijke wind uit de Straat van Messina met golven van 1,2 meter en dat vinden we allebei niet lekker.

De katten blijven heerlijk in hun mandje liggen als we de motor starten en lijken alweer gewend aan het reizen of eigenlijk aan de transit tocht op weg naar Giekenland.

Het is opnieuw geen zeilweer dus verder op de motor en voor het eerst gaat de vislijn ook overboord, kijken of er een verdwaalde zwaardvis of tonijn wil bijten.

ETA is rond 16:00 en we gaan voor anker in de baai van Syracusa.

Tegen 12.00 uur komt er wat wind uit noordoost en we zetten de zeilen bij. De motor kan uit en we zeilen een knoopje of 4 gedurende 3 uren, 15 mijlen. De zee is prachtig blauw. Er is geen vis. Annelies heeft een enorme taart in elkaar geflanst van de Kroatische Dr.Ûtker, een kant en klaar en alleen even mixen- pakket dat we nog hadden. Dat smaakt best na een paar weken Dr.Frank en zelf doktoren aan de lijn. Verse kiwi en aardbeien erop...dat staat in de maag.

De wind is op om 15.15 uur en we motoren verder. Wat er in de straat van Messina is gebeurd - geen idee, maar de golven komen best hoog aanrollen. En echt golven, geen piekzee. We pezen het laatste stuk naar Syracuse en ankeren in de wijde mooie baai.

Heel bijzonder om daar terug te zijn maar dan met schip. We overleggen het plan van morgen. Wanneer de golven in de Ionische Zee morgenochtend verminderen gaan we 34 uur varen naar Crotone. Optie 2 is 90 mijl Roccella, 's avonds laat aankomen, kort slapen en de volgende dag 60 mijl naar Crotone. Dat vind Annelies eigenlijk vermoeiender. En optie 3 doorvaren naar noordelijker Catania en Riposto en dan pas oversteken naar Calabria is helemaal langdurig vervelend. We zijn in transit naar Corfu, geen haast maar we gaan wel gestaag verder als het kan.

 
Il Capitano

6 mei, Skadi on the move en wennen, naar Portopalo, 32 mijl

Annelies vindt het weer spannend. Moet ik het schip er uit varen voor de eerste keer? Ik weet niet eens meer hoe het voelt na al die maanden...

We hoeven niet veel meer te doen, de sleutel terug brengen naar de Marina, zakje vuil weg gooien en even meelopen met Hellen om te kijken naar haar zonneschermen en inventieve sluitingssysteem. We weten nu waar we op moeten letten.

Voor ons eigen gevoel stralen we geen stress uit, maar Odin zit niet op zijn gemak. Op de een of andere manier voelen katten feilloos aan dat er iets gaat gebeuren. Waarschijnlijk omdat het ochtend ritme al anders is. Odin is al om 09.00 uur onder een dekentje gekropen. Wanneer de motor aangaat (we hebben hem meerdere malen aangehad de laatste weken) springt Freija in haar fietsmand.

Annelies vaart de boot uit de ligplaats; de marinero duwt Skadi mee om, en vaart voor ons uit tussen de ondieptes door van de haveningang. We zijn los. We zijn alleen. Marina di Ragusa adieu. Even een terugkijk moment: het was een goede overwinterplaats, maar nu gaan we verder. Dan kijken we vooruit over de turquoise zee en het heuvelachtige landschap van Ragusa glijdt aan ons voorbij. ....Naar de horizon.

Odin gaat lopen en naar de bak en ook overgeven. Ook Freija krijgt aandrang. Het is zo'n moment dat de hele familie naar de WC moet net als je vertrekt. Heel menselijk. Het gevoel van het wiebelende schip ook al zijn het kleine golfjes is toch weer wennen. Ook Freija geeft over. Maar...het vreselijke schuimbekken van Odin komt nu niet voor. Peter neemt Odin meteen op schoot en het diertje is zielsgelukkig in zijn armen. Na een half uur kruipt hij in zijn fietsmand. Ook Freija gaat in haar mand en ze slapen de verdere rit, eerst met kloppend hart en hijgen en naderhand een rustige ademhaling.

Het is een vaart van 5 uur, eerst met een zwak zuidenwindje, daarna doordraaiend naar zuidwest. We hebben stroom mee en met de Genua en 2200 toeren motor gaan we bijna 7 knopen naar Portopalo. Een mooie afstand om katten te laten wennen en ook zelf het ritme op te pakken. Ook Portopalo lijkt wat verzanding te hebben en we varen er ruim omheen. We liggen uiteindelijk met 4 schepen te ankeren.

Peter meldt meteen op"MooringSpots" wat de situatie is + foto's.

De katten zijn moe en slapen nog door tot 17.00 uur. Dan worden ze nieuwsgierig. We schommelen nog wat en we kijken aan hoe het is in de nacht. Zoals eerder op Mallorca is het zinloos om op swell te blijven liggen waken; Peter laat zich ontvallen: als het om 03.00 uur nog zo is dan vaar ik verder. Maar de verwachting is gelukkig dat de wind gaat liggen en de swell ook.

Plan: morgen gaan we verder en de voorspelling ziet er goed uit om te gaan zeilen, direct naar Crotone. Maar ja, het is slechts een plan...

 
Klaar voor vertek, laatste inspectie van de giek door Freija

5 mei, klaar voor vertrek

De bimini is gisteren geplaatst. We hebben groot geluk. Hellen van de Dakini, zeer ervaren met vervaardiging van allerlei canvaswerk, is langs geweest om haar oordeel te geven en adviezen voor het laten aanmeten en vervaardigen van Sunshades in Gouvia-Corfu. We hebben al contact opgenomen met de firma UnderCover, waarvan we van Toos en Rimmer het telefoonnummer hadden gekregen.

Vandaag zetten we de zeilen er op. Blinked wit. We krijgen een compliment van de overburen. Ja, deze tri-radiaal laminaat zeilen zijn de trots van Peter. Gemaakt voor de grote oversteek. En die gaan we missschien nog steeds doen. Op de laatste borrel in de Stella Bar hebben Frans en Marleen van SY Aurora ons verteld wat een succes het kan zijn, oversteek zowel als zuidelijke Carieb. Op deze avond staat iedereen er stralend bij want we gaan weer op avontuur.Van sommigen nemen we voorgoed afscheid. Sommigen zullen we tegen komen in de Med en Tom en Susan zullen we  de komende winter ergens op het land treffen.

De dagen zijn warempel druk, met de allerlaatste klusjes, wederom de boot schoon maken, opruimen en ter voorbereiding van het varen ook hier en daar anti-slip matjes plaatsen. We hebben minder spullen staan, het meeste zit in kastjes en nog meer spullen zijn gewoon weggegooid.

Nog meer klusjes: wasmachine met azijn gespoeld, de landvasten met veren verwisseld voor gewone landvasten, Nespresso ontkalkt, winterdekbed gewassen en opgeborgen, kattenkleedjes in de droger om te ontharen.

Het mysterie van de slaapkamerlampjes: opgelost door eens flink te rammelen in het schakelgedeelte boven de navigatietafel. Zo simpel kan het zijn.

En dan heeft Peter zijn grote teen gestoten en de vellen hangen er bij. Je zal net zien dat je je teen dan nog tien keer stoot. Allerlei moederlijke adviezen worden door Annelies gegeven zoals: doe eens schoenen aan. Maar slipper Peter is gewoon slipper Peter. Wanneer we dan op deze windstille avond op het ponton staan en de katten blij van kuip naar Bimini-dak heen en weer lopen, verstapt Annelies zich. Natuurlijk op de teen van Peter...

De boot is eigenlijk weer omgebouwd van een huis naar een zeilboot en we gaan een week eerder weg dan we gedacht hadden. en dat is twee weken eerder dan vorig jaar. Morgen zijn we zichtbaar op Vesselfinder SY Skadi of MMSI Nummer244010091. Meest recente Plan: ankeren bij Porto Palo. Maandag varen naar Siracusa en wanneer de noordwestenwind aanwakkert en meezit gaan we door naar Roccella Ionica of nog verder door naar Crotone. We zijn dan ook even uit de lucht, want we zitten gewoon midden op zee en daar is geen internet.

Ciao tutti en ciao bella Sicilia!

 

1 mei, Zeilen en Bimini

Vanochtend zouden Laura (Bimini) en Paolo (zeilen) langs komen conform de afspraak die we gisteren gemaakt hebben. Meteen even in de mail kijken bij het opstaan en jawel. . . . . ze komen pas vanmiddag.

We horen steeds meer verhalen van afspraken met vaklui die niet worden nagekomen van eenvoudig knopje monteren op zonneschermen tot het niet leveren van al betaalde Davids om de rubberboot in te hangen. Het lijkt hier wel een epidemie waar iedereen mee besmet is.

Plotseling staat Paolo voor de boot met de zeilen die zomaar ineens ook gewassen zijn. Dat is dus even schrikken. Volgens Paolo gaat hij nu lunchen (hoe lang want het is per slot van rekening 1 mei) en ze komen dan samen over een uurtje of 3 om de zeilen weer aan te brengen en de bimini op te meten.

Het is een soort verhaal met twee soorten afloop, de goede en de slechte. Vroeger had zoon Joran een kinderboek dat heette "Max en de toverstenen" en achterin het boek kon je bladeren naar de goede afloop of gewoon doorlezen en dan was het einde zeer verdrietig. Wij schrijven verder...

17:00: Nog geen Laura en geen Paolo en het waait al behoorlijk, volgens ons te hard om de maat te nemen voor de Bimini en morgen en donderdag is er ronduit storm en is het onmogelijk om de maat te nemen. We vrezen dat we de order gaan cancellen maar je weet maar nooit wat er nogmogelijk is vandaag.

Van Toos en Rimmer van de My Fair Lady hebben we een adres gekregen in Gouvia Marina op Corfu waar een zeilmaker zit (undercover) die zijn afspraken schijnt na te komen. Annelies heeft al een mail gestuurd of zij rond 15 mei tijd hebben om ons te helpen met de zonneschermen aan de Bimini. Maar wellcht wordt het wel een hele Bimini.

Niet lang na vijven staan Laura en Paolo er toch en ondanks de opstekende wind gaan ze aan de slag. We moeten zeggen dat ze zeer secuur zijn. Zeer zeker vakmensen. Wij helpen hen want de wind steekt flink op. Er zullen genoeg klanten zijn die met de armen over elkaar binnen in de kajuit gaan zitten maar zo zitten wij niet in elkaar. Na bijna twee uur meten passen en aftekenen is het eerste karwei gedaan. We denken dat de "entree" die Peter afgelopen maandag heeft gemaakt in hun kantoor toch wel wat indruk heeft gemaakt. Want als Peter binnenkomt is even de zuurstof uit de lucht.

Het is trouwens 1 mei en dus een vrije dag in Italië. We zijn blij dat Laura en Paolo op hun vrije dag toch de "schouders onder het werk zetten".

Samen met de goede verstandhouding die wij al hadden met Sisail kunnen we een mooie strakke Bimini verwachten en....op tijd.

 

 
Moorspots app

Moorspots is een nieuwe uitstekende mooring app voor gebruik voorwereldwijd gebruik. Meer informatie over deze nieuwe app staat op www.moorspots.com

 SKADI GOES "GREECE" Na 2 dagen ankeren bij Petriti, liggen we weer bij Corfu stad. De Firma UnderCover maakt zonneschermen voor ons en wanneer die klaar zijn varen we naar Paxos, Preveza en de Golf van Patras (op vaart naar Korinthe).

Zaken van thuis:

 

de ligstoel

Wat is er nieuw op onze site

Op 3 april is nieuwsbrief 17 over Kroatië verzonden naar onze trouwe mailontvangers. De voorlaatste nieuwsbrief (16) over oost Italië staat nu op de site onder de tab "Nieuwsbrieven". Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op. Nieuwsbrief 18 over Montenegro: wordt momenteel aan gewerkt

Klik hier---> SY Skadi routes 2018 en 2019

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 32Laatste wijziging: 25-05-2018