Google 'Translate'

Skadi Discovery Tour
Zeilschip Skadi
 

16 juni, van Orei Evia naar vasteland Volos Thessalië

 
aankomst Loutra

14 juni, van het vasteland terug naar Evia - Loutra

Midden in de kom van bergen in stilte ontwaken is toch geweldig. Nou ja, stilte, het doorgaande verkeer langs de bergrug aan het water gaat dag en nacht, maar vreemd genoeg galmt dat niet over het water. Peter heeft wel de viswerkingsfabriek gehoord, het bewijs dat dat dus nog werkt. De visfarms zijn waarschijnlijk nu in de baai noordelijk van ons gelegen. Dat maakt deze baai een stuk lieflijker en klaar voor toerisme.

Met een koffie zitten we nog wat in het troebele water te staren. ,,Ga jij nog zwemmen?" vraagt Peter. ,,Nee", zegt Annelies, ,,ik heb gisteren iets glibberigs langs mijn armen gevoeld. Ik weet niet wat er allemaal voor griezels in zitten". Net als in heel wijds en diep water, heeft Annelies ook in troebel water altijd het gevoel dat er enge wezens op de bodem liggen die je benen kunnen grijpen. Veel te veel griezelverhalen gelezen, en Harry Potterfilms gezien....

Ze zit op de zwemtrap en staart in het water. Dan ziet ze daar een schim. Zie je wel. ,,Kijk Peter, daar drijft iets, je ziet het amper maar het drijft er wel". ,,Dat is een stuk plastic", zegt Peter. Tegenwoordig hebben we een groot uitklapbaar visnet en Peter probeert de griezel te vangen. Het lukt en de doorzichtige alien blubbert op de zwemtrap. ,,Het is een kwalletje", zegt Peter. Annelies weet het zo net nog niet, het heeft geen tentakels het is gewon een stuk pudding. We gaan hoor!
 We gaan van zuidwest over de Golf van Evia naar noordoost en kunnen ietwat profiteren van een noord-noordwesten windje. We gaan op Genua maar weldra kakt de wind weer in en drijven we met 1 knoop snelheid in het midden van de Golf. Prachtig maar zo kom je over 10 uur pas aan.

Loutra ligt niet in een baaitje, iets verder dan Loutra is wel een diepe inham maar daar is het diep water en aan de kust loopt de bodem snel op. Dat betekent dat je daar nogal dicht bij de kust moet ankeren en als je ketting uitgooit moet je er rekening mee houden dat je ketting eerst naar beneden loopt en dan weer omhoog naar je schip. Gaan we dniet doen. We ankeren voor Loutra. Dat kan met dit windstille weer. Loutra heeft allemaal nette apartementengebouwen en boulevard met rijen Oleanders aan een smale reep strand. Je kunt vanaf de straatmuur met een stenen trap op het strand komen en in het water springen. Het geheel ziet er weldadig rustiek uit. Loutra is trouwens een van oudsher beroemd Kuuroord en dat is nog te zien aan de Neo-klassieke hotels die gebouwd zijn op de bronnen.

Loutra Edipsou,

Loutra Edipsos is de belangrijkste spa (kuuroord) van Griekenland en ook een toeristische bestemming op zich.Hier kunnen maar liefst 80.000 mensen een hotelkamer vinden. In Loutra Edipsos zijn zo'n 75 warme en hete thermale waterbronnen die een genezende werking hebben. Loutra Edipsos is daarmee het grootste kuuroord van Griekenland.

De temperatuur van het bronwater variëert van 28 tot 86 graden. Het water komt omhoog vanuit zo'n 3000 meter onder de aardoppervlakte. Rondom deze waterbronnen zijn de meeste grote hotels neergezet.Aan zee stroomt het warme water vanaf de rotsen de zee in. De grote hotels gebruiken van april tot en met oktober deze natuurlijke spa’s voor hun gasten. Het naar zwavel ruikende water van ongeveer 40 graden heeft een helende werking. De bronnen zouden zijn toegewijd aan Heracles (Thermae Herculeae) en zijn wereldwijd bekend.Als je in april of mei naar Loutra Edipsou gaat zijn de natuurlijk bronnen aan zee nog gratis te bezoeken. Je kunt onder het stromende water gaan staan als een soort douche. Het is dan bovendien nog erg rustig en de hoeveelheid warm bronwater is ook meer dan in de zomermaanden. De grote luxe resorts draaien dan namelijk op volle toeren en gebruiken een grote hoeveelheid van het water, voordat het de kust kan bereiken.

Loutra Edipsos heeft een plek in de Griekse mythologie. De godin Athena zou aan de god van de onderwereld, Hephestus, hebben gevraagd om op deze plek warm water naar boven te laten komen om zo voor haar held Hercules een plek te creëren waar hij kon relaxen. De eerste baden in Loutra Edipdos stammen uit de Romeinse tijd. 

 
SY Skadi onweer boven Scorponeri

12 - 13 juni, van Chalkis naar ankerbaai Scorponeri en Ormos Amirou, 14 + 21 mijl

Ons doel is Sporaden maar ons doel is ook om te genieten van waar we zijn en dus tuffen wij van plek naar plek. Deels op Genua deels motorend, want het is 1 Bft. en de wind komt net zo snel als hij gaat. De wind trekt van oost naar noord en naar west en tolt gewoon tussen het vasteland met eilandjes en het grote eiland Evia. Het is nevelig op het water en in de verte tussen de bergen.

We hebben het boek erbij, en Cruising Association en Noonsite en Moorsots en... zo vinden we beoordelingen van ons onbekende ankerplekken. Ook andere schepen zoals de Llano hebben beschrijvingen in hun blog van waar zij hebben geankerd. Heel nuttig. We varen helemaal alleen deze dagen, het lijkt wel of iedereen na Chalkida doorracet naar de Sporaden. Racen hoeft wat ons betreft niet want we komen er toch wel. We hebben de wind niet tegen ook als hij 1 Bft. is. De Sporaden zullen we sowieso dus makkelijk bereiken en ook nog volgens plan: half juni.

Scorponeri is een wijde baai tussen groene heuvels die vrijwel onbewoond zijn. Hier en daar worden toch villa's gebouwd en er zijn weggetjes die slalom aagelegd zijn over de heuvels tussen de olijfboomgaarden. Het is hier een en al olijven aan de kust van Attica/Thesssalië. Diep in deze ankerbaai vinden wij het niet goed liggen. Te diep ankeren en wil je in 8 meter diepte liggen dan moet je al behoorlijk dicht naar de kant. We keren om naar de zuidwestkant waar al een schip ligt. We ankeren in 7 meter tegenover een betonnen piertje en een taveerne die een doorstart lijkt te maken, met een strandbad met parasollen. Het water is wat troebel, mogelijk doordat hier ooit een visfarm was. Temperatuur 30 graden, 's nachts 25. Water temperatuur 28,1.

Boven de omringende heuvels van de ankerbaai trekt het dicht. Er is wat onweer voorspeld later die avond. Het komt eerder dan verwacht en van twee kanten. Gezien onze ervaringen met zwarte luchten van twee kanten (in Pag 2016) zijn we heel waakzaam. De katten vluchten naar binnen. De harde regen spoelt de boot schoon. Maar er komt geen storm. En net als we zeggen:,, nou lekker buitje ", en de boel weer openzetten en Freija weer in haar mand zit komt er een daverende flits met een keiharde klap boven ons. Zo hard, dat Freija niet eens de tijd heeft om te schrikken. Het duurt allemaal niet lang en het is niet heftig en na de buien is het lekker opgefrist en de lucht is opgeklaard.

De volgende dag varen we langs oneindige kusten met loijfbomen en enkele mooie kalkstenen kliffen met grotten naar Amirou. Hier loopt de bodem vanaf de kust geleidelijk af en we ankeren in 6 meter in klei en wier. De visfarm is hier niet meer, wel lijkt het water ook hier troebel van viswasserij in het nog aanwezige visfabriekje. Het verkeer langs de kust is niet storend, daar liggen we eigenlijk te ver weg voor. Verder is het gewoon heel wijds en rustiek ankeren aan de voet van hoge groene onbewoonde heuvels.  Er komt later op de avond nog 1 schip. Het is ongelofelijk dat we hier al twee dagen bijna alleen vertoeven in de Golf van Evia.

 
SY Skadi in Chalkida

11 juni, Port Police en de doortocht door het Evripos kanaal in Chalkida

Gisteren naar de Port Authority om af te spreken dat we vandaag willen passeren. Nee, dat moet op de dag zelf. Vandaag opnieuw en dat werkt zo:

De vriendelijke beambte van de Port Authority stuurt ons naar de Port Police. Hij geeft ons een plattegrondje mee zodat we de ingang van het gebouw kunnen vinden. Naar het plein, tweede straat rechts en dan rechts een klein steegje in en links is de deur van de Port Police. Dit blijkt de achteringang te zijn. Er staat nergens een bordje, er zit niemand achter een bureau. Peter loopt de trap op een kantoortje in en een mevrouw zegt hem:,,Who sent you here!?" ,,Eh...de Port Authority". Peter moet naar beneden naar een deur die we niet gezien hebben. We komen in het kantoor met balie. Peter moet de-Tepai laten zien d.w.z. eigenlijk alleen het bonnetje van het postkantoor dat het betaald is. De mevrouw zegt dat we door de brug mogen. Na 4 uur moeten we terug komen want dan zit de avondploeg hier en dan krijgen we instructies, zegt ze. We gaan er uit door de voordeur en zien dat het eigenlijk heel makkelijk te vinden is: i.p.v. de omweg op de plattegrond moet je gewoon de straat in naast het hoofdkantoor van de Port Authority en bij het plein met de basketbalnetten links. Na het café is de voordeur van de politie.

We gaan terug naar de Port Authority en de beambte wil expliciet weten of we van de Port Police door de brug mogen. ,,OK, now you can pay". Nu mogen we betalen, 35,65. euro. Wat een verschil met Friesland, daar krijg je een klompje voor je neus en mag je zelf bepalen wat je er in gooit...

Om 17.00 uur lopen we heel kalm terug naar -  de hoofdingang met de balie. De deur is op slot. Geen mens te zien. We gaan op een bankje zitten wachten op de eerste Griekse politie agent. We hebben geduld. We kijken soms om naar de voordeur of er al iemand is. Tja Griekse werktijden. Dan staat er opeens een agent op het balkon. ,,Kalispera", zegt Annelies. De agent gebaart dat we moeten omlopen naar de achteringang. Snap jij het nog? Nu moeten we wel de trap op, waar we eerder werden weggestuurd. De politie agent vraagt de bootpapieren, verzekeringsbewijs, DEKPA en e-Tepai. Alles wordt zeer zorgvuldig bestudeerd. En als blijkt dat Peter zijn Radio-licensie erbij heeft gestopt, wordt er met grote vraagtekens in de ogen naar gekeken. Maar er wordt geen commentaar op gegeven. Bij het zien van de e-Tepai wordt deze bestudeerd alsof het de allereerste keer is dat de agent hem ziet. ,,Welke maanden heb je betaald", vraagt hij. Peter antwoord rustig: ,,mei en juni. Kijk, daar staat het". ,O ja".

Het schijnt te kloppen en de agent begint de procedure uit te leggen alsof Peter een schooljongetje is. Vanaf 21.30 uur moeten we stand-by zijn op VHF kanaal 12. Dan worden we opgeroepen om klaar te maken om door de brug te gaan. Dat is 15 minuten voordat de brug open gaat. Daarna wordt je weer opgeroepen en moet je naar de brug varen. Als je de eerste keer wordt opgeroepen mag je niet naar de brug, alleen bij de tweede keer. (denk erom) Peter voelt zich een kleuter. De procedure  wordt nog een keer verteld. De agent maakt duidelijk dat we kunnen gaan.

Het fenomeen van de kering van zeestroming in het Evripos kanaal

Het Evripos kanaal is 39 meter breed, 40 meter lang en 8,5 meter diep.
De loop van de stroming is volledig afhankelijk van de maan en is direct verbonden met de duur van elke maanmaand. De natuurlijke loop van de stroming naar één richting duurt zes (6) uur. Onmiddellijk daarna volgt een tijdspanne van ongeveer acht (8) minuten wanneer de wateren slapende blijven> (Dood tij)
Na de rustperiode van die acht minuten verandert de stroom van richting en beweegt ze precies in de tegenovergestelde richting gedurende nog eens zes (6) uur. Het water heeft een snelheid van 4-6 mijl per uur en wanneer de noordenwind de stroming versterkt kan het water met een snelheid van 9 mijl per uur door het kanaal stromen.
Dit eindeloze proces door de tijd heeft geen begin en einde.

 Daar gaan we

Om 20.00 uur maken we los uit de haven en varen we naar de westelijke ankerplaats. Ruim buiten de vaargeul gaan we voor anker. Om 22.30 uur worden we opgeroepen:,,Skadi! Prepair your vessel". Jeetjemineetje toch. En na ons worden alle andere schepen ook opgeroepen om klaar te maken met duidelijk de opdracht: niet in de vaargeul liggen! Een grote motorboot ligt wel in de vaargeul die eindelijk na 3 waarschuwingen door de port police wegvaart. Maar hij besluit 10 meter vanaf Skadi te liggen. Peter pakt een schijnwerper van echt Chinees makelij en schijnt op zijn boot om duidelijk te maken dat wij wensen dat hij daar weg gaat. Wanneer dat niet helpt schijnt Peter pal in zijn gezicht. Dan begrijpt hij de boodschap en vaart achteruit om achter ons te liggen.

Eerst vaart er een groot vrachtschip door de brug. De reden waarom alles aan de kant moest. Daarna wordt Skadi opgerorpen. En gelijk ook alle andere schepen. En zo ontstaat er toch weer chaos. Als we op de brug af varen denken we:,,is dat nou alles?!" We zijn gewend Vlissingen in te varen met 3 knopen dwarsstroom en een poortje van 6 meter breedte. Hier staat 0 stroom en een brug van 20 meter. Waar gaan al die spookverhlen over? De brug gaat open als de stroom is opgehouden. Appeltje eitje. Opmerking van Peter: wat een heissa je kan er met 6 schepen naast elkaar doorheen. Aan weerskanten van de brug staan allemaal mensen te kijken. Niet alleen om het fenomeen, maar zeg nou zelf, thuis sta je ook graag bij een sluisje de passerende scheepjes te bewonderen. En in de romantische setting van idyllische stad en boulevards past dit spektakel wel een beetje.

Na de brug worden we opgewacht door onze Franse overburen uit de haven en de mensen van het schip Pallieter. We krijgen een prachtige plaats aan de kade net na de terrassen. Het is super gezellig en levendig op deze avond. De kade is een speciale beleving. Wel krijgen wij en ook de Bolero en de Pallieter nog een cadeautje van het motorjacht dat lekker pas als vierde door de brug mocht maar even wil laten weten dat hij de grootste is door hard de kade voorbij te varen. Een terugslaande golf rolt onder ons door en we liggen even flink te deinen. Sommige motorboters blijven aso's. (Tony, jij niet hè)

 
Strand met ijsblauw water en rotsen

10 juni, de zwaluwvlucht en het grote groene eiland

De zwaluw update:

Om 08.30 schrikt Annelies wakker: de zwaluw! Ze port Peter hard in de zij en roept: de zwaluw! We moeten de zwaluw vrij laten! Ze springt haar bed uit. De katten zijn ook in shock zo abrupt begint de dag. De zwaluw leeft. Hij zit in zijn doosje achter het venster en zit als het ware startklaar. Hij heeft 2 poepjes gedaan en zit met mooie droge gekruiste vleugeltjes braaf te wachten. We lopen de loopplank van Skadi af met de doos. De Franse overburen zien ons in actie en zijn ook gespannen. We openen het doosje bij de struik op de parkeerplaats naast het terrein waar boten op de kant staan. De zwaluw vliegt meteen op de reling van een boot en klapt wat met zijn vleugels. En zie daar: daar komen de ouders aanvliegen, het is dus een jonkie! Na twee rondjes boven zijn hoofd vliegen de ouders naar de overkant naar het park en de kleine zwaluw vliegt het hele eind meteen met ze mee. En ze leven en nog lang en gelukkig. (een sprookje van Skadi)

Een autotocht door Evia, het groene eiland

Een eiland met enorme verscheidenheid aan bomen, veel bijen (-teelt) en vlinders. En zoals je thuis wel eens last hebt van een vervelende vlieg, zo vliegen hier de vlinders tegen je hoofd. Vandaag huren we een autootje bij Europcar niet ver van de haven. We krijgen 200 km. vrij rijden en dat is goed haalbaar wanneer je naar de andere kust rijdt en terug. Europcar heeft een goede Evia routekaart liggen. We kienen de route uit over de bergen door het binnenland naar Steni en van daar naar de noordoost kust, met een klein rondje over de klif langs de zee en weer terug door de bergen. 

Het bergachtige groene eiland Evia is het op 1 na grootste eiland van Griekenland - alleen Kreta is groter. Het midden van Evia wordt gekenmerkt door dicht beboste kegelvormige heuvels en diepe valleien. De groene omgeving heeft Evia te danken aan de hoge bergtoppen van het Dyrfi gebergte waar ook nu nog sneeuw op ligt. Vandaag is het zwaar bewolkt en de toppen van de bergen hangen in nevel. De Meltemi winden uit het noordoosten jagen wolken over de toppen heen. Aanvankelijk kunnen we vlot rijden over de autoweg maar al gauw beginnen we te klimmen en komen er veel steile stukken met veel haarspeldbochten. Langs de weg staan palen met merktekens voor wanneer er sneeuw ligt. In deze tijd is het hier uitbundig groen en er zijn veel bronnen. Terwijl de vlinders om de auto scheren zien we in elke bocht uitsparingen met soms tientallen bijenkasten. Geen wonder dat Griekenland en speciaal Evia zoveel honing voortbrengt. De bossen zijn gemengd, er zijn o.a. veel esdoorns en dennen, vijgen- en  kersenbomen.

We verwachten veel van het dorpje Steni, waarover in alle reisgidsen wordt gerept als zijnde prachtig en authentiek en met winkels waar je lokale producten kunt kopen. Wij ervaren het als een uitgestorven gehucht met alleen maar tavernes, een uithangbord dat je kunt recreëren en dus parkeren (wandelingetje door oud Esdoornbos en wellicht bij een bron) De commercie is hier hard bezig. Winkeltjes met lokale producten? Die gaan zeker open wanneer de bussen toeristen hier komen. Naar ons idee wordt de naam van het dorp levend gehouden door zich open te stellen voor dagtochtmensen met veel eetlust.

We gaan door de bochten naar 1000 m. hoogte en hebben prachtige verzichten richting  de noordoostkust achter de de bosrijke ravijnen. En dan rijden we door sparren- en pijnbomenwoud zomaar een prachtig stadje binnen dat verscholen tegen de groene heuvels is gelegen, genaamd Stropones. Witte huisjes met rode daken, een café en veel kersenboomgaarden om het plaatsje heen. Een enkele boer teelt tussen de vruchtenbomen op de hellingen ook bonen.

We komen aan bij Chiladou aan de Egeische Zee. De kust is rotsachtig met kliffen en een ijsblauwe zee. De golven spoelen over het grijswitte keienstrand. Heel verlaten maar duidelijk in de zomer heel populair bij dagjesmensen gezien de parkeergelegenheid. We lopen langs de weg en gaan een zandpaadje omhoog boven de rotsstrandjes waartussen de zee komt aanstormen en weer wegtrekt. Voorbij een hoge rots zien we een heus paradijselijk strand, zo een als uit de film van Castaway met Tom Hanks....alleen leven er een hoop hippie-achtige blote mensen die schuurtjes hebben gebouwd met keien- omheininkjes. Paradijselijk voor hun maar vanuit ons oogpunt gezien te massaal zo in een commune. Ga dan echt op een atol leven, zou je zeggen...

We schieten natuurlijk veel plaatjes van dit exotische oord met blauwe zee, wit schuim op de golven en grijs keienstrand. En Annelies raapt een enkele steen op die toch elk zijn eigen kleur heeft: veel tinten grijs, en rose, en groen. Dan denken we via een smalle weg langs de kust iets noordelijker te kunnen komen bij Glyfada en dan met een klein ommetje weer terug te geraken naar Steni. De weg is smaller en bochtiger. We stoppen bij een dode slang. Daarna hebben we een vluchtige blik op een mini strandje ver beneden ons dat tussen de bosrijke ravijnen zichtbaar wordt. En dan houdt de geasfalteerde weg op en gaat over in gravel en zand. We hebben geen fourwheel-drive dus we stoppen hier om dezelfde route terug te rijden naar Steni en terug naar de zuidwestkust aan de Golf van Evia. De bergtop Dyrfis (1743 m.) met sneeuw in intussen goed zichtbaar geworden. We komen terug in Chalkida aan de noordzijde van de stad en vinden warempel een Lidl, om wat tekorten in de koelkast aan te vullen.

We hebben 160 km gereden, en het was in een woord prachtig. We zijn eind van de middag terug op de boot en de katten zijn dan niet te lang alleen geweest. Met een biertje en een pizza zitten we op ons eigen paradijsbootje temidden van zoveel moois nog lang na te genieten.

 
SY Skadi de Zwaluw gered

9 juni, haven avonturen

Chalkida Marina Vourkari

Een verdomd aardige stad. Het heeft de alure van een noord Italiaans bergmeer, aan deze Golf, met boulevards met palmen. De stad in twee delen tegen de heuvels gebouwd; we zijn er meteen verliefd op. Ook liggen we geweldig in de marina, rustig en met alle gemakken. We moeten alleen eerst die Evia Card zien te kopen. Dat kan bij de Port Authority waar we voor de deur hangen en ons afvragen wanneer het kantoor open gaat. We verkennen de stad, drinken een Freddo Cappuccino en vinden de deuren nog steeds gesloten. Later vernemen we van de buren dat je aan de overkant van het kantoor door het hek moet en in het gebouwtje aldaar je kaart moet kopen. Morgen dan maar. Ook moet je daar betalen voor de brug. Dat doen we dan over een paar dagen wel wel.

Haven avontuur

We liggen met Fransen links en rechts en Fransen tegenover ons. Fransen lijken te weten dat je hier voor weinig geld goed kunt liggen. Vreemd genoeg zie je geen enkele Engelsman of Nederlander. Er ontstaat echter 1 klein probleempje met een paar Fransen. Een griekse zeilboot is in de ochtend vertrokken en komt 's middags terug maar vindt Fransen op "zijn" plaats. De vraag is of men hier inderdaad een vaste plaats heeft....tja. En de Port Authority zalhet een worst wezen; ons is gezegd ga maar ergens liggen want er is genoeg plaats. Ja ja...is er dan maar 1 transit ponton of zelfs maar 1 kant van 1 transit ponton?

Met een hoop gebaren roept de Griek:,,you are in MY place" en maakt duidelijk dat de Fransen moeten wegwezen. Opschuiven lijkt een goede optie. De Italiaanse die ons zo goed geholpen heeft staat meteen klaar om de Franse boot te verslepen. Wanneer dat ongekunsteld en snel gelukt is zet de Griek zijn schip in achteruit om ZIJN plaats binnen te varen. Vroem! Wij zitten precies tegen het hele gebeuren aan te kijken en wachten met spanning. Dan laat de Griek het gas los en de wind vangt zijn schip en draait het schip met de punt naar links. Net iets voor de Franse boot en met het achtersteven schuin naar de Italiaanse boot. Peter ziet meteen wat hij fout doet, hij moet namelijk niet zijn gas loslaten maar hij had - vroem- door moeten varen de plek in. Nu ligt hij scheef en hij is vreselijk geirriteerd over zijn ingenomen plaats en nog meer dat hij stom doet. Dan geeft hij gas achteruit maar het schip reageert nog niet en we zien met zijn allen dat hij de Italiaanse boot rammen gaat. Hallo! roept Annelies. Oddio ropen de Italianen met de handen tegen het hoofd. De botsing geeft een streep en bij nader onderzoek door Fransman en Italiaan in de Dinghy, blijkt het slechts een rubber streep te zijn. Poe!

Ondertussen houdt de boze ongemanierde Griek zijn mond, biedt zelfs geen excuus aan aan de Italianen en is verwoed bezig om zijn schip op te ruimen. Annelies zegt tegen de Italiaan:,, biedt hij zijn excuus nog aan?" Nee, zegt de italiaan niks niente dat doet hij niet. De vriendin van de Griek laat even weten dat zij Italiaans spreekt ( en je weet ook wel dat ze daarmee wil zeggen : ik versta alles wat jullie zeiden) Zij gaat in gesprek met de Italianen en het is weldra "koek en ei", maar de Griek zelf blijft zwijgen met zijn ongelofelijk horkerige gedrag.

Wij draaien ons om met de uitspraak: WAT een lul! De Griek stapt van zijn boot , kijkt Annelies kort aan en loopt nog steeds pissig weg met zijn vriendin in de achterhoede. Die Griek heeft een slechte afloop van wellicht een romantische dag op het water.

Het ene avontuur is nog niet over of het volgende staat voor de deur. Tegen schemering vliegen vele zwaluwen rond de boten en Odin heeft het op 1 gemunt. Odin zit achter het net dus kan niets vangen alhoewel de vogeltjes hem uitdagen. Dan treft 1 zwaluw het ongeluk vast te zitten onder een stootwil aan een touwtje en bij wegviegen komt hij in het water terecht. Met schepnet gepaard gaan wij hem redden. Ook de overbuurman is begaan met het lot. De zwaluw zwemt naar het ponton en blijft buiten adem op een mossel zitten, waar we hem pakken. Arm dier, helemaal nat, we drogen hem en doen hem in een doosje. Na enige tijd denken we dat zijn vleugels droog zullen zijn en laten wij hem vrij op de parkeerplaats bij een struik. De zwaluw vliegt niet echt goed. Hij blijft met gespreide vleugels in de struik zitten. Een goede vangst voor een kat. Met die gedachte wil onze buurman hem toch ergens anders zetten maar het beestje is in paniek en vliegt naar een hek. Van een hek weer in het water. Vleugelklappend vindt hij een "schuilplek", in de vorm van een wateruitlaat van een motorboot. Wat nu? De Fransman pakt de Dinghy en roeit naar de motorboot en peutert met zijn vingers de zwaluw uit het gaatje. Wat een wonder dat het diertje dit overleeft! Hij gaat in een doosje en daar blijft hij de hele nacht tot hij droog is.

Terwijl de avond valt zit de zwaluw ineengedoken te turen door het plastic venster op onze kuiptafel. De katten vinden het niet interessant want hij beweegt immers niet. De rust op het ponton is wedergekeerd en iedereen gaat gerust naar bed. We leggen de doos met de zwaluw in de logeerkamer en al koekeloerend lijkt hij te zeggen: moet ik nu helemaal alleen in een kooitje, achter een troebel ruitje, een hele nacht in het donker staan....? Ja en dan proberen we de vogelvlucht opnieuw. Deurtje dicht, snaveltje toe. Welterusten.

 
SY Skadi aankomst Chalkis

8 juni, van Eretria naar Chalkis (Chalkida), 13 mijl

Het noorden windje komt opzetten en het water kabbelt nogal onder- en om de boot. De Fransman naast ons is al (al) om 08.00 uur vertrokken, misschien hadden we dat ook moeten doen.... Annelies vindt het weinig zin hebben om nog op je gemakje te zitten met de koffie. Als je toch van plan was weg te gaan waarom dan niet meteen na het ontbijt. De golfslag van de Ferry's is ze ook wel een beetje zat.

Wij verbazen ons trouwens altijd weer over hoe mensen situaties in blogs aandikken. We zouden makkelijk kunnen zeggen dat we hier vreselijk heen en weer geschud worden, maar dat vinden wij niet. We zouden makkelijk kunnen zeggen dat we uit ankerplekken moesten weggaan omdat het onhoudbaar is, maar ons ultra marine anker maakt het altijd houdbaar in alle wind tot nu toe (ook 10Bft) en we zouden makkelijk kunnen schrijven hoe spectaculair de zee is met - ja heus - 4 meter hoge golven, maar is dat ook werkelijk zo.....? Bovendien varen wij gewoon niet met zulk weer, wij letten op het weerbericht (3-4 websites) en nemen geen risico....en dan nog...

Hier kabbelt het dus en het is aan de lezer om te interpreteren hoe erg...

Ja jongens het wordt dus weer zeilen! We vertrekken uit Eretria (lastige naam je vergist je continue door Eritrea te zeggen en dat ligt heel ergens anders...Eenmaal de baai uit met grootzeil en - ja joh, lekker Genua erbij- valt de wind weg. Het wordt dus motoren en we doen een 6 knopen snelheid want dan kan je maar beter lekker snel aankomen.

We kiezen Marina Vourkari in Chalkis/Chalkida. Even een puntje want we zijn op het blog tevens om onduidelijkheden in Pilots en social media recht te trekken: Vourkari is geen ankerbaai. De ankerbaai links voor de draaibrug heet Notios Liminas Chalkidas. Je kunt daar ankeren en met je Dinghy naar de kade onder het fort, lopen over de brug naar de Port Authority en aangeven wannneeer je door de brug wilt ( en betalen); je kunt aan de kade liggen maar lijkt ons geen goed plan gezien de vrachtschepen die daar aanmeren; je kunt in Vourkari liggen aan een van de transit pontons. Dat blijkt er eigenlijk maar 1 te zijn, maar daarover later....

We hebben de Port Authority gebeld, na uitproberen van enkele telefoonnummers lijkt dit de juiste te zijn : +30 2221 022275. Een hele lieve dame die goed Engels spreekt beantwoordt de telefoon en zegt: er is plek zat, kom maar gewoon.Kosten 12,39 euro voor 3 dagen. Meteen vragen wij ons af waarom er zo weinig bekend is over het goede en goedkope liggen in Vourkari Marina, welke door de haven authoriteit wordt beheerd...Alle berichtgevingen in boeken en op social media gaan voornamelijk over kade en ankeren en nergens is een goede recensie te lezen over deze plek. Die gaat dus van Skadi komen. Voornamelijk hier en op Moorspots!

We roepen de haven op maar krijgen geen antwoord en we moeten het dus zelf maar uitzoeken. We varen rond in een haven waar meerdere nette pontons zijn van o.a. zeilverenigingen. Duidelijk wordt dat de achterste pontons vol zijn met lokale scheepjes en enkele overwinteraars. Duidelijk is ook dat inderdaad vooraan de transit pontons zijn. We kiezen de achterkant van ponton 1. Ponton 2 lijkt ook nogal prive gezien de motorjachten daar en weinig buitenlandse vlaggen. Een Italiaanse mevrouw helpt ons met aanleggen. Er zijn mooringlijnen, we nemen er 1.

Een prettig betonnen ponton en dat vinden de katten ook. Ze gaan meteen kijken en ruiken en kijken net als wij positief om zich heen. We zullen morgen wel zoeken naar die Evia kaart om water te tanken. Nu op de plaats rust. We zijn zeer benieuwd naar de stad Chalkis.

 
SY Skadi Eretria

7 juni, Eretria op Evia

Als je dacht: Eretria wat is dat in Godsnaam voor een betekenisloos oord...dan heb je dat flink mis. Terwijl wij vergetelijk leven in een plastic wegwerpmaatschappij in betonnen huizen die geen eeuwen meegaan.. ..heeft hier een van de eerste Griekse welvarende steden gelegen 800 jaar voor Christus, o.a. van waaruit de gehele Griekse kolonisatie van de oostelijke en westelijke Egean is opgerukt: naar bijv. Ionië en Italië en Sicilië, het Magna Grecia.

Een stukje geschiedenis - 800 voor Christus

De stad Eretria ligt in de vruchtbare vlakte, omringd door de heuvels van Voudochi in het westen en Zervouni in het oosten. Eretria, de 'roeiende stad' van de oude Grieken, genoemd naar het werkwoord eretto (= naar rij), was een grote zeemacht, die een aantal kolonies had aan de kusten van de Egeïsche Zee, op verschillende eilanden, Zakynthos, en Sicilië en in Italië, sinds de achtste eeuw voor Christus.

Hoewel het aantal vondsten uit die tijd beperkt is, suggereren vondsten uit de Myceense niveaus een hoge levensstandaard. Eretria begon vanaf de achtste eeuw voor Christus een meer stedelijk karakter te ontwikkelen. Tempels werden gevestigd in de versterkte Akropolis van Mycenaeus, en de belangrijkste kern van de stad werd verplaatst naar de agora, verder naar het zuiden.

Eretria nam actief deel aan de eerste Griekse kolonisatie. Het werd ook een belangrijk handelscentrum en zeer welvarend met contacten in heel het oostelijke deel van de Middellandse Zee, zoals blijkt uit de ontdekking van Eretrian-aardewerk aan de oevers van Klein-Azië, Syrië en Libanon en op Cyprus. Eretria's snelle expansie zorgde ervoor dat de stad Chalkis de twee steden leidde naar de zogenaamde Lilantijnse oorlog . Ondanks de negatieve uitkomst van de oorlog voor Eretria, bleef de stad bloeien in de archaïsche periode en nam actief deel aan de tweede kolonisatieperiode. Het werd een democratische staat aan het einde van de zesde eeuw voor Christus.

Het hielp de opstand van Miletus tegen de Perzen in 494 voor Christus (Herodotus 6.99, 7.101; Stabo 3.448.5; Pausanias 7.10.2); Dientengevolge werd Miletus vier jaar later, in 490 voor Christus, verwoest door Datis en Artaphenes. De Eretrianen vochten naast de Grieken in de zeeslag bij Artemision en namen deel aan de veldslagen van Salamis en Plataiai. Aanvankelijk was het betrokken bij de Eerste Atheense Liga, maar Eretria vocht in 411 voor Christus tegen de Atheense hegemonie en groeide vervolgens flink economisch.

Tijdens de vierde eeuw voor Christus werd de stad geregeerd door tirannen die altijd aan beide zijden van Athene of Thebe stonden.Na de slag bij Cheroneia, in 338 voor Christus, bevond Eretria zich onder Macedonische heerschappij en begon een nieuwe periode van economische en culturele welvaart.  De Macedonische koningen Kassandros, Demetrios Poliorketis en Antigonos Gonatas brachten ook tijd door in de stad. De Romeinen veroverden en vernielden Eretria in 198 voor Christus, wat het begin van de ondergang van de stad markeerde. In 87 voor Christus koos Eretria de kant van Mithridates, de koning van Pontus, tegen de Romeinen, die de stad voor de tweede keer een jaar later verwoestten. De stad werd vervolgens verlaten.

2019 na Christus, 7 juni.

We schrikken wakker om 09.30 uur. Of we het ook nodig hadden! Het plan van de dag gaat later van start dan gedacht en we pakken pas tegen 11.00 uur de Dinghy naar de vissershaven om naar de Archeologische vindplaats van het oude Nea Psara te wandelen. Het is al behoorlijk warm en we stoppen bij een terrasje aan de noordkant van de stad om onszelf te laven. Van de te bezichtigen opgravingen is "huis van de Mozaiken" nog in gang. Het ligt echter afgedekt. Dat belooft wat. Verder is er uit al deze nog amper herkenbare waardevolle nalatenschap weinig op te maken. Opvallend is wel dat het deel van de Eretrische stad dat blootgelegd is, veel bewijzen van vernuftige bouw vertoont zoals waterleidingpijpen onder de straat, en dat....bijna 2600 jaar geleden...

Het archeologisch museum is zoals altijd in deze landen zeer mooi ingericht. Ons valt in ieder geval op hoe bijzonder de voorwerpen zijn en getuigen van de grote welvaart en kunstzinnnigheid en luxe, zoals de stellen gouden oorbelletjes, schitterende gedecoreerde schalen met deksel en enkele grote beschilderde amforen. En een Griekse Stele (grafsteen) werd 2 eeuwen later opnieuw als graftsteen gebruikt door Romeinen.

Een stukje archeologie

De site werd voor het eerst opgegraven door Christos Tsountas in 1885, gevolgd door de American School of Classical Studies in Athene in 1891-1895. Konstantinos Kourouniotis en later I. Papadakis zetten de opgravingen voort, voordat de Archeologische Dienst en de Archeologische Vereniging van Athene het in de vroege twintigste eeuw overnamen. De Zwitserse Archeologische School in Athene heeft sinds 1962 de westelijke sector van de stad opgegraven, waar de tempel van Apollo Daphnephoros ligt.

 
SY Skadi in Eretria

6 juni, van Karavos naar Eretria, 12 mijl

De Meltemi blaast en voor menigeen is de vaart zuidelijk/oostelijk naar Cycladen nu niet goed. Hij is vroeg dit jaar, deze Meltemi. Wij hebben er geen last van en hebben gunstige wind naar Chalkis waar we moeten ankeren met noordenwind alvorens door de beroemde brug te gaan.

Vandaag gekregen: geen wind, het wordt niet zeilen dus. Voor het eerst in lange tijd. Na heel kort zeil opgehad te hebben motoren we de rest naar Eretria, in deze contreien het enige levendige resort. Een grote baai met 2 Ferry's die af en aan varen, stranden, een heuse stad. Hier bepalen wij waar we beschutting zullen zoeken voor de noordenwind die voor dit weekend voorspeld wordt en wanneer wij door de Chalkis brug gaan. Besluit: schuilen in Vourkari marina zuidelijk van de brug, en dinsdag door de engte van Chalkis. Er is een mooie website van de Haven Authoriteiten www.olne.gr waar je al je info vandaan kunt halen. Peter belt Vourkari - haven authoriteit om een plek te reserveren in de marina die door hen wordt beheerd.

En dan is er een verrassing: zoon Ralf en vriendin komen 16 juni op de boot en we zullen met die twee naar de Sporaden varen en mogelijk naar Chalkidiki. Van daar vervolgen wij zonder hen onze reis langs de drie vingers van Macedonië naar Limnos.

Eretria

het is een stadje met een rijke geschiedenis. Het is een van de meest toeristische plaatsen van het eiland Evia. In de stad wonen ongeveer 6000 inwoners. Er zijn hier archeologische vondsten gedaan, zoals het anthieke theater en Romeinse baden. In de oudheid was Eretria de op één na belangrijkste stadstaat (na Chalkida). Een kenmerk van Eretria zijn de kleine eilandjes vlak voor de kust tegenover de stad, zoals o.a. het "Eiland van de dromen" dat via een bruggetje te bereiken is. Eretria heeft leuke boulevards met talrijke terrasjes, Ook de stranden in de omgeving zijn erg mooi en verzorgd en er zijn heel veel hotels en appartementen.

Het is 28 graden en we koelen de boot met het schaduwdoek en zetten de ramen open. We laten de katten in hun mandjes en varen met de dinghy naar een klein vissershaventje aan het bosrijke schiereilandje, waar ooit blijkbaar een verlies lijdende camping is geweest.  Een wandeling naar de boulevard en de stad levert een leuke blik op de geankerde zeilboten. De stad heeft behoorlijk wat winkeltjes; we zijn op zoek naar de Wind-winkel.

Hier moet je Grieks praten. We kennen te weinig woorden maar we kunnen mensen toch duidelijk maken waar we naar op zoek zijn. Uiteindelijk vinden we Wind en kopen twee "top-ups". Grappig is het dat er zoveel kreten in het Engels staan in een stad of soms dragen Grieken T-shirts met een Engelse tekst, maar ze spreken verder geen woord buiten de deur. Eretria is toch een gezellige plaats en een redelijke tussenstop. De golfslag van de Ferry's valt mee en na 20.00 uur houdt dat verkeer op. Dan is alles stil en verdwijnt de zon achter de bergen van Centraal Griekenland.

 
SY  Skadi - een paar kilometer voor de dagelijkse boodschappen

4 en 5 juni, Karavos nabij Aliveri, de queeste naar water en electriciteit

De pittoreske haven van de stad Aliveri heet Karavos. Deze lokale haven is voetgangersgebied en er zijn vele taverna's en bars langs de aantrekkelijke kust. Het biedt ook een onderkomen voor jachten. Er is geen gebrek aan stranden en uitzichten in dit gebied als u de weg naar Amarynthos neemt die de zandige kust enkele mijlen volgt.

Aliveri, 2 km. vanaf Karavos, is voornamelijk een industriestad. De grootste cementfabriek van Griekenland en een elektriciteitscentrale van de Public Power Corporation (ΔΕΗ) bevinden zich in Aliveri. De bruinkoolgestookte elektriciteitscentrale begon in 1955 met de productie van elektriciteit. Aangezien de bruinkoollaag nu uitgeput is, gebruikt de centrale olie. In het gebied is ook de marmermijnindustrie.  (bron: Eviasun.com)

Aliveri is een bloeiende marktstad en een van de oudste gemeenschappen in Evia. Het is een vervoersknooppunt voor de omgeving met acht busverbindingen per dag naar Athene en een netwerk van routes naar alle omliggende dorpen. Een traditionele straatmarkt 'de Liaki' wordt gehouden op zaterdagochtend en de stad heeft een goede selectie van banken, grote supermarkten zoals Lidl en AB, apotheken en winkels naast bloeiende cafés en bars. Aan de rand van de stad is een gratis kliniek met Engels sprekende artsen. Het centrum van Aliveri heeft autovrije straten waar het heerlijk is om te zitten in een van de bruisende cafés, vrienden te ontmoeten of gewoon de wereld voorbij te zien gaan met een kop koffie.(bron:wikipedia)

De zon staat de hele dag op de zonnepanelen dus we hebben stroom zat. Maar het water slinkt en we willen graag bijvullen. Gehoord van de EVIA Card waarmee je water en electra kunt kopen in palen op kades en in havens, gaan we eens vragen waar we die kunnen krijgen. Ook in Griekenland bemoeit een heel dorp zich met de zoektocht en wanneer we een cafe houdster vragen naar de kaart ( ze verstaat ons niet maar begrijpt het wel) mengen alle klanten zich in het gesprek en iedereen weet wel een oplossing. We worden uiteindelijk van kastje naar de muur gestuurd met antwoorden als:  het is 50 meter verder bij de politie; dat was vroeger; vraag het eens aan de strandbar. Maar het levert niets op. De Port Authority is dicht en de volgende dag klopt Peter daar aan. Antwoord: Evia card hebben we niet maar wel een sleutel tot de stroompalen maar die is in bezit van 1 mevrouw en die is er niet vandaag. Morgen wel.

De Port Police zit onthand - de vraag van de week!

Nu je er toch bent willen we wel weten hoe het zit met de e-Tepai. Kan je ons uitleggen hoe dat werkt? Het kan niet gekker, Peter moet gaan uitleggen hoe de Port Police zeiljachten moet registreren en hoe de e-Tepai betaald zou moeten worden.

Peter gaat zijn documenten halen op Skadi en vertelt de buurt (SY Rocinante en SY Daisy) dat hij de Port Authority moet onderwijzen. Nou nog mooier. Annelies vraagt: heb je gevraagd wat het schuift? De dames Port Authority zijn hem daarna zeer erkentelijk.

We halen de dag erna twee tags voor de stroompalen - kosten 20,= euro gedeeld door 3. Maar onze paal geeft geen water, wel electra. Peter die als Moses al eerder succes heeft gehad met water slaan, moet opzij springen als het water opeens over de kade gutst, alsof er weer een wonder is geschied. De drie boten hebben water en electra, wij doen een was, Lode spuit zijn schip af. Iedereen vult de tanks. We zijn allemaal helemaal blij.

We doen deze twee dagen een hoop stappen naar de Lidl en de AB, naar de bank in Aliveri want ons cashgeld is op. En verder levert ook deze queeste naar geld en voedingsmiddelen de ontdekking op van een doe-het-zelf-zaak a lá Blokker, Action, Gamma waar we een Oma-boodschappenkarretje aanschaffen voor al onze voettochten met proviand.

Het voelt als vakantie, het is geweldig toeven in de haven achter de dam, totaal in de luwte, een strandje vlakbij, douches, een mooi café en lieve gemoedelijke Grieken die ons na twee dagen gaan kennen. Er wordt vast veel gepraat over ons allemaal in huiselijke en café-kring. Absoluut een plek waar je vast kunt roesten. Maar morgen gooien we toch de trossen weer los op zoek naar onbekende bestemmingen....

 

 
SY Skadi zeilmeisje

3 juni, Almiropotamos naar Aliveri, 14,5 mijl

Wij koesteren ons in de 26 graden zomertemperaturen. Annelies geniet ieder moment van de dag: het is de ideale zomer voor Nederlandse begrippen. Met zo een windje dat je op de fiets stapt, zonder doel om gewoon te genieten en de zomer te voelen tintelen in je huid en in je hoofd, met dromen over ....ooit. Of met dat geluksgevoel dat je eigenlijk alles hebt wat je hartje begeert. Hier sta je dan op een boot en laat de zachte warme wind door je haren gaan en je beseft dat het leven goed goed is.

We worden vandaag wakker met wel degelijk een hoop geklots. Hier moeten wij niet blijven. De wind staat recht op de kade vanuit zuid. En het neemt toe. De Denen slapen nog. Al snel voelen wij een sort van kameraadschap als wij met anderen op zeilen en met de Denen dus ook. Dat komt mede doordat wij vorig jaar samen door Korinthe zijn gegaan. We varen los van elkaar maar toch kijke we naar elkaar: wat doe jij vandaag. We hebben dus meteen de neiging om te wachten tot zij wakker worden. Maar het is ook belangrijk je eigen plan te trekken. We maken dus los en varen weg met meteen het grootzeil erop. Woei woei wat gaan we meteen geweldig op de wind. Met de zuidenwind en valwinden. Een baai uitzeilen is uniek en het moet ook een mooi gezicht zijn vanaf het dorp of vanaf de kusten. Annelies staat haar vrouwtje. Een heerlijk gevoel, het raced over het gladde water heen.

Doel: volgende plaats Alveri/Alverion nabij Karavos, in de hoop dat dat wat is en vooral dat je er goed kunt liggen met deze zuiden winden.

Een maal uit de baai valt de wind weg. We maken een slag en moeten verder motoren. Vlak voor Aliveri valt de GPS uit. Peter navigeert verder op de I-Phone. Geen idee hoe het komt maar vanzelf gaat de GPS weer in werking; het spookt hier. De haven van Aliveri ligt achter een dam. Al snel is duidelijk dat je daar het beste kunt liggen, er ligt namelijk al een schip. Het is de Rocinante van Venera en Lode. Er liggen nogal wat vissersboeitjes met oude mooringlijnen maar we varen heel voorzichtig tussen de boeitjes door naar achteren naar de kant met de hulp van Lde en Venera. De dam is perfect geconstrueerd tegen alle winden en zee invloeden uit zuidelijke richtingen. Dat zullen we de komende dagen nog meermalen ervaren.

Na een half uur komt de Daisy ook binnen. Ze zijn zeker wakker geschrokken toen wij los maakten in De vorige haven. Flemming maakt een gebaar van: dat was helemaal niks dat geklots daar.

 

 
SY Skadi in Almiropotamos

2 juni, van Petalioi eilanden - Chersonisi naar Almiropotamos, 19,6 mijl

Temperatuur 28 graden, temperatuur zeewater 25 graden. Wind zuidoost tot zuid. Beetje uit de bergen. Een regengebied trekt van noordwest Griekenland naar zuid-oost Griekenland maar raakt ons niet. Annelies is vroeg op want de katten maken een hoop kabaal. Ze gooit ze naar buiten en neemt zelf ook plaats op een bankje. Als je houdt van rustieke landschappen en stilte dan moet je vandaag op de Skadi zijn. Tegen 10.30 uur komen Gerrit en Sophia op de koffie en tegen 13.00 uur maken we allemaal los. De Duitse Grieken (of Griekse Duitsers) aan de kant zijn al vroeg uit elkaar gegaan: verstandig. De Llano vaart naar het zuidoosten naar Karystos en wij naar het noordoosten naar Almiropotamos. Na drie keer uitspreken heb je-um.

We hebben zowat al meer gezeild dan het gehele vorige jaar. Voordeel is dat we tussen kusten kunnen kruisen; langs de Peloponnesos moesten we een bepaalde kant op en  ook nog voor donker binnen zijn. Conclusie: als je in Griekenland korte afstanden doet kan je (de tijd nemen om te-) zeilen ook als je hele lange afstanden doet kan je zeilen want dan bepaal je er gewoon 2 dagen over te doen. Daar tussenin bij afstanden van 30-40 mijl is het doorgaan om binnen bepaalde tijd aan te komen en zeilen kan dan alleen als je flinke snelheid kan maken.

We hijsen in Chersonisi het grootzeil en Genua en varen met -niet al te veel- wind uit zuidoost weg van de Petalioi eilanden. Na 1,5 uur valt de wind weg. We varen een uur op de motor en dan komt de wind terug, zuidoost met 10 knopen. Het is een hobbelzeetje uit noord dat later meeloopt uit zuid en we varen voor de wind weg. Snelheid: 6 - 7 knopen. Vlak voor de baai van Almiropotamos maken we een gijp en varen de 3 mijl lange baai in op slechts grootzeil nog steeds met dik 6-7 knopen snelheid. Deels met de zuidoostenwind en deels met valwinden knallen we naar het dorp. Vlak daarvoor laten we de zeilen zakken. Vandaag dus 15 mijl gezeild van de 20 mijlen.

Dit is onze eerste nieuwe plek in tijden en het is dus uit je doppen kijken hoe het hier werkt. Ook al staat er in de Pilot dat er twee pieren zijn, het is nog niet duidelijk waar en hoe je dan moet liggen. We varenPier 1 voorbij, je kan aan de buitenkant liggen, aan de binnenkant veel vissersboten tot en met piertje 2. We varen tegen een kade aan het eind en daar staan bordjes die zeggen: hier stern-to ankeren. Duidelijk. Verroeste beugels zitten in de kademuur aan de voorkant en je moet op de kade op je buik liggen om de lijnen er aan vast te maken. We hopen dat iemand ons opmerkt en even helpt. Niet dus. Er zitten op een terras aan de kade wat mensen en Annelies zwaait: hallo, hier komen wij. Wil je even helpen? Geen reactie. Apatisch zitten mensen te kijken naar ons: wat leuk: een bootje... Daar hebben we dus helemaal niets aan. Uiteindelijk komen er twee stoeren Griekse mannen met tatoo's aanlopen en Peter vraagt of ze een lijn aan de beugel willen zetten. Ze helpen meteen.

We liggen en een half uur daarna komt opeens de Daisy binnen van onze Deense vrienden: Flemming en Helle. Ontmoet in 2018 bij het kanaal van Korinthe.

Almiropotamos is een vriendelijk gezellig en rustig dorp met een mooi maanvormig strand onder Tamarindes. De kade loopt uit in een plein met Tamarindes en palmbomen, een speeltuintje, een paar lommerrijke terrassen en een aantal straatkatten. Odin en Freija ruiken meteen dat we weer op een nieuwe plek liggen en kroelen in het grint op het plein, worden high van de geur van de andere katten en zoeken daarna de veiligheid van Skadi op vanwaar ze alles goed kunnen observeren. We slaan wat eten in in de plaatselijke kleine supermarkt en doen een ommetje naar het beekje waar zoetwaterschildpadden nestelen. Het beekje levert wel muggen op en we kunnen ze gelukkig allemaal katjewrik maken tegen bedtijd. Dat levert een ongestoorde slaap: geen muggengeplaag maar ook geen ankergewaak en evenmin watergeklots.

 
SY Skadi in de zuidbaai van Megalonisi

1 juni, Petalioi eilanden - Megalonisi naar Chersonisi

Desolaat ligt Megalonisos erbij. Wat een genot. Dat zal vast anders zijn in het hoogseizoen....We doen een Dinghy toer langs de rotsen en het eenzame strandje dat in zomertijd wel niet zo eenzaam zal zijn gezien de verloren voorwerpen die daar nu al liggen; helaas voornamelijk plastic: een stoel, jerrycans (Boeien van vissers) plastic zakken. Je leert er gewoon mee leben, het ligt overal en komt vanzelf in zee terecht. We maken om 10.30 uur los. Het anke zit muurvast inde zand en klei. We varen naar buiten en daar staat nota bene een straf windje aan de kaap. De katten springen vanzelf in de mand met al dat stuiteren in de kopjes golven. De wind staat noordwest- dat is een zeldzaamheid want tot nu toe is het voornamelijk zuidoosten wind geweest hier om de hoek van Attica. En dat is natuurlijk prachtig nu we alleen maar noordelijk willen.

In de baai van Chersonisi ligt de Llano van Gerrit en Sophia en we ankeren achter hen aan dewestkust. Aan het strandje liggen wat dagtrippers: motorbootjes en Rib's en hier en daar ankert een zeilbootje. Er staat een behoorlijke swell vanuit het noordwesten maar de wind neemt af en de swell dus ook. Terwijl we bij Gerrit en Sophia op hun boot bijpraten en tips krijgen over de Chalkis brug en een aantal plaatsen in het noorden van Evia, neemt de swell af en liggen we met zijn allen stil. Aan de kust liggen nog twee schepen met een lijn en omdat zij bekenden van elkaar zijn hebben ze ook nog aan elkaar vast gemaakt. Niet slim, want als de noordenwind weer aantrekt liggen ze tegen elkaar te wiegen en kunnen de masten in elkaar vast raken. Maar....hun probleem. Wij wachten op het schouwspel...

De zonsondergang is onovertreffelijk mooi. Het water is een spiegel en dat levert prachtige foto's op, voornamelijk van- en voor de Llano. Er is geen wifi signaal, of heel beperkt. Dat betekent dat we gaan achterlopen met onze website. Dat betekent ook dat wij zitten te hunkeren naar web-info over het weer. Hoe staat de wind vannacht? Hoe staat de wind morgenochtend? Kunnen we hier dan weg? Kunnen we zeilen? Zo niet moeten we dan hier blijven? De bekende vragen van elke dag. Want het kan elke paar uur veranderen.

En de trouwe lezers hier moeten even geduld hebben. Verhaaltjes worden later geplaatst. Wil je dus onthaasten en "detoxen" van internet, jongens, meisjes dan kan dat hier! Daar hoef je echt niet voor naar een ander werelddeel.

Moorspots: Find info, photos and reviews for marinas and anchorages worldwide

 

SKADI GOES "GREECE" Skadi vaart naar de stad Orei op Evia en daarna naar de stad Volos noordelijk in de Golf van Pagasitikos in het district Thessalië.

Klik hier voor---> 2019 Skadi route 2000 mijlen door Griekenland

2020: terug naar zuid Dalmatie/rondje Sicilië overwinteren op de boot in Marina di Ragusa
2021: Italiaanse westkust Balearen, Barcelona
2022: zuidelijk naar Andalusië, Portugal en in de winter doorvaren naar de Canarische eilanden
2023: Madeira, Azoren

 

 

Nieuws over onze site en de reis - naar de 11.000 mijlen

DEKPA en E-TEPAI

Naast de gebruikelijke Dekpa, vaarvergunning Griekenland, gaat Griekenland een extra belasting heffen. E-Tepai  www.aade.gr/polites/etepai

Het is Skadi gelukt om te registreren zie ---> Skadi website Griekenland algemeen/ belasting voor de instructies op onze site: registreren, formulieren afdrukken (bij online betalen niet nodig maar wij bewaren ze als bewijs van registratie), naar de bank. Wij hebben online betaald maar onze bank stortte het geld terug omdat de Griekse bankrekening niet goed zou zijn. Wij hebben daarna E-Tepai cash betaald in een postkantoor.

Uitschrijven uit Griekenland: Ons is tevens door de authoriteiten in Gouvia gezegd dat wij als EU inwoners ook behoren uit te checken uit Griekenland, en stempels halen bij de haven authoriteiten, zodat de Griekse overheid min of meer gerechtvaardigd is om de volgende keer bij binnnenkomst de 15,= euro "entry money" kan vragen.

Korinthe kanaal: het gerucht gaat dat de kosten met 24% zijn verhoogd. Dat is niet waar. Wij hebben niet meer betaald dan vorig jaar. (Skadi 12 meteer-189 euro) Wel moet je opletten of je in weekend of op een feestdag door het Korinthe kanaal vaart, dan betaal je wel 24-30% meer! De website is er heel duidelijk over.http://aedik.gr/transit fees

De Oude Evripos brug Evia-Chalkida zie website https://olne.gr/en/ timetable transit info

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Skadi Interview in Moorspots Blog

 

Bezoekers vandaag: 76Laatste wijziging: 15-06-2019

Andere vertrekkers