Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
Tolwegen rijden

24 en 25 oktober, de reis naar Nederland

De katten zijn duidelijk van slag, ze lopen de hele nacht rond en ook stappen ze over het bed. Zo nu en dan krijg je een poot in je buik. We willen niet te hardvochtig tegen ze zijn, zij hebben ook stress. Peter heeft al een dag buikgriep. Hij kan wel rijden zegt hij, maar hij loopt regelmatig naar de wc en loopt zogezegd leeg. Toch gaan we! We hebben genoten van een stabiele vloer en bed, de douche en de rust. We hebben de boot in vertrouwde handen gegeven en we hebben allebei het gevoel: einde seizoen, en vooruit! We betalen Massimo 50,= euro en rijden Crotone uit. Alle overstroming is voorbij er ligt wel modder, we weten dat huizen zijn ondergelopen en mogelijk veel kapot is...dat zien we later op het internet...

We volgen de weg door de tunnels en om de Calabrese bergen, SS107 naar Cosenza in het diiepe hart van Calabria in een wijds dal. Het landschap herinnert ons aan de bergruggen van Sicilie, Ragusa, toch ook en magisch land en we beseffen meteen: waarschijnlijk komen we daar niet meer terug... De zon schijnt, niets doet denken aan de wateroverlast die men hier heeft en nog zal hebben, laat staan de sneeuw zoals vorige winter in deze provincie.

Het houdt flink op om deze toegangsweg tot de autostrada te rijden, maar het is de enige weg. Dit land moet je met een auto of camper àbsoluut verkennen. Herfstkleuren overal. De E45 6 baans tolweg ligt voor ons ....van Cosenza tot Salerno, om het berglandschap van Vesuvius heen, langs Rome, zijn voorsteden en stad. Daarna is het met 140 km/u gassen tot aan Milaan. De meneer die AutoGrill heeft uitgevonden moet wel miljardair zijn, je vind deze stopplaatsen overal en het is inderdaad goed eten, snoepen en koffie drinken en de uitgang vind je wanneer je alle hebbedingen en snoep bent gepasseerd. De toilet is natuurlijk gratis en netjes. De katten zijn stil en slapen in hun fietsmanden. Het is een hele lange rit en ze krijgen enkele snoepjes onderweg maar ze hebben het bijzondere vermogen om in bewusteloosheid te gaan en hoe verder de dag vordert hoe stiller ze worden.

De Mediterranee achter ons, het zeilseizoen achter ons, het was een heel mooi jaar, ontzettend veel gedaan en gezien, werkelijk abnormaal veel indrukken gekregen. We mijmeren en praten over onze ervaringen en gevoelens ten opzichte van de reis, de katten, thuis, familie en vrienden en we delen het sentiment dat we zeer bevoorrecht zijn en zeer veel gezien en nog meer geleerd hebben, ook in relatie met klein Nederland en de bekrompenheid van het dagelijkse leven van thuis. En dan te bedenken dat we dat zelf ook het grootste deel van ons leven zo geleefd hebben...We relativeren over de ongelofelijke vergaande dematerialisatie in ons bestaan en de totaal weggevallen behoefte aan (meer) geld en goed, en het naar anderen toe laten zien van je maatschappelijke status. Uberhaupt bestaat dit niet onder zeilers/trekkers. Men is deelgenoot van alles en elkaar zonder enige jaloezie ook al zijn er budgetverschillen. Een van de meest opvallende veranderingen in ons bestaan is wel de relatie met "thuis" maar nog meer van "thuis" met ons. En werkelijk bouwen kun je alleen op slechts enkele vrienden en het meest belangrijk en de essentie van alles daarin zijn je kinderen. En zo rijden we gezwind de autostrada, met een koffie van de Autogrill en we staren op de weg en in ons brein naar wat deze reis daar allemaal met ons doet.

We overnachten in Ibis hotel Como. Nabij het hotel zien we voor het eerst in 8 maanden weer eens een Aldi. We besluiten een paar boodschappen te doen, 1 persoon doet dat en de ander past steevast op de katten. De beurt is aan Annelies en al bij binnenkomst in deze supermarkt wordt ze emotioneel overweldigd door het assortiment en wijze van uitstalling. Likkebaardend pakt ze het fraaie fruit, kan geen keuze maken uit sandwiches en laat zich verleiden tot het kopen van een paar lekkernijen die in geen maanden zijn geproefd. Ja ook Aldi is een Walhalla waar je je niet van losmaken kunt. We hebben in Ibis een geweldige kamer met geweldige bedden en ruime douche. De katten zijn heel lief en rustig en gaan op ontdekkingstocht. Verrassing is het grote raam dat Peter gelukkig op tijd in de smiezen kreeg bij kamer binnentreden en meteen goed dicht trok. De hele nacht hebben kat en poes voor het raam gezeten afgewisseld met knuffelig dicht bij ons op het voeteneind van het bed.

We vertrekken zonder ontbijt, maar doen de lidl even aan voor wat lekkers. Dan is het naar Zwitserland. Een vignet kopen we voor 40 euro aan de grens. Helaas kan je je vignet niet van het raam afpulleken, het blijft dus op de ruit van de huurauto zitten in het voordeel van Europcar of een volgende huurder. We gaan net als vorig jaar gesmeerd door de Gotthard tunnel. Er is nog geen sneeuw, ook niet op de allerhoogste toppen. Op de een of andere manier ziet het massief er erg vriendelijk en uitnodigend uit en we beloven elkaar om in een volgende transit de Gotthard pas zelf te nemen. Zwitserland houdt enorm op grotendeels door de snelheidbeperking, maar nu ook door veel wegverbredingen voor en na de Gotthard tunnel. Dat betekent dat onze aankomsttijd steeds later aangeven wordt. Peter zegt: dat halen we wel weer in, maar al met al voelt de rit van 1000 km vandaag net zo ver als gisteren 1200 km.

We komen na de spits bij Brussel aan en de files die de routeplanner heeft voorspeld rond Antwerpen, zijn grotendeels opgelost. Als een paard dat de stal ruikt kunnen we door Zeeland draven en we zijn staan om 20.45 uur voor ons huis.

Diverse keren hebben we gestopt onderweg voor hygienische noodzaak of vullen van de maag en de tank en geen enkel moment kwamen de katten uit de mand. Nu doen we het portier open en Freija, die haar neusje uit de mand steekt, ziet de heg, de garage en ruikt iets bekends. We dragen de katten in de fietsmanden het huis in. Ook Odin rekt zich uit en kijkt rond-nog steeds aangelijnd en vastgeknoopt aan de mand. We zetten de manden in de keuken en bevrijden de katten. Ze herkennen de keuken meteen en lopen direct naar de schuifpui.

Odin loopt de volgende uren continue mauwend door de kamers alsof hij wil zeggen: wauw wat geweldig ik ben thuis, ik ben thuis yeah yeah mauw mauw. Het houdt maar niet op. Hij wil direct naar buiten maar dat gaan we dus niet doen.

Morgen bij de eerste zonnestralen pas. We zijn toch wel erg moe van deze overtocht. Ook weer een hele speciale ervaring en we zien in dat de 2200 km rijden beter over 3 dagen verdeeld kan worden tzt.

De bedden zijn opgemaakt alsof ze wachten op de volgende huurder, dat is een voordeel: wij kunnen er meteen in springen. We maken ook gebruik van het welkomstpakket: de vaatborstel, het flesje wijn. Peter heeft nog steeds last van zijn buik en rust zal hem goed doen. Na het lezen van ons gastenboek waar huurders van ons huis iets in hebben geschreven, na rondkijken of alles klopt in het huis, vallen we op ons grote comfortabele bed en zinken weg in diepe slaap. Na wat rondsnuffelen schaart Odin zich weer bij Peter, in zijn mandje aan Peter's hoofdeind net zoals op de boot en Freija doet een relaxplektocht die de hele nacht duurt...op alle stoelen onder tafels, op de traptreden, op heerlijke krakende tijdschriften en de warme keukenvloer... ,,Morgen! Dan ga ik vogeltjes pakken!"

Dank je wel Toni en ook Jan voor de goede reis wens, het was best een lange en intensieve tocht.

 
Overstroming in Crotone

23 oktober, overstroming in Crotone

Het Póvoa de Varzim syndroom.

Sinds Povoa hebben we niet zo ontzettend liggen schudden en schommelen. Slecht geslapen, nee, heel slecht geslapen ....en het wordt nog erger. Er staat een heftige oost noordoost op de kust, draaiend naar noord noordoost maar dat is pas op 24 oktober om 05.00 uur. Dit weer is voorspeld maar we hadden het toch niet zo heftig ingeschat. Van dag tot dag zag je het aankomen met zware bewolking en een onrustige zee.

Er staat een hele vervelend swell; dan moet het op zee erg slecht zijn. Het is grijs en grauw en het regent alddor. De buien gaan over in onweer en constante regenval. We zitten binnen en houden angstvallig in de gaten of er geen kieren zijn. Maar de boot is waterdicht. De bimini en de buiskap zijn er op een zonnig moment eergisteren afgehaald, dus regen valt naar binnen zodar je de deur open doet.

Peter zoekt om 09.45 een droog moment voordat het verslechtert en loopt naar Europcar, een kilometer verderop en haalt de Fiat Punto stationwagen diesel. Hij rijdt meteen naar de werf om te vragen hoe laat Elio komt om e.e.a. met elkaar door te nemen over het onderhoud tijdens "op de kant staan". Elio belooft te komen voor drie uur.

Ondertussen zijn we ons nog van geen "kwaad" in de stad bewust, we pakkken langzaam in met nog steeds de verwachting dat we 24 oktober de boot afsluiten. Annelies maakt in de loop van de ochtend de opmerking we kunnen ook om 12.00 uur weggaan. Ze bedenkt dat ze dan moet accelereren en echt niets meer in de kasten kan laten liggen. Gelukkig heeft ze gisteren alle kleding gelucht en ingepakt in plastic en veel dingen winterbewaarklaar opgeborgen. Peter antwoord:,, nee, dat kan niet want Elio komt nog om kort te sluiten wat voor onderhoud hij moet doen aan de boot en nog even naar de accu's te kijken en naar de giek". ,,Nou, die zal wel niet komen met deze wolkbreuken". Het is nu echt een moesson. Het is 17 graden, het wordt vochtig op de boot. Vervelend nu je hem graag zo droog mogelijk wilt afsluiten. Een raampje in de slaapkamer lekt. Peter zegt: ,,als het even minder hard klettert zal ik het beschermhoesje erover spannen". Het gaat niet minder hard kletteren en Peter gaat in de regen het raam fiksen. Het grote raam boven de kajuit lekte vorige winter ook, maar die is al een half jaar afgeplakt en het hoesje zorgt ervoor dat hij nog vaster dichtklemt en houdt regen uit de kiieren.

Gisteren hebben we een redelijk droge dag gehad en we beseffen dat we toen hadden moeten gaan rijden. Dus toch weer niet waakzaam genoeg geweest op het weer en we beseffen dat we het zeilseizoen op een vast moment moeten stoppen en dat is misschien wel 30 september.

Het is noodweer en het is zogezegd "klaar" met de mooie Mediterranee. We gaan nu uit van vertrek om 16.00, nadat Elio is geweest. Peter brengt alle kratten met onze spullen die terug moeten naar huis, naar de auto wanneer het minder hoost. Alsnog wordt Peter natuurlijk nat; hij loopt te soppen in zijn slippers. Maakt niet uit, als we maar weg komen hier. Elke keer als Peter uit de kajuit verdwijnt ramt Annelies meteen de deur en raam dicht achter de kont van Peter om geen regen binnen te krijgen en dweilt de trap. De katten zijn gespannen en houden zich uiterst koest in opgeroldes laaphouding in een hoekje, ze weten al twee dagen dat er iets gaat gebeuren....

Na wat peilen bij elkaar hoe ons gevoel is over de boot, het ellendige gehos op het water en het moment van vertrek zeggen we: maakt niet uit of Elio komt en hoe laat, wij gaan weg om 16.00 uur. We gaan beslist niet nog een nacht op de boot doorbrengen. En daarmee houden we de regie in eigen handen. We willen de bootsleutel aan Pasquale geven. Die meldt dat hij Elio net op dat moment aan de telefoon heeft. Excuus van Elio maar er is watersnood in en om zijn huis; hij komt er zo aan. Elio is er in 10 minuten. Hij zegt: je kunt nu echt niet gaan rijden. Ik denk dat je de stad niet uit komt, want er zijn straten afgesloten, de straten  staan vol water en hij laat een foto zien van zijn buurt. De straten zijn veranderd in modderregenrivieren. Het type watersnood in Italië of Frankrijk dat je wel eens ziet op het journaal.  Ach wat erg en je gaat nog eens lekker verzitten op je comfortabele bank....Verweggistan.

Shit. Wat dan? Nog een nacht op de boot. Peter zegt pertinent niet te blijven. Elio belt broers en neven die in de Air B&B zitten en we kunnen overnachten bij Massimo 2 km verderop richting de kaap. Een appartementencomplexje tegen de heuvel niet ver van het strand van Capo Colonna. Alles is al ingepakt we zijn "ready to leave". Katten nog in de manden stoppen, laatste tasjes pakken, rond kijken of alles in orde is. De regen neemt af, de wind is niet geluwd en zal toenemen en het gaat slecht worden aan de pontons. We lopen met de laatste tassen en de manden met katten over het drijfnatte Cakewalk-ponton naar de huurauto. Elio rijdt ons vooruit naar Massimo en we krijgen een super ruime en schone kamer met prachtige douche en balkon - leuk bij mooi weer. Uitzicht op zee, nu zeer wild en grauw en het strand overspoelend tot over de boulevard en de weg.

Hoe een inpakdag kan veranderen in een vluchtdag met overnachting.

We zijn intens dankbaar. Elio denkt de boot er toch uit te kunnen halen morgenmiddag, hij zal ons dan bellen. Wij vallen op het enorme ECHTE bed. We halen de dekens van de katten af en die kruipen voorzichtig uit de manden. Tuigjes mogen af. We laten ze ontdekken en rondlopen. Ze vinden het wel een beetje eng, mede doordat de storm op de balkondeuren staat. Het rolluik doen we maar weer dicht. We gaan vroeg slapen in de wolk van dons, de katten op het voeteneind. En we denken aan Skadi, maar die ligt goed. En we denken aan Crotone want daar gaat het slecht. En we denken aan de andere zeilers in de haven, die slapen niet.....we denken nu aan onszelf.

 

18 - 23 oktober, voorbereiden reis naar Nederland

Gedaan:

  • kastjes uitruimen, schoonmaken
  • anker losmaken en binnen leggen
  • zeilen eraf halen en opvouwen en opruimen
  • buiskap en bimini eraf halen
  • filter wc pomp reinigen,
  • laaste wassen draaien en wasmachine ontkalken
  • watertanks  met een laagje water en houdbaarheidspoeder vullen
  • koelkasten uitruimen en schoonmaken
  • bergruimten anders indelen onder de bank, bed en bakskisten opruimen (allerhande onderdelendoosjes ordenen) anders indelen
  • Alle vloerplaten en onder de vloer schoongemaakt

ingepakt:

  • zeilkleding voor opstappers, windjacks voor opstappers, kussens, winterkleding, ongebruikt hobby-materiaal, winterdekbedden voor opstappers, kerstspullen, laarzen, regenjas, gereedschap en huishoudelijke voorwerpen
  • duikspullen: twee flessen en een automaat om te laten keuren in NL
  • de electrische fietsen, we maken er te weinig gebruik van, de fietspomp, de batterijen en opladers
  • De Spinaker TE KOOP
  • Een Generator 105 Amp, TE KOOP
  • griekse en italiaanse lekkernijen zoals de enige echte goede hazelnootpasta (en zonder palmolie!), toetjesmix, siroop, olijven, panettones,
  • de Italiaanse naaimachine
  • een souvenir
  • administratie en tijdschiften

en dan gaan er in de auto ook mee: wij en de katten, hun slaapmandjes, fietsmanden, grit,  kattenbak en voer, sleutels, medicijnen en fotomateriaal; dit gaat in het voorjaar weer mee terug naar de boot.

Muziek bij het inpakken: BeeGees. Drankje : bier en koffie...of andersom. Tussen de bedrijven door een cheesecake bakken en opeten. Afleiding: rondje dorp en een doppio of ijsje, ook praten we met de Groenlandse buurman Bill van de Yucatan, geven kleding weg aan de havenmeester en een Italiaans toetsenbord (zat ooit in deze Laptop)

Het is weer een gek idee dat we naar huis gaan en de Skadi gaan achterlaten en dat ze op de kant wordt gezet door Elio op de jachtwerf. We laten de Skadi in de marina en Elio en zijn mensen varen haar naar de kraan zodra de wind het toelaat. Dat lijkt te gaan lukken op vrijdag maar in de Med weet je het nooit, het weer kan zo maar omslaan en dan kan het pas volgende week worden voor ze op de kant gaat.

We gaan Elio vragen groot onderhoud te doen aan de motor, de keerkoppeling, de schroefaslagers te controleren op speling en als dat te veel is deze te vervangen en de Maxprop op te sturen voor een totale revisie.

In maart gaan Brian en Peter een week terug naar Crotone voor Antifouling, het hoge boord poetsen , alle huiddoorvoeren en afsluiters te vervangen door kunsstof, en binnen nog een paar klussen doen, waaronder het vervangen van alle pakkingen van het toilet. Kortom een druk weekje maar dan kan de Skadi er gemakkelijk weer een 5-tal jaren tegen aan.

 

 

12 -17 oktober, Crotone vita

Bij iedere warme zonnestraal in de kuip denk je: we hadden nog wel langer kunnen varen. Het lijkt erop dat we dit jaar een tikje vroeg in de overwinterhaven zijn gekomen; het was tenslotte nog maar 10 oktober. Een paar dagen later kwam de Paikea van Peter Beckers hier aan. Hij moest nog door naar Marina di Ragusa zuid Sicilië - een afstand van 140 mijl naar Catania en dan nog 85 mijl naar Marina di Ragusa. Dat bleek een heel gepuzzel te worden. Wanneer er in Crotone veel wind werd voorspeld met hoge golven, dan was het bij Catania - oost Sicilië rustig...en omgekeerd. Dus je vertrekt rot of we komt rot aan, een dilemma. Aan U de keuze...Uiteindelijk is de Paikea op 16 oktober vertrokken en op vandaag aangekomen in Catania.

Hier moeten ze wederom blijven liggen omdat er niet de hoek van Sicilië valt om te varen. Zaterdag lijkt hij verder te kunnen maar dan wel in 1 keer door naar Marina di Ragusa omdat dan de wind west draait....en daar wil je niet tegenin, althans tegen de opgebouwde golven.

Wij beseffen dat, door op tijd in onze overwinterhaven te zijn, we dit gepuzzel niet (meer) hoeven te doen. Zoals eerder opgemerkt heeft Poseidon - deze Griekse God doet dat hier ook - de knop op 1 oktober op winterstand gezet. Het vaarseizoen is over. Andere Med-zeilers die we gesproken hebben, overwegen om voortaan al in de tweede helft van september te stoppen. Dat lijkt ons helemaal geen gek plan gezien alle onberekenbaarheid van het weer en de ervaringen hiermee de afgelopen 3/4 jaar.

Crotone la vita.

We lopen langs bekende visafslag, naast de jachthaven, met naar ons idee enorme keuze maar iets te duur. We zien Sepia voor 20,=. Vergelijk: Sicilië - daar betaalden we 10 euro particulier van een visser, op de lokale markt 12 euro. We hebben nog gevangen zwaardvis in de vriezer (nee joh...in stukjes). Al met al is Crotone arm. Dat zit hem voornamelijk in gemeentegelden en regionaal bestuur. Verwaarloosde huizen, vieze ongerepareerde straten zonder stoepen, bermvuil. Verlaten industriegebieden waar de industrieën staan te roesten en verrotten. We fietsen over de provinciale weg met de hardrijdende auto's. Een oude niet onderhouden geasfalteerde 2 baansweg met rommel langs de kant in een verwaarloosd landschap waar eveneens veel rommel ligt, zoals weggewaaid bermvuil, afgedankte resten van machines en bouwafval en waar ook niemand woont. Wildernis gebruikt als dumpplek. In de verte de trieste verkleurde flatgebouwen van de crotoners die niet in het centrum kunnen wonen. Eengezinswoningen kent men niet in dit land, ook niet in Griekenland. Vergeet het huisje/tuintje en je geweldige woonerf. Het doet allemaal droefgeestig en zelfs naargeestig aan of je door de steden van een vergane beschaving rijdt.

De modderstroom die rivier heet loopt hier doorheen en sleept allerlei troep met zich mee. We fietsen omhoog de brug over. Een verroest verkeersbord aan de kant van de weg zegt 40, iedereen rijdt 100 en tamelijk vlak langs ons. Soms is een paar kilometer extra asfalt rechts van de amper zichtbare zijlijn waar we veilger kunnen rijden. We gaan hard op de electrische fiets om zo snel mogelijk op bestemming te zijn: centro commercale, 5 km buiten Crotone.

Fietsen op slot (hangslot van ondoorknopbaar staal) Er staan wat mannen te lummelen buiten. Er is 1 café. Enkele auto's op een parkeerterrein dat bedoeld is voor honderden voertuigen. Een auto stopt, Bulgaars nummerbord. We bedenken dat het barst van de vreemdelingen hier in zuid Italië.

Meeste winkels dicht, verwaarloosde winkelcentrumgangen, afgebladderde verf, luiken die dichtgerold zijn. Een Doe-het-zelfzaak met 6 man personeel en 3 klanten waaaronder wij. Aan de overkant van de weg is zowaar een Carrefour. We zetten de fietsen in een rek dat gechikt is voor 30 fietsen. Niemand fiets hier....Het eerste dat opvalt in de Carrefour is de verhouding klant en personeel: 6 man personeel staat te praten met elkaar, 1 klant aan de kassa. We zijn echt verwachtingsvol maar het wordt een domper. Weinig producten, wel goede groenten en de enige echte heerlijke Italiaanse hazelnootpasta en dat is niet Nutella!

Terug naar Crotone en het verkeer is druk, we fietsen strak langs de kant van de weg en wanneer we in de buurt van de commerciele haven komen, gaan we het voetpad op, ooit mooi aanlegd nu met onkruid en verdwenen putdeksels. Dus uitkijken anders zak je in zo'n vierkant gat.

Het zet je te denken over investeergeld en failissementen, wanbeleid en weggesluisd geld. Al is Crotone hard aan het werk om de neergang te boven te komen, er moet nog een hoop gedaan worden. Gemeensschapszin is er ook niet. Straatvuil voor je deur wordt in hoopjes geveegd maar niet in een afvalbak gegooid - het is immers niet jouw vuil. Tekenen van vooruitgang zijn er overal, gezien de enkele mooie modezaken en het Cruiseschip Seaborn dat nu de stad aandoet. Dat zal voornamelijk veel werk en verdiensten geven vanwege de bevoorrading.

Onze tweede fietstocht is naar de Eurospin supermarkt en die voelt hemels en het is de hachelijke fietstocht waard. Een soort chique Lidl. We kopen echte Pancetta. Geef een artikel een Italiaanse naam en het lijkt meteen culinair, maar ...het is maar ontbijtspek, luitjes! Gaandeweg op onze fietsen zie je verstolen blikken van wandelaars: onze fietsen zijn een fenomeen. Niemand fietst tenzij op een oud vehikel dat slechts geschikt is voor een buurtrondje. En onze fietsen zijn natuurlijk handel... Dus we zettten ze aan boord en overal goed op slot.

Bezoek aan de apoheek doen we trouwens wandelend en we komen hierbij door de betere buurt van Crotone, waar de gevels van huizen uit tijden van weleer nog staan te pronken met gietijzeren balkons. Bij de apotheek vragen we insektenbeten-gel met hydrocortisone en een medicijn dat we in Nederland alleen beperkt krijgen en vaak niet voordat de huisarts ons op het hart heeft gedrukt dat je er aan verslaafd kunt raken, dus je krijgt 10 pilletjes voor 7 maanden. Mensen gieten zich dagelijks vol met alcohol en daar wordt niets over gezegd.

We spreken hier over Oxazepam. Vaak genomen in stress en nu bij inslaapproblemen. Annelies  legt de oude doosjes op de toonbank en zegt tegen de vriendelijke apotheker, wij hebben dit allemaal nodig. Hij legt het gevraagde voor ons neer, inklusief de oxazepam - 30 pilletjes Stilnox-  zonder enige tegenwerping. Is overigens zeer hoffelijk en vriendelijk. Medicijnkosten zijn niet veel verschillend van die in nederland maar je hoeft niet de achterlijke medicijnadvies te betalen, het stenciltje dat je moet lezen alvorens je iets gebruikt.

Zijn we nou echt zo dom in Nedeland? Op een terrasje bij het mooi geplaveide plein voor het stadhuis nemen we een koffie en bevestigen tegen elkaar dat "het in eigen verantwoordelijkheid nemen en houden van eigen lijf" in deze landen zo gewoon is. Of het nou om medicijnen gaat, of om mobiliteit op leeftijd. Net als dat je nog volledig in de samenleving opgenomen bent als 80 jarige en ook opgedoft mee flaneert op de boulevard elke avond of zondagmiddag en je je weg wel vindt met je wandelstok. Kijk mij eens! Een heel waardevol aspect van de zuid Europese dolce vita.

 
SY Skadi laatste traject seizoen 2018

11oktober, we zijn er na ons rondje Peloponissos

Na een rustige nacht worden we wakker met het gevoel: we hoeven niet naar het weer te kijken, niet na te denken waar gaan we vandaag heen heen of wat doen we de komende dagen.

We liggen in de winterhaven na 1.659 mijl varen waarvan 1.387 op de motor en 271 zeilend waarbij we 735 liter diesel hebben gebruikt met met 292 motoruren We hebben overnacht op 72 verschillende plekken waarvan 101 op betaalde plekken zoals kades of Marina's, 9 nachten in niet betaalde havens en 69 nachten op eigen anker.

Ook hebben we 84 Kg kattenbak vulling gebruikt, 20 KG kattenvoer is door onze medereizigers opgegeten,

Als reparaties hebben we dit jaar alleen een nieuwe startaccu moeten kopen en is het verwarmingselement van de boiler defect geraakt. Van de laatste hadden we al een reserve aan boord.

Tijdens dit jaar hebben we ons voornamelijk gericht op het varen rond de Peloponissos. Om er snel te komen hebben we aan het begin wat mooie plekken overgeslagen met name in de golf van Patras en op de terugweg wilden we het slechte weer voor zijn en hebben we een deel van de Ionische eilanden snel moeten doen. Reden te meer om daar nog een keer heen te gaan en er veel tijd voor uit te trekken.

De komende dagen gaan we de Skadi winterklaar maken, veel spullen die we nog aan boord hebben en niet gebruiken gaan mee terug naar Nederland waaronder de 2 elektrische fietsen. We hebben deze ditt jaar vrijwel niet gebruikt want als je ankert is het niet zo handig om die met de dinghy naar de kant te brengen. Ook de Spinaker gaat mee terug nar Nederland want om deze te gebruiken in de Med met z'n tweeën is vragen om ongelukken. Het weer kan zo snel omslaan dat je nauwelijks tijd hebt om de Spi weg te halen en 100 m2 zeil is dan ineens wel heel erg veel.

Ook gaan er weer boeken mee, kleren die we niet gebruiken, en alles waarvan we denken het niet nodig te hebben. Het zal wel weer een auto vol worden maar ja daarom hebben we ook weer een Estate gehuurd.

 
SY Skadi van Santa Maria di Léuca naar Crotone

10 oktober van Santa Maria di Léuca naar Crotone, 72 mijl

Tijd: 05.50 uur. Het is nog donker. Uitgebreid kijkt Peter naar de weersvoorspelling. We moeten weer vaarklaar maken. De katten snappen dat dit een transit is en dat we opnieuw weggaan. Ze zijn sinds gisterenavond strak gehouden: de deur ging vroeg dicht en vanmorgen voelen ze aan ons andere ritme dat er weer wat gaat komen. Ze houden zich koest en blijven in hun slaapmandjes, Odin kruipt onder zijn deken.  Rustig praten, rustig dingen in kastjes stoppen. Route uitzetten.  Bij het starten van de motor komen ze direct allebei naar buiten en kruipen in de fietsmanden onder de buiskap. Deken erover en complimenten maken dat ze zo lief zijn. We maken los. Het is 06.50 uur. "het daghet in den oosten..."

Jacques blijft in Santa Maria want hij is moe. Deze keer is híj het, die niet goed geslapen heeft want door de wind kabbelde steeds het water tegen de boot aan, waar zijn slaapkamer is. En solo varen ìs ook vermoeiend - in deze contreien en in dit jaargetijde.

Wind noordoost 3Bft. Zowaar als voorspeld! We trekken de Genua eruit en dan vraagt Annelies:,,waarom geen grootzeil?" Zo gezegd zo gedaan. De Genua moet weer even ingerold want er gaat druk in staan en de boot wil niet met zijn neus in de wind liggen, wat nodig is om het grootzeil te hijsen.

De zon komt als een rode ballon aan de horizon op en transformeert in een schel wit hemellichaam in een lila lucht. Het raakt bewolkt. We hebben stroom mee en deze drukt ons de Golf van Taranto in; we moeten daardoor wat koers bijzetten. We rommelen wat aan met koers en zeilen door draaiende winden tot we tegen 07.30 uur van 6 knopen snelheid naar 7,5 gaan. En weer om op tijd binnen te zijn in Crotone zetten we de motor bij. Dit is immers een "delivery". Dat hoeft niet aldoor. Soms varen we gewoon hard op zeil. Het ontbijtje komt op tafel en dat bestaat uit een chocolademuffin, minstens net zoveel koolhydraten voor zeevaarders als een boterham.

Santa Maria di Leuca ebt weg achter ons. Er vaart nog een zeilschip mee dat later vertrokken is dan wij. We volgen hem een tijd-hij kliert wat aan met zijn zeilen....er op en er af en verandert ook twee keer van richting. Uiteindelijk zien we hem zeilend richting Sicilië afwijken. Een goede keus nu het weer even gunstig is. Een tocht van 2 dagen op zeil.

De Golf van Taranto spuwt vandaag geen valwinden zoals iedere golfmond kan doen. De golfjes zijn 40 cm. Wind uit noordwest. Perfect.

De golven bouwen op tot een meter met schuivers. We varen halve wind 7 knopen snelheid soms 7.6 bij 4Bft, soms een uitschieter van 5 bft (niet voorspeld) Peter merkt op:,,Jacques zou al gaan reven". Onze Franse vriend zal vanmiddag uit Santa Maria vertrekken met afgenomen wind. Solo en voorzichtig. Wij hebben hem gezegd goed naar het weer in de volgende Golf te kijken: de soms verraderlijke Golf van Squillace tussen Crotone en Roccella.

De surfschuivers onder de Skadi lokken een JEUZES en een OE-OE-OE uit bij Annelies maar ze zit nog steeds aan de lage kant en dat zegt wat over de mate van oncomfortabelheid want in het voorjaar was het hier een stuk minder prettig varen met zijwaartse golven.

Om 09.00 uur draait de wind naar noord, we varen halve wind mede door vaarwind. Verwachting is dat de wind naar noordoost zal doordraaien. Dan zal de boot rustiger liggen. Tegen 12.00 uur zijn we midden op die grote Golf van Taranto en de wind neemt wat af, de golven staan schuin van achter inlopend en regelmatig. We hebben zonder motor erbij al veel mijlen gezeild, maar nu moet hij toch aan want we zien de aankomsttijd in Crotone later worden nu we slechts 5.5 knopen snelheid varen.

,,De zee wordt wilder". zegt Peter wanneer we gaan lunchen. ,,Goed dat we zo vroeg zijn vertrokken". We houden de snelheid op 6.5 knopen. In de middag valt de wind weg. De Genua gaat wapperen. In feite hebben we 66 mijl gezeild en dat is een record. We komen nu weer dichterbij een Zweeds schip - de Shasa -  die ons heeft ingehaald. Lijkt ook een solozeiler. Je hangt je enigzins op aan die andere schepen en vergelijkt je snelheid. Je vraagt je af wie het zou zijn. Een bekende? Het geeft wat afleiding tijdens die lange tocht. En het maakt je alerter; je blijft de horizon afspeuren naar nog meer met opzeilende schepen. 8 mijl voor Crotone halen we zeilen weg en ruimen ze zelfs netjes op. Peter staat net op de rand van het dek de huik dicht te ritsen als er een onverwachte roller onder de boot doorgaat en Annelies, die hem ziet aankomen roept hard:,,Peter houdt je vast!" ,,Ik voelde hem al", zegt Peter.

We lopen Crotone binnen op een vrijwel vlakke zee en in vriendelijke namiddagzon. Het is 17.30 uur. We hebben de 72 mijl (vergelijking: Vlissingen - Dover) in 11 uren gefikst en dat is buitengewoon goed. Paquale en twee andere marinero's staan ons op te wachten aan het voorste ponton. Morgen komt er waarschijnlijk een plaats vrij aan ons gewenste hoofdponton dus dan verhuizen ze wel weer. Het is even inkomen met de Italiaanse taal. Maar we begrijpen wat ze bedoelen. Handen worden geschud en we merken op dat Pasquale nieuwe gympen heeft waarop hij ons zegt dat hij eindelijk zoveel heeft verdiend dat hij nieuwe schoenen kan kopen.

We voelen ons welkom. We zijn thuis in de Kroton Yacht Club. Het is gedaan met het seizoen. We houden elkaar innig vast en zeggen: wat een jaar en wat hebben we het goed en veilig gedaan! Biertjuh!

 
Kleine zwaardvis maar die smaakt er niet minder om

9 oktober, van Corfu Agios Georgios naar Santa Maria di Leuca, 60 mijl

De hele nacht rollen in de swell, niet het soort rollen dat je in slaapt wiegt maar het soort dat een helling heeft en je uit je slaap houdt.

Midden in de nacht verhuist Annelies naar de logeerkamer want daar rol je van top tot teen en niet van zij tot zij en van top tot teen kan Annelies beter mee "dealen". Dan een aantal muggen, ook lekker. Dan ziet ze om 05.00 uur licht in de slaapkamer en daar ligt Peter te lezen. Hij zegt:,,om 06.00 uur bel ik Jacques, want dan gaan we. Als we hier alleen hadden gelegen waren we allang "opgestapt", maar ja je vaart samen op dus je past je aan..."

,,Leermomentje weer", zegt Annelies, ,, volgend jaar doen we geen transits met een ander schip samen".We vallen na die woorden in slaap. Om 07.00 uurhalen we het anker op. Annelies krijgt het zorgzame verzoek van Peter om nog even lekker in bed te blijven. Maar...adrenaline stroomt hard, opkomende zon trekt ook aan het gestel van Annelies en in no-time staat ze buiten. Er is een lange onregelmatige swell op zee, geen wonder dat we lagen te rollen.We gooien de vislijn uit: 100 meter. Meteen vangen we een kleine zwaardvis.

De zee bouwt op, we krijgen golven uit noordwest terwijl de wind noordoost is. De diepte verdubbelt hier vanuit de kust: van 7 naar 50 naar 120 naar 250 naar 500 naar 1000 meter. Dat geeft een vervelende zee, verderop zal het beter gaan. Overigens is de zee hier het diepste binnen de cirkel Sicilie-Croton-Corfu: 3000 m. Onze afleiding vandaag bestaat buiten die ene zwaardvis, uit twee Ferry's: de Grimaldi en de Neptune Lines. Beide kruisen onze vaart maar ruim genoeg, we hoeven niet bij te sturen. Jacques neemt het zekere voor het onzekere en wijkt wel een paar graden af. Dan is er koffie en een Nederlandse Sprits van de Lidl, genaamd Butter Ring.

De golven zijn vervelend. Een golf bestaat uit drie delen, een middelste vooraan en links en rechts daarvan een stuk er achteraan, ze tillen Skadi wiebelend op. Het is het soort golf dat snel kan omslaan in de golf waarbij je je alleen nog maar kunt vasthouden aan de lier, en aan de stang van de buiskap en dan met je voeten gedrukt tegen de tafel. We gaan het zien...Zo erg wordt het gelukkig niet, mar je evenwicht houden  vergt veel energie, binnen loop je links rechts en plassen doe je schuin, wiebelend op de wc.

We halen de vislijn weg want het zou knap rot worden stil te liggen in het geschommel om je tonijn binnen te halen. De katten zijn trouwens geweldig lief in hun fietsmand. Tjongejonge wat kunnen die wezens berusten! Daar kunnen mensen van leren.

Het is 3Bft. Annelies zit achterop het bankje en voelt de wind over zich heen blazen. We zien Jacques stil liggen en we vermoeden dat ook hij een vis gevangen heeft. Nog voordat we grootzeil hijsen bellen we Jacques om te checken of alles ok is. Jacques bevestigt dat er niets aan de hand is en dat hij inderdaad vis gevangen heeft en wel een tonijntje. We zetten grootzeil. Ook Jacques zet zeil en dat duurt een hele tijd bij hem, zijnde solo. Met Genua erbij zeilen we 4,5 knopen maar we zetten motor bij om met licht nog in Leuca aan te komen; dat is het nadeel van het najaar: om 07.30 is het hier al donker.

Volgend evenement op zee is dat er weer eens een vogeltje meevliegt. Hij doet een paar rondjes Skadi. Toch knap zo 25 mijl uit de kust. Ondertussen hangt Peter de jachttrofeeen aan de zonnecellen: 3 staarten van de gevangen vissen, als een amulet bengelt het bundeltje in de wind.Om 14.00 uur zien we eindelijk Italië aan de horizon opdoemen. We bakken pannenkoeken, of toch maar niet, want met al dat geschommel is het zelfs voor Peter lastig in de keuken. Binnen hangt alles niet meer tegen muren maar 30 graden ervan af.Er is een apparaat omgevallen en daarmee ook het espresso-apparaat en het is meteen een ravage met omgekukelde dingen als een domino effect: ik dacht dat ik alles op antislip had gezet, dus niet.

We lopen uit en Jacques is amper in zicht. Internet is er niet, de tijd gaat een uur terug (Italië). De boot loopt steeds harder. We zien een ander schip achter ons. Wie is dat?Om 15.45 uur krijgen we stroming mee en we lopen 7.2 knopen. Er hangt regen boven Santa Maria. Het wordt kil en voor het eerst in 7 maanden trekt Peter sokken en bootschoenen aan.

Om 16.30 lopen we Santa Maria binnen. We zijn er nog nooit met licht aangekomen en we verbazen ons dat het zo'n aardige aanblik is en dus uitnodigt om een paar dagen te verblijven. Maar niet nu, want dan lopen we het risico dat we oponthoud krijgen vanwege slecht weer. Jacques komt in donker aan en we trekken hem naast ons. Hij staat erop dat we in de stad gaan eten, maar we zijn allebei moe en hebben een transit gevoel dat weinig ontspant. We gaan liever eten als we de transits achter de rug hebben. Annelies wil een nacht bijslapen en kruipt er vroeg in. Totaal geen idee welke schepen er nog meer liggen aan dezeade, totaal geen zin om te kijken. Slapen en op naar de laatste vaardag. We knuffelen de katten en zeggen: binnenkort mag je in je huis rennen en in de tuin. Ze knipogen naar ons en dat lijkt wel of ze zeggen: ja joh, het is effe afzien, we weten het, maar "een voor allen en allen voor een". Echte Siamese Musketiers.

 
SY Skadi Kapura/Capone(Siciliaans) gevangen

8 oktober Paxos Lakka naar Italië Crotone, 140 mijl maar niet heus

Peter wordt al vroeg wakker door Odin die de handdoeken en theedoeken uit de keukenkast heeft gehaald en daarmee stevig aan het vechten is. Deurtjes open en Odin gaat een uur lang op de zonnecellen zitten kijken.

Gelijk nog een keertje naar het weer kijken. Er lijkt minder regen te komen maar wel meer wind 3 - 4 Bft uit het Noordoosten vanaf een uur of 6 vanavond en dan de hele nacht. Lijkt goed om de nacht in elk geval zeilend door te komen. Het plan is om samen met Jacques rond 10:00 te vertrekken, we komen dan morgen rond het middaguur aan in Crotone.
Om 09.00 uur belt Jacques-hij wil liever niet de nacht varen, hij is immers solozeiler. Voor hem voelt het beter om in nog 2 etappes te gaan: etappe 1 : naar Santa Maria de Léuca en dan Crotone. Discussie met Annelies: Annelies wil niet tussen 01.00 en 03.00 aankomen in Léuca; ze vindt dat vermoeiender dan een nacht varen. Conclusie, we willen tegemoet komen aan Jacques maar dan met tussenstop eiland Othonoi. Daar wel met licht nog aankomen en dat betekent 2000 toeren. De stroom loopt mee dus dat scheelt mijlen en tijd. De boot is drijfnat van de dauw en we gaan elk aan een kant met een doek te werk en vegen daarbij ook weer een hoop rose modderstrepen weg. Odin die op de natte zonnecellen heeft gezeten gaat naar de bak en meteen kleeft al het grit aan zijn poten. Plakkerig en nat en hij probeert het tevergeefs eraf te likken. Ongezond, dus we grijpen in en Peter veegt zijn poten schoon. Odin snapt dat we gaan varen als de motor aangaat en hup hij springt in zijn mand. Annelies veegt de kajuit nog even en haalt hier en daar zoals elke dag een dweil over de vloer. Ontbijtje: brioche met pruimenjam van het huis en bruin brood met kaas/worst en de espresso. Uitzicht: verdwijnend Lakka, blauwe zee, lange lage swell. We gaan de vislijn uitgooien!

Jacques is akkoord maar zal wel moeten bijgassen. We vertrekken direct, het ontbijtje nemen we in de kuip waar de zon al heftig binnenvalt. Lakka is prachtig in de ochtend, het voelt spijtig om dit landschap te verlaten, maar dit is een unieke dag tussen de vele druilerige winderige en koude dagen die komen in het najaar in de Ionian. We moeten 50 mijlen en hopen om 18.30 aan te komen in de ankerbaai van Othonoi.

De zee is kalm met lange lage swell bijna glad. De vislijn is 100 meter uitgegooid met de Kalamaris lokaas en plotseling begint de lijn te ratelen. We vangen een Capone, of MauMau en daarna een kleine tonijn. De katten kijken niet op of om. Als het geen formaat muis is dan is het niet interessant en het ziet er pas eetbaar uit in plakjes. Plakjes? Ja, en Freija kijkt knipogend toe over de rand van haar fietsmand: in plakjes! En ze rolt zich weer op.

Er komt wat wind uit noord en dat is precies verkeerd. De golfjes bouwen op en in veel gevallen kan het super vervelend worden, dus Annelies werpt het idee op tafel om op Corfu te ankeren en niet naar Othonoi te gaan, we varen er al een tijd langs. Op hetzelfde moment belt Jacques die wil uitwijken naar een ankerplaats. Twee zielen 1 gedachte. Het blijft bij slechts 38 mijl vandaag.

We kiezen de meest noordelijke baai aan west Corfu: Agios Georgios, een wijdse baai tussen beboste heuvels en kliffen, erg mooi. Het water is 25 graden, blauw in de warme middagzon en Annelies, die helemaal niet van water houdt en zeker niet van water onder de 28 graden moet er beslist even in. Het is net als dorst en de lekkerste fruitsap voor je neus zien staan.

Er komt alleen wat swell binnen en dat maakt het overnachten niet 100% goed, maar het is toch de laatste keer ankeren dus "mot hut maar". Peter zegt dat het lastig is om het hekanker uit te gooien want de boot ligt niet strak op anker, de ketting ligt krom en dus kunnen we de boot niet "spannen" tussen de twee ankers.

We halen Jacques op met onze dinghy en gooien de tonijn en Maumau op de Cobb-in plakjes die Peter in de keuken heeft voorgesneden. En wanneer Annelies koffie gaat maken na de maaltijd zit Freija een PLAK tonijn op te peuzelen, die ze uit een schaal meegesleept heeft naar de navigatietafel. De ravage is niet groot maar de navigatietafel moet wel effe schoon gemaakt. Het is gezellig met Jacques, het type man waar je ongedwongen mee samen eet en zit en praat. We maken een afspraak om elkaar in Parijs te zien en keuvelen over botendingen terwijl de wiebelswell lijkt af te nemen..... Morgen gaan we naar Santa Maria di Léuca, we zijn bijna in de parkeerstand.

 
SY Skadi van Preveza naar Paxos

7 oktober, terug naar Italië etappe 1

Niks is zo veranderlijk als de mens, zei oma altijd. Wij zeggen: niks is zo veranderlijk als het weer. Vandaag besluiten wij te varen: Paxos en direct oversteken naar Crotone of....via Othonoi-Santa Maria di Léuca naar Crotone. We nemen afscheid van de Australische buurman, Pete, bijnaam Pimbo. We maken los om 10.00 uur en met ons maakt de Fransman Jacques Talineau zijn boot los, de Alissa. We varen samen op naar Paxos-ankerbaai Lakka. Het is zeilweer en dus genieten. Dan houdt de wind na een half uur al op en motorzeilen we nog een stuk totdat alles teveel klappert. Regenwolken pakken samen en we worden nat. In de verte horen we onweer. Het wordt ondanks de regen een prettige tocht maar wel op Atlantisch aandoende swell. En dat duidt op eerdere lokale hoge golven westelijk van de Ionische eilanden. Hier sterft het uit maar doet Skadi flink wiegen af en toe. Nabij Paxos komt de zon tevoorschijn en het laatste vaar-uur is prachtig op rustige zee, in de luwte van Antipaxos en Paxos. Lakka is nog steeds druk in oktober. Vandaag gelukkig geen Flottielje. Toch liggen er 30 zeilboten. We gaan ankeren ver in de baai waar swell niet komt. Peter duikt in het koude water van 23 graden en krabt wat kalkafzetting onder de boot weg. De katten vinden het heerlijk op de buiskap in de warme namiddagzon. Annelies relaxt in de kuip. Jacques ankert voorin de baai en we spreken af morgen om 10.00 uur te vertrekken naar.....Crotone. Nieuwste plan! Met de beste zeegesteldheid. Gezien onze eerdere tochten langs de Golf van Taranto kiezen we voor de rustigste weerperiode en vooral rustigste golfperiode en dan nòg weten we dat het anders gaat lopen....

 
De brug van Arta

6 oktober, Arta-belevenissen

We hebben een regelateur in Preveza: Aris van Royal Freshness. We kunnen hem alles vragen, hij regelt het, brommer, auto, accu en vast nog veel meer...

Dus met de Hyundai i10 van Aris of via Aris, rijden we naar Arta. Nog veel meer plannen vandaag, maar door ons lage tempo gaan we niet als vakantiegangers een programma afwerken en dat betekent dat we de helft niet zien...tenminste...dit jaar.

ARTA

Arta is na Ioánnina de grootste stad in Epirus, maar wordt nauwelijks beinvloed door toerisme. De stad is bezaaid met archeologische vindplaatsen en is rijk aan leven, met charmante voetgangerszones , moderne winkelcentra , cafés en bars . De prefectuur Arta bevat imposante bergen bedekt met sparren, vruchtbare vlaktes, woeste rivieren en lagunes met belangrijke ecosystemen. Het is een van de mooiste regio's van Griekenland en ligt tussen het Tzoumerka- gebergte en de Golf van Amvrakikos . Het vormt het noordoostelijke deel van Epirus. Het is vele malen hoofdstad geweest, terwijl het als oude Amvrakia de hoofdstad was van het koninkrijk dat toebehoorde aan Pyrrhus, de koning van de Molossers.

Ambracia werd in 625 v. Chr. gesticht door de Korinthiërs aan de westelijke voet van de Peranthiheuvel aan de oevers van de rivier Arachtus. Behoorlijk strategisch en commercieel gunstig aan de zeeroute die Zuid Griekenland verbond met Epirus ontwikkelde deze stad zich snel tot de belangrijkste stad in de regio. Achter de grenzen van deze staat woonden in het noorden de Mollossoi, in het oosten de Athamanen in het zuiden de Amfilochoi en in het westen de Kassopeans. Gedurende 500 jaar werd Ambracia geregeeerd door verschillende machthebbers (o.a. Macedonië), variërend van tyrannie tot democratie en onder de heerschappij van koning Pyrrhus. Deze stichtte hier zijn paleis. Zoals met elke goed georganiseerde stadsstaat het geval is, sloegen de Ambraciërs hun eigen munten waardoor men hechte financiële banden en handelsbetrekkingen kon aangaan met de omliggende staten van het vasteland zowel als om de Middellandse Zee heen.

De stad en stadsmuren waren gebouwd volgens een strict geometrisch plan met het politieke, relgieuze en commerciële centrum in hte noordwesten, het stadscentrum rond 5 rechte hoofdstraten van noord naar zuid, de zijstraten oost west en de woningen van zijn burgers in rechthoekige patroon ongeveer 15 x 15 meter met gezamelijke afvoer naar de riolen. Een woning bestond uit een centrale kamer waar men samenkwam en kookte en at, een badkamer met latrine en (voor rijkere mensen een bad) een luxe ontvangstkamer met mozaïeken vloer, een kamer voor weven van stoffen voor o.a. kleding en slaapruimten.

in 189 werd Ambracia door de romeinse consul M. Fulvius Nobilior veoverd en geplunderd. De stad verloor zijn betekenis geheel, toen het in 30 v.Chr. door Octavianus (Cesra Augustus) grotendeels ontvolkt werd ten behoeve van het 30 km westelijk gelegen Nicopolis, dat gesticht was ter herinnering aan Octavianus' zege bij de nabijgelegen kaap Action.

In de 13e eeuw was Arta de hoofdstad van het despotaat van Epirus, een onafhankelijke Byzantijnse staat gevormd na de val van Constantinopel in 1204.  Het despotaat strekte zich uit van Thessaloniki tot aan Corfu. Het bleef bestaan tot het begin van de Turkse bezetting in 1449.

Na een mooie rit over een goede weg tussen bergen en wetlands komen wij in Arta aan over zijn beroemde brug. We bezoeken allereerst het archeologisch museum; intrigerend opgestelde vondsten uit het Ambracia en omgeving, waaronder schiiterende bijna geheel gave aardewerken vazen met fijne Griekse beschilderingen, en bronzen potten. Een goed gelijkende opstelling van graven en daarin meegegeven voorwerpen. Schitterende gouden grafkransen en juwelen van goed gesitueerde burgers...

Daarna bezoeken we de  meest imposante Byzantijnse kerk van de stad, de Panagia Parigoritissa die gebouwd is tussen 1283 en 1296. Eerste indruk als je de kerk binnenloopt is alsof je in een filmset van Indiana Jones staat, in een eeuwenoud bouwwerk met een hele mystieke religieuze sfeer. Prachtige verbazingwekkende fresco's en een zeer hoge koepel met goudmozaiek van Christus.

De kerk is een groot, bijna vierkant gebouw met drie verdiepingen. Het is van het achthoekige type, met de centrale koepel ondersteund door acht pieren verdeeld in drie lagen. Er zijn ook vier kleinere koepels op elke hoek van het platte dak van de kerk, en een lantaarn.De inrichting is rijk, met marmeren beschoeiing tot het niveau van de galerijen, en uitgebreide overgebleven mozaïeken en fresco's daarboven.

Video: Een kijkje in PanagiaParigoritissa

De maag gaat rammelen en we onderbreken de dag met een lunch op een heel Grieks terras onder Platanen. Families eten aan lange tafels, er klinkt - eindelijk eens- echte Griekse muziek. De menukaart is niet in Engels. We puzzelen over het menu en het is zoals Toos ooit zei over de bus waar je op staat te wachten: als je het woord  hebt uitgevogeld is de bus je neus voorbij gegaan. Ons menu gaat echter niet de Platanen in maar dankzij toch een verschafte Engelse menukaart valt de keuze op Sardientjes voor Annelies en een karbonade voor Peter. Het is dermate rustiek zitten en genieten in een Indian Summer van 24 graden, dat we niet meer opstaan. Ondertussen is de middagpauze begonnen, alles gaat dicht, ook op zaterdag. Voldaan van eten plus culturele indrukken rijden we terug naar Preveza. Onderweg tanken we 5 Jerrycans diesel. De pompbedienden zijn zo gelukkig dat we 120 liter diesel afnemen dat de auto gratis gewassen wordt.

Macaber tintje

Het beeld van de stad Arta is de brug over de rivier, gebouwd in de 18e eeuw tijdens de 400 jarige Turkse overheersing. Het verhaal gaat dat de bruggenbouwer gefrustreerd raakte omdat zijn overdag gebouwde elke nacht werden verwoest door de rivier. Een vogel vertelde hem dat het probleem kon worden opgelost als hij zijn vrouw in de fundamenten van de brug zou inmetselen. Hij volgde de raad op, zijn vrouw werd levend begraven in de brug en de brug werd voltooid.

 

 
SY Skadi- met de brommer naar Levkas

2 oktober, 200 dagen op de boot en naar Levkas stad met de brommer

De marinero zegt: microklimaten hier veroorzaken altijd onvoorspelbaar weer maar zo drastisch als nu het weer verandert en de temperatuur daalt, heeft men hier nog niet eerder meegemaakt.

Annelies draagt sokken en dat zegt wat, ook al in bed.

Het is de laatste tijd een beetje onrustig slapen: de katten spelen om 05.00 uur. Freija begint dan met een dopje te voetballen. En tegenwoordig praat Freija erbij. Odin die naast Peter in zijn mandje ligt zit enigzins verstoord en hooghartig in zijn herdershondhouding het domme spelletje van Freija te bekijken. Wanneer Freija het zat is en na brokjes eten in haar mandje gaat liggen om 05.30 uur, dringt het tot Odin door dat dit leuk spelen was en hij komt op een idee. Vervolgens begint hij te voetballen met een haarbandje van Annelies dat aan flarden wordt gerukt, gaan de handdoeken weer allemaal uit de keukenkast en wordt er dermate goed voeten geveegd na het doen van de behoefte dat er een grintpad ontstaat in de kajuit.

Om 07.00 uur, wanneer Odin is uitgespeeld en wij een hoop rem-slaapjes hebben gehad, begint het iets te gloren en Annelies doet het deurje dan maar vast open voor de nog actieve Odin. 1 rondje boot en meneer springt in zijn mand: het waait namelijk. Ja, Siamezen uit Holland (pardon the NETHERLANDS) houden niet van wind. Deze dag zijn we vroeg op, het zonnetje komt wat tussen de bewolking uit. We gaan naar Levkas stad met de brommer. We rijden door wetlands van Etoloakarnania.

is een Griekse regio (West-Griekenland), gelegen in het uiterste westen van Centraal-Griekenland, en ontstaan uit de samenvoeging van de historische landstreken Aetolië en Acarnanië. De hoofdstad is Mesolongi. Andere belangrijke plaatsen in Etoloakarnania zijn Agrinion, Vonitsa en Amfilochia aan de Golf van Amvrakikos en Lepanto (Nafpaktos). Het is een van de waterrijkste gebieden van Griekenland. Huizen staan hier op betonnen geraamte ver boven de grond. Het is wilde natuur met olijfboomgaarden en we rijden een heuvel op en af naar Levkas. We passeren tientallen bijenkasten, ineemse planten en doornstruiken en lager aan de noordkust van deze provincie rijden we langs moerassen van Vagia, een soort waddengebied waar de waterplanten een bijzondere kleur rood hebben.

De brug over het Levkas kanaal over, komen we daar aan de kade en we staan stil bij het schip dat gezonken is in de storm. Video's te over op het internet. Ook het schip ernaast ligt er nog en dat is zwaar beschadigd. Er zijn mensen aan boord en ze vertellen ons hoe groot de verschrkking was. Het is een houten visserschip uit noordoost Amerika en het is solide en heeft daarom de storm en de klappen tegen de kade overleefd. Maar het is geraspt, het hout ligt op de kade. Ons wordt verteld dat er 35 knopen wind was voorspeld, dat ze 40 hebben gehad tot 60 knopen wind en dat er een kleine windpauze was waarin het net mogelijk was om van boord te gaan om eigen leven veilig te stellen.

Meewarig en begrijpend luisteren we naar het verhaal. En toch...begrijpen we niet dat je je boot aan een kade neerlegt bij zo een weersvoorspelling...

Levkas stad is een soort Scheveningen. Tenminste, zo komt het bij ons over die na 200 dagen bijna talloze van dit soort stadjes hebben gezien. Veel eettenten aan kades met boten, een fabriek van toerisme. Enkele aardige winkels, en veel wegwerpsouvenirs en een prachtige oorspronkelijk Venetiaanse kerk. We houden het voor gezien na een krap uur en gaan terug naar Preveza, naar de boot waar we tegen 17.00 uur onverwacht bezoek krijgen van de Catamaran Safari-luitjes. We komen door hen weer op andere ideeën over bootzaken....maar daarover schrijven we later.

 
SVonitsa- drie jonge poesjes bij een boom

1 oktober, Preveza, een scooter en de Lidl

Zoals je ziet wisselen de meest exotische dagem af met de meest burgerlijke. Een bezoek aan Lidl is een van de highlights voor Med zeilers die niet veel meer gewend zijn qua kwaliteit levensmiddelen.

We gooien de pruimen en perziken bijna allemaal weg, het fruit is bar slecht. Meloenen gingen nog wel, net als druiven. Erbarmelijk zien de groenten eruit in de mini markten. We hebben een tocht naar de My Market gedaan; half uur lopen op zijn minst en daar was Annelies niet weg te slaan uit de geordende rijen levensmiddelen. Niet dat we zoveel wilden kopen, het was gewoon heerlijk om er naar te kijken. Bezoek aan AH in november gaat uren duren, vaste opmerking van Peter: we nemen een klepstoel mee om in de rijen te gaan zitten kijken.

Was het eerst de Medicane, nu is het regen en het houdt ons vast; we willen niet met regen varen en we HOEVEN ook niet met regen te varen- 70 mijl naar Corfu, want we hebben de tijd. Ook Jacques wacht het af en eveneens de Australiër aan ons ponton, we beginnen een beetje een clubje te vormen. De Aussie weet alleen nog niet waar hij zal overwinteren en zijn tocht naar Sardinië is van de baan; verstandig want in oktober/november begin je niet meer aan 570 mijl naar de Thyreense Zee. Nogmaals, zo groot is de Med want dit is dezelfde afstand als van Lagos in Portugal naar Madeira in de Atlantische Oceaan. Voor de onervarenen: veel te slecht weer in de Med. Ondertussen hebben we met de Aussie een steevaste grap dat we niet meer mogen zeggen Holland. ,,WHAT did you say there!" zegt hij dat vermanend en we zeggen:,,excuse me, The NETHERLANDS!". ,,Righto!"

We huren een brommertje bij Royal Freshness, de laundryservice/brommerverhuur en Aris zorgt ervoor dat we ook nog voor een redelijke prijs een nieuwe start-accu kunnen kopen (bij een vriendje natuurlijk). Met de brommer rijden we een stuk langs de zuidkust van Amvrakikos tot Vonitsa, waar we geankerd hebben. Veel verder is niet te doen met de brommer: het land is te groot, en na 50 km heb je zadelpijn. Vonitsa, hoe opgehemeld ook in toeristische beoordelingen, is een vissersplaatsje waar men aan de weg heeft getimmerd om toeristen te krijgen en inwoners, maar niet echt van de grond is gekomen. Er staan veel gebouwen leeg, achter de schijn van de idyllische haven liggen de overwoekerde onafgebouwde en verlaten huizen, stortplaatsen van bouwafval en veel bermvuil. Het kasteel vanwaar je een leuk uitzicht hebt is dicht op maandag.We eten een pitabroodje met kip en de pita is taai, de kip is vlees en de patatjes zijn dik en melig. Gelukkig kost het maar 2,50. Je ken er op leevuh!

De haven van Vonitsa ziet er - wat ons betreft- niet uit. Een rommelige kade, een heel lage dam om de haven waar de swell overheen valt en dan dus voor veel onveiligheid kan zorgen. We rijden met het brommertje het kleine parkachtige schiereilandje op waarachter Skadi heeft geankerd. En mooie baai ook gezien vanaf het dennenbos en een lieflijk plaatje in zijn geheel. Heftig op zoek naar een kwaliteits-ijsje begeven we ons door de hoofdstraat op zoek naar Carte d'Or, maar tevergeefs en we rijden dan maar terug voorbij Preveza, naar de Lidl, een beste afstand eigenlijk. We kopen o.a. groenten, Nederlandse kaas, kwark voor 2,50 minder dan bij een minimarkt en een heerlijk brood.

Ongelofelijk hoe afgedraaid je kan zijn van alleen maar een tocht op de brommer, de wind door je haar en je rug recht houden....Annelies valt op bed en Peter koopt 3 mini pizza's. Een mooie niet spannende dag, en goed dat we gezien hebben wat voor haven Vonitsa heeft en welk effect noordoosten wind en swell kan veroorzaken daar.

 

SKADI GOES "GREECE" Skadi heeft de Peloponnesos gerond en ligt in Crotone Calabrië. Wij zijn na 2 dagen autorijden thuis in Vlissingen aangekomen. Ons blog wordt de komende dagen bijgewerkt

 

 

Zeemeermensen

Nieuws over onze reis en onze site

Croatia news:

The advices of numerous boaters, owners and users of vessels as well as participants of the nautical sector in Croatia have been taken into account, and the tourist taxes for the year 2019 have been reduced up to 60%. The largest reduction is foreseen for flat-rate tourist taxes for the period of one year.

Skadi nieuws:

Komende maanden wordt geupdated op onze website: de alinea ankeren/havens/peloponnesos oost en zuid alsmede Ionische eilanden en vasteland

Komende maanden wordt geupdate onze Google routekaart---> SY Skadi routes 2018 en 2019 Griekenland

Plan 2020 Terug naar Kroatië. Plan 2021: Sardinië/Corsica/noordwest Italië/Monaco/Marseille/Barcelona. Zomerstop. Zuid Spanje/Canarische Eilanden tot maart 2021.Plan 2021: Canarische eilanden, Madeira, Azoren

Nieuwsbrieven: Wij schrijven momenteel de nieuwsbrief Griekenland en deze wordt dus binnenkort uitgestuurd. Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

9 februari 2019 geven wij een lezing over Griekenland op de Middellandse Zee-dag van Toerzeilers.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 29Laatste wijziging: 07-12-2018