Google 'Translate'

Skadi Discovery Tour
Zeilschip Skadi

10 weken onderweg

5 augustus door Annelies.

De zomer van Bretagne heeft een dieptepunt bereikt: het is  19 soms 17 graden met zware grijze bewolking en nu al de hele dag kledderregen. Zo’n vorm van regen die je in Nederland zo mooi kan benoemen als kledderregen, in de categorie zeik-regen, miezerregen, rotregen, kloteregen... Af en toe ijsbeer je naar het raam, ook op de boot- en je slentert mokkend weer terug naar je stoel, ook op de boot. Al is de afstand raam-stoel hier iets kleiner. Na een rondje was uitzoeken, bed maar even opmaken en kijken wat er nog te eten is, terug op je stoel. Te vroeg voor drank, alhoewel wie bepaalt dat eigenlijk? Ikzelf, ik houd me nog maar even in, al is de keuze niet moeilijk: bij kledderregen hoort Pernod, hooguit wijn. De Limoncello en de Spritz laten we maar even wachten tot de zon weer doorbreekt. Ja Annelies houdt van een drankje. Er gaan verhalen de ronde dat ik zuip maar dat valt reuze mee aangezien ik ontzettend snel dronken word. Lekker goedkoop zegt een ingewijde vaak.

Dus met de thee maar aan de computer, waar bijna continue het scherm : THIS PAGE CAN’T BE DISPLAYED, verschijnt als je ook maar een piepklein aanpassinkje wil doen op je website of even iets wilt zoeken op internet. Vandaag is het weer (niet alleen het weer) hopeloos. De 100 schepen van de Regatta zijn weg, succes jongens!.. in het Chanal du Four met golven van 1,5 meter en wind tegen stroom! Dus die kunnen geen overbezetting van internet veroorzaken maar wat het dan wel is....? Je betaalt je havengelden trouw maar CCI Brest doet geen pest.

Alternatief is de laatste verhalen uit de maandbladen”zeilen” in de multo stoppen. Op zeilreis hebben we de boot volgestopt met een metershoge stapel “zeilen” en daar hebben we tijdens het zeilen, op avonden, effe bij de koffie, of met slecht weer alle interessante artikelen uitgescheurd over de mooiste plekken op aarde waar vertrekkers naar tot zijn geweest. Menig avontuur, ook hele spannende verhalen, hebben we verzameld en bijgesneden en nu zijn we in het bezit van 2 dikke multobanden vol verhalen, waarbij onze aandacht gegrepen werd door de regelmatig ingezonden stukken van de Sally Lightfoot, de Thalassa II, de Duende, de Ritme...zeilers die jou en mij zijn voorgegaan naar Patagonie, de Markiezeneilanden, Mozambique, maar ook zoals Peter en ik gaan: langs Frankrijk. Enkele “doom”-verhalen zijn ook altijd leuk leedvermaak, over ongelukken op zee. Zo was er een echtpaar dat strandde op de Iles de Chaussey bij Frankrijk doordat de stuurvrouw nog geen praktische kennis had en bij het halen van vaarbewijs wel had geleerd wat een kardinaal betekende maar nu even verkeerd interpreteerde aan welke kant je zo’n ding voorbij moet varen....

Enkele verhalen gaan over slecht weer, vooral in berucht (zo ontstaat dat label meteen) Biskaje. Maar elke keer als je leest waarom mensen in een storm terecht komen, en eventueel schade oplopen of een trauma, dan concuderen Peter en ik één ding: men is tòch vertrokken omdat men zich aan een plan wilde houden, ondanks waarschuwingen. En elke keer lezen we dat vertrekkers versteld staan en verrast zijn door slecht weer terwijl het aangekondigd is. Ik vond dit commentaar van een van de auteurs : HAAST OP ZEE OP IS DE GODEN VERZOEKEN. We kunnen het alleen maar beamen en daarom ben ik zo blij dat we naar meerdere weervoorspellingsites kijken en 4 x per dag in de gaten houden wat er is, komt, voorbijtrekt of blijft. Ik voel me heel veilig bij mijn kapitein. Hij heeft er steeds voor gezorgd dat we met goed weer verder gaan en we de kans op slecht weer -ook onderweg -  kunnen voorkomen of uit de weg gaan. Dat betekent wel dat we soms wat langer in een haven liggen dan een ander nodig zou vinden, maar we heben geen haast en geen plan. Dan genieten we een dag langer van onze omgeving. En elke keer als ik zo een “doomstory” voorlees, zegt Peter: dat is iets dat ik nooit zou doen.

Laten we vooral niet vergeten dat de artikelen in de bladen sensatiegericht zijn en dat de meeste zeilers het gewoon goed hebben en goed overvaren. Het is net als bij de piratenverhalen: zij die gevangen genomen zijn en gedood zijn hebben de boeken gehaald, maar de tientallen piraten die in weelde met hun geroofde goud op Bounty-eiland tot hun dood hebben geleefd, zijn niet bekend.

Bounty-eiland. Vandaag knipte ik het verhaal uit van een vertrekker-solo zelfs- die de route Paaseiland-Pitcairn heeft gevaren en je vraagt je af of je daar zelf ook zult komen. Om te beginnen is onze reis langs Frankrijk al geweldig. Van Caraïbische baaien tot sprookjesachtig bebost binnenland met een mix van dennen en tropische planten en bloemen. Vooral de eilanden Brehat en Batz zijn prachtig. Intens hebben we genoten van alle uitzichten die we op de spaarzame zonnige en warme dagen hebben genoten en die alleen maar tot stand konden komen met de fietsen.

We zeggen telkens tegen elkaar:  wij zeilen niet, wij doen een wereldreis per zeilboot. Wij reizen ook niet, wij trekken.Een reiziger is iemand die ergens heen gaat en hoopt dat er zon is, een trekkers kijkt waar zon is en trekt erheen. En de fietsen geven een intense beleving van de natuur en het land, net als de wandeltochten. Mogelijk zijn wij in september nog niet in Portugal, maar dat hoeft ook niet. We hebben de rest van ons leven. Haasten om de baaien van Bretagne over te steken:  wat een gemis. Haasten om Biskaje over te steken:  wat zonde. Het is werken aan je mindset, de maatschappelijke erfenis van moeten. Niks móet namelijk en als je gezond bent en de tijd hebt móet je namelijk wèl genieten.

Genieten betekent dan ook genieten als het weer slecht is, de wifi ergerlijk niet werkt, de dag voorbij gaat zonder doel of plan of uitje. Als je die rust kunt vinden van genieten, onthaasten en niks moeten, dan ben je misschien wel klaar voor de windstiltes op de oceaan, vraag ik me af.... Want dan kan er helemaal niks, dagen lang. Ik weet niet hoe ik daar in zal zitten, maar ik weet wel dat de lange reis zoals hij nu is de perfecte voorbereiding is op wat er komen gaat. Elke dag zie je meer en leer je terug te schakelen. Elke dag ben je met zijn tweeën en ben je in de natuur. En niks is meer belangrijk. De wereld is kleiner aan het worden, met al zijn futiliteiten en maatschappelijk gedrang. Hier gaat het om leven   en genieten, om de blik in de atlas, om het brood dat gebakken wordt, om het schip dat ons vaart.

We neigen de tijd te vergeten, we kijken niet op de klok, we kijken niet in een agenda, we lezen het nieuws zelfs niet meer. Gedeeltelijk komt dat door de slechte wifi en het slechte internet. Als we dan internet hebben is het bijhouden van de site, en daarmee ons dagboek, een eerste prioriteit, dat neemt al genoeg tijd in beslag en dan slaan we het wereldnieuws vaak onbewust over. Laatst keek ik of er een Nederlandse krant te koop was. Niet dus. Men is hier al niet Engelstalig gericht dus Nederlands is helemaal ondenkbaar. In een gesprek met Peter beseft hij opeens dat hij niet op “KPN-vandaag”  meer kijkt. Waarom ook.... Als er een wereldoorlog uitbreekt merken we het wel en tijdens alle andere schokkenden dingen blijven wij gewoon doen wat we doen, er verandert voor ons niets.

Een keer heb ik me wel druk gemaakt over de politiek, dat was toen ik voor de zoveelste keer in de havenfolder van een stadje las, dat dit stadje een economische injectie had gekregen met geld van Europa, voorbeeld is Binic. Natuurlijk was alles te vinden, werden parken aangeharkt, was openbaar vervoer goed, verlichting, bloembakken, entertainment, winkels, (casino)  en horeca. Maar dat je dan als niet Fransman niet even een brood kan kopen, een koffie kunt drinken, een crèpe of ijs  kunt nemen en een paar nieuwe slippers kunt aanschaffen (om over de verlangde glitterschoenen van Annelies maar niet te praten) omdat Frankrijk van 12:00 uur  tot 14:30 uur de winkels sluit en van 15:00 uur tot 17:00 uur de horeca op slot gooit, geeft je wel een heel gefrustreerd gevoel, want ik betaal toch mee aan die economische “boost”?. En dan je havengeld erbij opgeteld .....zou het wel pretiig zijn als je internet had. Laat maar...

Maandag? Is het maandag? Het is dat een bijdehandte buurman mij vroeg of het mijn huishouddag was, toen ik een kleedje uitklopte, en dus maandag bleek te zijn, anders had ik het pas veel later beseft. Al na 6 weken sloop het erin dat je niet meer het besef van datum of tijd hebt. Af en toe beseffen we dat we nu nog in Frankrijk zijn en aanvankelijk gedacht hadden in augustus al in Spanje aangekomen te zijn. Kansloos, er is hier teveel te zien.

Een dag aan boord heeft natuurlijk ook een ritme. Maar we hebben geen vaste dagen voor dingen zoals huishouden, de was, boodschappen, klussen, reisverhalen schrijven, uitstapjes maken. Er komt heus wel een dag dat de vloer flink wordt aangepakt. Als het mooi weer is laten we de boel de boel. Als we in een stad zijn waar we alleen maar van gedroomd hebben, laten we alles vallen en gaan. St. Malo, wat was het daar mooi! Met zijn patriciërshuizen, strand en blauw water. Met zijn muren en forten. Aankomen daar was een sprookje voor mij. De naam van de stad had altijd al iets magisch, waar filmsterren verblijven, stad van allure. Ik zou er zo weer teruggaan zo pakte mij de sfeer.

Geen wonder dat hier Jane Birkin aan de Aber Benoit wilde wonen, wat een paradijs. Ik kom ze allemaal tegen, de streken waar de sterren hun villa’s hebben en ik begrijp waarom. En met de boot en de fiets kunnen wij tot aan de drempel komen.

Het dagelijks leven op de boot zelf bestaat natuurlijk uit schrijven,eten, drinken, sex, slapen en de katten en af en toe een beetje in het zonnetje zitten met een koffie of een wijntje. Peter bakt brood, we staan elke keer in een Super-U of een Leclerc of een Carrefour te zoeken naar nòg betere vezelrijke smakelijke broodmixen. Af en toe gooien we er een Brochette doorheen, Peter heeft er nu een ei aan toegevoegd en het smaakt voortreffelijk met zelfgemaakte jam: we hebben nog 4 potten van thuis in de kist liggen. Ikzelf ben een ster in Tiramisu geworden. Recept van een Italiaanse ex-collega en mijn Tiramisu is een droomtoetje. Wel even opletten want er zijn 5 soorten lange vingers te krijgen en welke is nou de beste, de Tia Maria is trouwens nu wel op. De supermarkten puilen uit van het eten en de variatie. Ik heb me met open mond staan verbazen over de soorten cacao, ook witte!

We doen ongelofelijk zuinig met huishoudgeld, waarom zou je verspillen? We zijn maar met zijn tweeën en we koken bijna altijd zelf ; uit eten zijn we alleen maar met zoon Joran geweest of een keer als we doodmoe en hongerig waren na late aankomst in een haven.  We zitten precies op budget, mogelijk willen we eronder zitten, we zijn er overheen gegaan door bezoek van Joran, maar ook door aanschaf van dingen, zoals nieuwe onbreekbare glazen- en wat zijn ze mooi- de accessoires voor de Cobb barbecue ( de Cobb is een cadeau van de NS collega’s van Peter) gastank, V-snaar,reparatie van de kachel  500 euro, de mixer om de tiramisu te bereiden,  een nieuwe Fenderstep opstap aan boordkant- de oude was lek, de domino van Orange.... soms kan je dingen niet laten liggen. Peter vond een prachtige hengel (veel te laag geprijsd, heel gek) en die hebben we meteen gekocht want we gaan Dorades en Tonijn vangen. Ondertussen hebben we aan de kade een Heek gekocht, zo van de visser zelf, en wat een heerlijke vis was dat. Peter is een kei  in de kop afhakken en fileren. Ik moet niet denken aan het “bloedbad”van de tonijn,maar eten moet je nou eenmaal.

De katten, de zorg en hun vriendschap geven een heleboel warmte. Het heeft nogal even geduurd voordat Odin was gewend. Leven op de boot en amper daarbuiten beperkt hun vrijheid. Maar vaak lijkt het of ze gewoon het liefst bij ons willen zijn, of dat nu in de kuip of de kajuit is. De kwestie rivaliteit, die thuis een grote rol speelde, is op de boot  geen issue. Odin sproeit hier niet tegen de muur om zijn bezit af te bakenen. Het meegenomen neutraliserende schoonmaakmiddel Odor Guard is nog niet gebruikt. De boot is van ons allen. Af en toe liggen ze bij elkaar en liefkozen elkaar en af en toe rennen ze de kajuit als gekken door, meestal om 05.00 uur en schoppen herrie. Ook mauwen ze soms ’s ochtends vroeg en vragen wat aandacht. Het zijn net kindjes en opvallend is dat een keer troosten toch geen herhaling nodig heeft. De volgende nacht zijn ze gewoon stil. We geven nu een afgemeten hoeveelheid eten, want Freija wordt te dik, Dikkie Dik trouwens, ook in gedrag en vast ook in haar katengedachten. Ze kan met hele grote ogen komen kijken als we een toetje maken, want slagroom is zóó heerlijk. Het is mijn katje geworden, nieuwsgierig aagje, stout, soms speels of schuldig kijkend en bedelend om vergeving of aandacht. Nee is nee, dat begrijpt ze goed. De kattenbak met de nieuwe neutraliserende korrels staat onder de kaarttafel, dat betekent dat we wat scheef aan de computer zitten want je kan je benen niet recht kwijt, maar hij staat uit reuk en zicht. We scheppen hem 2 x per dag uit en gooien de drolletjes en klontjes plas natuurlijk overboord. Er ligt een matje in de slaapkamer net achter de drempel en er ligt een grote droogloopmat van thuis onder de trap en de haren blijven daar achter. (meeste haren zelfs van mij). Stofzuigen of even met een borsteltje de haren eraf schrobben, werkt fantastisch, daarna uitkloppen. Na een tocht op zee willen stof en wat haartjes zich aan deuren en trap vastplakken. Het kost weinig moeite om even met een doekje  af te nemen. Ik heb Ajax doekjes of gele huishouddoeken en Blue Wonder, mijn favoriete - niet zo erg soppende - schoonmaakmiddel. Regels voor katten zijn; niet op de computer zitten (moeten ze nog leren) niet op het bed, je moet aangelijnd op het dek of in de kuip en als je de hele nacht mauwt krijg je geen aandacht.  Freija speelt zich gek met het touwtje van Odin waardoor hij niet verder kan lopen en Freija heeft een plek onder de buiskap, ook Odin begint aan de andere kant van de buiskap te liggen en is minder bang van mensen en geluiden van  de haven. Odin is elke keer weer bangig aan dek en vliegt de kajuit in, maar als wij hem dan opnieuw roepen  komt hij meteen weer kijken alsof het pas de eerste keer die dag is dat hij naar buiten kan. Als een kattengeheugen inderdaad zo beperkt is dat ze geen herinneringen hebben, is dat de reden waarom hij de ervaring van 10 keer naar buiten gaan steeds als een eerste keer ervaart. Geweldig dus.

Regelmatig ruimen we op en alles heeft zijn plek vooral in de kastjes. We zitten behoorlijk ruim en vrij in de kuip, er staan geen dozen. We hebben nog genoeg ruimte in de kisten onder de bank en leggen daar de gebruikte (Pilot-)boeken. Kleding ligt in de kast en onder het bed. We hebben onder het bed 2 dekbedovertekken en lakens , meer niet, en natuurlijk de la met sokken  en onderbroeken en de mand badkleding en de schoenen van Annelies. De jurken hangen in hoezen aan de slaapkamerwand , het (te grote) kostuum van Peter (en  de cocktraildress van Annelies )hangt in de logeerkamer, maar Brian mag die mee terug nemen, want Peter is 9 kilo afgevallen en we kopen, indien nodig wel een charmant Frans kostuum met hoed, (dat staat hem vast erg goed).

In de logeerkamer staan alle medicijnen en liggen wat tassen voor boodschappen waaronder de geweldige Mobicool rugzak en ook de WC rollen waren daar opgestapeld, we zijn er eindelijk doorheen. Als er een logé komt, is de boel snel aan kant. Reservedekbed dun of dik is voorradig. De doos brokjes voor de katten gaat dan in onze slaapkamer en ’s nachts even om de hoek op de bank. Als Brian komt gaat het Kotterzeil aan boord. Nu ligt dat in een tas op het logeerbed.

We drinken de eerste kop koffie uit het Nespresso apparaat, er is hier veel koffie te krijgen in alle soorten, we zetten voor de verdere ochtend filterkoffie, ik drink bij het ontbijt thee en soms ’s middags ook net als thuis en we eten het vers gebakken brood met vleeswaren, een zachte Franse kaas of jam of hagelslag of soms eieren met bacon. Alles is te koop ook beschuit en knackebrot.Peter is verzot op de makreelsalades in saus in blik, ik heb nog nooit zoveel vis in blik gezien in allerlei melanges: knof, ui, tomaten, olijven en ook alle tonijn en sardines...

De snelkookpan geeft ons in 10 minuten zachte rode kool of rundvlees in een half uur, terwijl dat 3 uur zou moeten stoven. We hebben soms fruit aan boord: kersen, aarbeien, peer, ananas of meloen. Om fruitvliegjes te voorkomen kopen we vaak liever geen peer of perziken maar perziken wikkel ik in een tissue, dat helpt ook goed. Ik moet niet denken aan kakkerlakken op je boot als je zuidelijker gaat. Ik weet dat de mensen van de Blauwe Pinquin er alles aan hebben gedaan en wij zullen dat zeker ook doen: slippers voor buiten en slippers voor binnen. Maar soms kan je het niet voor zijn.

We willen niet zo ver gaan om voorraden sinaasappels aan boord te halen of uien te pellen. We kopen vitaminepillen als we een grote oversteek maken, dan heb je al dat gedoe niet. En we kopen bio-bananen want die zitten in bespoten plastic en blijven daardoor langer houdbaar!

Rode kool werkt goed, ik denk alle koolsoorten. We hebben nu blikvoorraden gevonden bij de supermarkt Leclerc met Paella (smaakt geweldig) , zuurkool met worst en gaan tzt natuurlijk mega vissen vangen, denken we.

De fietsen staan aan boord. We zijn toch wel voorzichtig met op de steiger plaatsen, want we zien veel mensen bewonderend kijken  naar de fietsen, in de haven en in de stad, en we willen geen enkel risico lopen dat ze gestolen worden, ook al zijn we in het bezit van hele goede slotkettingen, zelfs met titanium slot. Als we gaan fietsen schuiven we de opgelade accu’s erin en fietsen 40 kilometer op zijn minst, afwisselend met of zonder electra.

En dan de rugpijn van Annelies. Het sluipt er gewoon opeens in. Ik doe mijn oefeningen momenteel trouw maar 1 verkeerde beweging en knak, er verschuift iets. Fietsen was pijnlijk, en de pijn is altijd wat uitputtend. Door de regen waren we genoodzaakt in de boot te blijven en dat bracht dan ook de rust voor de rug. Deze keer is het na 2 dagen Diclofenac slikken al snel beter geworden. Dan kunnen we weg uit L’Aberwrac’h. Hoe mooi het hier ook is, het is fijn om nu weer verder te gaan. We hebben de ge-updatete navionicskaart ontvangen dus we kunnen veilig varen. De wind staat vrijdag precies goed en we willen naar de zon.

 

Weetjes over Bretagne

Streepjestrui.jpg

De Kelten spraken van Argoat het land aan het bos, helaas is het meeste bos  gekapt en kleine wouden getuigen nog van het mythische Broceliande uit de legende van koning Arthur. De Romeinen noemden het Armorica en wij kennen dit land aan zee als de Côte d'Ármor.

Bretagne heeft zijn eigen taal: Breiz’h. De bretonse taal was tijdens de Franse revolutie door Napoleon verboden en werd pas weer gesproken tegen het eind van de 20e eeuw. Er zijn 3 Bretonse dialecten.

De Sentier des Douanes, het pad dat wij deels gelopen hebben aan de Côte d'Ármor: dit pad is een deel van een lang lint douanepaden die Napoleon langs de kust van het Kanaal liet aanleggen nadat hij het continentaal stelsel tegen Engeland in 1806 had ingevoerd.

Grootste steden: Rennes, Brest, Quimper, Lorient en Saint-Brieuc.

De Bretonse streepjestrui.  Het traditionele Bretonse streepjes shirt stamt uit de tijd van Napoleon. Deze bestaat uit 21 blauwe en witte strepen. Deze strepen verwijzen naar de overwinningen van Napoleon.

De trui werdgedragen werd door de plaatselijke vissers in de Bretagne, vandaar ook de naam Bretons streepje en die wereldberoemd werd door Coco Chanel die het Bretonse streepje op nam in haar collectie. De strepen van de Bretonse trui refereren onder andere naar de band met de zee en de golven van de zee. Daarnaast stak het gestreepte shirt goed af tegen het water waardoor zeelieden die overboord geslagen waren goed zichtbaar waren. Het Bretonse streepjes shirt werd in 1858 officieel toegevoegd aan het Franse zeemansuniform.

Tegenwoordig wordt er op vele manieren gevarieerd met het aantal streepjes en kleuren en is het Bretonse streepje niet meer weg te denken uit de fashionwereld en het interieur. Menig ontwerper voegt het Bretonse streepje toe aan zijn collectie. Zo ook al jaren de modeontwerper Jean Paul Gaultier.

Bretonse lekkernijen en muziek. Cider, crèpes, Kouign, Bretonse soort boterkoek die staat in de maag, soepen, worsten, ingewanden en zeevruchten : krukels en kokkels, krab en kreeft, doedelzak en luit en de Bretonse harp.

Menhirs, megalythische monumenten.Waarschijnlijk zijn de eertse stenen hier 4600 v. Chr. neergezet maar niet door Kelten of Galliers, zoals de Romeinen hen noemden. De Kelten kwamen pas 4000 jaar later...veel vragen over de Menhirs zijn tot op de dag van vandaag niet te beantwoorden.

De Bretonse vlag.

 De vlag van Bretagne bestaat uit negen zwarte en witte horizontale strepen, waarvan de witte iets hoger zijn dan de zwarte.  De vlag wordt Gwenn-ha-du genoemd, Bretons voor 'wit en zwart'.

De vlag wordt in geheel Bretagne en in het departement Loire-Atlantique (in de regio Pays de la Loire, tot 1941 ook tot Bretagne behorend) gebruikt. Tot enkele decennia geleden werd de vlag als een uiting van separatisme gezien, maar tegenwoordig maakt vrijwel iedereen in Bretagne en Loire-Atlantique er gebruik van (zonder politieke motieven). De vlag wappert ook aan overheidsgebouwen. Er zijn geen specificaties vastgelegd, dus het ontwerp kan enigszins variëren.

Symboliek
De strepen vertegenwoordigen de negen deelgebieden van het historische hertogdom Bretagne. De zwarte strepen staan voor de Franstalige en Gallischtalige gebieden Dol, Nantes, Rennes, Saint-Malo en Saint-Brieuc. De witte strepen staan voor de Bretonstalige gebieden Léon, Cornouaille, Trégor en Vannes. Het kanton is gebaseerd op het wapen van het hertogdom Bretagne, dat uit een wit veld met hermelijnstaarten bestond.

De vlag werd in 1923 ontworpen door leden van verschillende politieke en culturele organisaties. Het ontwerp is gebaseerd op het wapen van het historische Bretonse hertogdom. De vormgeving is afgeleid van de vlag van de Verenigde Staten.

 

 

5 weken onderweg in Frankrijk

Door Annelies 25 juni

In de Normandische dorpen vind je niet de kokette Franse dames.

Hier is men bescheiden, kleedt men zich sober (of “echt niet”) en we zijn een hoop –niet blije- mensen tegen gekomen. (En dan die Franse cochon, idioot die mij aanreed Len schreeuwde : de zebra is dáár! of zo) Ik kan me voorstellen dat Nederlanders zeggen dat Fransen stug tot onvriendelijk zijn. Het heeft mij op diverse plekken een hoop moeite gekost om met mijn vertrouwde innemende receptioniste glimlach iemand klantvriendelijk naar mij toe te krijgen. Ik heb er mijn best voor gedaan ( het werd een ware test) in supermarkten, kaartjesverkoopbureaus en boutiques.Ik mag zeker niet nalaten te zeggen dat de dames van het Museum voor Schone kunsten in Calais, of de eigenaresse van het cafeetje op de hoek in Fécamp ons echt met plezier te woord stonden. Verder lijkt het wel “of ze het hier al verdiend hebben”. Maar ja, dat is wat IK tegen kom.

Ook de kerken zijn sober en somber, vreemd, want katholiek geloof zou uitbundig moeten zijn, dat schildert zich letterlijk af in veel  kathedralen in Zuid-Europa.

De straten zijn schoon, er ligt geen hondepoep, ook niet in de berm, maar overal zijn zakjes te pakken en weg te werpen in een vuilnisbak op straat. Daar moet in Nederland nog een hoop in geïnvesteerd worden, hier is het al een “way of life”.

Overal hangen bloembakken aan lantaarnpalen en vaak bij ingangen van pontons aan havens. Het is even wennen aan de bouw van de landelijke huisjes, men gebruikt ruwe stenen en dat lijkt wat somber maar als je goed kijkt is het een traditioneel mooi bouwwerk en heeft Engelse invloeden, typisch Anglo-Normandisch en zelfs soms lieflijk. We zijn mooie parkjes tegen gekomen in de dorpen en elke hoek van de straat is beplant met de mooiste bloemen.

De wind is al de tijd kil geweest, maar vandaag staat hij zuid en ik snuffel mij samen met de kat naar boven en voel de warme zachte zucht wind over me heen gaan. Word het dan echt zomer? Het is al 25 juni, mag het een keer!

Hier in de haven van Cherbourg zien we zeezeilers terug die we ontmoet hebben op de vertrekkersdag in november 2014. We liggen nu naast de Twixx en aan de overkant de Chimo. Wij gaan vandaag naar de Kanaaleilanden, de Twixx volgt ons. Wij zakken de Franse kust af, maar Twixx gaat meteen verder naar La Coruna en Gran Canaria om daar – en Chimo ook -  mee te doen aan de ARC, grote gezamelijke oversteek van de Oceaan. Zojuist, toen ik even de ochtendlucht opsnoof kwam een echtpaar uit Zeeland voorbij lopen en ze vroegen wat ons doel was. Toen ik vertelde dat we hier met 3 boten liggen en op wereldreis gaan, maar dat wij eerst de Middellandse Zee gaan zien, zei die meneer:  nou ja, wereldreis...? ....ókee...

We checken af en toe de pagina van de Blue Spirit, zij zijn zich ook aan het voorbereiden om te gaan en misschien komen we hen ook nog tegen. Het geeft toch een leuk en apart gevoel om met elkaar contact te hebben, we delen in gemeenschappelijk gevoel, ook onzekerheid over wat komen gaat en enthousiastme. Het is nu ook leuker om de boeken te lezen van wereldreizigers vòòr ons of de artikelen uit het blad Zeilen te knippen. Peter heeft een 1,50 m. hoge stapel maandbladen Zeilen meegenomen, de malloot, ze stonden in kratten op het logeerbed en de stapel is al bijna door gescheurd. We hebben 2 multos’s vol met spannende verhalen en tips. Leuk om te lezen, voor gasten aan boord ook.

We gooien alles maar gewoon op het bed in de logeerkajuit, totdat we een betere opbergplek hebben gevonden. De zomerdekbedden liggen daar (want tja, de ruimte onder ons bed ligt natuurlijk vol met mijn schoenen (geintje -  zie diverse dagboek-alinea’s)  en wat te denken van de hoeveelheid “100” stuks WC papierrollen, die Peter ooit eens aan boord heeft gebracht met het oog op gasten die meedoen  aan een teambuilding dag  (Skadi Consult) of collega’s die getrakteerd worden op een zeiltocht. Ik heb de rollen verdeeld over kastjes waar nog ruimte was en er staat nog een krat vol op het bed, en dan moeten we ons er maar doorheen “poepen”. Aangezien we maar met zijn tweeen zijn is het eind van de rollen nog niet in zicht. Iemand nog een idee om er vanaf te komen?

In de boot heeft alles inderdaad zijn plek gekregen. Soms komt Annelies iets te kort of beseft dat ze verkeerde kleding heeft meegenomen. In de kille lente had een dikke trui ook wel nuttig geweest,  en gisteren mislukte de tiramisu, wat suiker moest zijn bleek zeezout en met de handmixer was het kloppen een hoop werk. Ik heb thuis toch nog een oud mixertje? Jammer, maar we kunnen hem morgen kopen. Of een rugzak, ik heb de Bergbeklimrugzak meegenomen maar het gespannen ruggedeelte is lastig op de fiets.

Ik had me voorgenomen nieuw bootservies onderweg aan te schaffen en hopelijk zou ik nog iets originelers tegenkomen dan de geijkte mepal bootmokken met boot/navigatie of vlaggetjesprints. Helaas. En bij Blokker is mepal in alle kleuren te krijgen, hier geen Blokker wèl genoeg Lidls. Maar dat is weer een ander verhaal. Dus, bij de Carrefour hebben we aardewerk mokken gekocht, met gezellige Italiaanse en Franse koffienamen, net als thuis. Aan glaswerk wil ik me niet wagen, als dát breekt heb je teveel ravage op het dek. Eten is hier genoeg, het barst van de Carrefours. Maar alcoholvrije wijn is hier niet te krijgen (tja het land van du vin..). Vandaag op een  terras wel geweldige keuze gehad in cocktails ook alcoholvrij. Soms verwacht je dat alles gewoon te koop is, soms valt dat tegen. Een ijsje. Dus niet. Wel veel gebak, worst, kaas. En dan verwacht je ook dat de winkels open zijn. Niet dus. Ons ritme is nog vaak die van een vakantie- een luie dan. En koffietijd is pas om 11:00 uur en winkeltijd pas tegen 12:00 uur, maar dan hebben we pech want de Fransozen gaan dan lunchen – 2 ½ uur lang. En de winkels gaan dicht, ook het havenkantoor. Ik geloof dat zelfs in Spanje- waar alles draait om eten en slapen- men nog het besef heeft open te moeten zijn in de toeristische regio’s, maar hier....: alles dicht. Shoppen: dames forget it. Op maandag is alles eveneens gesloten, ook bakkers, cafe’s, frituurtenten, (weer geen ijsje) en boutiques en musea, alleen het VVV is open...om te horen welk museum morgen de moeite van het bezoeken waard is.

Het duurt een paar weken voor het in je systeem is en wij houden dan maar siesta van wakker worden tot 14:30 uur. ( Op maandag wasdag net als vroeger)Avondeten doen we wel met de gewoonte van het land mee. Dat komt natuurlijk zo uit als je pas laat op de dag de stad ingaat.

En dan het hoofdstuk WIFI. Eerste levensbehoefte.

Tijdens  het koffierondje op de TWIXX waren we het met zijn allen roerend eens. Rob en Brigit zijn naar de Mac geweest, de enige oplossing om van je frustratie af te komen. Hier staat een mega antenne op de steiger . Wifi...huh....qu’èst-ce que c’èst? Elke 5 à 10 minuten wordt je eruit gekwakt en moet je opnieuw met een belachelijk lange inlognaam inloggen (control-V is ook niet hupsakee) Ben je lekker je verhaaltje aan het schrijven op de Skadi-site....floep weg. Wie wordt er nou eigenlijk beter van van al die vertraging? Morgen gaan we naar Alderney en hopelijk is het daar beter, Engels grondgebied Engelse service. Dan kan ik Skypen, appen, facebooken, liedjes luisteren.. Maar dan liggen we voor anker en is het waarschijnlijk eindelijk eens lekker om te liggen zonnebaden. Ach laat maar die WIFI.

 

Over Katers, Katterigheid en Zeekatten

Kijken naar Meeuwen

Je zou een kater krijgen van het weer. Sinds we vertrokken zijn uit Vlissingen hebben we (te) veel wind gehad en liggen we regelmatig verwaaid te wachten op betere tijden. Daarbij komt dat de temperatuur onder het gebruikelijk zomerse niveau blijft en de Webasto kachel ons in de steek laat. We hebben als nood een klein 1,5 KW ventilatorkacheltje gekocht waarmee we het toch comfortabel kunnen krijgen. Zoals Thea vanochtend schreef: "De G7 vergadert over Global warming en in juni moeten wij de kachel aan", ook thuis in Nederland.In Dieppe komt straks gelukkig een Wabasto dealer de kachel weer repareren. Maar ja het zal toch nog wel een keertje echt zomer worden? Wij gaan steeds zuidelijker en het moet een keer gaan lukken dat we - in plaats van over de kou - over de warmte gaan klagen. Daar schrijven we dan ook wel weer een blog over. Hier in Dieppe hebben we een zeer onrustige nacht achter de rug. Het waait 6 Bft Noord en de golven lopen rechtreeks de haven in. Er ligt weliswaar een soort van golfbreker maar die doet niet veel. Het is een drijvend platform waar de golven gewoon onder doorlopen. Alle schepen in de haven liggen enorm te deinen op deze golven en de stootwillen knerpen en slaken onheilspellende kreten. Gisterenmiddag zijn we in een andere box gaan liggen en Engelse buren hebben onze lijnen aangenomen en geholpen de Skadi vast te leggen, waarna het gedurende de avond nog een paar keer nodig was om extra lijnen te bevestigen of een en ander strakker te trekken. Iedereen verkeert in hetzelfde "schuitje", ook de gigantische luxe motorjachten achter ons en we hebben samen de "orkaan" doorstaan. Om 05:30 uur waren wij en de katten het geknerp, gekreun en geknal van wind, stootwillen en lijnen zat en gingen wij aan de koffie met Odin en Freija dicht tegen ons aan op de bank, die de verloren slaap uurtjes inhaalden.


Mede door de rare weersomstandigheden, te veel wind en dus niet weg of geen wind en dan de motor aan, zijn we nog maar sporadisch lekker aan het zeilen geweest. Als dan ook nog de golven dwars inlopen is dat voor Annelies voldoende reden zich wat katterig te gaan voelen. Niet echt leuk dus.We compenseren dat wel door op onze E-Bikes te gaan fietsen en de omgeving te verkennen en we fietsen verder dan we gedaan zouden hebben zonder E-Bikes. De aanschaf hiervan blijkt dus echt een gouden greep. Toevallig lazen we gisteren een stukje in een oude Zeilen over de meest noodzakelijke dingen aan boord. daar stond de Dingy op 1, het anker op 2 en windstuurinrichting op 3. Nou bij ons staat op één met stip: de E-Bike maar dat kan uiteraard ook nog veranderen.


Freija begint nu echt op een zeekat te lijken. Ze loopt over het dek, ligt onder de buiskap op haar kleedje, gaat als het te warm is in de kuip liggen op het kunstgras kleedje van Ikea (top-aankoop)en staat nieuwsgierig met haar pootjes op de rand te kijken wat er allemaal in de haven gebeurt. We moeten haar wel in de gaten houden want nadat we haar iets teveel vertrouwen hadden gegeven waren we haar in Dieppe meteen kwijt: Mevrouw liep gezellig over de steiger te kijken wat er meer te doen was in de wereld. Odin is bang van elk geluid wat hij maar hoort. Of een van ons nu over het dek loopt, of dat er mensen over de steiger lopen of dat er een boot voorbij komt: voor hem allemaal redenen om razend snel naar binnen te vluchten. Kortom zoals wij nu zeggen een schijtebroek. We hebben ons uiteraard afgevraagd wat de reden zou kunnen zijn. Odin is toen hij nog geen jaar oud was aangereden door een auto. Dat was volgens de dierenarts kantje boord geweest. Het kan zijn dat dit een van de redenen is van zijn angst. We proberen steeds om hem kort buiten te houden met lekkere snoepjes, borstelen, op schoot houden enz. Alleen 's avonds als er niemand buiten is durft hij langer buiten te zijn en zelfs op de steiger te lopen, aangelijnd. En dan blijft het streng zijn en laten weten wat mag en niet mag en tot hoever, want eenmaal om 22:30 een avondrondje gemaakt- dan wil meneer de volgende avond weer. Alle bescheidenheid overdag van Odin heeft als voordeel dat hij zo zijn hoekjes en plekjes heeft om van alle enerverende dingen bij te komen en dan lekker opgekruld slaapt samne met zijn zus en dat geeft ons de vrijheid om er op uit te gaan en de omgeving te verkennen. Verder is alles anders dan vooral Annelies verwacht of gevreesd had: de katten zijn huiselijk, bescheiden, gehoorzaam en zeer zindelijk. Er wordt niet meer gespuugd, hooguit tijdens een ruwe zee en dan zelfs ook in de kattebak. Daar hebben we een luxe grit in dat alles verklonterd en geurloos maakt. Ze komen niet op het bed ook al ligt daar soms een plastic laken, ze willen af en toe wel even in het raamkozijn van de slaapkamer want je kan daar zo lekker spieken naar de buren...Wie had ooit gedacht dat het met de katten zo makkelijk ging?!

Over Huurders, zeekatten en Inverters

18 mei om 15:17 aan boord van de Skadi door Peter

"Time Flies when you are having Fun"

Het is ondertussen nog maar 5 dagen, 3 uur en 42 minuten als ik aan deze Blog begin. Buiten waait de storm, binnen staat de koffie klaar en klinkt de muziek.

Afgelopen weken is er ontzettend veel gebeurd in de voorbereidingen van de reis.

We hebben een huurder van de Beethovenlaan maar die wil al in het huis voordat wij weg zijn. "Alle voordeel heb z'n nadeel" heeft ooit een voetballer gezegd. Het betekent dat we nu van alles tegelijk moeten doen. De Skadi inruimen en de kasten in het huis leegmaken, dat lijkt gelijk op te gaan maar niets is minder waar. Annelies is aan het puzzelen wat er mee moet, wat er achter blijft en moet dat dan op de Vliering of in de berging in Middelburg of toch maar mee naar de Skadi of toch maar niet.  Maar alles lijkt nu wel een plek gekregen te hebben of op de Skadi, of in het huis of in Middelburg.

Vandaag heeft Annelies samen met Slavica het huis doorgewerkt zodat de nieuwe huurder in een schoon en opgeruimd huis komt. Alles ziet er nu Spic en Span uit.

O ja: vanavond nog even de houten vloer doen en in de was zetten Pfffff.

Odin en Freija zijn ondertussen een paar keer aan boord geweest. Het vervoer van en naar de Skadi doen we in de fietsmanden en beide onder hun kleedjes als een soort struiskatten en dat gaat heel goed. Ze weten het al: Niet uit de mand. Aan boord is het nog heel erg wennen aan de omgeving, het bewegen van het schip, de nieuwe geuren en de nieuwe geluiden. Lekker in hun mandjes in de slaapkamer is nog het meest veilig maar af en toe even eruit en rondkijken begint ook te komen. Buiten in de kuip is nog wel heel spannend maar Freija is toch wel heel nieuwsgierig en begint daar ook al wat rond te kijken. Odin gedraagt zich als een echte leeuw; veel slapen en wachten tot het eten klaar is. Freija heeft het begrepen en kwam vanochtend met een jong konijn aanlopen, de catch of the day. Op zee geen konijnen....tja.

Vandaag met Arjan de plaats bepaald van de inverter: onder het bed in de ruimte van de schroefas lijkt de beste plek te zijn. Dicht bij de Accu's zodat we de meegeleverde kabels kunnen gebruiken en de Power Transfer Switch (wat een moeilijk woord) bij de aardlekschakelaar in de achterste bakskist. Vandaag en morgen wordt alles gemonteerd en is de Skadi er technisch klaar voor het grote avontuur.

Het is ondertussen nog maar 5 dagen, 3 uur en 09 minuten. Zijn we aan het aftellen? Nee hoor dat lijkt maar zo :-)

Over Kattentraining en Zonnecellen

26 april 2015 om 19:00 uur door Peter:

Nog 27 dagen voordat we vertrekken en de voorbereidingen zijn in volle gang.

Afgelopen weken zijn we bezig geweest om Odin en Freya voor te bereiden op de tocht. Om ze een beetje stressbestendig te krijgen geven we ze nu elke dag een Zylkene pil tegen de stress. Alleen het geven van de pil geeft al stress maar na een snoepje of een keertje borstelen zijn ze dat ook weer vergeten. Op Koningsdag gaan ze voor de eerste keer mee om te wennen.

De zwemvestjes waren uiteindelijk ook geen succes. Op advies van Andre van Naarden hebben we besloten om ze gewone tuigjes om te doen met een touwtje eraan en aan het eind een kurk. Mochten ze in het water vallen dan kunnen we ze aan het touwtje weer aan boord trekken.

Van de week was ik met Arjan Zilver bezig de zonnecellen en de antennes te monteren. Er stond al geruime tijd een echtpaar te kijken wat we aan het doen waren. Op een gegeven moment vroeg de man: Gaan jullie een wedstrijd varen...? Ik antwoorde: nee we gaan een wereldreis maken. Er ontstond een gesprek over onze voorgenomen reis. Zei de man ineens: we hebben ook wel eens een echtpaar gesproken en die hadden ook zo'n reis gemaakt maar die mensen waren al veel ouder dan jullie, ze waren al bijna 65. Met toch een beetje een glimlach antwoordde ik: ja dat is heel mooi maar ik ben al 65. Zei de man: dan ben je ook goed opgedroogd en ze liepen verder......

Dit weekend zijn we de Skadi opnieuw aan het indelen. Al het gereedschap is uitgezocht, al het oude (onbruikbare) weggegooid en de rest netjes opgeborgen in nieuwe kratten in de bakskist buiten. De banken binnen zijn nu leeg om eten en kleding op te slaan.

De grote vraag is nu: Wat moet er allemaal mee: warme kleren voor bij koud weer, koude kleren voor bij warm weer, oude kleren om te klussen, mooie kleren om in uit te gaan, makkelijke kleren om te zeilen, regenkleren voor natte dagen, duikkleding, zeilkleding, nachtkleding, schoenen met hoge hakken, loopschoenen, zeilschoenen, Jesus Nikes (slippers), mooie chique schoenen, bergschoenen, platte schoenen, bootschoenen, zeillaarzen, pumps enz, enz, enz.

Je ziet het problemen genoeg voor we weg kunnen ;)

 

 

Nog een maand

Het "to-do"-lijstje wordt niet meer vernieuwd, de laatste 20 dingen staan er op, varierend van afspraken met huisarts, notaris, het kopen van simpelweg een stift ( 3 winkels afgelopen), grofvuil weggooien, een kast inruimen en ordenen met oog op eventuele huurders, het Anker op internet bestellen en een Bimini laten opmeten. Vandaag bracht Annelies een recept bij de apotheek voor 9 maanden medicijnen, tja, dat kan niet zo makkelijk..ook niet met uitdrukkelijk verzoek van de specialist. Dus dat wordt een uitzoekwerkje met de verzekering straks.

Morgen worden de zonnepanelen geplaatst. In elk geval zijn die grote panelen dan weg uit de kajuit en kunnen we dit weekend beginnen met ordenen en inruimen. Muziekje, drankje erbij dat wordt gezellig.

Wat allemaal gedaan is in maart en april:

Verhuizing Annelies naar Vlissingen en een deel van de huisraad in de City-storebox, 3 dagen verhuisdozen uitpakken en tussendoor nog een etentje, vogelworkshop doen en ruggetje laten kraken.

In cominatie met een dag Zoetermeerse plichten: zeilen ophalen in Made. Reddingsvestjes voor de katten aangeschaft maar ze staan er verlamd bij en zetten zich als een ezel schrap of laten zich zijwaards vallen en blijven voor dood liggen. Ons is nu aangeraden gewoon  een tuigje om te doen en een lange lijn met een kurk eraan-mochten ze in het water springen/vallen dan zullen ze zwemmen en we kunnen ze dan gewoon opvissen.

Zoetermeer gezondheidsafspraken/afscheid van huisarts (25 jaar verdient wel een doosje wijn en met verzoek van de assistentes op het mailadres van de praktijk in de mailinglijst op te nemen.).

De matrassen zijn geleverd door Delta Marina en in kajuitbed gelegd-wat een luxe bedje, wat een wolk van een relax-locatie. Daar ga je alleen al liggen chillen.

28 maart bus gehuurd en laatste spullen uit het huis van Annelies gehaald incl. laminaatvloer (TE KOOP !!) Annelies pakte wederom dozen uit. Heel veel montagespullen, schroefjes, klemmetjes, lampjes, electra, dus eerst de berging van Peter weer opgeruimd en heringedeeld.

Eind maart brandblussers laten controleren bij Chubb Varel in Barendrecht- kwam mooi uit, Annelies deed een combi Zoetermeer Bagels&Beans met zoon Ralf.

3 april: lekker uitgegaan op vrijdagavond ( Bluesroute Middelburg) en op zaterdag met Brian en Babette en Juliette op de boot- lijnen getrokken en Genua en Grootzeil geplaatst. Best een koude dag.

10 april: een paar bankzaken, spullen naar de City storebox gebracht en de werkplaats bezocht van Wout Huijbregtse, die de beugels voor de zonnepanelen fabriceert.

14 april: Annelies wederom naar Barendrecht, bestelde brandblusser gehaald, rekeningen betaald en op de koffie bij Marjolijn om de hoek. Dan in Rotterdam het reddingsvlot afgeleverd ter controle, door naar Amsterdam, Peter bij Cinx maandmeeting in het Fletcher Hotel gebracht, om de stad heen naar het conservatorium geraced om met zoon Joran te eten en daarna Peter weer opgehaald....of ik niet even boven wilde komen, de mannen ontmoeten en een wijntje drinken..... Ha ha ja tuurlijk :) Daarna terug met Peter naar Vlissingen. Zo'n tempo en volle agenda op 1 dag moet je niet te vaak hebben. Gelukkig zat het verkeer mee, timing was perfect.

16 april: de beugels werden door Wout Huijbregtse en Arjan Winter geplaatst. Bij Jos Boone in Middelburg de laatste antennes gekocht en een prachtige handige  "Hook-and-Moor". Beetje leuke snufjes voor aan boord kopen dat mag ook wel.

16-21 april: Skadi op de kant in Breskens. Peter en Brian hele dag geschuurd, anti fouling aangebracht en het schip weer schitterend schoon en wit gepoetst. Zondag poetste Annelies de kuip. Lekker vis gegeten en 's avonds walgelijk lekkere, vette paling. Mooi weertje en plezier gehad.

Ondertussen gaan thuis ook de dingen door: het nieuwe geraamte van de inbouw-kledingkast in de slaapkamer is door vakman Pieter geplaatst en plafond in de kast afgewerkt. De tuinman is komen kijken naar een ingestort deel van de voortuin en zal het nog vòòr 23 mei in orde maken en meteen alle tuinpaden onkruidvrij maken, dat staat beter i.v.m. de verhuur.

De bijen (80.000 in 4 kasten) zijn door imker Louis opgehaald, hij gaat goed voor ze zorgen.

20 april: met spoed offertes aangevraagd bij 4 zeilmakerijen èn het nieuwe anker van 21 kilo is met de post gekomen.(wat een sterke lieve postbode!)

Morgen, vrijdag 23 april gaan de zonnepanelen erop, over 5 dagen geeft Peter de auto in bruikleen aan zoon Brian en moeten we het met Liesjes superkarretje doen- of de motor.

We gaan niet mee met de Beneteau Koningstocht naar Antwerpen, want er is nog genoeg te doen.

We hebben een hoop plezier, moeten vooral veel tegelijk doen, maar daar krijg je alleen maar meer energie van, en staan er af en toe bij stil hoe snel de tijd gaat en dat het werkelijk nog maar een maand duurt voor we wegvaren.

In het onderhoudsboek van de boot staan ook nog 10 dingen: mooi voor dit weekend.

We denken en doen alleen nog maar: Skadi world Tour. De nieuwe dimensie.

 

 

Over zeilmeisjes, het roer omgooien, waar de wind vandaan komt en we zien wel waar we stranden...

Annelies van kleef en Peter Tilburgs' voorlopig geplande route jaar 1, 2, en 3.jpg

Rode route: jaar 1, groene route jaar 2, blauwe route en verder jaar 3.

Door Annelies te Zoetermeer woensdag 4 maart 2015.

Figuurlijk en zeer letterlijk. Als Haagse city chick had ik nooit gedacht ooit te zeilen, kijkend naar de zeilboten op zee op een warme stranddag op het Zuiderstrand achter de Laan van Poot in Den Haag, nabij de buurt waar ik ben opgegroeid.

5 jaar omzetten van leven, door zelfontdekking en ontplooiing, nieuwe werk-ervaringen, echtscheiding, hel en het vinden van de nieuwe hemel in...de persoon Peter Tilburgs.

Het roer omzetten. Op een mooie winteravond zijn Ad de Korte en Scarlett Oskam bij ons op bezoek en geestdriftig delen wij verhalen en reislust. Zij maken ons attent op het avontuur van Annemie en haar Gaucho José. Annemie die net zo onbekend was met zeilen als ik (en Scarlett) en die is meegegaan met haar vriend tot aan Chili en opnieuw het roer omgooide en bleef wonen bij de Gaucho.(Even een minder puntje om op te noemen bij Peter)

Kijk: http://3opreis.bnn.nl/afleveringen/fnhevdw/1/3

Zoek ook het zeilschip de Duende en bezoek de HISWA volgende week waar je de lezing van de Duende kunt volgen over hun zeilreis en o.a. hun bezoek aan Annemie.

Je kan duizenden dingen verzinnen die je ervan weerhouden om jouw droom waar te maken. Duizend angsten hebben, maar uiteindelijk blijft die ene wens of uitdaging liggen en kloppen in je geest. Doen dus!

We kijken wel waar we uitkomen. Ideeën komen er steeds meer en in alle soorten. Misschien gaan we toch wel meteen oversteken naar Gran Canaria en verder. Wie weet komen we toch nog terecht bij Annemie, alhoewel 7 graden in de zomer niet echt ons temperatuurtje is.

Als je open staat voor alle mogelijkheden (en je je kunt aanpassen) en misschien onze reis er heel anders uit kan gaan zien dan gepland, dan zien we dus wel waar de wind ons heen brengt...

En waar we stranden... dat wordt een avontuur en dat zal vast heel spectaculair en prachtig zijn.

«      1   |   2   |   3   |   4   |   5      »      

Moorspots: Find info, photos and reviews for marinas and anchorages worldwide

 

SKADI GOES "GREECE" Skadi ligt in Crotone Calabrië. We zijn de boot aan het inruimen en klaar maken voor vertrek naar Griekenland.

Klik hier voor---> Skadi route 2019

2020: terug naar zuid Dalmatie/rondje Sicilië
2021: Italiaanse westkust Balearen, Barcelona
2022: zuidelijk naar Andalusië, Portugal en in de winter doorvaren naar de Canarische eilanden
2023: Madeira, Azoren

 

 

SY Skadi in Crotone

Nieuws over onze reis en onze site

Bijgewerkt op de site: de alinea voorbereiding reis 2019 Griekenland

  • zo nu en dan wordt gewerkt aan de alinea: boeken en tips
  • info en route over onze Griekenland route 2018 vind je nog onder "Havens/ankeren"
  • Nieuwsbrief Griekenland deel 4 is verstuurd. Klik hier voor ---> de nieuwsbrieven Griekenland deel 1 t/m 3  Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

Nieuw in ons blog

Er zijn (nog) geen artikelen geplaatst.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 22Laatste wijziging: 22-04-2019

Andere vertrekkers