Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
Een kade in de Peloponnesos (Epidavros)

29 -30 september, Prèveza klusjes en rustig afwachten

Prèveza Bewolkt, 24 graden zwakke wind uit noordoost.

De ergste wind is hier in Preveza wel verdwenen, we hebben maximaal 38 knopen wind op de meter gezien. We zien veel video's van de verschrikking die de Medicane Zorba, want zo is hij genoemd, aanricht zuidelijk van ons. Slechts 10 mijl zuidelijker in de noordingang naar de brug van Lefkas liggen een paar schepen aan een kade die geteisterd wordt door de wind en door hoge golven. Als gevolg hiervan zinkt zelfs een van de schepen door het voortdurende gebeuk tegen de kade aan. Van de andere schepen weten we niet wat daarmee gebeurd is maar dat ze veel schade hebben is wel zeker. (Op zondag horen we van een Marinero hier in de haven dat de beide andere schepen ook gezonken zijn. Triest, heel triest) Ook aan de kade van Pilos west Peloponnesos, waar wij gelegen hebben, liggen aan die zelfde kade 2 schepen tegen elkaar aan. Van het grootste schip zien we op een video de zonnecellen al in het water vallen en aan de achterzijde is een raam kapot waardoor de golven vrij spel hebben om veel zeewater naar binnen te spoelen waardoor zeer waarschijnlijk ook dit schip als verloren moet worden beschouwd.

Als de Medicae verder naar het oosten trekt krijgt Kalamata het echt voor zijn kiezen, ook hier beelden van mega hoge golven, een kapot geslagen havenhoofd en een gezonken schip in de haven. De stranden waar we langs zijn gevaren en waar we met de auto hebben gereden doen denken aan de Caribische stranden waar een orkaan overheen trekt.

De Grey Hippo krijgt in Lavrion ook zijn portie mee maar gelukkig komen zij ongeschonden de nacht door. De Sea Angel is geraced in het gat in het weer- net voor de Medicane eraan kwam- van Rodos naar de Saronische Golf naar zijn thuishaven voor deze winter.

Hier in Preveza zijn we gelukkig helemaal deze dans ontsprongen met als bijkomend voordeel, het is geweldig voor de katten om weer over een steiger te kunnen lopen. We gaan tegelijkertijd een versnelling lager in onze reis die ten einde loopt. Daarbij valt op hoe goed we zijn geworden in terugschakelen/niet moeten/niet voortgedreven (laten)worden. En bij alle vreselijke berichten die we bespreken met andere vertrekkers valt op hoe, en zij ook, gespitst we zijn geworden op het weer! Want hoe ongelukkig het ook kan uitvallen in veel situaties die we van anderen voorbij zien komen, bedenken wij dat wij er door onze gespitsheid en nooit onderschatting, wij er in 99% van de gevallen er niet in terecht zouden komen. Een geruststelling voor kinderen thuis en dierbare vrienden. Gemeenschappelijke ideeen en ervaring delen we deze week ook met Jacques van de Alissa, en met Jacqueline en Gerard van de Buona Vista en Anneke en Ton van de Lunde. Opmerking van Gerar die we allen maar kunnen beamen: volgend jaar waarschijnlijk eerder stoppen. Na 21 september is het weer alleen nog maar onvoorspelbaar. Of zoals de oude man in Corfu ons in het voorjaar al vertelde:,,October-you don't want to sail in October-is not good, too much bad weather"en hij had zijn twijfels toen wij zeiden dat we eind oktober zouden terugkeren naar Italië. We snappen nu nog beter dan een jaar geleden, dat de overwinteraars in Marina di Ragusa hun wenkbrauwen optrokken toen wij pas 17 december in 2016 en 18 oktober in 2017 aan kwamen. Men is namelijk in oktober al binnen.

We ruiken al een paar dagen een rare lucht in de keuken die we niet kunnen thuis brengen, Alle kasten nagekeken en zelfs onder de vloer gekeken maar niets te zien en niets te vinden.  's Avonds zegt Annelies het wordt steeds erger en we beginnen te denken dat er ergens iets ligt te rotten, misschien toch een rat of zo die aan boord is gekomen en zich verstopt heeft. Annelies checkt het kastje met zeilkleding in de logeerkamer en zegt:,,hier is het niet te harden!" Buiten in de kuip ziet Peter haar fronsen over wat er zou kunnen liggen ontbinden...Peter gaat nog een keertje binnen kijken en als hij de motorruimte opendoet en hij zijn hand op de Accubak van de startaccu legt is het probleem gevonden: jawel, de accu is gloeiend heet. Een paar dagen geleden heeft hij juist de accu gecontroleerd en het controlevenster stond op groen, het is een ondehoudsvrije accu en water bijvullen kan en hoeft dus niet. Maar nu is hij dus toch echt kapot. Snel een bahco pakken, de acculader uitzetten en de accu afkoppelen. Eerst af laten koelen en de volgende ochtend wegbrengen naar de afval container, die Marinero Markis ons heeft aangewezen. Morgen als de Chanderly open is gaan we een nieuwe startaccu halen en we kunnen dan weer verder...

We maken allerlei plannen hoe we de terugweg naar Cotone willen varen met een paar tussenstops in bijvoorbeeld Two Rock Bay, Lakka op Paxos, Mud (Creek)Bay en Corfu. We hebben een goede prijs afgesproken om hier in Preveza te blijven tot vrijdag maar omdat de weersvoorspellingen nu 2 keer per dag veranderen stellen we de plannen weer bij. We denken vanmorgen om a.s. donderdag in 1 keer naar Corfu te varen, ca 60 mijl,met misschien een tussenstop in Mud Bay en de dag erop naar Corfu Stad, haven Mandraki. Hier kunnen we dan de regen van het komende weekend afwachten en daar de oversteek naar Italië plannen. Wel nog in Gouvia Marina de Dekpa verlengen maar dan zo snel mogelijk naar Crotone om de Skadi klaar te maken voor de winter.

Of dit plan doorgaat zullen we de komende dagen wel zien, waarschijnlijk wordt het toch weer anders maar de tijd (de weerkaart) zal het leren...

Wil je meekijken naar weer, wind, golven dan kan dat op Windy of  Windguru of LAmma.it

 
de Depressie in de Med

25 - 28 september, schuilen in Preveza

Dit is het weer dat er de komende dagen aan gaat komen. Wij liggen in Preveza bij de witte stip gelukkig niet bij het centrum van deze depressie maar wind genoeg om te gaan schuilen in een de gerestaureerde Marina's van Preveza. We vermoeden dat er veel marina's opgeknapt/uitgebreid worden omdat er veel schepen uit Kroatië (te duur) en Turkije (te onzeker) vertrekken en een thuishaven in Griekenland zoeken.

De komende dagen ontwikkelt zich een Medicane boven de Zuidelijke Middellandse zee, een ongewoon verschijnsel.

Medicanes

Mediterrane tropische-achtige cyclonen, soms aangeduid als mediterrane orkanen of Medicanes, zijn zeldzame meteorologische verschijnselen waargenomen in de Middellandse Zee. Vanwege het droge karakter van het Middellandse Zeegebied, is de vorming van tropische en subtropische cyclonen zeldzaam, met slechts 100 geregistreerde tropische stormen tussen 1947 en 2011. De meeste systemen blijven op of onder de tropische stormintensiteit, maar in een paar zeldzame gevallen zijn stormen waargenomen die de sterkte van een orkaan van categorie 1 bereiken. Geen enkele instantie is hier echter officieel verantwoordelijk voor het bewaken van de vorming en ontwikkeling van Medicanes.

Tropische cyclogenese treedt meestal op binnen twee afzonderlijke delen van de zee. De eerste regio, die gebieden van de westelijke Middellandse Zee omvat, is meer bevorderlijk voor ontwikkeling dan de andere, de Ionische Zee in het oosten. In zeldzame gevallen kunnen zich echter vergelijkbare tropische stormen voordoen in de Zwarte Zee. De ruige, bergachtige geografie van de regio roept extra problemen op, ondanks dat ze gunstig zijn voor de ontwikkeling van zwaar weer en convectieve activiteit in het algemeen, en alleen met abnormale meteorologische omstandigheden kunnen Medicanes ontstaan. Er zijn talloze studies uitgevoerd naar de impact van het broeikaseffect op de vorming van tropische tropische cycloon in het Middellandse Zeegebied, waarbij in het algemeen wordt geconcludeerd dat er minder intense stormen zullen ontstaan.

De ontwikkeling van tropische of subtropische cyclonen in de Middellandse Zee kan gewoonlijk alleen onder enigszins ongebruikelijke omstandigheden plaatsvinden. Lage windschering en atmosferische instabiliteit veroorzaakt door invallen van koude lucht zijn vaak vereist. Een meerderheid van Medicanes gaan ook gepaard met troggen in de hogere luchtlagen, die energie leveren welke nodig is voor het intensiveren van atmosferische convectie - onweersbuien - en zware neerslag.

De baroclinische eigenschappen van het Middellandse-Zeegebied, met hoge temperatuurgradiënten, zorgen ook voor de nodige instabiliteit voor de vorming van tropische cyclonen. Een andere factor, stijgende koele lucht, verschaft eveneens noodzakelijk vocht. Oppervlaktetemperaturen (SSTs) van de warme zee zijn meestal niet nodig, omdat de meeste energie van Medicanes wordt afgeleid van warmere luchttemperaturen. Wanneer al deze gunstige omstandigheden samenvallen, is het ontstaan ​​van warm-kern Mediterrane tropische cyclonen, vaak vanuit bestaande cut-off koud-kern dieptepunten, mogelijk in een gunstige omgeving voor vorming. De ontwikkeling van tropische cyclonen in de Middellandse Zee kan het hele jaar door plaatsvinden, met activiteiten die historisch gezien pieken tussen september en januari.

Het is bekend dat er verschillende opmerkelijke en schadelijke Medicanes hebben plaatsgevonden. In september 1969 veroorzaakte een Noord-Afrikaanse tropische cycloon overstromingen waarbij bijna 600 mensen werden gedood, 250.000 dakloze mensen waren en lokale economieën lam gelegd werden. Een Medicane in september 1996 die zich ontwikkelde in de regio van de Balearen heeft zes tornado's voortgebracht en delen van de eilanden onder water gezet. Verschillende Medicanes zijn ook onderwerp geweest van uitgebreide studie, zoals die van januari 1982, januari 1995, september 2006, november 2011 en november 2014.

De storm van januari 1995 is een van de best bestudeerde tropische tropische cyclonen in de Middellandse Zee, met zijn nauwe gelijkenis met tropische cyclonen elders en beschikbaarheid van waarnemingen. De Medicane van september 2006 is ondertussen goed bestudeerd, vanwege de beschikbaarheid van bestaande waarnemingen en gegevens. In de maand november 2011 volgde de Satellite Analysis Branch van de NOAA een Medicane, genaamd Rolf door de Vrije Universiteit van Berlijn (FU Berlijn). In 2015 hervatte de NOAA adviezen voor tropische systemen in het Middellandse Zeegebied.

Deze Medicane blijft voor ons gelukkig in het zuiden maar we verwachten wel dat we hier te maken krijgen met zeer zware regenval die hoort bij dit soort stormen. We houden jullie op de hoogte, als ik dit schrijf (dinsdag 13:00) schijnt de zon volop en is het buiten 30 graden maar je weet hier maar nooit....

 

 
SY Skadi zeilen op Kolpos Amvrakikos - Dolfijnen

24 september, Amvrakikos

Een stikdonkere nacht gaat over in een geelgouden zonsopgang; geen geluiden ook niet van schepen, wel van en paar meeuwen. Peter gaat nog even in het groene water zwemmen. Annelies vindt het niet zo aantrekkelijk. Je kunt met je Dinghy onder de brug doorvaren (bukken) die het schiereilandje verbindt met de boulevard van Vonitsa. Wij doen dat volgende keer wanneer we in Preveza stoppen en dat is in 2019.

We varen tegen 13.00 uur langzaam weg met als doel een rondje west Amvrakikos met invaren van noordelijke arm. In de hoop dolfijnen te zien. Al meteen steekt een schildpad zijn kop uit het water wanneer we de ankerplaats uitvaren en later nog een. Je krijgt al snel door waar een schildpad zwemt. Dat is te zien aan het v- vormige spoor die hij nalaat in het water.

De Caretta caretta schildpad

De wetenschappelijke naam Caretta caretta is afkomstig uit het Latijn en is afgeleid van het Franse woord caret, dat 'schildpad' betekent. De wetenschappelijke naam van de onechte karetschildpad werd voor het eerst gepubliceerd door Carolus Linnaeus in 1758. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Testudo caretta gebruikt. Het geslacht Testudo wordt tegenwoordig tot de familie landschildpadden (Testudinidae) gerekend.De onechte karetschildpad heeft verschillende Nederlandstalige benamingen waaronder valse karetschildpad, Kawama en dikkopschildpad[4] of Middellandse zeeschildpad. De 'echte' karetschildpad is overigens Eretmochelys imbricata.

De onechte karetschildpad is een van de meest wijdverspreide zeeschildpadden ter wereld. De schildpad komt alleen in de poolzeeën niet voor en spoelt heel zelden aan op de Nederlandse kust. De schildpad legt enorme afstanden af om van de voedselgebieden naar de afzetplaatsen voor de eieren te reizen en kan daarbij zowel de Atlantische Oceaan als de Grote Oceaan oversteken. Deze soort is niet zo sterk gebonden aan warm water als andere zeeschildpadden. De habitat bestaat uit kuststreken met ondiepe wateren zoals baaien. Ook in modderige wateren kan de soort worden aangetroffen. Het is een van de weinige zeeschildpadden die voornamelijk van vlees leeft en geen echte voedselspecialisatie heeft. Vooral neteldieren, kreeftachtigen en vissen worden gegeten. Ook tweekleppigen worden buitgemaakt en gekraakt in de krachtige bek. De onechte karetschildpad wordt door verschillende oorzaken bedreigd. Een daarvan is de garnalenvisserij waarbij hij als bijvangst in het net belandt. Vroeger werd er wel op het dier zelf gejaagd, maar deze soort was veel minder geld waard dan de karetschildpad die om het schild werd gevangen en de soepschildpad die geliefd was in schildpaddensoep.

Het is weer ontzettend stil op Amvrakikos en we hebben opnieuw het geluk dat de middagwind opsteekt. Dat wordt wederom zeilen. Geluidloos glijden we door het water met zowaar 4 knopen af en toe. Annelies zit met fototoestel op schoot en ziet in de verte veel meeuwen bij elkaar op zee. Dat duidt op vis en dat duidt op dolfijnen. Je bent natuurlijk altijd te laat met fotograferen of liever: de dolfijn is te snel voor de lens. Hij duikt uit het niets op naast de boot. We varen naar het midden van de Golf en zien groepen dolfijnen tuimelen. Meeuwen voorspellen waar dolfijnen heen gaan. Skadi vaart midden door hun route.

Een prachtige geluksdag en Amvrakikos nodigt zeker uit tot veel meer: dinghy tochten en ankeren in de verst oostelijke baai, hetgeen op het reisplan van volgend jaar staat. Tegen vijfen zijn we terug bij Preveza en ankeren tegenover het blauwe huis, ondertussen onze eigen plek.

Eigen plek verhaal: Iedereen kent wel de "duitser op het Nederlandse strand" die op de eerste dag van zijn vakantie een metersdiepe kuil graaft en dat als zijn kuil beschouwd voor de rest van de vakantie. Waag het niet om in de kuil te gaan zitten want je wordt gewoon weggestuurd: das ist mein Keul!" Wij hoorden ook zo'n verhaal maar dan met schepen die ankeren. Een schip vond op Formentera een mooie ronde zandplek en liet daarin zijn anker vallen. Je ligt dan immers stevig en in mooi blauw water. De schipper en zijn vrouw besloten even met hun Dinghy naar de kant te gaan. Toen ze terugkwamen bleek hun schip weg. Het lag een heel stuk verder voor anker en op "hun" plek lag een ander schip voor anker. Hoogst verbaast gingen ze naar het andere schip toe en vroegen wat er gebeurd zou zijn? De schipper van deze boot antwoordde:,, dit is mijn plek! Ik heb jullie anker verderop uitggegooid" Het moet niet gekkeer worden....

 
SY Skadi - zeilen op de Golf van Amvrakikos

23 september, Kolpos Amvrakikos

De Golf van Amvrakikos is een van de grootste Wetlands in Griekenland, zowel in omvang als belang. Een wetland met een grote esthetische en ecologische waarde. De Golf heeft een oppervlakte van ongeveer 400 km2 en het is een ingesloten zee die bestaat uit vele kleinere wetlands. De rivieren Louros en Arachthos komen uit in de golf van Amvrakikos, met grote hoeveelheden puin, en dragen zo bij aan de ontwikkeling van een uiterst gecompliceerd en uniek ecosysteem van het moerasland van Griekenland. De golf van Amvrakikos is verbonden met de Ionische Zee door een nauwe zeestraat, het Preveza-kanaal. 

Een van de laatste gezonde tuimelaarspopulaties van de Middellandse Zee leeft in de wateren van de golf van Amvrakikos. Zoals vermeld in het tijdschrift "New Scientist" lijkt hun populatie stabiel te zijn, ongeveer 150 dolfijnen. Ook Caretta Caretta- schildpadden leven in de wateren van de Amvrakikos-golf, terwijl in de moerassen, gevormd door de delta van de rivieren, honderden zeldzame vogels en zoogdieren leven. Kuddes waterbuffels leven op de oevers.

De regio van de golf van Amvrakikos is opgenomen in de Ramsar Conventionon wetlands van internationaal belang, in het netwerk van natuurbeschermingsgebieden Natura 2000 (code Amvrakikos golf: GR2140001, Amvrakikos golf, Delta van Louros, Araxthos: GR 2110004) en is gekarakteriseerd als gebied van communautair belang, speciale beschermingszone en natuurreservaat. In 2008 werd het noordelijke deel van de golf uitgeroepen tot nationaal park. De bezoeker kan ook worden geïnformeerd over het ecologische paradijs van de golf van Amvrakikos en vele dolfijnen, door een zeilboot te huren vanuit de jachthavens van Preveza of door deel te nemen aan de dagelijkse cruise rond de golf.

http://www.amvrakikos.eu

Wij varen vanuit de ankerplaats van Preveza de Golf op. En lnags de noordoever zien we meteen 3 grote schildpadden die hun kopjes boven water uitsteken. Dit is fishfarm gebied, het oogt rustiek maar wel rommelig met afgedankte schepen langs eenzame eilandjes waarom visverwerkingsloodsen staan. Van lieverlee komen we in het Polynesia van Griekenland. Eilanden en wetlands. Voor Skadi te ondiep om in te varen, evenals het haventje van Koronisia. Een romantisch en afgelegen dorp op een eiland temidden van dromerige waterlandschap. We zien geen dolfijnen maar we kunnen wel zeilen wanneer de wind gaat opsteken en we doen een half rondje Amvrakikos tot aan de ankerbaai oost van het dorp Vonitsa, achter het beboste schiereilandje Koukouvitsa, een juweeltje aan de zuidkust. Heel rustiek.

Vonitsa. Vonitsa is een leuk stadje op het Griekse vasteland, in het departement Etoloakarnania. Het ligt aan de zuidelijke kust van de golf van Amvrakikos, tien kilometer ten oosten van Aktion, de internationale luchthaven van Preveza (Parga) en Lefkas. Met andere woorden, vanaf Vonitsa ben je binnen 20 minuten in Lefkas stad en Preveza stad. Binnen 60 minuten ben je in Parga.

Vonitsa is erg gezellig en wordt door velen beschouwd als de poort naar de Amvrakikos baai. In het stadje, bij het water, zijn veel leuke restaurants en cafés zijn. Er is leuke haven waar vissersboten en zeilboten aanmeren. Ten oosten van de stad ligt het zand-kiezelstrand waar door de gemeente parasols aan het strand zijn geplaatst. Het gebied waar Vonitsa ligt, is een gebied dat iets van het Gardameer heeft. Heel veel groen, bergen en heuvels eromheen.

In Vonitsa, dat in de 7e eeuw voor Christus door Korintiërs is gesticht, bevindt zich een mooie fort.  De oorspronkelijke naam van het stadje was ‘Anaktorio’. Aan de ene kant van het fort bevindt zich het stadje, aan de andere kant bevindt zich een bos. Het kasteel is door de Venetianen bovenop de ruïnes van een oudere kasteel uit de Byzantijnse tijd gebouwd.

Ten oosten van het stadje ligt het eilandje Koukouvitsa. Je kunt naar dit eilandje wandelen want er is een stenen brug aangelegd om te voet naar het eilandje te lopen. In de zomermaanden worden hier concerten en theatervoorstellingen gegeven.

 
Levkas kanaal

22 september, Levkas kanaal: van Ormos Varko naar Preveza, 18 mijl

En toch nog even te vermelden: de verjaardag van Peter. Gevierd met zelf gemaakte/getekende Olie B. Bommelkaart door Annelies en een "op zee improvisatie rommeltaart" zonder de 69 kaarsjes. Maar wel met vruchtjes.

Het is en blijft onwaarschijnlijk blauw en wat zo prettig is de (ongelofelijk, waar komen ze vandaan) andere 20 schepe liggen ook in blauw-geen afgunst dus of gewring om naast elkaar te liggen op een blauwe plek. Na het ontbijtje springen we dan ook in blauw. En dat doen we zonder zwembroek want waarom zou je je zwembroek aandoen, die wordt alleen maar plakkerig en nat als je het water uitklimt. Je kan hem beter uitdoen en dan is-ie tenminste droog als je hem weer aan wilt doen, als...

Peter krabt nog wat algen af van de onderkant boot en de anti-fouling is nu ook grotendeels weg na al dat krabben de afgelopen 2 jaar. Tijd voor een nieuwe huid in Crotone

We hebben mieren en waar komen ze vandaan. Het spoor leidt naar het instrumentenpaneel en we peikeren wat er achter kan zitten. Mieren zijn inventief en lopen waarschijnlijk op en neer om vervolgens neder naar de vloer te gaan. Dus die moet open gewrikt worden onder  de erop bevestigde navigatietafel. Voorlopig gaan we dan toch maar de Griekse mierenlokdoos kopen a 4,95 per stuk. Ja, je eet hier voor niks maar schoonheidsartikelen, medicijnen en bestrijdingsmiddelen zijn prijzig.

We rekenen (alweer) hoe laat we bij de brug van Levkas moeten zijn en hoe laat we dan moeten vertrekken uit deze droombaai die zelfs nog dromerig is met 20 boten (het worden er in de loop van de dag 60 - naseizoen...geloof het of niet) Peter zegt: volgens mij gaat de brug niet open om 13.00 uur dus we nemen die van 14.00 uur. Het is een mooie septemberdag en het wordt 27 graden - ideaal. We motoren op naar Levkas en met ons ook een Zweeds schip: kom op jongens, gaan! Via de betonning komen we aan bij de brug en naderend minderen we vaart. Het is 14.05 en hij gaat niet open. Een Rib met jongelui komt eronder vandaag vanuit de zij-opening en ze roepen; the bridge opent at 4! Het zal toch zeker niet En dat denkt de Zweed ook: ,,det kommer det inte"

Maar er opent geen brug en we cirkelen met ondertussen 5 boten terug het kanaal weer in en wat nu? Er komen nog meer boten aan die de brug hadden willen halen en het wordt een radje toe in de bocht nabij de Marina. De Zweed ankert in de bocht. Nog een schip. Dan ankeren wij ook maar bij de rode ton. Time flies ook zonder fun en tegen 15.40 maken we los. Een catamaran met een hoop jongelui trekt rotzooi mee met zijn anker: een hand vol schroot. Wat een ellende maar wij zetten koers naar de brug. De jongelui zijn ongeorganiseerd, iedereen roept naar elkaar en er is er geen een die in het water springt. Good luck boys!

De brug opent. Het is een draaibrug. Hij draait paralel aan het kanaal weg en dan mag iedereen erdoor. Wij en tegemoet komende zeilboten. Een Oostenrijker (tis wat met de Oostenrijkers dit seizoen) geeft ons geen ruimte bij een ondiepte in de bocht-het kanaal uit, typisch ein Buchtenabschneider.

En dan komt de wind! En achter ons zien we 5-6-7 schepen met de zeilen op. Wat een mooi gezicht. En we kunnen zeilen naar Preveza met een bakstag windje. Eerst met 5 knopen dan 4 en we blijven zeilen tot tussen de betonning van de aanlooproute naar Preveza. De zee bouwt op maar wordt niet klotserig. Heerlijk. Bij de grote marina Cleopatra halen we de Genua weg en motoren de baai in. Deze keer weten we waar we moeten ankeren, weer bij het blauwe huis rechts van de vissershaven. Een beetje thuiskomen. Ankeren in 5 meter pats boem, fluitje van een cent. Rust, drankje, en meteen even kjken op de kaart van Amvrakikos, want die willen we morgen bevaren. (het blijft organiseren en plannen maar niks moet.

Sinds Katakolon hangt er een lijst aan de wand met routeplanning tot Corfu. Daarvan hebben we - en we zijn nog niet op Corfu- 1 natuurwonder niet gezien vanwege onprettige zee, twee baaien niet bezocht vanwege swell, 2 prachtige plaatsen niet bezocht vanwege drukte aldaar resp. waarschijnlijk moeilijk terugkomen tegen de noordenwind in. Van 2 ankerbaaien zuid op eiland Levkas de tweede slechts gezien. Een baai op het vasteland overgeslagen alsmede Levkas stad (route bewust strakker gemaakt, minder zin om stad te bezoeken en mede door weersvoorspelling). Dit betekent dat we binnen 3 weken tijd dagelijks ons plan hebben bijgesteld of moesten bijstellen. Kan je je voorstellen hoe vaak dat moet in de 191 dagen die we tot nu toe op de boot hebben geleefd dit seizoen??? Fluitje van een cent...

 
Blue water baai

21 september, van Nidri/Vlikho naar Ormos Varkos vasteland, 6 mijltjes

Vlicho op Lefkas ligt op zo’n drie kilometer van Nidri. Een mooi dorp ingeklemd tussen de bergen en de zee. Vlicho is een stuk minder toeristisch dan Nidri. Het dorp staat bekend om zijn kleinere scheepswerven, waarvan er nog maar weinig in Griekenland te vinden zijn. De boten worden nog op de traditionele manier gebouwd en hun werk is zeer gewild.

Ankerbaai Vlikho een plaats om te blijven. Intens genieten van de zonsopgang, mooie kleuren en spiegelende bergen in stil water.....Maar zowel Peter als Annelies worden altijd getriggerd door het onbekende en we maken daarom toch los. Bye bye Nidri ankerbaai, we komen in mei terug.

Het geluk is met de dommen, we zien overal zeilende boten maar wij hebben geen zeilwind. Met een snelheid van een knoopje of 4,5 varen w in korte tijd naar de overkant-geen idee wat ons te wachten staat, want de beoogde ankerbaai staat niet in ons oude Pilotboek. We hebben dan ook een plan B. Het is altijd een beetje zuur als je een mooie plek verlaat en de nieuwe bestemming tegnvalt. In ons geval praat je dan niet over blauw of geen blauw water, maar over rust, weinig boten, geen swell, goede ankergrond. Maar "God zij geloofd" zou mijn oma zeggen: we varen een paradijselijke baai in met ook nog blauw water en een wit strandje, kortweg Caraibisch. Het is wel populair er liggen er al wat boten. En er varen nog 3 boten met ons op.Een ervan wil wel heel erg graag als eerste aankomen. Hij zal toch een plekje tussen de 20 anderen moeten zoeken of wat verder buiten het blauw. Wij zien in onze ooghoeken een Italiaan opstomen. We zijn zo'n 100 meter van het strand af en de Italiaan methaast zal bij de rotsen moeten ankeren ofwel in moeten houden om achter ons langs meer naar rechts te varen ofwel vol gas voor ons langs mer naar rechts uit te komen. ,, hij gaat je zo snijden, hoor1' zegt Annelies. ,,ik blijf gewoon rechtuit varen", zegt Peter en we kijken in spanning hoe "aso" de Italiaan gaat worden....

Hij houdt in en dat vindt hij vast niet leuk. Wij ankeren in 5 meter in blauw maar iets te dicht bij een Zweed die al mededeelt dat zijn anker niet 20 meter voor hem ligt, maar vlak onder hem. Dat heb je met nul wind. Onze boot glijdt achteruit aan de ketting en dan zitten we zowat aan het bier bij de buren. Geen goed idee. We herankeren meer naar voren en ook daar is het blauw. Maar meest belangrijke van alles: het anker houdt!

Hoe doe je dat nou eigenlijk, dat ankeren, op anker aanleggen aan kades, met mooringlijnen vastmaken etc. We hebben het plan opgevat om volgend jaar video-gewijs te laten zien wat wij tegenkomen aan omstandigheden en hoe we dat oplossen. Leuk hè?

Ankeren in 5 meter in zand (simpel)

Op de App Navionics kijkt Peter van te voren naar de waterdiepten in de baai en dan maken we al een keuze waar we willen ankeren gezien veilgheid, diepte, beschutting voor de voorspelde wind. De route naar dit punt zetten we uit in de Plotter**) Bij naderen ankerbaai kijken we naar de situatie. Zijn er veel schepen waar gaan wij willen liggen? Annelies loopt pas naar de ankerkluis als de plaats is bepaald, dat doen we door rustig een rondje te varen langs de schepen en zo krijg je beter overzicht van de lege plekken. Dan opent Annelies het deksel van de ankerkluis voorop het schip, zet het vast en pakt de afstandsbediening. We coordineren of dit de plek is en dan laat Annelies op het ,,ja nu" van Peter ketting lopen. De lengte van de ketting is afhankelijk van de diepte waarin we ankeren en de te verwachten wind.

Als regel gebruiken we dat we bij weinig wind om te beginnen 4 maal de diepte aan ankerketting laten lopen. Dan laat Peter de boot naar achteren deinen door de wind en geeft soms een tikje gas bij. De ketting gaat strak staan en komt schuin uit het water en dat betekent dat het anker vast zit. Soms gaat dat gepaard met een flinke ruk. ,,Beng!" hij grijpt vast. Dan zit het anker dus als een huis. Annelies signaalt het OK tot ze er zeker van is dat het goed zit. Peter test het nog door extra gas achteruit te geven en Annelies signaalt nog eens maar dan 1x ,duidelijk OK. Vervolgens laten we nog 5 meter extra lopen zodat we rond de 4,5 maal de diepte aan ketting uit hebben staan. Mocht de verwachting zijn dat er veel wind komt dan gaan we nar 6 maal de diepte op zelfs bij harde wind tot 8 maal dde diepte maar dan hadden we beter in een haven kunnen gaan liggen. We hebben in total 80 meter ketting bij ons. In principe ankeren we niet in water dieper dan 10 meter en dus hebben we altijd ketting genoeg.

Volgend jaar maken we gebruik van koptelefoons om niet te hoeven roepen/schreeuwen naar elkaar bij ingewikkeldere situaties waarbij signalen niet meer helpen. (Tip van de Grey Hippo) Dan maakt Annelies een lijn vast aan de kikker en met een karabijnhaak zet ze de lijn aan de ankertetting en laat de ketting nog wat lopen tot dat de ketting van haak tot ankerkluis los ligt. Hiermee ontlasten we de ankerlier. Je kunt ook nog een snubber aan de lijn bevestigen of zelfs een gehele snubberlijn (laten) maken.

Als je voor anker ligt met een ankerketting, wil je zorgen dat de schokken van je ketting niet direct aan je ankerlier trekken. Hiervoor gebruik je een snubberlijn. Deze lijn moet duurzaam, rekkend en sterk zijn. Je zorgt dat het oog is belegd op een van de kikkers op het voordek. Als je je anker hebt uitgerold, haak je deze lijn aan een van de schakels. Vervolgens laat je de ankerketting een paar meter vieren, zodat de spanning op de snubberlijn staat en niet meer op de ankerlier.

**)By the way: een Plotter raakt die outdated? Veel zeilers gebruiken Navionics op de Tablet/I-pad. Ook wij hebben dat op een I-Pad en maken daarop onze planning van te voren. Als back-up maakten wij gebruik van Navionics op onze telefoon, toen we ooit bij een nachtelijke vaart uitval van Plotter hadden. Mocht in de toekomst de plotter het begeven dan kopen wij geen Plotter meer noch dure vaargebiedkaarten van 350,= daarvoor, maar een hele goede I-Pad met Navionics software voor € 35,00.

 
Nidri baai met op de achtergrond Nidri

18 - 20 september, van Levkas Sivota naar Levkas-Nidri

Hier eindigen wij ons rondje Peloponnesos en we staan er ook even bij stil: we hebben het gedaan. We zijn veilig terug in Nidri vanwaar we in het voorjaar naar de Golf van Patras gingen varen om door Korinthe, via Evia, Saronische en Argolische golf, Gythion, Kalamata, Pylos.....hier terug te komen. 1.000 mijlen Peloponnesos. Veilig gedaan, behouden gevaren, veel gezien en beleefd en we zijn allebei best moe. Van alle indrukken, aanpassing, flexabiliteit, puzzelen met weer, slecht slapen, gedonder met ankeren of een veilige plek vinden.

Het gesprek gaat dan ook over wat we vanaf hier gaan doen. meestal hebben we het plan om na een paar trajecten te bekijken hoe we er in zitten, nu doen we dat na elk klein traject en vandaag bedenken we waarschijnlijk eerder terug naar Nederland te gaan. Wanneer precies zullen we in Santa Maria di Léuca pas beslissen.

Vanaf Levkas: Palairos-vasteland, Preveza, de Golf Amvrakikos met zijn schildpadden en dolfijnen, Two Rock Bay, Corfu town, Gouvia DEKPA verlengen, retour Italië-Santa Maria di Léuca, Crotone.

Het is heerlijk in de Nidri ankerbaai. Allebei zeggen we dat er wat van ons afvalt om niet meer te plannen en te puzelen en dat we best veel hebben gedaan met al de scooter- en autotochten erbij in die hete zomer. Ook de katten zijn best een zorg alhoewel ze ons heel veel terug geven.

We liggen in Nidri de baai waar je niet steeds om de hoek van je zonnescherm moet kijken of er een gek vlak naast je komt liggen. Het is hier namelijk heel groot. Niettemin zijn er altijd mensen die op een kluitje willen liggen en we vermaken ons toch ook hier met de onervaren ankeraars die keihard aan komen varen en tegelijk hun anker uitgooien, er dus overheen varen en dan verbaast zijn dat het anker niet houdt. Of dat ene schip dat 7 meter ketting uitgooit hier in 5 meter waterdiepte; dan ligt hij toch?

Ook de Kallisto ligt hier met Alan en Maggie Norwood en ze komen een avondje Cobben, samen met de logé die ze aan boord hebben. We slenteren langs de vele terrassen en drinken een koffie en zakken onderuit. Plenty ye doen en te zien hier maar de scooterrent zal het zonder ons moeten doen, we gaan dit eiland rond rijden in een volgend jaar. En zo denken Alan en Maggie er ook over. Geen haast en we laten het allemaal maar op ons af komen.

 
Sivota

17 september, van Ithaka naar Levkas, zuidbaai Sivota

We pakken weer eens een anker op maar het is van een klein bootje naast ons en Peter die het water in springt kan hun lieve ankerje zo met de hand van onze ketting af tillen. Naar Levkas is het 15 mijl. Er is geen wind en we zijn na 5 maanden reizen ook niet meer van plan om de moeite te doen op deze afstanden. Doorkachelen naar Levkas, leuk om je heen kijken en beseffen dat het hier gewoon nog steeds druk is. We tellen 60 zeilboten tussen vasteland, Levkas en Ithaka, zo ver als we kunnen kijken. We slaken een zucht: de Peloponnesos was werkelijk stil....

De baai van Sivota ligt goed beschermd tegen wind en swell al kan een zuidwester er wel in doordringen De verwachting is geen wind de omende dagen. Het dorp bestaat uit tavernes en tavernes en elke taverne heeft een ponton, je kunt er liggen met een mooringlijn en dan graag bij de taverne ete. Wij liggen bij Stavros en eten vanavond bij hem. Niet alle pontons zijn gratis en er zijn 2 stadskades horen we later van Alan Norwood. Even aankruisen in get grote boek!

De katten mogen hier lopen maar hebben schrik. Dat is nog van Zakynthos. Freija is erg schichtig, Odin duft wel, maar heel behoedzaam enalleen met Peter. Jammer dat die drukke verkeers-kades zo'n invloed hebben op de katten. Binnekort zijn ze thuis, dan wordt het genieten.

 
SY Skadi in Vathy Ithaka

13 - 16 september, Ithaka en 2 dagen op een motor

Dit is Vathy, ook wel Ithaka stad genoemd. Vathy en Vathi betekent eigenlijk "diep". We liggen diep in de inham. Het havenplaatsje ligt geïsoleerd in een komvormige natuurlijke baai in de Golf van Molos aan de zuidkant van het eiland. Net als Zakynthos en Cefalonia werden de steden op Ithaka door de aardbeving van 1953 verwoest en moest het opgebouwd worden, met aardbeving bestendige constructies. Amfitheatersgewijs zijn de huizen met oranje pannen gebouwd tegen de glooiende hellingen van de berg Niion. De huizen zelf zijn geverfd in verschillende pasteltinten en sieren hiermee de aanblik van het stadje.

Het kleine ruige Ithaka is beroemd geworden als de thuishaven van Odysseus. Het paleis van Odysseus heeft mogelijk boven Stavros gestaan, nu het grootste dorp in het noorden. Oude vondsten op het eiland dateren van 3000 tot 4000 v. Chr. toen Ithaka deel uitmaakte van het Myceense Rijk, dat ook het buureiland Cefalonia omvatte.

Voor de zeilers een weetje:

de Ferry doet Vathy niet meer aan, hij komt alleen nog aan in Pisos aan de westkust. Dat betekent dat er aanzienlijk minder beweging in de haven van Vathy is. Na 2 dagen goed ankeren besluiten wij vanwege de komende noordwesten winden en Catabatische valwinden aan de kade te gaan liggen. Dit wordt de zuidkade waar 6 schepen kunnen liggen. Verkeerde beslissing. Na een hele onrustige nacht - de wind en de golven beuken op de boot, golven klotsen tegen wal en schip- Skadi schud aan alle kanten, verplaatsen we naar de westkade, bekend als meest beschutte plek. Noord van de westkade is de oude Ferry steiger hiervan maken deels motorjachten gebruik.

We huren een motor van 125 cc., goed genoeg om ons de bergen op te trekken en we bezoeken 1 ochtend het zuidelijk deel van het eiland. De weg naar het Paleochora gebergte gaat slingerend omhoog door dichte bossen en struikgewas met veel sparren en cypressen. In een gehucht ver boven Vathy nabij een klooster, drinken we een colaatje, op misschien wel hèt overhangende terras met grandioos uitizicht van Ithaka. Ludiek moment daarbij is dat we opeens met allemaal Nederlanders zitten van een wandelexcursie.  Maar ondertussen zien we er zo vrijgevochten uit dat men onze nationaliteit niet kan schatten en men laat ons...

Het gaat in onze reis niet alleen om reizen en kijken het gaat ook om aanschouwen en beschouwen en zo'n momentje doet zich voor wanneer de reisleidster opstaat als met een teken "dat we zo gaan". Wanneer zij in het restaurantje is begeven alle wandelaars zich al op de pad. Een grote chaos en ze worden als kinderen bij elkaar geroepen wanneer de reisleidster naar buiten komt met:,,ho ho, ik had nog niet gezegd dat we nu gaan".

Het weggetje naar het klooster is ook steil en met bochten, het wordt zanderig en kiezelig en naast ons is een afgrond; Peter keert de motor om; dit gaan we niet verder doen. Even afstappen voor Annelies, die meteen gegrepen wordt door 3 steekvliegen, type: Daas. Hetgeen zeer onprettige gevolgen gaat hebben. We zien neer op de talloze "ansichtkaarten" van Ithaka's bossen en ankerbaaien en het gehele Vathy schiereiland met inhammen is fenomenaal vanaf de diverse hoogtes.

De tweede ochtend doen we het noordelijk gedeelte met zeer spectaculaire afdaling terug naar de Vathy baai. Een weg die te zien is vanaf de boot en waarvan we al dachten; wauw, wat zal dat gaaf zijn om te rijden. Nou, dat is het. In het noorden liggen nog ankerparadijsjes, waar je  met de boot kan komen of na het parkeren aan de weg, ook te voet. Je moet de plekken wel weten. Weing toeristen, weinig bebouwing, behalve de haven van Frikes, die zo klein als hij is, toch stampvol met charterboten komt. Pretpakket Griekenland-zeilen, nog steeds in September. Mijn God wordt Griekenland onder gelopen? Daarop is het antwoord ja, want dit jaar zijn reeds 1700 particuliere boten uit Turkije weg gegaan naar een Griekse- i.p.v. een Turkse thuishaven. Daarbij komen de charters en de boten die nu ook Kroatië vermijden vanwege de dure cruising permit. Het wordt tijd dat het in Noorwegen warm wordt.

We lunchen bij Margerita, een eettentje in het dorp Stavros hoog in het rotsachtige landschap. Voor 19,50 krijgen we een grote fles bronwater, een cappuccino, een coca cola, een kommetje olijven, brood, patat,een Griekse salade voor 2 personen en een Club Sandwich, teveel om allemaal nu op te eten. We nemen dus e.e.a. mee. De ober pakt het in. Lekker voor later.

De route door de bergdorpjes is prachtig maar het is droevig om te zien hoeveel huisjes onbewoond en onbewoonbaar zijn geworden. Veel stukken land met ruines en olijfbomen staan te koop. Goddelijke plekken, verlaten en gedoemd te vergaan. De panoramische bergpas naar Vathy terug gaat langs afgronden en door rotsachtig berglandschap. Het laatste deel heeft 8 haarspeldbochten en dan voegt de weg weer samen met de weg langs zuid Ithaka. Uitzichten zijn heel mooi, je overziet een kwart van het zuidelijk eiland en Peter zegt: kijk daar ligt je bootje..." En daar is ergens piepklein in de verte in een blauwe Golf met een piepklein dorp met een nog piepkleiner scheepje.

Nog wat hoogtepuntjes:

  • Dorade gevangen met klef bruin brood
  • ijs van Carte d'Or en Dodoni is het lekkerst in dit land, of van plaatselijke bakkers
  • een 59 voet Catamaran naast ons: 8,5 meter breed. Je zoekt je rot naar elkaar

 

 

 
SY Skadi Vathy-Ithaka

13 september, van Poros-Cefalonia naar Vathy- Ithaka, 15 mijl

Er is weer een hoop spektakel wanneer schepen vertrekken en men andermans anker meetrekt. Het Oostenrijkse schip dat dat doet, snapt werkelijk niet wat er aan de hand is. Vanaf 3 schepen aan de kant staan mannen te roepen en de Oostenrijkers die echt niet van plan zijn om even in het water te duiken, hangen over de rand en varen achteruit, vooruit, en nog een paar keer en bij elke beweging schreeuwen "die andere Österreichische Männer von den Schiffen" aan de kant: ,,nach vorne! Nein! Mein Gott! Nach hinten! Nein! Mensch was tun Sie!" De onhandige zeilbootgebruikers zijn ook niet gekleed op een duik en ze zien er niet erg lenig uit, dus dat zallum wel niet worden... Ze hebben geluk, uiteindelijk komen ze weg met slechts eigen anker. De boot wiens anker opgevist is, moet eigenlijk herankeren maar vertrekt niet lang daarna. Uit dit soort avonturen in "in je straat" bestaat ons leventje tegenwoordig. Peter zegt tegen de buurman: ich wurde allang mein Snorkel gegriffen haben". ,,Mein Idee', zegt de buurman en allen keren terug naar Frühstück.

We gaan naar Ithaka, een dag eerder dan gepland omdat de katten gek worden van de herrie van het verkeer, vooral de denderende trailers en knetterende brommers en wij hebben het ook wel gezien. De zee zou 0.20 cm. hoog zijn en de wind 2 Bft. In plaats daarvan, en dat is weer eens niet voorspeld, komen we buiten de haven een zee van 0.70 cm tegen tot een enkele roller van 1 meter. Was er wind geweest? Zo zie je maar weer dat een briesje in de vroege ochtend op zee gewoon hard moet zijn geweest en dat laat zijn sporen na. Het is de befaamde klotszee en Annelies houdt zich vast om niet klots misselijk te worden, de katten springen in de fietsmanden, maken zich dik zodat ze precies vast knellen in de fietsmanden. Peter knelt zich tussen aanrecht en muur en zet koffie. Anderhalf uur, dan komen we in rustig water en windloos gebied bij Ithaka. Andere zeilboten kiezen de route langs de kust, heel mooi maar ze lijken wel schommels en het zal niet lekker zitten.

Een legendarisch groen eiland. Peter heeft twijfels over de ankerbaai Sarakiniko en wanneer we daar aankomen, werkelijk sprookjesachtige baai met witte kliffen, dennenheuvels, turquoise water, witte strandjes, dan zien we de golven daar direct in lopen en er staat een vervelende swell die waarschinlijk niet gauw verdwenen zal zijn. We varen door naar Vathy, deze baai ligt diep ingekapseld tussen noord- en zuid Ithaka en wanneer we daar in glijden is ons gevoel direct goed.  Het lijkt op Sipan in Kroatie, maar dan iets wijder. En net zo rustig. Dit wordt een plek om te blijven! ,,Mein Idee!"

 
SY Skadi Cefalonia-Myrtos

12 september, een autorit over Cefalonia

Regel 1: eerst koffie en de katten aandacht geven. Dan gaan we pas op weg.

Cefalonia is ongeveer zo groot als Gelderland, maar dan met bergen tot bijna 2000 meter! Een huurauto is dan ook een must. Kefalonia is een bijzonder groen Grieks eiland met vier belangrijke Wetlands, wandelpaden, grotten, een Nationaal Park en zeedieren zoals de zeeschildpad en de monniksrob.

Iets buiten de hoofdstad Argostoli, wordt het zeewater door een vacuüm opgezogen in de openingen van de rotsen. Vijftien kilometer verderop komt dit water weer naar boven in de grot van Melissani  in het dorp Karavomilos bij Sami. Wij overwegen om daar de grot met onderwatermeer (-tje) te bekijken dat even blauw is als het water aan Wreck Bay op Zakynthos of in de blauwe grot van dat eiland. Enige research op internet: Kosten 7,=p.p./beoordelingen van reizigers zijn in het algemeen als volgt: boottochtje van een kwartier, men spreekt geen Engels, raffelt en raffelroeit maar door en verwacht een fooi. En dan hangt de kleur blauw ook nog af van de zon kwaliteit die dag...Beroemde uitspraak van Annelies: gaan we dus niet doen! Hebben wij al dat extra blauw nodig? Missen we er iets aan? Nee.

Een volgens Annelies knappe Griek levert de hippe rood-wit-zwarte auto af bij de boot. Via de slingerweg langs rotsachtige hellingen met veel groen komen we aan in Argostoli aan de gelijknamige Golf. Een drukke stad met heel veel faciliteiten. De weg voert langs winkels veel cafe's en markten aan de baai van deze stad. We doen even een kleine stop bij een patisserie en rijden dan naar de Ferry. We steken over naar de tweede grote stad, maar voor onze maatstaven stille stad, op dit eiland: Lixouri, waar we oude bekenden gaan bezoeken: Alan en Maggie Norwood, ooit voor het eerst ontmoet in Andratx en later zijn we op bezoek geweest in hun huis in Alicante. Het wordt een leuk weerzien en we bewonderen hun "nieuwe" boot.

Na een gezellige lunch rijden we verder langs de Golf. De bergen zijn dor aan de westkant, steil en werkelijk grimmig. Aan de Golf is het redelijk ondiep maar of er ankermogelijkheden zijn zouden we moeten checken. Het is ook wat moerassig en in zee staan in ondiep water strandbedden met parasol zodat je hup met je cocktail jezelf zijwaarts in het water kunt laten tuimelen. Er zijn geen toeristen, de bedden staan er verlaten bij, we zien ook geen restaurants of strandtenten. Bizar.

We gaan heel steil omhoog en langs beboste ravijnen steken we door naar de ruige noordwestkust van Cefalonia. Ruige bergen eindigen abrupt in de helderblauwe zee. De uitzichten vanaf de kliffen zijn fenomenaal. Het turquoise water is zo helder dat je tot meters diep de bodem ziet. Er zijn witte strandjes met kiezels. Smalle bergweggetjes, met links en rechts een overstekende geit, dit landschap is zo droog dat er alleen herders kunnen wonen. Lager op de hellingen groeien dennen.

We houden stil aan de klif boven het strand van Myrtos, een wonder van moeder natuur en we hopen er te kunnen ankeren over een week of zo. We worden licht gestoord door 2 bussen met toeristen en we stappen in de huurauto: gelukkig waren we even alleen bij dit vergezicht. We vervolgen onze tocht naar lieflijker landschap en baaien die we eveneens zouden kunnen aandoen per schip, allemaal even mooi. Kades onvoorstelbaar vol met boten: het zeilseizoen is hier nog in volle gang. Wanneer je aan de kade van zo een klein stadje wilt aanleggen moet je vroeg zijn, dat wisten we al. We rijden het bijna Oostenrijkse landschap door met hier en daar een ruig accent en keren terug in Poros aan de zuidoostkust. Er liggen weer nieuwe "trekkers" aan de kade. En het valt ons op hoe eenzelvig de zeilers zijn, sinds we op Zakynthos aankwamen. Men groet niet, men praat niet met ons. ....Hangt onze vlag soms verkeerd...?

 
SY Skadi wandeling naar het dorp Poros Cefalonia eiland

11 september, van Zakinthos stad naar Poros Cefalonia, 15 mijl

Een start met een rommelige zee, niet echt lekker om de blauwe grot te bezoeken. Wij hebben besloten om dat sowieso niet te doen. We zijn de herrie beu en verlangen naar een stille ankerbaai of rustieke kade; laatste is niet veel te vinden in deze contreien. Het hoogseizoen is nog "hard" aande gang op zee en dat merken we wederom in Poros/Cefalonia.

Belangrijk puntje om te weten: de Ferry heeft een eigen kade gekregen, dat betekent dat hier meer jachten aan de lange kade kunnen liggen, in de hoek liggen 3 motorschepen. Goed geregeld hier. Geen elctra, we gaan dus totaal op zonne-energie hier. Wel water.

We komen daar rond 13.00 uur aan maar al spoedig raakt de kade vol met 20 boten. Duitsers, Italianen, Nederlander yeah, en Oostenrijkers, een hele club. In de avond komen nog 2 boten en die moeten aanmeren aan de grote pier vlakbij rotseen; ze liggen te stuiteren daar in de inkomende swell. Deze neemt af en bovendien liggen wij er met de punt van het schip in, dat is heel anders, niet zo oncomfortabel. Aanvankelijk lekker stil neemt het verkeer ook hier toe op de doorgaande weg langs de kust waaraan de kade ligt. Met dieren weer niet zo prettig. Zij het minder dichtbij en minder hard dan in Zakinthos. De katten zijn voorzichtig. Odin waagt een stap op de gangway en blijft daar zitten. Freija wil best langs hem en haar avontuurlijke inborst uitproberen maar komt geen stap verder en berust daar in-gelukkig voor ons, lekker mak.

Er staat een auto van een rent-a-car maatschappij en op de auto de naam en telefoonnummer. We reserveren een auto voor 2 dagen. Later stellen we dat bij want we korten ons verblijf hier vanwege de drukte voor de katten (geen vrijheid hier) een dag in. We doen een loopje naar het dorp waar we een Cote d'Or ijsje nuttigen : de enige echte mint/dark chocolate. De weg die bij aankomst en vertrek van Ferry heel druk is, is nu bewandelbaar en gaat ligt bochtig omhoog langs de kust. Je hebt meteen een prachtig zicht op water, strandjes, dennebomen en de haven. Idyllische plek toch wel. Een pad leidt dan naarbeneden en daar ligt een nieuwe kleine boulevard aan een behoorlijk mooi strandje. Een vriendelijke omgeving, lieve bediening, een goede bakker en 2 geldautomaten (handig).

Hoe langer hoe meer laten we onze gedachten gaan over dit seizoen, de plaatsen die we gezien hebben, praktische ervaringen-goed of minder goed, en de gehele reis tot nu toe: 4 jaar al. Hebben we het gehad over zorgen? Dan gaat nu het gesprek over die flexibiliteit en aanpassing die je steeds moet maken ook lichamelijk. En wat vinden we nou eigenlijk van Griekenland? Binnenkort volgt een nieuwsbrief waar dat in staat.

Welterusten

 

10 september, van Zakyntos stad naar Agios Nicolaos, 14 mijl

Zakinthos of Zante, zoals de Grieken dit eiland noemen, werd ooit bevolkt door de Achaiers totdat de Atheners in de 5e eeuw v. Chr. de maht overnamen. Nadien is het eiland in handen gevallen van onder meer de Spartanen, de Macedoniers, de Romeinen, de Byzantijnen en de Venetianen. In 1894 ging Zakinthos deel uitmaken van Griekenland.

Aardbevingen

De eilanden in de Ionische Zee liggen in een seismisch zeer actief gebied. Ten westen van de kust van de Peloponnesos en de eilanden loopt een diepe geul waar de Euraziatische en Afrikaanse plaat elkaar raken. De Afrikaanse tektonische plaat verschuift in de richting van noordelijker gelegen Euraziatische plaat, wat regelmatig bevingen veroorzaakt. In de regio waren in het verleden vaak ernstige aardbevingen. In augustus 1953 verwoestte een aardbeving, “Yenice-Gonen” genaamd met een magnitude van 7.2 grote delen van Kefalonia, Zakynthos en Ithaka. Het eiland Kefalonia kwam door die beving 60 centimeter hoger te liggen.

Vrijwel alle gebouwen op de Griekse eilanden zijn opnieuw gebouwd na deze aardbeving. Toen is men begonnen met de nieuwe “aardbevingwerende” bouwstijl. Na de aardbeving an 1953 moest Zakinthos stad geheel opnieuw opgebouwd worden. Men heeft daarbij geprobeerd zoveel mogelijk van de vroegere gratie van de oude stad te her-scheppen, met pleinen en gevels. Zakynthos, een lawaaierige stad, druk tot in september. Gezellige stad, veel winkels.

We betalen bij de Port Authority Zakynthos voor onze ligplaats: 7 euro per dag. De electra hebben we afgenomen van de marinero's van de yachtclub die zich als agent/tussenpersoon opwerpen en 20,= euro per nacht vragen voor de ligplaats. Daarvan dragen zij 7 euro af aan de Port Authority. Wij hebben dat gewoon zelf gedaan.

Het is erg druk met verkeer aan de kade. Motoren, brommers, fietsers, auto's, de dieselverkoper, alles raast voorbij de boten. De katten hebben hier geen rust, ze zijn schrikachtig geworden en trekken zich terug binnen in de boot. Laat in de avond gaat Peter toch een beetje   "buiten staan" met de katten, maar na een paar dagen herrie, komt Odin niet verder dan de loopplank en schiet weer naar binnen wanneer er gek op een motor aan komt. Jammer. Ook op Annelies trekt het een wissel en draagt, samen meerdere doorstane oncomfortabele momenten bij aan de vermoeidheid die ze voelt na ruim 4 maanden reizen. Deze stadskade is wellicht een goede stopplek op de reis maar niet met dieren. Hopelijk komt er gauw weer een "ideale' ligplaats.

Onze volgende stop is de noordoostbaai Agios Nicolaos, vanwaar je o.a. met je Dinghy de blauwe grot kunt bezoeken (dan moet je wel vroeg zijn) We motoren op een rustige zee naar het oorspronkelijke vissersdorpje dat uitgegroeid is tot toeristisch centrum en vertrekpunt van bootjes naar de blauwe grot. Ook de eiland rondvarende Ferry komt hier toeterend aan en gaat toeterend weg. Veel toeristen worden gehaald en gebracht en bussen staan te wachten. Wanneer de drukte voorbij is wordt de kade afgesloten voor verkeer en dat gaat wat ruimte geven voor de katten. We bespreken wat we zullen doen: blijven of verder varen en gaan we die blauwe grot nog bekijken? Er is twijfel over het water, het beweegt de hele dag door de plezierboten en Annelies wil hier niet blijven. Algeheel ontdaan door allerlei reisfactoren valt zij om 21.30 in bed. Peter gaat even heerlijk met de katten lopen maar ligt ook niet laat in bed.

  • Vermoeidheid: constante flexabiliteit en puzzelwerk qua haven/ankerplek, veiligheid, weersvoorspelling, zeegesteldheid, veiligheid.
  • Zorgeloosheid: thuisblijvers zouden wel die zorgeloosheid willen hebben van het vrije reizen of zeilen. Langdurig reizenden verlangen naar de zorgeloosheid van thuis zijn.

Zakinthos: mooi water, geen vis, wel schildpadden; veel zwerfvuil ook soms in zee/geen goede vuilnisophaaldienst.

Klus van de dag: verwarmingselement van de boiler vervangen, gelukkig hebben we nog een reserve-

 

 
Shipwreck- of Smugglers Bay

9 september, scooter en ShipWreck bay

Vandaag hebben we een scootertje gehuurd en gaan we het eiland gedeeltelijk rondrijden. We gaan via de oostkant van het eiland naar het noorden. We rijden langs stranden met blauw water vol met heel veel toeristen. Annelies roept: het lijkt wel Benidorm, met Piet Patat en Ed Kroket maar dan op zijn Grieks. Na de grote aardbeving van 1953 is het eiland overspoeld met toeristen en dat is dé grote industrie hier geworden.

De brommerrit brengt ons door het binnenland met wijngaarden, veel olijfbomen, agrarische bedrijfjes met geiten en kalkoenen. Helaas zien we veel zwerfvuil en plastic, ook in de prachtige blauwe zee aan de kust. Het is al een tijdje mis met de vuil ophaaldienst ook in west Peloponnesos.... Uiteraard rijden we naar de Noordwestkant van het eiland Zakinthos, naar de beroemde Smugglers Bay. Het landschap wordt ruig, de weg slingert langs ravijnen en gaat door heerlijke heuvels met dennenbossen en over vlakten met boerderijtjes en soms zien we een taveerne.

Shipwreck Beach
Navagio Beach is hoe dan ook het meest bekende en meest gefotografeerde strand van Zakynthos. Het wordt ook wel Shipwreck Beach genoemd, wat niet gek is, navagio betekent namelijk scheepswrak in het Grieks en, je raadt het al, er ligt inderdaad een scheepswrak op het strand.

Hoe kwam dat schip daar?
Het verhaal gaat, dat het schip, met de naam Panagiotis, in 1980 illegale goederen had gehaald in Turkije. Door slecht weer raakte het echter in de problemen. De kapitein die van oorsprong van het buureiland Kefalonia kwam kon de boot niet langer besturen, het schip liep op de klippen en zonk. De bemanning had op tijd de boot kunnen verlaten, maar de vracht kon niet meer gered worden. Althans, de verboden waar, die het schip aan boord had gehad, dreef nu her en der in de Ionische zee.

Smokkelwaar
De lokale bevolking had snel door wat er gebeurd was en haalde met vissersbootjes de illegale sigaretten en whisky uit het water. Precieze aantallen zijn nooit bekendgemaakt, maar het feit dat de sigarettenverkoop op het eiland zeker een jaar flink kelderde gaf wel aan dat het om zeer grote aantallen ging. Vanwege de smokkelwaar wordt deze plek dan ook wel Smugglers Cove genoemd.

Wrak werd een attractie
Uit pure luiheid hebben de Grieken het aangespoelde wrak laten liggen. Maar ook vanwege geld, want wie moest het weghalen en –vooral- wie moest deze hele operatie gaan betalen? Al snel bleek echter dat het wrak juist toeristen aantrok en dus lieten ze het zo. Ook al was het van oorsprong dus niet zo bedoeld, het is een heuse toeristische attractie geworden.

Dé trekpleister van Zakynthos
Om de zoveel tijd wordt er weer over gesproken aangezien het roestige wrak in verval raakt en het strand langzaamaan lijkt te verdwijnen. Er zijn plannen geweest het schip alsnog weg te halen, maar dat zou het toerisme op Zakynthos geen goed doen. Naast het spotten van zeeschildpadden is een bezoek aan (het uitzichtpunt over) Navagio Beach immers dé trekpleister van Zakynthos.

Magisch blauw water
Het moge duidelijk zijn: dit strand met zijn magisch blauwe water mag je niet missen. En dat hebben we ook niet gemist, we zijn erheen gereden en hebben het van boven kunnen fotograferen, inderdaad betoverend.

 
De rots in de schilpadden baai bij Keri op Zakyntos

8 september, van Keri naar Zakyntos stad, 15 mijl

's Ochtends na het ontbijt is het nog even zwemmen en dan varen we weer verder, deze keer niet zo ver: naar Zakyntos stad. Er is geen wind en dus gaat de motor aan op 1500 toeren en met een gangetje van bijna 5 knopen schuiven we langs de rotskusten. Zakyntos mag dan schildpaddeneiland heten, Peter denkt er 1 te zien maar verder zien we niets. Rond 2 uur komen we in de buurt van de haven en alsof het afgesproken is steekt er weer een windje 4 Bft op uit het Noord-oosten en die staat dus dwars op de kade waar we gaan aanleggen.

De eerste ankerpoging mislukt omdat de wind de Skadi vol pakt en helemaal naar de verkeerde kant wegzet. Anker weer ophalen en een nieuwe poging die deze keer wel lukt, misschien wel een beetje veel ketting (45 meter) in 4 meter water. Er staan een paar Marinero's klaar om de lijnen aan te pakken en vast te zetten. We trekken de ankerketting aan en we liggen.

,,Hi Captain. How are you?. How many days do you want to stay?" We waren gewaarschuwd. Dit zijn Marinero's die heel vriendelijk zijn, heel erg helpen met aanleggen en dan proberen of je bij hun het havengeld wilt betalen. Je kan ook zelf naar het havenkantoor gaan en daar het havengeld gaan betalen. In de groep Zeilen in de Med hebben we het verhaal gelezen van een Engels schip dat voor 2 nachten € 93,00 aan de Marinero's betaalde terwijl hij bij de Port Authority € 10,00 per nacht kwijt was. Na veel discussie wist hij nog € 35,00 terug te krijgen maar het bleef de hoofdprijs.

Peter zegt heel vriendelijk dat we zelf naar de Port Authority gaan en dat vindt de Marinero ook OK. Als Peter vraagt of hij wel stroom kan kopen bij hem dan zegt hij heel terecht dat hij alleen stroom geeft aan schepen die bij hem het havengeld betalen.

Later op de dag gaat Peter naar een Nederlands schip dat even verderop ligt en maakt de deal dat hij tegen betaling met onze  nieuwe splitter ook de stroom gebruikt waarvoor het Nederlandse schip al betaald heeft. Mooi: de airco kan nu weer aan. Het duurt niet lang of de Marinero komt eraan, kijkt naar de creative stroom oplossing en zegt dat hij het wel goed vindt wat we gedaan hebben maar vraagt vriendelijk of we dan ook € 5 willen betalen voor de stroom. Dat zouden we bij de Port Authority ook kwijt zijn geweest dus is het prima en nu hebben we toch stroom en wordt het binnen lekker koel voor ons en de katten.

Aan het eind van de dag lopen we door de stad die na de aardbeving van 1953 weer geheel is opgebouwd en we zien een verrassend groot aantal mooie winkels, lang geleden dat we dat gezien hebben.

Voor de katten is het wat minder, de kade is druk met auto's, motoren en wandelaars. Het blijkt dat er verder op aan de pier een restaurantje is. Odin vindt het maar niks en gaat nauwelijks de kant op, Freija gaat een tijdje aan een touwtje met Peter mee maar houdt het ook snel voor gezien. We besluiten om morgen een scooter te gaan huren en op maandag weer verder te gaan ipv hier een paar dagen te blijven liggen en een plek te zoeken die beter is voor de katten.

Om een oud gezegde te herhalen: Plannen worden met eb in het natte zand geschreven.

 
Voor anker bij Keri op Zakyntos

7 september, van Katakolon naar Keri op Zakyntos, 25 mijl

Vandaag is eigenlijk de eerste dag dat er weinig golven zijn ipv de golven van 1 meter. Veel van de schepen die al dagen bij ons in de haven liggen denken er net zo over en al vroeg hoor je de ankerkettingen ratelen van de vertrekkende schepen. Wij willen rond 10 uur vertrekken naar Zakyntos het meest zuidelijke eiland in de Ionische zee.

Frank, Louis en Bella van de Zin gaan ook vandaag weg maar voor ze gaan eerst nog een keertje het grootzeil hijsen in het eerste rif. Dit was een van de dingen die ze Peter hadden gevraagd hoe ze dat het beste konden doen en als het eenmaal staat overleggen ze nog een keertje met Peter.

Zij gaan iets voor ons weg en als ze het anker ophalen blijken ze een oude kabel te hebben opgevist Frank gaat overboord om alles vrij te maken en daarna kunnen ze echt vertrekken,. Een motorbootje naast ons heeft de zelfde kabel te pakken en ook komt die uiteindelijk wel los. Wij halen niets anders op dan een enorme kluit klei op het anker, wel een teken dat we inderdaad goed hebben vastgelegen.

De tocht voert ons rechtstrechtstreeks naar de ankerbaai bij Kelr en geheel tegen de voorspellingen in komt er toch weer en 4 Bft uit het Zuidwesten en volgt de gebruikelijke opbouw van golven. Tegen de tijd dat er echt golven komen liggen zijn we al in de ankerbaai voor Keri en zoeken we een mooie plek niet ver van de haven. 35 meter ketting in 7 meter water en als Peter gaat kijken bij het anker blijkt dit bijna helemaal in de modder verdwenen te zijn. We liggen dus als een huis zo vast.

Vandaag blijven we lekker op de boot en we gaan morgen wel eens met "voorniksniebangnie" naaar de kant. De katten vinden het ook prima en als Peter naar binnen gaat dan gaat Odin ook naar binnen en als Peter weer naar buiten gaat dan gaat Odin dus ook weer. Hij begint steeds meer op een hond te lijken.

 
Een blik in de Peloponnesos

5 en 6 september, lekker bijkomen van 3 dagen rijden

Dolce far' niente. Zalig niets doen. Hoe mooi ook, het is een intensieve beleving en het vergt rust. We draaien het tempo naar iets lager en bekijken alleen de uitstapjes van de katten. Wat hebben die het naar de zin. Daarbij komt dat onze buren ook een kat hebben en dat maakt het uitzicht voor Odinen Freija spannend. Frank en Louis van het schip Zin komen bij ons een drankje doen om 20.00 uur. Het wordt een gezellige avond (eindeljk weer eens normaal Nederlands en ook nog "randstad-taal") en dit resulteert in nog twee hele leuke "drankje-doen-avonden" op deze of gene boot. Allerlei onderwerpen aangaande varen en zeilen worden ook even doorgenomen waarbij peter zijn kijk op dingen gevraagd wordt. Ideeen en ervaringen worden gedeeld even als gemeenschappelijke gevoel over dingen en de reis. We gaan hen zowaar nog missen.

Er is niet veel meer te doen en te zien en een wandeling langs de winkeltjes levert een pot honing op van een imker-familie. Of je msschien ook een honing-likeurtje wilt proeven? Sterk spul, gelijkend op Grand Marnier, hallo! De cruiseschepen komen en gaan. Net als Yoannis die vanuit zijn B&B kan zien of er nieuwkomers in de haven liggen, waarna hij zijn kaartje komt geven en groenten en fruit wil verkopen. We hebben beloofd om op donderdag nog een keer bij hem langs te komen maar pfff we vinden het wel goed zo. Ook de dame van het aardewerken schaaltje kan haar kunstwerk niet aan ons kwijt al vraagt ze hoe het met ons gaat en wanneer we vertrekken...Morgen dus.

Het is goed om te komen en goed om te gaan, waarbij we praten over de intensiteit van de reis en de vermoeidheid die het brengt tegelijk met de uitdaging, de nieuwsgierigheid en de zin. Dat betekent dat we binnenkort eens echt gaan kijken wat we nog willen zien en in welk tempo. Plannen worden geschreven in nat zand bij eb, maar bij vloed verdwijnen ze snel.

 
SY Skadi - de tempel van Apollo Epicouros

4 september, de tempel van Apollo Epicouros een mythische en mystieke plaats

Het Parthenon van de Peloponnesos

De Tempel van Apollo Epicurius in Bassae ligt in het huidige Vasses op de Peloponnesos in Griekenland. Vasses ligt op een hoogte van 1130 meter en werd vroeger Bassae genoemd, naar de ravijnen die het land doorklieven. Bassae is bereikbaar vanuit het bergdorp Andritsena achter Olympia of vanuit Tholo in de regio Ilia op het schiereiland Peloponnesos. De bergweg vanuit het oude Phigalia werd de Heilige weg genoemd en had een lengte van ruim twaalf kilometer die lopend werd afgelegd. Sporen van het oude Phigalia zijn nog steeds te zien bij het huidige Figalia (Figaleia) en het dorp Perivolia ten zuiden van Andritsena.

Werelderfgoed

De Tempel van Apollo Epicurius in Bassae ligt hoog in de bergen op de westelijke hellingen van Mount Kotilion in onbewoond gebied en is een werelderfgoed. Het is ingeschreven in 1986 als het eerste werelderfgoed van Griekenland.

Epicurius - de helper

De Tempel van Apollo Epicurius is gebouwd tussen de jaren 400 v. Chr. en 420 v. Chr. en genoemd naar de mythische god Apollo. Volgens de inwoners van Phigalia had Apollo er voor gezorgd dat de ziekte de pest hun nederzetting niet bereikte tijdens de Peloponnesische oorlog (431-404 v. Chr.). De mythische god Apollo verscheen in verschillende gedaantes en liet zich hier zien als Epicurius, de helper of de verzorger. De tempel van Bassae werd daarom opgedragen aan Apollo Epicurius. De tempel is ontworpen door de architect Iktinos (Ictinus), hij ontwierp ook onder andere het Parthenon in Athene.

Unieke Bouwstijl

De Tempel van Apollo Epicurius in Bassae is gebouwd in een vrij unieke combinatie van Dorische, Korinthische en Ionische bouwstijlen. De tempel is smaller gebouwd dan de meeste tempels, de tempel bestaat uit 6 bij 15 zuilen en is gebouwd op een speciaal aangelegd terras. Met deze bouwstijl is de tempel uniek in de geschiedenis van de oude Griekse architectuur. De Griekse historicus Pausanias noemde het vanwege de harmonieuze bouwstijl de mooiste tempel van de Peloponnesos. De tempel van Apollo Epicurius is vermoedelijk bewust gebouwd in de richting van Delphi, dat gezien werd als het thuis van de mythische God Apollo. De oudste tempel voor Apollo in Griekenland werd waarschijnlijk ook al op deze plaats gebouwd in de 7de eeuw v. Chr.

De tent over de tempel

Sinds 1987 staat de tempel stevig ingepakt in een tent van zeildoek als bescherming tegen de zure regen. Volgens de Griekse archeologische dienst zou de restauratie van de tempel in 2020 klaar moeten zijn en is de tempel weer zonder het beschermende zeildoek te bezichtigen.

Hieronder een stuk onvertaalde tekst van een van de archeologen die aan de tempel werken:

,,The temple of Apollo Epikourios, one of the most important and most imposing temples of antiquity, stands in the bare and rocky landscape of Bassae. It is unique in the history of ancient Greek architecture because it combines a variety of novel ideas both in its external appearance and in its internal arrangements. Indeed, Pausanias considered it to be among the finest temples of the Peloponnese in terms of sheer beauty and harmony, second only to that of Tegea (8, 41, 8). The building is dated to 420-400 BC and is believed to be the work of Iktinos, who succeeded in combining masterfully several Archaic features imposed by the conservative tradition of the Arcadians with the characteristics of the new Classical style. The surviving temple is not the first one to have been constructed on the site. The earliest temple of Apollo erected in the late seventh century BC, possibly at the same location, was rebuilt at least twice in approximately 600 and 500 BC. Many architectural features from these two phases survive, including a large terracotta acroterion with ornate painted decoration, roof-tiles and antefixes.

The Classical temple was raised on bedrock, on a specially built terrace. Like several other temples in Arcadia, it is orientated east-west instead of the usual north-south, possibly because of local tradition. The building is of local grey limestone, with parts of the roof, the capitals of the cella and the sculptural decoration being of marble. This is the only known temple of antiquity to combine three architectural orders. It is Doric, peripteral, distyle in antis, with pronaos, cella, adyton and opisthodomos. The temple has six columns on the short sides and fifteen on the long sides, instead of the period's usual ratio of 6:13, which gave it the characteristic elongated shape of Archaic temples. Inside the cella, on either side was a series of five Ionic half-columns engaged in buttresses, which projected from the sidewalls dividing the space into niches. The last pair of half-columns divided the cella diagonally, not at right angles like the others. Between them stood a single column. Its capital, recorded in the drawings of the first modern travellers, is the earliest known example of a Corinthian capital in the history of Greek architecture (fragments of the capital are now in the National Archaeological Museum). According to one theory this column was in fact an aniconic representation of the deity in accordance with the earliest Arcadian traditions, while another theory suggests that the fifth pair of half-columns, which stood on either side of this one, was also Corinthian. The cult statue of Apollo was inside the adyton, which was located behind the Corinthian column. A door on the east wall led to the pteron, on the outside. The two-sloped roof had marble tiles of Corinthian type.

A Doric frieze of undecorated metopes and triglyphs ran along the outer fa?ades. Only the inner metopes of the short sides were decorated: those on the pronaos had depictions of Apollo's return to Olympus and those on the opisthodomos contained the rapture of the daughters of the Messenian king Leukippos by the Dioskouroi. The pediments may have been undecorated. The temple's main decorative feature was the marble Ionic frieze supported by the Ionic half-columns of the cella. This frieze was thirty-one metres long and consisted of twenty-three marble slabs, of which twelve depicted battles between Greeks and Amazons and the remaining eleven showed battles between Lapiths and Centaurs. The frieze was unearthed by foreign antiquaries in 1812 and sold to the British Museum in 1815. It may have been the work of Paionios, who also executed the celebrated statue of Nike at Olympia.

The temple remained in use into the Hellenistic and Roman periods, its roof being repaired several times. After the building was abandoned, the decaying roof caved in causing extensive damage, further aggravated by human intervention with the removal of the metal clasps used in its construction. The temple, identified in 1765 by French architect J. Bocher, was first explored by a group of antiquaries in 1812. In 1902-6, the Greek Archaeological Society excavated and restored parts of the temple. In 1975 the newly founded Committee for the Conservation of the Temple of Apollo Epikourios launched a program for the monument's conservation and restoration. The Committee was reformed in 1982 and the Ministry of Culture has been overseeing the difficult task of restoring the monument ever since. A shelter, which will be removed at the end of the works, was erected in 1987 to protect the temple against the region's extreme weather conditions.

Author
Olympia Vikatou, archaeologist".

Al met de eerste stap binnen de tent staan we vlak naast deze hoge rose-grijze tempelpilaren. Terwijl wij rond de tempel lopen en hem bewonderen gaat het restauratiewerk gewoon door. De steigers houden de tempel op zijn plaats. Eerste noodzaak namelijk om de tempel op te richten is om hem te demonteren, dan de stabiliteit te kweken door het bodemplaten te herstellen en daarna de tempel op te richten. Dat betekent dat de pilaren twee aan twee in zijn geheel weggetild worden, gerestaureerd en daarna teruggezet op de -herstelde- vloer. De noordzijde, 6 pilaren op terras, is klaar. Wanneer het zonlicht naar binnen schijnt en de pilaren verlicht voel je de spiritualiteit van alles. In de nabije omgeving liggen nog veel resten van friezen, genummerd voor de restauratie.

De tempel straalt grandeur uit, is ontzagwekkend en de gehele plek is mystiek...

Een video om een kleine indruk te krijgen van omgeving en herstelwerk: Het verhaal van de tempel van Apollo de helper

 
Kremasti klooster

3 september, tocht de heiligen

Skifada

Met een tas extra kleding, want vaak mag je een klooster niet betreden in korte broek of ontblote lichaamsdelen, gaan we op weg om enige kloosters te bezoeken. En die zijn hier zeer veel. We bezoeken eerst het nonnenklooster van Skafidia. Deze ligt nabij het gelijknamige dorp, in een verlaten streek met lange zandstranden, waar toerisme nog moet groeien. We rijden de buitenplaats op met bougainville en door grote oude bomen overschaduwde idyllische plekken. Er is een deurklopper maar ook een electronische bel met intercom en op onze vraag of we een kijkje mogen nemen wordt een hek geopend. Een rustieke binnenplaats ontvouwt zich vol met mooie planten en veel bloemen. Het kloostercomplex dateert uit de 10eeeuw en omvat een fort met 4 cilindervormige bastions. De non die voor ons de deur opende leidt ons binnen in de oude kapel waar o.a. Byzantijnse fresco's te bewonderen zijn. Na een wandeling door ontvangstpleintjes en langs de kamerdeuren van de nog 4 resterende nonnen gaan we op weg naar ons volgende klooster.

Frangopidima

We raken in "the middle of nowhere" op een heel smalle weg naast ravijnen en later langs druivenvelden. In een gehucht lopen we vast wanneer we zien dat de asfaltweg ophoudt. twee mannen die aan een kar met kratten druiven staan te praten komen kijken wat we willen en wijzen ons de weg: gewoon rechtdoor, na de onverharde weg komt weer een asfaltweg. We krijgen een grote tros druiven mee. Het klooster ligt aan een kleine ringweg door het woud. We zien 4 nonnen keuvelen op de binnenplaats die beneden nze parkeerplek ligt. We bellen aan bij het hek en we worden verwelkomd door een van de nonnen. Er leven hier nog 7 nonnen. Ze laat ons de vrij nieuwerwetse kerk zien en hoopt duidelijk op een offergave. Veel meer wordt er niet getoond. We hebben zoiets van: beetje commercieel ingesteld en niet erg bereid ons iets te laten zien. We bedanken haar hartelijk uitgedrukt in 2 euro. We krijgen nog wel een Grieks boekje over het klooster mee.

Tegen de bosrijke heuvels van Elia tussen de steden Pyrgos en Amalia ligt het nonnenklooster van Sint Nicolaas, 350 meter boven zeeniveau aan een met bossen dichtgegroeid ravijn. Naar het westen zie je de Golf van Kilini en in de verte het eiland Zakinthos. De bijnaam Frangopidima komt van Frango=frankisch en pidima=sprong en wijst ons in de richting van de Frankische overheersing. In die tijd werd de kust door piraten uit Syracusa (Sicilie) belaagd.

Het verhaal gaat dat 3 piraten een Frankische prins opjoegen in de bossen, elk vanuit een andere richting,  om hem uiteindelijk te omsluiten. Geen uitweg meer hebbende stuurde de prins zijn paard over het ravijn. Ondertussen bad hij de heilige Nicolaas om redding, en beloofde al het land dat zichtbaar was tot in de verte te wijden aan hem. De prins viel in het ravijn en het paard liet een voetafdruk achter op een steen. Op deze steen is het klooster gebouwd.

Kremasti

Ons derde klooster is Kremasti en echt...het toppunt van voorgekookte voorlichting in een pakketje. Prachtig gelegen tegen een klif, mooi wit opgeknapt met veel buiten gelegen loopgangen naar een hoger gelegen complex. Een steil straatje leidt naar de kiosk, omgeven door een slinger van vlaggetjes als waren wij in Nepal aangekomen.  We vragen om door te mogen lopen. Jazeker. We worden ontvangen in de kerk waar een in de Engelse taal bedreven jonge (Ottomaans bruin ogige-) non een verhaal afraffelt over het ontstaan van het klooster. Een hapklare brok om te consumeren. We ondernemen de voor ons lichte pelgrimsklim naar de grotkerk en hier krijgt Peter van een echte non een flodderbroek aan om zijn mooie benen te bedekken. Blijkbaar is het rokje van Annelies acceptabel en haar benen ook. We lopen als oncharmant stel de kerk in die mooie 18e eeuwse schilderkunst heeft en iconen. Het duitje in het schaaltje wordt zeer gewaardeerd en Peter mag een kaarsje opsteken. Dit gaat zonder enig gebed gepaard. Annelies doet wel een wens maar die is te materialistisch en vanwege de twijfels over de legenda zal die wel niet uitkomen; toch wachten we de trekking van de loterij af.

Het Kremasti-klooster is een Grieks-orthodox klooster in de buurt van het archeologische gebied van Olympia.  Het klooster van de Maagd Maria werd gesticht begin 1700 gesticht en kreeg de naam Kremasti (opgehangen) omdat plaatselijke herders lichtstralen zagen bij een grot op de berg en daarheen geklommen de beeltenis van de heilige maagd Maria zagen zweven. Ze namen het mee naar beneden maar ded volgende dag was het weer verdwenen en zweefde het weer op de zelfde plek. Dat gebeurde daarna nog een keertje. Het klooster werd gebouwd in de grot. Tegenwoordig is het klooster nog volledig operationeel, waarbinnen 10 nonnen wonen en bidden. De heilige maagd Maria zou veel wonderen verrichten en wie ook heilig gelooft in haar mag een wens doen en die komt altijd uit.

Het uitzicht vanuit Kremasti is prachtig op de omliggende bergen, het Folio-bos en de Erymanthos-rivier, samen met de landbouwgebieden van de provincie Ilia. We doen een rondje bos en bergen en vruchtbare kuststreken en keren terug naar de boot via onze eigen "heilige" plaats: de Lidl.

 

 
Hermes

2 september, uiteraard: Ολυμπία

In het hart van de Griekse landstreek Elis, in een weelderig begroeide vallei, waar de rivieren Alpheüs (Nieuwgrieks Alfiós) en Kladeos (Nieuwgrieks Laléïko) bij elkaar komen, ligt het uitgestrekte opgravingsveld van Olympia (Grieks: Ολυμπία).

Het oude heiligdom van Zeus, ter ere van wie om de vier jaar de Panhelleense Spelen werden gehouden, werd gevormd door een gewijd domein, de Altis (= Heilig Woud) genaamd. In de loop der tijden werden Altis en naaste omgeving volgebouwd met een zeer groot aantal tempels, altaren, standbeelden, schathuizen (Grieks thesauroi) voor de wijgeschenken der Griekse staten en voor de spelen bestemde bouwwerken, onder andere een stadion. De enige vaste bewoners waren priesters en verder tempelpersoneel, zoals koks, hout- en metaalbewerkers en gidsen om bezoekers rond te leiden. Bezoekers van de spelen, die in de zomer plaatsvonden, bivakkeerden in de open lucht; voor officiële gasten was er een speciaal logement (het Leonidaion). De inkomsten van het heiligdom bestonden uit (soms zeer aanzienlijke) schenkingen van vereerder.

De voornaamste tempel was die van Zeus Olympios (= van de Olympus; vandaar de naam Olympia), een werk van de bouwmeester Libon van Elis. De tempel werd na de Perzische Oorlogen - als het ware als nationaal oorlogsmonument - gesticht en in 456 v.Chr. voltooid. Binnenin bevond zich het door Phidias vervaardigde, 12 m hoge goud-en-ivoren beeld van de tronende Zeus, een van de Zeven wereldwonderen van de antieke wereld. Het werd in 426 na Chr. naar Constantinopel overgebracht, waar het 50 jaar later bij een paleisbrand verloren ging. De gebeeldhouwde metopen (thans in het lokale museum) laten de twaalf werken van Herakles zien. Nadat in 394 na Chr. op keizerlijk bevel van Theodosius II de "heidense" Spelen waren afgeschaft, werden in 426 de tempels verwoest en aan de natuurelementen prijsgegeven. Twee aardbevingen en overstromingen in de 6e eeuw richtten nog meer verwoestingen aan. In 1875 begonnen opgravingen door Duitse archeologen.

De constructie van de tempel van Zeus

De bouw van de tempel begon rond 470 v. Chr. en werd waarschijnlijk voltooid in 457 v. Chr. De architect was Libon van Elis, die in Dorische stijl werkte. De tempel bevatte gebeeldhouwde Metopen en triglyph Friezen, bekroond met frontons gevuld met sculpturen, nu toegeschreven aan de " Olympia Master " en zijn atelier. Volgens de reiziger/historicus Pausanias was de hoogte van de tempel tot aan het fronton 20,7 m, de breedte was 29 m en de lengte 70,1 m. met een oprit aan de oostkant. De hoofdstructuur van het gebouw was van een lokale kalksteen die onaantrekkelijk en van slechte kwaliteit was, en daarom was het bedekt met een dunne laag stucwerk om het een uiterlijk van marmer te geven dat paste bij de sculpturale decoratie. Het was overdekt met Pentelic-marmer dat in de vorm van tegels was gesneden. Het marmer was dun genoeg doorgesneden om doorschijnend te zijn, zodat op een zomerdag "licht dat vergelijkbaar was met een conventionele 20-watt lamp door elk van de 1000 tegels heen scheen". Vanaf de rand van het dak hingen 102 waterspuwers in de vorm van leeuwenkoppen, waarvan er 39 nog bestaan.

Ons bezoek

We rijden er in een half uur heen en parkeren de auto ergens in het dorp. Alhoewel en een aantal auto's en bussen staan valt het ons op dat er geen wegwijzers staan, tja hoe vind je zonder GPS-je je Olympia. Blijkbaar weet iedereen welke kant je op moet lopen of iedereen volgt elkaar. Wij volgen elkaar ook maar dat is allereerst de verkeerde kant op. Gek hoe zoiets totaal niet duidelijk kan zijn, net als het vinden van openbare toiletten, je kent dat wel...

Een grintpad langs een taveerne voert door een park en in dat park ligt het museum en heuvelopwaarts de archeologische opgraving; niet echt op een berg. Het museum van Olympia mag zonder meer als één van de belangrijkste musea voor de kennis van het antieke Griekenland gelden. Ons treft direct de overzichtelijkheid die we eigenlijk gewend zijn van de musea in zuid Europa! Vitrines met zeer fijn brons, bronzen schalen op bronzen driepoot, helmen, beslag voor kisten. Hoogtepunt is het beeld van de Godin Nike. Evenals Hermes. Werkelijk prachtig en enorm zijn de bewaard gebleven gevelsculpturen van de tempel van Zeus.

We lopen door Olympia waar niet veel meer van rest maar wanneer je het museum hebt gezien kan je je verbeelding projecteren op het terrein en de resten. Hoe reusachtig en indrukwekkend mooi moet het geweest zijn. Veel opgravingen, geen restauratie behalve 1 pilaar van de tempel van Zeus, alles is vervallen en ligt als prooi voor wind en regen te vergaan. Het geheel is wel heel aangenaam om doorheen te wandelen en de informatieve borden zijn duidelijk. Het is ontzettend heet vandaag en bij bezoek aan het museum van de Olympische Spelen, moet Annelies even bijkomen op een stoeltje. Of je nu met een gids meewandelt of borden leest, veel van de informatie vergeet je maar dit niet:

Vrouwen mochten niet deelnemen aan de spelen en ook niet aanschouwen. Bij hoge uitzondering mocht de hoge priesteres wel toeschouwer zijn of de vrouw of dochter van een generaal. Er is geschreven dat een moeder wiens zoon meedeed aan de spelen, stiekum kwam kijken. Zij is gevangen genomen en van de kliffen gegooid.

De Olympische vlam wordt daadwerkelijk ontstoken op de Olympus waar de oudheid de vlam ging branden alvorens de spelen begonnen. Midden in het antieke Olympia is de brandplaats duidelijk nog te zien en aan te raken. Een bijzondere plek.

Aan het eind van ons bezoek moet onze maag gevuld en we maken een eenvoudige keuze van restaurants: de eerste op de hoek. Een warme lunch met water en frisdrank. Op de andere hoek zit een kunstwinkel en daar vinden we een mooi object ter herinnering aan onze reis in de Peloponnesos.

 
Zeilwijf, diva en kunstenares

1 September, Katakolon en het oud Grieks Technisch museum

 

Wij bezoeken in Katakolon-als voorproefje op onze persoonlijke uitstap naar Olympus, het museum van antieke Griekse techniek. Hier worden ingenieuze voorwerpen getoond zoals de wijn/waterschenker, de wandelende serveerboy met danspoppetjes (gelijkend op onze kerstcaroussels) welke voortbeweegt dmv lopend zand en gewichten. We zien modellen van galeien waarin drie rijen(nooit geweten) roeiers zaten boven elkaar. We krijgen inzicht in de constructie van een tempel met hefboomtechniek. In het algemeen staan we wederom versteld van het vernuft van de Grieken uit de klassieke oudheid , die in feite zulke moderne uitvindingen hebben gedaan

Oude Griekse technologie ontwikkeld in de 5e eeuw v.Chr., Voortdurende tot en met de Romeinse periode, en daarbuiten. Uitvindingen die worden toegeschreven aan de oude Grieken omvatten het tandwiel, schroef, rotatiemolens, bronsgiettechnieken, de waterklok, waterorgel, torsiekatapult, het gebruik van stoom om een ​​aantal experimentele machines en (met zandloper) speelgoed te bedienen, en een kaart om priemgetallen te vinden.

Nog meer uitvindingen: de geplaveide straat, met waterafvoer, de primitieve spoorweg, carthografie, aquaducten, het oude Suez-kanaal, automatische deuren.....en nog veel meer technologie.

Veel van deze uitvindingen kwamen laat in de Griekse periode voor, vaak geïnspireerd door de noodzaak om wapens en tactieken in oorlog te verbeteren. Een vreedzaam gebruik wordt echter aangetoond door hun vroege ontwikkeling van de watermolen, een apparaat dat wees op een verdere uitbuiting op grote schaal onder de Romeinen. Ze ontwikkelden landmeten en wiskunde tot een geavanceerde staat en veel van hun technische vooruitgang werd gepubliceerd door filosofen, zoals Archimedes en Heron.

Ook al is het erg toeristisch en op cruise-passagiers gericht (winkels gaan dicht als het schip vertrokken is ) het is toch wel gezellig op de boulevard met goede en nette cafetaria en restaurants. In de winkelstraat lopen we een kunstwinkeltje binnen die geleid wordt door een Amerikaanse, getrouwd met een Griek. Ze haalt een aardewerk schaaltje tevoorschijn waar mee wij welzeker affiniteit zouden hebben: een tafereel met Poseidon is erop afgebeeld. Het is gemaakt door een hedendaagse Griekse kunstenaar maar wel op de antiek Griekse wijze. We raken geinteresseerd maar iets zegt ons om te wachten met de aankoop. Dat iets heeft ook te maken met het feit dat ze de prijs 1/3 laat zakken en nog meer wanneer we cash betalen. ...Als het zo makkelijk zoveel goedkoper aangeboden wordt hoeveel is het dan werkelijk waard....?

Deze rustige dag aan een rustige wijde kade geeft de gelegenheid om ons zonnescherm voor de achterkant van de boot af te maken. Het is een lastig karwei om de ritsen erin te stikken met de eenvoudige naaimachine maar ook omdat dit de ritsen waren van de oude Skadi-tent en die werden eerst gelijmd alvorens ze gestikt werden, de lijm zit er nog op en de naald heeft moeite om zich door het dikke en plakkende materiaal te werken.....maar het zit na enig "bloed zweet en tranen" Het is het chabloon voor het zonnescherm dat we van professioneel materiaal willen vervaardigen de komende winter thuis in Vlissingen.

Trots op mezelf!

 

SKADI GOES "GREECE" Skadi heeft de Peloponnesos gerond en ligt in Crotone Calabrië. Wij zijn na 2 dagen autorijden thuis in Vlissingen aangekomen. Ons blog wordt de komende dagen bijgewerkt

 

 

Zeemeermensen

Nieuws over onze reis en onze site

Croatia news:

The advices of numerous boaters, owners and users of vessels as well as participants of the nautical sector in Croatia have been taken into account, and the tourist taxes for the year 2019 have been reduced up to 60%. The largest reduction is foreseen for flat-rate tourist taxes for the period of one year.

Skadi nieuws:

Komende maanden wordt geupdated op onze website: de alinea ankeren/havens/peloponnesos oost en zuid alsmede Ionische eilanden en vasteland

Komende maanden wordt geupdate onze Google routekaart---> SY Skadi routes 2018 en 2019 Griekenland

Plan 2020 Terug naar Kroatië. Plan 2021: Sardinië/Corsica/noordwest Italië/Monaco/Marseille/Barcelona. Zomerstop. Zuid Spanje/Canarische Eilanden tot maart 2021.Plan 2021: Canarische eilanden, Madeira, Azoren

Nieuwsbrieven: Wij schrijven momenteel de nieuwsbrief Griekenland en deze wordt dus binnenkort uitgestuurd. Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

9 februari 2019 geven wij een lezing over Griekenland op de Middellandse Zee-dag van Toerzeilers.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 56Laatste wijziging: 30-10-2018