Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
Met 4000 mensen varen? Nee!

31 augustus, van Kyparisia naar Katokolon, 28 mijl

Een lange strook zandstranden zonder enige ankermogelijkheid, de Golf van Kyparissia. We varen op de motor, 5,5 knoop. Wanneer de wind iets aantrekt en west staat proberen we te zeilen. Zeiltje eraf, zeiltje erop, zeiltje eraf. Stop er maar mee. We zijn op vaart naar Katakolon, een oninteressante haven maar geweldig uitgangspunt voor dagtochten. En dat vinden de cruisemaatschappijen ook. Vanaf hier (en Kyparissia)kan je namelijk heel makkelijk naar Antiek Olympia. We varen binnen in de haven en gaan aan de westkade liggen. Er liggen wat overzomerboten van vertrekkers. Er is water en er is electra: nieuwe palen op een rij, 1 paal per 5 aanlegplaatsen. Waarschijnlijk sinds kort. De havenmeester komt na 19.00 uur en we betalen 10,= per nacht.

Katakolon dorp is klein. Het telt 600 inwoners. Straten zijn paralel gebouwd en je hebt het in een korte wandeling ontdekt. Aan de boulevard ligt een lint van restaurants en mode-/souvenirwinkels, ambachtswinkels en galerieën, net als de straat erachter, zij het dat daar ook de trappensteegjes liggen naar de huizen erboven, waar de plaatselijke bevolking woont. Katakolon is na Piraeus de drukste cruisehaven; er komen 2 cruiseschepen per dag. Men wordt per bus, taxi of het lokale toeterende treintje naar Olympus gebracht.

Aan de kade van Katakolon is het goed toeven, er is veel ruimte voor de katten om te lopen, er staan een paar bankjes en eigenlijk is het 1 groot ongebruikt parkeerterrein. Alleen wanneer de cruiseschepen er zijn komen er bussen en taxi's staan. We huren een auto bij Budget (kantoor van Avis) voor 118,= euro voor 3 dagen. Excursieplan: Olympus, de tempel van Apollo Epicouros, het berglandschap en de Lidl.

Opmerkelijk:

  • Annelies wordt alweer wit
  • Rasechte Grieken hebben blauwe ogen - wie bruine ogen heeft is deels Ottomaans
  • souvenirs komen uit China
  • de ontmoeting met twee Duitse zeilers:,, ben je zelfs met Kerstmis niet thuis (geweest)...?!"
  • de ontmoeting met Frank en Louis en Bella de kat: ,,hebben wij een saildrive?"
  • camperreizigers die vlakbij staan en Odin van diverse kanten fotograferen: je zoú het even kunnen vragen...
 
Kyparissia

30 augustus, van Pylos naar Kiparissia, 26 mijl

We gaan weer in een soort Transit om verder naar het noorden te varen langs de westkant van de Peloponisis op weg naar de Ionische eilanden.

De beste tijd om hier te varen is vroeg (7 - 8 uur) omdat er dan nog een beetje oostelijke wind staat en er geen golven zijn opgebouwd. We vertrekken dan ook om 8 uur uit Pylos maar toch vallen hier de golven nog wat tegen. We varen weer dicht langs de rotskust en als zoveel keren hiervoor komen hierdoor de golven weer van alle kanten op de Skadi af en weten we eigenlijk niet wat de beste koers is. Verder uit de kust gaan varen is dan het motto en dat helpt wel iets. Na een mijl of 10 gaan de rotsen over in zandstranden en dat resulteert meteen in minder vervelende golven.

We komen rond 13:00 aan in Kiparisia en zien een lange kademuur waar een paar schepen langszij liggen. Dat lijkt ons ook wel een keertje een goed idee en we leggen de Skadi achter een Italiaans schip neer. De kade is stil en rustig dus lekker voor de katten om te kunnen lopen. Er is hier wel water maar geen stroom en dus zonnerscherm erop en rustig de warmte afwachten

Peter gaat de stad in want hier is een winkel van Wind en de nieuwe simkaart moet opgewaardeerd worden, iets want on-line nog niet gaat. Helaas op het moment dat hij bij de winkel is gaat de deur op slot en wordt gezegd dat ze om 18:00 weer open zijn. OK dan straks maar weer terug.

Om een uurtje of 5 gaan we weer de stad in, een hele klim want het centrum ligt op een heuvel. Het blijkt een alleraardigst stadje te zijn met veel winkels in een lange winkelstraat. Ook zijn er nog wat hotels maar daar staan er behoorlijk wat van leeg en lijken wel vervallen te zijn. We vinden een bakker die ook nog ijs verkoopt en verwennen ons met 2 bollen ijs want van bolletjes kan je hier niet spreken.

Op naar de Wind winkel die ondertussen open is gegaan en Peter legt uit dat hij geen online tegoed kan toevoegen zijn nieuwe simkaart. Of deze meneer dat kan want dan kunnen we 20 GB Summer Data toevoegen voor de maand september (zie 27 augustus: Wind). Dat kan niet volgens de meneer, je kan 1 maal Summer Data gebruiken. Nou zegt Peter je kan dat 3 maal gebruiken. Nee zegt de meneer het kan 1 maal. OK zegt Peter en geeft hem 20 Euro. Zet dit maar op mijn account. De man kijkt Peter aan en zet 20 Euro op het account en jawel in de App staan de 20 Euro erbij. Peter gaat in de App naar Bundels, zoekt 10 GB Summer data en drukt op Activeer. Congratiolatios you have added 10 GB data. Peter laat het de meneer zien en die kijkt met grote ogen naar de App. Peter doet het zelfde nog een keer en jawel nog 10 GB erbij. De meneer valt bijna van zijn kruk van verbazing maar omdat Peter hem snel een hand geeft en hem bedankt kan hij blijven zitten. Zo die hebben we wat geleerd zeggen we en tevreden lopen we de winkel uit en gaan terug naar de Skadi en de Katten.

Ondertussen is in de haven een Cornish Crabber van wel 7 meter aangekomen met een Nederlandse valg. Het zijn Matty en Ron die in april vorig jaar alles in Nijmegen hebben opgegegeven en nu op dit schip in de Med rondvaren. Wij vinden dit heel dapper maar het zou ons iets te klein zijn om op te gaan wonen.

We wilden hier eigenlijk 1 dag blijven liggen maar we hebben het hier ook wel gezien en als we naar het weer kijken zien we dat het morgen ook een goede dag is om door te gaan. Zoals Wikke van de Hoek altijd zei: Je moet varen als het kan en dus besluiten we om de volgende ochtend door te gaan naar Katakolon en dar wat langer te blijven liggen, een auto te huren en naar Olympus en de Tempel van Apollo te gaan.

De katten kunnen 's avonds lekker op de ruime stille kade lopen, voor hun ook een soort feestje.

 
SY Skadi Megaron Koning Nestor

29 augustus, een motortje en het paleis van Nestor

We huren een motor. Heerlijk om de wind te voelen, de zon op je benen en de geur van wilde planten op te snuiven.

We rijden door het beboste landschap met dorre grassen omhoog naar de heuvel Epano Engliados. Het door archeoloog Blegen in 1936 opgegraven meest karakteristieke Myceense paleis uit de oudheid wordt toegeschreven aan koning Nestor, de oudste en meest wijze der Grieken die in Troje vochten; vermeld in zowel de Ilias als de Odyssee.Tegenwoordig zijn de ruines van het toenmalige paleis overkapt en via loopbruggen kan de bezoeker de opgraving bewonderen.

Het paleis is de primaire structuur binnen een grote nederzetting uit de midden Helladische tijd. Het paleis was twee verdiepingen hoog. Het koninklijk Megaron is misschien wel het opvallendste. Een heiligdom in de vorm van een langgerekt gebouw, dat in drie ruimtes was onderverdeeld: de troonzaal, een anti-chambre en een balkon steunend op rode pilaren. De vloer was in geometrische vorm gelegd met een octopus voor de troon zelf. Kleurrijke fresco's versierden de wanden en poorten waren met geometrische figuren geverfd in leuren en zwartwit. De kamers rechts van het grote megaron waren waarschijnlijk slaapkamers, ook bevond zich daar een grote badkamer.

Het zuidwestelijke gedeelte van het paleis is al vroeg verwoest en had al snel plaats gemaakt voor andere opslagruimten o.a. van oliën, werkplaatsen, baden, lichtbronnen, ontvangstruimten en een rioleringssysteem. De nederzetting dreef op intensieve handel in olie. Deze bestond uit geparfumeerde oliën, oliën voor medicinale doeleinden en oliën voor kledingbewerking. Het paleizen complex werd in 1200 v. Chr. door felle brand vernietigd; de olie zal deze brand zeker gevoed hebben. Door de brand zijn kleitabletten in Lineair B schrift verbrand en gebakken waardoor ze goed geconserveerd zijn. De vondst van 1000 kleitabletten heeft veel informatie gegeven over het paleis en de nederzetting. Linair B is de oudste leesbare Griekse taal.

Na een bezoek aan Nestor's paleis is een kort bezoekje aan het museum van het stadje Chora een goede aanvulling. Een klein archeologisch museum met veel voorwerpen uit het paleis. Hier staat 1 exemplaar van de meters hoge kruiken waar de olie in bewaard werd. Ook liggen er een paar Lineair B klei tabletten uit het paleis. En er is een kleine collectie gouden sieraden die een idee geven van de grandeur en rijkdom van het koninkrijk van Nestor.

We nemen een lunch in een taveerne langs de weg en rijden daarna naar de kust en naar de haven terug; het is te heet om nog ergens stil te staan, laat staan een kaap te beklimmen. Sfeerloze dorpjes met een in zee aflopende rotskust, de blauwe idyllische ankerbaai ten noorden van Pylos propvol toeristen. De omgeving toont een scala aan Natuur-winkels voor de liefhebber (olie voor de huid/voor de sla) in de moerasrijke omgeving met daarachter weer heel veel olijfboomgaarden. We beseffen dat we al ontzettend veel olijfbomen hebbben gezien de afgelopen 3 jaar; zowat half zuid Europa bedekt is met olijfbomen, ook in de oudheid al. Om je een idee te geven: neem Nederland, maak ons landje leeg en stop het vol olijfbomen en dat 10x....

 
Neokastro binnenplaats

28 augustus, Pylos Neocastro

Het moderne Pylos, dat in de volksmond Navarino (een Venetiaanse verbastering van Ton Avarino-kasteel van de Avaren) wordt genoemd ligt in de zuidhoek van de baai van Navarino. Een natuurlijke haven die aan de westzijde wordt afgeschermd door het eiland Sfaktería. Dit eiland speelde een cruciale rol in de Peloponnessiche oorlog toen de Atheners een aantal Spartiaten zodanig insloten dat zij zich na lang beraad overgaven. Een jaar na hun nederlaag bij Nafpaktos (de zeeslag van Lepanto in 1571) kozen de Turken deze onbewoonde plek als nieuwe oorlogshaven. In de volksmond werd het kasteel al snel Neokastro genoemd om het te onderscheiden van het kasteel aan de noordzijde van het schiereiland Koryphasion gelegen, het Frankische kasteel Paleokastro.

Een historisch hoogtepunt was de zeeslag tussen een Brits-Frans-Russisch eskader en de Turks-Egyptische vloot die hier op 20 oktober 1827 losbrandde en catastrofaal afliep voor de Ottomanen met de Griekse onafhankelijksstaat tot gevolg. Na de evacuatie van Ibrahim Pasja in 1828 bouwden de Fransen hier een nieuw stadje (zie ook Methoni en Koroni). 

Het Neokastro, de onderwaterarcheologie en het museum

Het kasteel biedt prachtig uitzicht op de baai. Binnen de muren van het fraai gerestaureerde grote fort zijn in enkele nissen archeologische vondsten gezet met overzichtelijke informatieborden. In een van de nissen is een opvallende expositie over de onderwater archeologie. Het onderzoekscentrum Mediterrane onderwaterarcheologie bevindt zich namelijk alhier. Indrukwekkende vondsten zijn o.a. pilaren met marmer die overzee vervoerd werden, 45.000 amforen voor wijn en olie gevonden in een wrak, en een sarcofaag. Uit alle vondsten blijkt dat in de 2e eeuw na Chr. in de Middellandse Zee de economie hoogtij vierde.

  • in zee gelegen antieke steden zijn niet door de stijgende waterspiegel onder water geraakt, maar door het schuiven van tectonische platen waardoor grote delen land zijn gaan zakken.

Op het terrein vinden we bastions en een moskee omgebouwd tot een kerk met voormalige kerkers, gebruikt als gevangenis om de oorlogszuchtige Manioten (inwoners van de regio Mani) in op te sluiten tot de jaren 1900. Tegenwoordig is hier het indrukwekkende Archeologisch Museum van Pylos gevestigd. Een korte intro

Het museum intrigeert ons direct bij binnenkomst: door de glazen deuren heen sta je op een rood marmeren vloer met tegenover de ingang een langgerekte horizontale panoramafoto van de gehele baai van Navarino en omstreken. In zeer fraaie en overzichtelijk opgestelde glazen kasten zijn voorwerpen uitgestald vanaf de Neolitische periode tot en met de Romeinse tijd. We staan stil bij zeer fijne gouden sieraden van 3500 jaar geleden, edelstenen en vormen voor gravures in edelstenen, zeer fijne spijkertjes en pijlpunten van brons en bronzen ringen, en een pincetje. Bijzonder opvallend zijn de vondsten in graven uit de 3e eeuw v. Chr. zoals de gouden gevlochten haarband voor de overledene of een hoofdtooi gemaakt van ivoor van everzwijnslagtanden. Ronduit fascinerend is de holografische uitbeelding, in een glaspiramide en magisch belicht, van de betekenis van een het Lineair B schrift gevonden tablet en waarvan de betekenis wordt uitgelegd: de naam van de overledene en zijn beroep. We bewonderen het groenblauwe mozaiek-glazen schaaltje dat doorgegeven werd in de familie (traditie) tot de laatste in de familie het meekreeg in diens graf...

Pausanius, de cruciale link tussen klassieke literatuur en moderne archeologie

"Pausanius verbindt al onze puzzelstukjes": in zowat iedere archeologische site die we bezoeken treffen we de naam van de reiziger/historicus Pausanius aan(ca. 115 Lydië - 180), fameus om zijn werk "Beschrijving van Griekenland" (Ἑλλάδος περιήγησις), met allerlei gegevens, gerangschikt volgens landstreek, die het Oude Griekenland beschrijft door middel van eerstehands observaties. Hij vormt een cruciale link tussen de klassieke literatuur en de moderne archeologie. De methode die hij daarbij volgt is deze: telkens schetst hij van ieder beschreven gebied de geschiedenis, de topografie, anekdoten over zeden, gebruiken en mythologie. Zijn grootste belangstelling gaat echter uit naar religieuze centra, zoals Olympia, dat bekendstond om zijn Zeustempel. Opgravingen uit later tijden hebben bewezen dat de informatie die Pausanias verstrekt betrouwbaar is. 

Na onze onderdompeling in onderwater en bovenwater archeologie kopen we een "Flintstone-like" biefstuk, de eerste in maaaanden! De slager neemt de tijd om het vlees te snijden en ons te vertellen dat zijn buurman in Nederland woont. We nemen een verfrissing in een oud grand-café, een honk voor Griekse zeer oude mensen uit deze buurt en op de boot sturen we Spagnolen weg die willen stapelen tegen ons schip bij een behoorlijk straffe wind en bewegelijke zee. Peter stuurt ze naar de afgedankte marina waar stapelen ook kan en waar je beschut ligt bij de noordenwind van vanmiddag. Zo wordt vandaag een dagje vol verschillende indrukken maar dat maakt onze reis immers zo bijzonder!

 
De Q Telecom App

27 augustus, wind

Er zijn 2 soorten wind: Wind die je nodig hebt om te kunnen zeilen en daar zijn boeken over vol te schrijven en Wind die je nodig hebt om te kunnen Internetten. We hebben wel eens gehoord in een Marina waar het internet heel slecht is dat dat komt doordat er teveel (zeil) wind is maar volgens ons is er geen relatie tussen die 2 soorten wind. Dit verhaaltje gaat over de tweede soort: Wind om te internetten.

Tijdens onze reis van nu bijna 4 jaar zijn we meesters geworden in het uitzoeken van veel dingen die we nodig hebben op onze reis waaronder: hoe krijg je goed internet zonder dat je je helemaal blauw met betalen. In Frankrijk hebben gebruik gemaakt van Orange, Spanje ook Orange, Portugal was NOS de beste, in Italië bleek Wind de beste, in Kroatië BonBon, in Montenegro hun eigen T-Mobile en nu in Griekenland maken we gebruik van Q Telecom.

In Grieken and zijn we uiteindelijk overgegaan op de telecom-aabieder Q Telecom die een dochter is van Wind als prijsvechter en gebruik maakt van het kwalitatief goede Wind netwerk. Bij het gebruik van Q Telecom hoort een uitstekende App waarbij je alles kan regelen m.b.t. Top-up van je account en het activeren van Bundels. Wij maken nu gebruik van een 3-tal bundels van Q-Telecom

  1. Summer Data.Wind heeft voor de zomer een aanbieding van € 10 voor 10 GB data en deze data is 30 dagen geldig. Je mag deze aanbieding per Sim kaart "slechts" 3 maal per kalender maand gebruiken en wij hebben in juli en augustus 30 GB gebruikt voor €30. We hebben u een tweede simkaart gekocht en op 30 augustus (bijna de laatste dag waarop de aanbieding geldt) hebben we opnieuw op de nieuwe simkaart 30 GB gezet en dat is geldig tot eind september. We hebben dus waarschijnlijk wel genoeg internet voor september in combinatie met de 2 andere bundels .
  2. Data SQ. Dit is een bundel die alleen voor het weekend geldt en je krijgt 3GB voo € 2. Dit een permanent geldende bundel en kan het hele jaar gebruikt worden.
  3. Data Nights. Een bundel van 10GB voor € 5, de meest gunstige dus. Deze gebruiken we vooral als we op de Mac updates meten downloaden. De Iphones updates doen we wel bij de koffoe in restaurants.

Samengevat:

  • overdag gebruiken we Summer data (1 GB voor € 1),
  • om 22:00 gaat het automatisch over in Data Nights (1 GB voor € 0,50) ,
  • om 8 's ochtends door de weeks weer terug naar Summer Data en in het weekend naar Data SQ (1 GB voor € 0,66).

Middels de App van Q Telecom kunnen we geld storten op ons account door paypal en in de app kan je dan de betreffende bundel activeren. Het grote bijkomende voordeel is dat het gebruik maakt van het Wind netwerk en we vrijwel overal goede 4G dekking hebben.

 

26 augustus, een Queeste naar een ligplaats

Als we 's ochtends wakker worden blijken we redelijk rustig in de swell te liggen terwijl de Riverdancer als een soort wasmachientje ligt te rollen. Toch maar goed dat we gisterenavond Voorniksnebangnie weer te water hebben gelaten en het achteranker hebben uitgegooid.

We kijken elkaar aan en bijna gelijktijdig zeggen we: dat wordt hier niks de komende dagen met de verwachte NW wind in de middag en vroege avond. Om dagenlang in een rollercoaster te liggen hebben wij -maar zeker de katten- geen zin in. We besluiten om op zoek te gaan naar een andere plek en halen het anker op. Langzaam varen we naar de stadshaven om daar eens te kijken maar als we in de buurt komen zien we eigenlijk dat de kade vol ligt met 1 grote motorboot en 4 zeilschepen. We varen toch even de stadshaven in maar de daar liggende schepen maken geen aanstalten om te gaan vertrekken. Er staat een Olieboer op de kant en die wijst naar een plek aan het eind van de kade waar we kunnen liggen. Hij wil waarschijnlijk alleen maar diesel verkopen maar wij vinden het niets.

We keren om en varen naar de Marina en gaan langzaam naar binnen. Het eerste wat opvalt is dat het een grote troep is, oude vissersschepen die verroest zijn en alleen nog maar hoeven te zinken, op lege kadeplekken liggen schepen 3 dik gestapeld, er liggen zeilschepen die zo te zien nooit meer weggaan. Aan de drijfpontons is het niet veel beter, een paar zeilschepen maar veel kleine vissersbootjes die ook hun beste tijd hebben gehad. Dit wordt dus ook niks, dan maar weer ankeren net voorbij de Marina in 6 meter water met wier en "mud patches".We gooien het anker uit met 30 meter ketting en als Peter gaat kijken ziet hij het anker onder de grond en dus liggen we muurvast.

Na een paar uur begint de wind weer aan te trekken en Peter gooit nog 10 meter ketting uit, je kan maar nooit weten met -en dat blijft hangen- de ervaring van Pag nog in gedachten. Als hij naar de haven kijkt ziet hij i.p.v. schepen aan de kade de autobanden die tegen de kade aan hangen. Er zijn dus toch schepen weggegaan en we besluiten nog een keertje te gaan kijken. Anker weer ophalen en naar de kade en zowaar is er een mooie plek voor het motorschip en we leggen de Skadi aan bakboordzijde aan met de neus in de swell. Het beweegt nog wel iets maar we liggen hier voor de komende dagen wel goed. Er is hier zowaar ook nog stroom maar daarvoor moet een een splitter gemaakt worden zodat er 2 schepen van de enige beschikbare elektra aansluiting gebruik kunnen maken, maar ja... het is zondag en dus morgen maar op zoek naar de stekkers.

Ondetussen komt de havenmeester Christoph om het havengeld op te halen. In overleg met hem besluiten we € 35 voor 4 dagen te betalen, een wereldprijs. We liggen hier redelijk goed beschermd voor de komende dag, we krijgen stroom zodat de airco weer aan kan, de katten kunnen weer lopen en we gaan een motor huren om naar het paleis van Nestor te gaan, wat wil je nou nog meer.

 
SY Skadi - Bourtzi toren Methoni fort

25 augustus, van Methoni naar Pylos, 6 mijl

Het fort van Methoni is de moeite van het bezoeken waard, grotendeels om te zien hoe omvangrijk het eigenlijk was en kunstig gebouwd boven rotsen en tegen de zee. Wanneer je de stenen brug overloopt en de vesting binnen komt merk je dat het een leeg huis is. De Fransen hebben namelijk veel bouwmateriaal gebruikt om het stadje erbuiten op te trekken. Naast verschillende bolwerken, resteren er enkel nog een kathedraal, een hamam, en cisternes. Het beste gerestaureerd is de door Italianen in 1492 gebouwde zuidpoort. Het forteilandje Bourtzi is een plaatje en al ontelbare keren gefotografeerd (met of zonder geliefde). We besluiten ons bezoek en wandeling met een verfrissing op het terras van het hotel met uitzicht op de baai en veel vlinders op de bloemen.

We hebben de zee gezien vanaf het fort en het ziet er eigenlijk niet zo slecht uit. We maken een afweging: hier blijven met de westenwind en vast en zeker meer swell - hekanker uitgooien gaat niet want er liggen teveel boten in de buurt- of toch naar Pylos vertrekken maar de eerste mijlen zullen niet zo prettig zijn, tegen de golven in. Maar....eenmaal goed om de punt heen zou het mee moeten vallen. Toch weer een misser van deze toch al wat ervaren Med-vaarders:

De katten, die zich zo heerlijk in ankermodus in hun mandje hebben genesteld, schrikken zich een ongeluk als we de boot binnenvallen en van het niets overgaan in de hectiek van de  vaarvoorbereiding: alles in kastjes, alles op slot, Plotter aan etc. Bij het starten van de motor gaat Freija altijd meteen de fietsmand in, Odin volgt wanneer hij teveel wiebelt op de bank. Soms opent hij 1 oog en denkt: oh we varen weer en sluit het oog. Wat een verschil met de ooit spugende zenuwachtige kater die hij was in het begin.

Het blijkt een slechte zee te zijn. Annelies stuurt de boot uit de baai maar kan het stuur amper houden zo slaan de golven links en rechts om de boot. What the hell! Peter zegt: volhouden, we zijn zo de punt om. Maar dat volhouden is niet vol te houden, we blijven schommelen. Peter gaat sturen. Annelies kruipt in een hoek van de kuip, houdt zich krampachtig vast en vindt het doodeng. De boot maakte beste schuivers en helemaal wanneer er een grote motorboot langs komt en de Skadi door diens boeg- en hekgolven grote onverwachte slingers maakt bovenop de al bestaande schots en scheve zee. Het is gelukkig maar 6 mijl naar Pylos.

Wanneer we de grote baai van Pylos invaren word de golfslag al ras een stuk minder. Van Harm Spanhaak (buurman in de haven van Vlissingen destijds) die hier zijn boot in de marina van Pylos heeft gelegd, het advies gekregen om noordwest in de baai te ankeren. Daar aangekomen blijkt dat ankeren lastig is: er is slechts een kleine strook met een waterdiepte tot 10 meter en daarna wordt het snel tot 20 meter diep....en de wind zal noordwest aantrekken;hoeveel ketting moet je dan uitgooien? We voelen ons er niet gerust bij. We zien en voelen ook overal swell en we lezen in de Pilot dat er door de kleine zee-engte in de noordelijke ankerplaats eveneens swell kan komen wanneer er noordwestenwind is: de zee wordt er dan doorheen geperst. We hebben geen zin in een geagiteerd water in de nacht. We varen zuid oostelijker tot bij het dorpje Gialova en daar ankeren we in een grote plek van 5 meter waterdiepte in modder. We zien daar ook de Riverdancer liggen uit de Limeni baai bij Oitylo. We leggen tevens het hekanker uit en dat zorgt voor veel stabiliteit. We liggen redelijk rustig terwijl de Riverdancer danst en schommelt de hele nacht.

 

 
SY Skadi Methoni

23 - 24 augustus, van Kalamata via Koroni naar Methoni, 13+18 mijl

De fietsen liggen in de huurauto. We leveren de auto in om 11.00 uur op het vliegveld en racen electrisch terug naar de haven. Het is inpakken-wegwezen, heel gesmeerd. Deze keer mag Annelies de boot wegvaren rekening houdend met een windje van links. Bij ons heet dat gewoon links en niet bakboord. Met een zuidenwind 2 Bft. gaan we op de motor rustig aan met 2,5 knopen. Om 13.40 uur gaan we "hard" op zeil: 3,5 knoop zelfs met alleen Genua. Andere schepen liggen in de haven voor anker, wij liggen best afgelegen. Wind valt weg. Toch even leuk dat zeilen, al is het zo zachtjes en slechts 5 mijl. We besluiten om aan de zuidkant van de landpunt te ankeren, in 7 meter waterdiepte. Wier, rots en zand. Een hoop ruimte om ons heen. Meeste boten liggen voor anker in de haven, waarschijnlijk vanwege de wind, maar die gaat liggen en dan wordt hij zwak noordwest. Het is een doorreis naar Methoni, om de zuidpunt van de provincie Messinia heen. De behoefte om aan wal te gaan is er niet. We zwemmen wat en doen een beetje computerwerk en genieten van stilte en de zonsondergang en de katten.

Koroni

Het is een pittoresk stadje dat op een smal schiereiland ligt. Bij aankomst in Koroni zie je als eerste, aan het einde van het schiereiland, het kolossale kasteel van Koroni. Dit kasteel werd in de 13e eeuw door de Venetianen gebouwd. Koroni was in de middeleeuwen een belangrijk handelscentrum en kende toen een enorme welvaart. Het was, samen met Methoni een van de "Levantijnse ogen" van de Venetiaanse republiek. Zij breidden de kleinere Byzantijnse fortificaties aan de landpunten uit tot een symbool van hun macht: de leeuw van San Marco. Dit "oog" moest echter de sleutels in 1500 overhandigen aan de Turken. Na diverse pogingen van de Griekse revolutionairen om o.a. Koroni weer in handen te krijgen, gaf het Ottomaanse garnizoen zich in 1828 over aan de Franse expeditionaire macht.Veel Franse invloeden zijn terug te vinden in de bouw van de pittoreske stadjes met hun gietijzeren balkons en schilderachtige  straatjes.

Door naar Methoni

De volgende dag motoren we verder naar Methoni aan de zuidwestpunt van de Peloponnesos gelegen. Een eenvoudige tocht, niet bezeild, maar liever zo dan vechten in wind en golven. De kaap van Messinië is niet steil, het landschap is lieflijker en heuvelachtig en bebost met verspreidde villa's. We hebben een vriendelijke zee uitgekozen en genieten van het desolate landschap met zicht op een paar kloven, waar vanaf een zigzag-zandweg naar de kust voert om te eindigen in een net zo desolaat strandje. Hooguit enkele huurders/eigenaren van villa's op de top van de heuvel maken daar gebruik van. We zijn vroeg weg gegaan omdat de wind snel uit west zal aantrekken en dan heb je hem tegen. We komen in de ankerbaai van Methoni aan met die westenwind en er staan wat golfjes en deining. We ankeren in 4 meter waterdiepte in helder blauw water, het anker zit muurvast in het zand/klei. Het is een mooie baai met mooi zandstrandje aan een lieflijk stadje met exotische planten en veel bloemen, dat zowaar een betrekkelijk druk Grieks toerisme kent, zoals de meeste kusten van de Peloponnesos. Ook Italianen en Duitsers hebben hier hun droomkust gevonden. Overdag is het water beweeglijk vanwege kleine excursiebootjes en het af en aan varen van ieders Dinghy. In de nacht valt de wind weg en de swell verdwijnt ook zowel als het bootjesverkeer.

We doen een uitstapje naar de kant en werpen een blik op de zee. We zien schepen tegen hele vervelende golven in uit Methoni vertrekken, het is geen pretje op deze hoek, al is het niet de beruchte kaap van Lakonia. We zijn blij dat we hier ankeren en er niet voor gekozen hebben om nog erder te gaan. Om ons volledig te laten onderdompelen door authentiek Methoni, is een terras onontbeerlijk en we gaan voor een glas Freddo; we kiezen taveerne Rex uit en worden weggestuurd: voor een drankje moet je bij de beachbar zijn of de buren, wij "doen" alleen eten. Tabé Rex, tot nooit! De buren die ons ook de supermarkt hebben gewezen in gebrekkig Engels (tip:toch handig om Grieks te leren) schenken met een lieve lach de koffie. We hebben vanaf het terras en promenade een mooie blik op de ansichtkaart die Methonihaven heet. Het avond-uitzicht hebben we vanaf Skadi, rustiek en knus met de katten.

 
SY Skadi - het Stadium van Messene

22 augustus, bezoek aan Antiek Messene, een onderschat ruïneterrein

We rijden de bergen van noord Messinia in. Wat minder ruig en desolaat dan de bergen van Lakonia. We stijgen al snel naar 420 meter en de weg slingert door loofbossen en druiventeelt naar de vallei gelegen aan de voet van de berg Ithomi. Ithomi heeft een hoogte van 800 meter en vormde een natuurlijke bescherming voor Messene. De Ithomi berg is de hoogste en noordelijke berg van een tweelingberg, de lagere berg is Mount Eva met een hoogte van 700 meter. Aan de voet van deze berg ligt de antieke stad Messene.

De stad Messene (Μεσσήνη) is gebouwd onder aanvoering van de Thebaanse veldheer Epameinondas, om als één van de zwaar versterkte steden te dienen die tezamen de Spartanen in bedwang moesten houden, na eeuwen van lijden en onderdrukking van de Messeniërs. Volgens de geschiedschrijver Diodoros Siculus waren de 9 km. lange stadsmuren in 85 dagen voltooid. In 214 v. Chr.werd Messene belegerd door de Macedonische vrijbuiter-generaal Demetrios van Pharos, die daar ook sneuvelde. In 202 v. Chr. deden de Spartanen een vergeefse poging de stad in te nemen. Toen de Messeniërs besloten uit de Achaeïsche Bond te stappen, viel het bondgenootschappelijke leger onder (de op Aegina geboren) Philopoimen de stad aan, bij welke gelegenheid Philopoimen gevangen werd genomen en in de gevangenis kwam te sterven*). De stad had nog in de Romeinse keizertijd enig belang, en resten van een vroeg-christelijke basilica getuigen van het voortleven van de stad. Waar kerkelijke archieven uit de 10e eeuw Messene nog vermelden, wordt het in de 15e eeuw niet langer vermeld.

Het huidige dorpje Mavromati “Het Zwarte Oog”, zo genoemd naar de plaatselijke bron, "de Klepsydra van Pausanias", die de grote Arsinoe fontein in de stad voedde beslaat deels de resten van de antieke stad. Het dorp maakt nog steeds gebruik van de fontein voor zijn watervooriening. Centrum van de antieke stad was het belangrijke Asklepios-heiligdom gelegen aan de Agora, terwijl ook het Odeion en het gymnasion en vooral het Stadium met het worstelplein nog steeds een goede indruk geven van de antieke schoonheid van de stad.

Messene is een onderschat en intrigeren ruineterrein waar nog steeds opgravingen worden gedaan en restauraties plaatsvinden. We zijn enorm onder de indruk van het zicht op Messene al vanaf de weg en vanaf de ingang van het terrein. Het is groot, grotesk, imponerend, het straalt overdaad uit (de Stadium met honderden pilaren)luxe: alles groter, van alles meer, alles indrukwekkender gebouwd. Ook getuigt daarvan het mausoleum van (invloed-)rijke Messiniers. Het stadium is naderhand door de Romeinen deels veranderd in een arena waar gladiatoren tegen elkaar en tegen dieren moesten vechten.

Na o.a. terrein 1 met de stadsmuren, Agora, Odion, fonteinen en het Asklepion(het politieke en religieuse centrum) doorgewandeld te hebben met steeds meer ontzag en verbazing, ontvouwt zich het Stadium met gymnasiumcomplex, grafmonumeneten, Artemistempeltje voor ons met aan het eind het mausoleum van de familie Saithidas. Het Stadium is het grootste en best bewaarde sportcomplex van Griekenland.

Niet zeer opvallend maar toch heel belangrijk is dan de onderaardse ruimte van 1.20 x 1.20 m. deze stond in de oudheid bekend als de “Schatkamer”. Het was een hermetisch afgesloten ruimte, met een extreem zwaar plafond. De toegang werd afgesloten met een 1.5 ton zware sluitsteen. *) In deze ruimte werd de befaamde generaal van de Achaïsche Bond, Philopoimen gevangen gezet. Voordat hij kon worden bevrijd door aanhangers van de Volkspartij, werd hij vergiftigd door de Messeense generaal Deinokrates, die een fanatiek anti-achaïsche partij leidde. Na het failliet van zijn partij, werden Deinokrates en zijn aanhangers gevankelijk meegevoerd naar Sikyon, en daar bij de plechtige begrafenis van Philopoimen gestenigd.

Met dank aan Pausanius' footsteps/Greeceathensaegeaninfo.com/Wikipedia

 

21 augustus, autotocht door de ravijnen en bezoek aan antiek Messini

We halen de huurauto op, rijden even langs de Lidl en gaan eerst op de boot een stuk zelf gemaakte taart eten en een picknick-broodje smeren, voordat we de autotocht gaan maken. Deze is naar een van de ravijnen van de hellingen van Taygetos. Bewandelbaar, maar wij zullen ons aan de autoroute houden met hier en daar een adembenemd uitzicht. Voor wie-um wil doen: om te beginnen met Kalamata-Kampos-Vorio. Vanaf Kalamata gaat de weg flink zagzaggend omhoog tegen de hellingen van de berg Taygetos. We nemen de afslag links, de bergweg naar Kentro-Anatoliko. We hebben een geweldig uitzicht op de kust, op Kardamili, zuidelijk van Kalamata aan de kust gelegen en we zien duidelijk het eilandje ervoor waar we ook hadden kunnen ankeren. Hier zijn verschillende plekken waar je je auto kan "neergooien" om een wandeling naar de Rintomo Canyon te maken die vele piepkleine dorpjes met elkaar vebindt. Bij het dorp Vorio proberen we het nauwe onverharde weggetje naar de kloof met enkele decimeters ruimte naast ons en we beseffen dat we dit niet moeten doen zonder 4 wheel drive.

De Rintomo Gorge ligt op slechts 15 kilometer van Kalamata . De Griekse historicus Pausanias noemt de kloof "dal van varkens", en volgens zijn beschrijvingen was het de natuurlijke grens tussen Messinia en Laconia. Het begint vanaf de top van de berg Taygetus, de locatie van Neraidovouni, op een hoogte van 2031 meter en eindigt aan de Messiniaanse Golf, om precies te zijn aan de kust van Santova. Het wordt ook de kloof van Koskaraka genoemd, vooral op het punt dat het het dichtst bij de zee ligt.

Een van de uitzichten van de kloof is de stenen brug bij Pigadia met twee bogen, boven elkaar, die de twee kanten van de kloof verbinden in dat bijzonder smalle punt. Op de uitgang van de kloof naar de zee, op de bedding van de rivier, ziet men nog twee bruggen. De kleinste heeft een boog en is gemaakt van steen, gebouwd rond 1850 voor voetgangers, en de andere was gemaakt van beton in 1830, voor auto's. Momenteel wordt er nog een gebouwd, met moderne materialen.

Wandelen door de kloof is een unieke ervaring waarbij men een groot aantal geologische formaties kan zien, zoals verticale kliffen, uitgesproken plooien en scheuren op de veelkleurige rotsen, en meer. De veiligste tijd om het te doorkruisen is tijdens de lente en het begin van de zomer.

 Wij vervolgen onze route na het nemen van een paar foto's en genieten van de natuur. Aan de kanten van de smalle wegen staan heel veel vijgenbomen, bramenstruiken en appelbomen. We stoppen om vijgen te plukken; 1,5 kilo. We rijden over steeds smallere weggetjes en langs gehucht Katafigio en Pedina. We cirkelen, dalen af in een dorp bestaande uit 4 huizen, de straat is 20 cm breder dan onze autoauto en steil en de hoek om en lijkt alleen maar nauwer te worden tussen hoeken van de enkele huizen.,,Serieus?" vraagt Annelies als Peter erdoorheen probeert te sturen. We lopen vast, het wordt te krap en we weten niet wat er nog volgt en omkeren is nu al een hachelijk avontuur. Met aanwijzingen van Annelies buiten en veel gas geven, remmen en koppelingwerk (duidelijk te ruiken) keert Peter de auto om met zeer weinig ruimte om hem heen. Niet dat er een echte afgrond was, het was slechts naast de terrasvormige wilde tuin van een huis. Maar ook als je daarin valt wordt je misschien een langs-de-weg-altaartje. We rijden door een verwilderde druivenplantage en boomgaarden opgelucht verder naar gehucht Prosilio. De weg wordt breder en lijkt weer op een ouderwetse bergpas. Een jakhals steekt de weg over, zo maar in het niets. Via Kalives keren we terug naar Kampos en Kardamili. Een leuk authentiek dorp aan zee met voornamelijk toeristenfaciliteiten. We nemen een ijsje en gaan op huis aan met diepe en mooie indrukken in ons hoofd. Een waardevol toevoeging aan onze zeilreis.

 
Spoorweg museum park Kalamata

20 augustus, Kalamata een verdraaid aardige stad

Kalamata was de hoofdstad van deze regio tentijde van de Frankische overheersing. Daarvan getuigt nog de ruine van het kasteel boven de stad. Meeste overblijfselen van het kasteel zijn echter de verbouwingen die de Venetianen hebben verricht. Het huidige Kalamata is in de 19e eeuw gebouwd door Fransen. De aardbeving van 1968 heeft veel gebouwen uit die tijd vernietigd. De stad ligt in het hart van de golf van Messinia, het heeft een goed ontworpen straatplan en een 4 km. lang strand (toeristisch) en een bruisend uitgaansleven. Rond het centrum liggen veel neo-classische huizen. Naar de binnenstad loop je vanaf de haven in noordelijke richting eerst door het Kalamata Gemeentelijk Spoorweg park waarbinnen het oude station ligt en waar treinen en locomotieven in open lucht te bewonderen zijn. Het nieuwe centrum bestaat uit een voetgangerspromenade met fonteinen met veel moderne café's. Meest noordelijk ligt de oude markplaats. Het marktgebouw is verwoest in de aardbeving, maar een nieuw gebouw is opgericht en huisvest het archeologisch museum van Messini. Kalamata is van oudsher een grote commerciele en industriele stad met belangrijke exporthaven voor rozijnen en zijde. Olijven (de zwarte Kalamata) en tabaksproducten. Zie ---> De tabak van Kalamata

Eerste verkenning van de stad doen we te voet en worden meteen verrrast door de aanblik van het openlucht spoorwegmuseum. Het winkelgebied van de stad is verbazingwekkend groot en we dompelen ons onder in stadleven zoalswe in geen weken hebben gehad met een Freddo koffie en een espresso op een warm terras. Onder luifels met veel ventilatoren om de 34 graden die het deze dagen weer is in deze stad, een beetje te kunnen ondergaan. We zien al vrij snel datKalamata alles heeft om een zomer of winterverblijf mogelijk te maken. Binnen een kwartier lopen ben je bij AB supermarkt, er is een Jumbo(Action) en een lidl!

Autohuur, weer een queeste: Hellen's Car heeft niets, Budget is te duur, zo ook Hertz en Avis. We doen de internet-search via de site Rental Cars, onze vaste zoek-website en trouwe dienstverlener. We vinden een auto voor 82,= euro voor 2 dagen die we moeten ophalen op het vliegveld. Je kunt dus vliegen op Kalamata: voor wie dat nog niet wist! Wij besluiten morgen te fietsen naar de luchthaven om de auto op te halen een ritje van 8 km., razendsnel met onze electrische fietsen.

 
Het onderaards grottenstelsel

19 augustus, Kalamata, 30 mijl, met een tussenstop bij de diros grot

Ongelofelijk dat je slechts met zijn tweeen hier ligt, in zo'n mooie baai. De Riverdancer is om 06.30 vertrokken, waarschijnlijk klaar met de swell en net voldoende geslapen om de dag fris te beginnen. Wij halen ook het anker op maar eerst koffie! We varen 4 mijltjes langs de rotskust terug op onze route, naar de grotten. Het is weer een warme dag, we plakken nu al. Aan de kant onder de grotingang kan je je Dinghy vastmaken aan een kleine kade geschikt voor enkele vissersbootjes. We lopen omhoog en nog verder de weg op naar het ticket-office.

Het is ons allemaal een raadsel hoe verschillend er op onze vragen is gereageerd. Bij eerste bezoek vroeg Peter; hoe lang duurt de tour en de kassa-meneer zei 5 uur. Daarna beseften wij dat hij bedoelde: er zit 5 uur tussen elke tour. Maar dat was geen antwoord op de vraag.Nu vragen we dezelfde meneer- die er ook op Tripadvisor om bekend staat onvriendelijk te zijn-hoe lang het duurt voor we de grot in kunnen. Hij zegt: over ongeveer 40minuten. We lopen terug naar de mevrouw aan het hek die ook al niet veel gezelligheid uitstraalt en er ook al wereldberoemd om is- en Peter vraagt moeten we 40 minuten wachten? Ze antwoordt ja. We gaan dan de koffiebar in voor een heuse espresso. Terwijl we de hartversterker nippen ziet Annelies enkele mensen van bankjes opstaan en de grot ingaan. Ook mensen die wat gedronken hebben gaan erheen. Annelies vermoedt dat dat hele wachten van 40 minuten doorgestoken kaart is. ,,Joh Peter. Daar klopt helemaal niets van. Staat er een tijd op het kaartje?" Nee, geen tijdstip. We gaan de ontzettend gekoelde koffiebar uit(we zijn ondertussen gekoeld, opgedroogd en versterkt) en tonen de kaartjes aan de mevrouw. We kunnen gewoon doorlopen. Sterker nog er staan 3 gondels klaar en de gondelier roept of we willen opschieten. Hoezo drukte?! We stappen achter in een gondel die vol zit met Grieken en een paar Fransen. De uitleg is in Grieks en we vragen of er wat Engels gesproken kan worden. Het antwoord is :,,No". Dat is volgens mij wel een Engels woord...

Het is niet alleen de daling van de temperatuur die je rillingen geeft als je ondergronds afdaalt om de 40 minuten durende boottocht van Vlychada, de grootste grot van het Diros- complex, te starten. Het zijn de prachtige en dramatische formaties van stalactieten en stalagmieten, die miljoenen jaren geleden gevormd zijn, toen de zee, gelegen op slechts een paar meter afstand, begon te stijgen en het meer vormde dat wij zien. We realiseren ons de omvang van dit ondergrondse wonder van de natuur dat zich uitstrekt over15 km de rots in, met 2.800 waterwegen - en dit is alleen wat we tot nu toe weten...want de ontdekking gaat voort.

De verkenning van Vlychada begon in 1949 en leverde fascinerende vondsten op, waaronder het fossiel van een nijlpaard uit het late Pleistoceen, ongeveer 32.000 jaar geleden, evenals bewijs van panters, leeuwen, gevlekte hyena's, fretten en zeehonden. Het is een schat aan informatie met betrekking tot de prehistorische fauna die bestond in de regio die we tegenwoordig kennen als de Peloponnesos.

Wetenschappers zijn ook bezig met het verkennen van een andere grot in het complex, Alepotrypa (Grieks voor " vossengat "), dat echter niet toegankelijk is voor het publiek. De verwachtingen lopen hoog op, vooral na de ontdekking vorig jaar - net buiten de ingang - van de perfect bewaard gebleven overblijfselen van een -ouder dan 5800 jaar- man en vrouw, opgesloten in een omhelzing. Hun graf was onderdeel van een van de grootste neolithische begraafplaatsen ooit gevonden in Europa. Het bevatte ook een knekelhuis, evenals verschillende keramische urnen en kralen, naast andere offers, wat suggereert dat de mensen die hier woonden lid waren van een geavanceerde gemeenschap. De ontdekking van een aantal onbegraven skeletten in de grot heeft wetenschappers ertoe gebracht te vermoeden dat ze plotseling zijn gestorven, mogelijk tijdens een aardbeving, waardoor de hele gemeenschap mogelijk is uitgeroeid.

Het is werkelijk zeer eenvoudig om dit uitje te doen vanaf je geankerde boot. Daarna maak je los en vaar je verder. Ons einddoel is Kalamata waar we een stop van 3-4 dagen willen inlassen om nog veel meer mooie natuur en cultuurwonderen te bezichtigen. We varen op de motor verder en bereiken de Marina na 16.00 uur. We krijgen een perfecte plek aan ponton F, met mooringlijnen (hoe ging dat ook al weer; het aanleggen is steeds primitiever geworden en deze luxe hebben we haast nooit meer). De katten zijn dol van vreugde dat ze op een ponton mogen lopen, we liggen zowat aan het einde dus ze hebben een ware achtertuin van 4 m2. Er komt een meeuw voorbij, eenden, motten in de schemer, straatkatten vechten in de verte, wat een avontuur in een kattenleven.

 
SY Skadi naar Oitylo

18 augustus, van Kayio naar Oytilo, 26 mijl

We vertrekken om 08.00 uur. Om vroeg de kaap om te zijn en ook op tijd in ankerbaai Limeni - onze tussenstop om nogmaals de grotten te bezoeken maar dan per bootje.

Het is praktisch windstil. Windy geeft aan dat de golfhoogte gedaald is tot 0.40 cm. Kijk dat is nog eens lekker. Zeer indrukwekkend is de landpunt van Lakonia . Een mooie vuurtoren geeft aan dat dit het einde is. En dat is het ook; wat een onherbergzame landengte, er woont werkelijk niemand. De zee is een pietsie onrustig en we bedenken dat het hier gisteren niet leuk geweest moet zijn. We gaan schommelen. We stellen koers bij en gaan wat noordwestelijk en na nog een enkel mijltje noordelijk met de golven mee, langs de westkust van Lakonia. Maar niets van dat alles. We krijgen direct golven van 3 kanten: van noordwest, van zuidwest en van de kliffen terug. Alles loopt tegen elkaar in en gelukkig is de zee niet hoog maar het zou zomaar ineens kunnen veranderen van klotszee in puntzee. De dieptes verschillen hier nogal. Je gaat van 0 naar 50, naar 100 meter en dan meteen naar 600 meter. Peter stuurt bij, weg van de kliffen en wanneer Peter even in de keuken staat doet Annelies er nog een paar graden bij. Later kunnen we wel weer naar de kust sturen. Het maakt ietwat verschil maar niet genoeg om niet misselijk te worden. Dat overkomt Annelies zelden, maar nu is het toch zover. Kijken naar de weglopende golven en niet indutten, dat helpt. Maar ze komen van achteren en van voren en het is vervelend uitzitten. We vragen ons af hoe de Franse boten het hebben gehad: het moet vreselijk zijn geweest. Nadat ze dus gisteren zijn teruggekeerd in Kayio na een half uur, en weer vertrokken waren na 2 uren wachten, hebben we hen niet meer gezien. Tja, je gaat immers niet nog een keer terug toch...? Want dan ben je een mietje.

4 mijl voor de baai bij Oitylo is het water rustig. Wat we op Windy gezien hebben komt precies uit: wij varen met een windstiltegebied mee in de richting noord. Daaromheen is vanmiddag alles wind-we zitten precies in een maagdelijk ballonnetje. We ankeren in de mooie wijdse baai met een kiezelstrandje, een kerk, en enkele restaurants. Rechts van ons is een stadswal met gelegenheid je Dinghy aan te leggen. Komt mooi uit dan kunnen we een ijsje halen en de vuilniszak weggooien op de kant.

Het dorpje Neo-Oitylo bestaat alleen in de zomer. Het is een stranddorp en zuster van het authentiek bergdorp Oitylo, dat je ziet liggen vanaf de baai. Buiten de paar oorspronkelijke bewoners is alles hier in september/oktober weg, einde vakantie. De restaurants zien er nu gezellig uit aan de waterkant, de prijzen zijn erg hoog voor Griekse begrippen. IJsjes zijn er niet behalve de fancy-verpakte diepvriesbekertjes of look-alike Cornetto's met slap hoorntje van een mini-mini market. De enige hier. Ze hebben ook brood.

In deze baai is het stil ankeren, we zijn de enige tot een Engels scheepje aan komt varen : de Riverdancer. Vast bij velen bekend hier in de Med. We zwemmen totdat de golfjes te kabbelend zijn en de swell naar binnen loopt. De Riverdancer lady komt langs zwemmen en vragen of de grotten bereikbaar zijn met het zeilschip. Wij weten dat je ervoor kunt ankeren. Ze willen de grotten morgen bezoeken. Het brengt ons op een idee om toch ook morgen nog eens naar de Diros grot te gaan en de toer met het bootje te doen.

Het hek-anker is uitgegooid en we liggen strak. Met de noordoosten wind die later vanaf de bergen neerdaalt liggen we op een gegeven moment met de achterkant tegen de wind in en het hek-anker houdt ons goed vast. In de loop van de nacht zal de wind wegvallen en de swell blijven, we zullen niet rollen en gewoon kunnen slapen.

 

 
SY Skadi in Porto Kayio

17 augustus, van niet moeten en het zal wel meevallen

Gewoon een dagje lekker blijven liggen en kijken naar de gekte van andere schepen die willen ankeren.

We hebben twee markante boten in de baai. De Fransen die we in de ankerbaai van Gouvia hebben gezien in het voorjaar en opvallen door keihard over hun anker varen bij het ankeren en dan keihard terug... En een bont gekleurde andere Franse boot in groen en lila, de naam onuitsprekelijk dus niet te onthouden. Het is 06.30 en Annelies is met de katten buiten. Het schip met de ankergekken vertrekt. De schipper van het lila schip observeert hen en besluit ook te gaan. Buiten de baai zie je witte kopjes op het water. 30 minuten nadat de schepen uit de ankerbaai zijn verdwenen komen ze 1 voor 1 terug. Dat kan niet goed zijn, denkt Annelies. Het weerbericht geeft tamelijk onrustig weer en water aan voornamelijk rond de kaap. Zoals altijd besluiten we niet te vertrekken.

Peter besteed de dag nuttig door onder de boot te duiken om die grotendeels schoon te maken. De Maxprop (schroef) en de water-inlet van de motor worden helemaal schoongemaakt . Met name het laatste is belangrijk omdat in Crotone een Nederlands schip motor alarm kreeg omdat zijn water-inlet verstopt zat en de motor onvoldoende koelwater kreeg. Zo erg was het niet onder de Skadi maar een beetje schoonmaken kan geen kwaad. Verder neemt Peter her roer en de kiel even goed onderhanden. De rest komt wel bij een volgende duik.

De wind en de zee,  een artikeltje samengesteld uit ervaring en met behulp van de Heikell Pilot 2002

In de zomer domineert in de Ionische en Aegeische Zee de noordelijke wind. Hiervan werd reeds melding gemaakt in de oudheid toen de volkeren van de Middellandse Zee deze wind de Etesische noemden, naar Etos=jaarlijks. Tegenwoordig kennen we hem als de Meltemi-zijn Turkse naam. Deze wind waait in juni/begin juli, bereikt zijn volle kracht in juli en augustus en sterft uit in september/begin oktober. In de Noord-Aegeische Zee waait de Meltemi vanuit het oosten, in het midden waait hij vanuit het noorden en in het zuiden waait hij vanuit noordwest-westnoordwest.

De Meltemi maakt dus een sikkel tussen noordoost-noordwest en zuid Middellands Zeegebied. In kracht kan hij variëren van 4 - 7 a 8 Bft. In het noorden en zuiden is hij minder krachtig dan in het midden. Katabatische wind waait in de middag en/of 's nachts en valt neer van steile bergwanden met 5-6 Bft. Deze wind duurt zelden langer dan 2-3 uur. Meltemi ontstaat door een drukverschil tussen een lage drukgebied boven Pakistan die zijn invloed heeft tot aan de oostelijke Middellandse Zee, en een hoge drukgebied boven de Azoren.

Vanwege de hoge landmassa's die dicht tegen de zeegebieden aan liggen in Griekenland, is het heel lastig om lokale wind en windkracht te voorspellen. Het Griekse Meteorologische Instituut kan voor veel gebieden geen nauwkeurige voorspelling geven.

De constante zomerwind uit het noorden maakt het voor zeilers moeilijk om een route te plannen. Maar eigenlijk is het helder: in het voorjaar moet je niet zuidelijk willen varen en in de zomer niet noordelijk!

In het zuiden van de Zuid-Ionische Zee is de wind voornamelijk west tot zuidwest. De wind blaast de Golf van Messinia en de Golf van Lakonia in. Maar hij kan ook vanuit het westen waaien met harde windstoten. Rond kaap Maleas en in de Golf van Lakonia is hij overheersend noordoost wanneer de Meltemi op zijn sterkst is.

Dan zijn er nog 2 probleemgebieden. Dit is allereerst de zeer hoge bergrug waar de wind aan lijzijde vanaf valt. Vooral aan kaap Maleas en kaap Tainaran zijn de valwinden heftig. Deze komen neer vanaf het Taygetos gebergte en Parnon massief en vanaf het eiland Kythera. Het tweede probleem is hier dat van de 6 depressie-trajecten die over Griekenland lopen 3 ervan samenkomen in de zeestraat tussen kaap Maleas en Kreta. Als gevolg daarvan kan het weer snel verslechteren aan de zuidkant van de Peloponnesos. Het is daarom van belang om te beseffen dat bij het zoeken naar een beschutte plek, of ronden van een schiereiland de krachtige zuidenwind ineens kan omslaan (180 graden) in een krachtige noordenwind. Dit komt iets minder vaak voor in voor- en najaar wanneer de zuidenwind langer aanhoudt en kortstondig wordt opgevolgd door de noordenwind.

Monemvasia en de Meltemi

Eenmaal om kaap Maleas heen kan je Meltemi tegenkomen. Soms waait hij hard aan deze kust en wanneer dat het geval is lijken er weinig opties over te zijn dan er tegenin te varen. Beschutting zoeken bij Monemvasia is dan niet verstandig. Ons advies is doorvaren naar Gerakas, de Fjordachtige baai en lagune. Andersom is het zaak in Gerakas goed het weerbeeld in de gaten te houden en de invloed van de Meltemi te volgen en de beste tijd met het minst slechte weerbeeld uit te zoeken om de kaap te ronden. Hetzelfde geldt voor kaap Tinairon: in Porto Kayio wacht je het moment af om ook die punt om te varen.

  • Skadi regel1: weer is altijd erger-duurt langer-komt (ook) elders.
  • Voor ons geldt altijd: denk niet dat het zal meevallen
  • Je moet niet vertrekken omdat je perse wilt of moet, je moet vertrekken wanneer het verstandig is. Onderdruk de druk van het moeten en willen.

 

 

 
SY Skadi - grafkapelltjes boven Porto Kayio

16 augustus, Porto Kayio

Er vertrekken er veel schepen, waardoor de baai behoorlijk leeg wordt en er ruimte komt dichterbij het strandje met de taveernes. We halen anker op en verkassen naar de zuidelijke kant vlakbij een Italiaanse boot. ,,How much chain do you have?" vraagt Peter. Hij zegt 27 meter en wij gooien 30 meter ketting uit. We liggen misschien wel iets te dicht bij de Italiaan, denkt Annelies...maar als wij hier niet liggen komt de volgende wel. Wanneer de noordenwind aantrekt zit er toch een respectabele afstand tussen ons en "il Italiano".

Het is rond 31 graden en met de schermen over de boot best te doen met af en toe een zwempartijtje. Het dorp waar geen winkel te bekennen is wordt plots aangedaan door de groenteboer met luidspreker. Hebben wij fruit nodig? Een meloen zou welkom zijn, dus we nemen de Dinghy naar de kant, waar blijkt dat ook groenteboeren het hoogseizoen uitbuiten. En hij moet er zelfs even over nadenken (hoeveel meer dan normaal zal ik vragen vandaag?) Wanneer wij de enige weg naar boven oplopen, naar een heuveltop met kapel, komen wij groenteboer 2 en 3 tegen. Aangezien er maar 1 straat is in Porto Kayo en breed genoeg voor slechts 1 auto, is dit duidelijk een geval van wie het eerst komt, eerst maalt. Morgen moeten de concurrenten eerder komen, mogelijk hebben ze er al een afspraak over.

De heuvel die wij opklimmen met de zweetparels langs ons lijf, blijkt een begraafplaats te zijn. Maar in rotsen kan je niet graven dus hier bouwt men grafhuisjes in de vorm van een kapelletje. Wanneer Peter naar binnen gluurt ziet hij duidelijk kisten staan. Wat een oord om eeuwig te mogen liggen slapen...We zien hier de weg tussen de heuvels slingeren naar de baai aan de westkant en we kunnen daarvan een stukje blauwe zee ontwaren. Alom fantastisch uitzicht op kale bergen met een pol groen hier en daar, de typische plaatselijke huizen en helder blauw ankerwater.

 
De zuidoostkust van Mani Binnen

15 augustus van Ormos Skoutari naar Porto Kayio, 15 mijl

Het westelijk schiereiland van Messinía (meest linkse vinger van de Peloponnesos) en de Buiten-Mani (middelste vinger van de Peloponnesos) zijn vruchtbare streken. Ondergronds zijn rivieren uitgeslepen waardoor het water van de winterregens op grote diepte zijn weg vindt. Dankzij dit ondergrondse water zijn de berghellingen vrij groen. Het meest vallen de olijfbomen op, vooral door het grote aantal. In welke richting je ook rijdt, steeds kom je langs- of zelfs dóór olijfboomgaarden.

Binnen Mani, Mesa-Mani daarentegen is kaal, dor, ruig en onherbergzaam. Maar juist de smalle strook langs de kust met daarachter het machtige Tagetos gebergte maakt dit landschap zo uitzonderlijk. Het Taygetos gebergte is vrij woest, de hoogste toppen reiken tot boven de 2400 meter en zijn ‘s winters met sneeuw bedekt. Er zijn veel kloven, grotten en diepe ravijnen.

We zijn toe aan een volgende plek. We varen naar de zuidpunt van dit middelste schiereiland. In de middag komt de zuidenwind en die willen we niet tegen hebben, sterker nog: de zee die ontstaat willen we niet tegen hebben. En het is een raadsel waar die knobbelzeeën toch vandaan komen. Wel is elke weersgesteldheid (zie Pilot Rod Heikell) die zich afspeelt tussen Peloponnesos en Kreta van grote invloed op de zeegesteldheid rond de Peloponnesos tot in de Golf van Laconia. We varen gestaag op de motor naar het zuiden langs de oostkust van Mesa Mani - het Binnen Mani. De regio die zich scheidt van het Buiten Mani onder de lijn Areopolis-Gythion. Tegen 13.00 uur komen we aan in de ingesloten baai van Kayio

We varen binnen tussen de hoge ruige heuvels, richting zuidelijk strandje. Er liggen al wat schepen. We ankeren wat noordelijker in een diepte van 6,5meter. Doordat we 30m. ketting uitgooien drijft de boot achteruit naar 16 meter diepte. Op zich geen probleem, voldoende ketting. Skadi ligt stabiel. Wel valt ons meteen op dat er veel wind over de bergen komt, 20 knopen valwinden die opgestuwd zijn door de westenwind aan de kust achter deze smalle bergstrook. Om 20.00 uur 's avonds besluit Poseidon de windknop op 0 te zetten. Dit is een vast patroon.

Porto Kayio is een diep ingesneden inham aan een landengte van slechts 1 km breedte, met aan de andere kust de baai Marmari. Een vissersgehucht, waar het toerisme zich schoorvoetend ontwikkelt. Aan het kiezelstrandje liggen enkele tavernes waar je aan de rand van de zee, met de voeten in het water van en heerlijke lunch met een fantastisch uitzicht kunt genieten. We ondernemen een Dinghy trip naar de kant om een kleine wandeling te doen tegen een heuvel op naar een kerkje en daarna - met de voeten op het droge- een koffie te drinken onder de luifel van een restaurant. Deze baai is net als de meesten een aantrekkelijke vakantieplaats voor Grieken. Je kunt hier een AirB&B boeken in een van de in Mani-stijl gebouwde huizen. Er zijn ook twee appartementencomplexen, naar ons idee niet heel storend opgetrokken in het landschap. De prijzen zijn on-Grieks en het ijsje uit de vrieskist is smakelijk maar je betaalt duidelijk het meest voor de verpakking. Zonder bonnetje- hetgeen te raden geeft dat er maar een willekeurig bedrag voor wordt gevraagd; hoogseizoen dus. Beetje jammer van dit exotische oord.

Een stukje geschiedenis

Tijdens de 4 e eeuw voor Christus behoorden Porto Porto Kagio en Porto Marmari tot het land van Lacedemoners. Het is altijd een piratenbasis geweest en een uitzonderlijke schuilplaats voor hun boten. Voorbij de haven naar het noordelijke deel van Porto Kayio zie je Monastiri en Achillion (ook wel Kastro genoemd= kasteel) waar de Turken in 1570 een sterke, onoverwinnelijke muur bouwden om Mani te veroveren. Het kasteel, diende om de rebellen van Mani tegen te houden maar ook om de zeeroute voor de Venetianen te blokkeren voor hun koloniën op Kreta en Cyprus. Dit kon tot een ernstige bedreiging uitgroeien en het jaar daarop belegerden de Maniaten het kasteel. Ze stuurden ook boodschappers naar de Venetianen die 24 schepen naar Porto Kayio stuurden. De Turken gaven zich over en het kasteel werd vernietigd. In 1670 keerden de Ottomanen terug en repareerden het kasteel. Ze werden er in 1770 tijdens de Orlov-opstand uit verdreven. Tijdens deze Russisch - Turkse opstand in 1770 wordt Porto Kagio de toevlucht en het bolwerk van Lambros Katchonis, de revolutionaire held. Zelfs tot op de dag van vandaag kan men de oude kanunniken zien die ooit op zijn schepen waren gemonteerd tijdens de oorlog tegen de Turken. Lambros moest Porto Kagio verlaten na een epische veldslag tegen een Turks-Franse vloot, in 1792. In de Tweede Wereldoorlog was Porto Kagio een plaats waar soldaten van de geallieerden naar Egypte vluchtten. Tegenwoordig is Porto Kagio een stille haven die nog steeds veilige toevlucht biedt aan elke bezoeker die het nodig heeft.

 

 
2018-08-14 05.11.01.....ochtendgloren

13 augustus, van Gythion naar Ormos Skoutari, 9 mijl

Onze eerste missie is de tocht naar het stadhuis. We lopen het bordes op waar de vlaggen boven hangen, de deur is op slot. We lopen naar de zijkant waar een kleine deur open staat. We komen in een mooie marmeren hal met enkele antieke beelden en omdat iemand ons heeft gezegd dat je de trap op moet, gaan we naar boven. Binnen op een bureau horen we dat we naar beneden moeten. Beneden is een kantoor met enkele dames aan overvolle bureau's en met mooie schilderijen aan de muur van deze regio Mani. De mevrouw die ons zal helpen ontbreekt het aan werklust- het is ook wel al erg heet vandaag en het is maandag! We moeten de havenkosten bij de bank betalen. We lopen naar buiten en de bank is gelukkig om de hoek. Er zijn 4 rijen stoelen en er zitten veel mensen te wachten. We hebben een nummertje getrokken- dat kennen ze hier ook. We zijn aan de beurt en geven ID af en formulier van het gemeentehuis. Betalen kan niet per mastercard. De lokettiste zegt dat dat op het gemeentehuis moet. Huh? Hier moet het contant. Gelukkig heeft Peter genoeg in zijn portemonnaie.

We vertrekken en halen niet alleen ons eigen anker op, maar nog 2 andere. Van de Fransen naast ons en van de motorboot daarnaast. Een hele klus volgt. Peter gaat het water in met snorkel, maakt een lijn vast om een van de 2 ankers en geeft die aan Annelies die voorop staat. Annelies laat onze ankerketting zakken, waardoor Peter het andere anker over onze ketting kan tillen. En laat het anker weer los van onze ketting op de bodem vallen. Hetzelfde ritueel met het tweede anker. We zijn los na een half uur en kunnen weg.

Ondertussen hebben we contact gehad met de Zwitsers Esther en Giancarlo van de Gióconda die daar ook in de buurt vaart en we besluiten elkaar te ontmoeten in Soukari. Op aanraden van Sotiris van de Astara, gaan we liggen in een uitsparing in de baai - Fisherman's Cove. De Astara ligt er nog en maakt los op het moment dat wij aankomen. Er is veel wind en de Cove is smal en het is geen goede ankergrond. In woelig water en wind zien we het anker krabben nog voordat we goed en wel liggen. Losmaken dus. We varen de baai dieper in tot bij het strand. Daar is het rustiger liggen en bovendien mooier. De Gióconda komt later ook en we liggen naast elkaar. Het wordt een gezellig weerzien. Esther maakt rijstsalade, Annelies heeft nog twee tomaten en een meloen. Toetje is een reep Zwitserse chocolade. Een perfecte dag, avond en gezelschap.

Momenten van onachtzaamheid:

De badgasten: Peter ziet een luchtbed met twee mesne langs de rotsne drijven. Zw zwaaien; ze zijn duidelijk afgedreven vanaf het strand. De wind is noord noordwest, nog even en ze drijven de zee op want het gaat best hard. Peter zet het motortje op de Dinghy want roeien is geen optie: dan komt hij zelf ook niet meer terug. De redding komt van een Rib aan de kant. Men heeft hen ook gezien...

Denk je in langs verlaten kust te varen, verwacht je geen gekke dingen in het water, zie je naast en achter je een rubberbootje verdwijnen met iemand die staat te vissen midden in niets.

 
SY Skadi in Gythion

12 augustus, dagje uitrusten van autorijden

Diesel gekocht bij het pompstation: 150 liter à 1,36,6 euro. Twee keer 2 Jerrycans gevuld na een autorit, vandaag een derde keer voordat Peter de seutel van de huurauto moet inleveren.

De fase nachtelijk vermaak is weer gaande. Niet zozeer bij ons maar bij de katten. Peter moet Odin 2x in de nacht tot de orde roepen. Maar eigenlijk is het ook wel weer leuk om te zien en horen hoe Odin weet te spelen met het geringste voorwerp dat op de grond ligt, gaat skiën door uitgeschept grit, keukenkast opent en handdoeken eruit haalt of een sponsje en daarmee voetbalt. Wanneer hij uitgeteld terug in zijn bed gaat, beginnen de hersenen van Freija te werken. Ze heeft alles gade geslagen vanaf de bank, de tafel of de (schuilplaats) vensterbank in de slaapkamer en daarna begint zij haar spel met alle tevoorschijn gehaalde voorwerpen. Wanneer Annelies een haarbandje de kamer ingooit gaan beide katten uit hun dak van plezier. Ook een toevallig elastiek leidt tot groot spektakel. Daarna gaan ze slapen totdat wij uit bed komen.

Vaak is Annelies om 6.00 uur wakker en opent de deurtjes. In Gythion valt alleen om die tijd voor de katten buiten te lopen want daarna komen de auto's en de mensen en de hitte. Odin heeft het al gauw gezien: het uitzicht is elke dag hetzelfde. Freija ontdekt een enorme tot en rent die achterna op de kade. Wanneer ze aan boord in de kuip ligt uit te rusten blijkt ze de tor te hebben meegenomen en het dier wandelt als wanhopig speeltje over de kuipvloer. Reden vor Annelies om Peter uit bed te gillen want grote (6 cm) onbekende exotische torren zijn eng. Vandaag is de eerste dag dat augustus zich van zijn milde kant laat zien. Het ochtendgloren begint merkbaar later, de temperatuur loopt minder snel op en tot hooguit 30 graden. Het licht is niet zo fel. Dit is kattenweer en het zal niet lang duren of de voor Annelies ideale temperatuur gaat beginnen.

De motorboot naast ons gaat weg. De Astara. We mochten aan boord komen kijken in dit voornamelijk snelle jacht. Sotiris de kapitein heeft alle cabines laten zien, beeldschoon. Vasilis heeft thee gemaakt, we hebben geanimeerd gepraat en ze zijn natuurlijk van harte welkom in Nederland. Zo een superjacht - alhoewel niet zeer groot is toch een bijzondere beleving als je zeilt. De luxe is een warme deken, vindt Annelies. Maar ze beseft ook dat het dan niet zou gaan om de vaarbeleving; die is per zeilboot het mooist. De eigenaresse van de Astara is gekomen en nu vaart het schip weg. We hebben eindelijk uitzicht! Sotiris heeft ons een paar ankerplaaten aangeraden, misschien gaan we er kijken met Skadi. De stad is alweer gewend, maar vanwege toch wel de drukte aan de kade zijn we toe aan vertrek en stilte.We spreken af met Giancarlo en Esther van de Gioconda, die hun reis andersom om de Peloponnesos maken, om elkaar te treffen. De kans is groot dat we binnenkort meer bekenden uit marina di Ragua gaan tegenkomen...

 
SY Skadi bezoek aan Monemvasia

11 augustus, autorit naar Monemvasia

Monemvasia, het Gibraltar van Griekenland, moet je in de zomer beklimmen in de zeer vroege ochtend, wanneer het nog niet heet is, de zon nog niet steekt en de toeristen er nog niet zijn.

Wij hebben een superbe zicht gehad op de stad vanaf zee en we zijn zeer benieuwd hoe we het ervaren om er doorheen te lopen. Om 10.00 uur stappen we in de auto; een tijdstip waarop de katten "het alweer gezien hebben" en dat is vanaf 05.30 uur. Dan ben je best alweer moe om tienen. Tijd voor een tukkie.

We rijden de mooie weg langs "metropolitan Molaoi (uitspr:Molei)" en door wederom prachtige bergen naar de oostkust van Laconia's oostelijkste schiereiland. In Yefira, de stad waar de toegangsweg naar Monemvasia ligt, nemen we eerst plaats op een terras aan de haven. Dit om een ondergrondje in de maag te kweken voor de tocht naar de Middeleeuwse stad. En een kritische blik te werpen op onveiligheid en ligging van de haven. Een vertrekkende Catamaran zagen we al stuiterend de hoek van Monemvasia omgaan naar het noorden, er liggen twee jachten voor de ingang van de haven te stuiteren en te schommelen, de schepen in de haven gaan eveneens flink op en neer. Het is er nog steeds niet goed. Ga er niet heen bij Meltemi-wind: zeer oncomfortabel tot zeer gevaarlijk zie ons blog van 3 augustus. Heerlijk om te erkennen dat we toen een goede beslissing hebben genomen door te vluchten. 

Na het nuttigen van een Cola en een Pita-broodje (verrukkelijk gevouwen pannekoekje) met kip, patat en andere prut - soort Griekse kapsalon- rijden we de smalle dijk op die het  schiereiland verbindt met vasteland en proberen langs de kant van deze enige weg die naar het Middeleeuwse vestingstadje leidt, een parkeerplekje te vinden. Aan 1 kant rotsen, aan de andere kant zee, voorzichtig met keren! Het loopt tegen twaalven en we rekenen erop dat touringcars al weg zijn en de vroege bovenstadklimmers ook al uitgekeken zijn en onze berekening klopt.

De stad dankt haar naam aan de smalle dijk, die de enige toegangsweg van het vasteland tot het schiereiland vormt, en gaf in de Middeleeuwen haar naam ook (weetje!) aan een beroemde zoete wijn, de Malvezij, of: Malvoisie. In de Oudheid was de rots waarop de stad ontstond een deel van het vasteland, maar seismische activiteit maakte er in 375 een eiland van, dat later door een dijk weer met het vasteland werd verbonden. Inwoners van Laconië, opgejaagd door woeste horden uit het noorden, zochten er een toevlucht en stichtten er in de 6e eeuw (onder de regering van de Byzantijnse keizer Mauricius) een heuse stad, die vanaf het vasteland niet te zien is. In de 8e eeuw – de eerste schriftelijke vermelding dateert uit 723 – was Monemvasia door zijn strategische ligging reeds uitgegroeid tot een bloeiende handelsnederzetting.

De benedenstad is een doolhof van smalle straatjes en steegjes met prachtige opgeknapte traditionele huizen die Venetiaanse invloed verraden. De bovenstad, waar vroeger de welgestelde families woonden en er letterlijk neerkeken op de armen in de benedenstad, is nu één grote ruïne. De 13e-eeuwse Agia Sofia-kerk op de rand van de rots zou echter ruimschoots de moeite lonen van de fikse klim. En deze gaan wij bij nader inzien niet ondernemen; het is al veel te heet ( nu al 35 in de schaduw) en Annelies is al niet meer vooruit te "branden". De benedenstad is een wirwar van souvenirwinkels, restaurants en barretjes, dicht opeengepakt en zeer commercieel. Vergelijkbaar met het San Marino-bezoek van vorig jaar; iets dat ons tegenstaat. Conclusie: het mooiste zicht op de Middeleeuwse ruïnestad heb je vanaf zee of mogelijk ook vanaf het fort aan de bovenstad.

De rit over een nieuwe autoweg langs de kust die uitgehakt is in de bergen is een sensationele belevenis. We houden een korte pauze bij Neapoli om te checken of je daar kunt liggen met je schip. Ook aan deze westkust van het schiereiland heeft Meltemi zijn invloed en wederom zeggen we tegen elkaar: goed dat we zijn doorgevaren op 3 augustus. Neapoli heeft een pier met stroom en water en je kunt er- naar gelang de windrichting- aan noord- of zuidkant aanmeren. Een Grieks stadje met Grieks toerisme, op het eerste gezicht een beetje onpersoonlijk en eenvoudig. Vanaf Neapoli volgen we de westelijke kustweg die later afbuigt naar binnenland - Molei om dan weer de route naar Gythion aan de oostkant op te pakken.

Het waren 3 geweldige autodagen. Dit is wat onze reis zo afwisselend en intrigerend maakt. Je schuift je ervaringen van "op zee" en "op land" in een grote kom, roert erin en je bakt een onvergetelijk boeiend boek. Het "is het waard" tot de dag dat "het waard zijn" ontwaardt. En dan sluit het boek. Maar een ander boek gaat dan hopelijk open.

 

 
Fresco's in kerken uit de 13e eeuw

10 augustus, autorit naar antiek Mystrás

Het wordt klimmen vandaag en dat in de warmte; we gaan dan maar op tijd op weg. Het is een uur rijden naar Mystrás, niet ver van Sparta (Sparti). Al eerder gelezen, maar nu ook vernomen van Sotiris, de kapitein van motorjacht Astara dat naast ons ligt, dat Sparta niet heel bezienswaardig is. Maar Mystrás hoort bij de top 10.

De majestueuze Byzantijnse stad Mystrás ligt op een uitloper van het ruige Taygetos gebergte. De stad werd door de Franken in 1249 gesticht, maar kwam al spoedig onder Byzantijnse heerschappij. Het inwoneraantal groeide naar 20.000. Na 1348 werd Mystrás de residentie van de despoten van Morea. In de 15e eeuw was Mystrás een van de laatste grote Byzantijnse culturele centra waar kunstenaars uit Italië, Servië en Constantinopel naar toe trokken."Het Griekse Florence", waar tevens de zijde-industrie floreerde, en waar men het verval van Constantinopel op veilige afstand bleef volgen. 

Mystrás is een waarlijk voorbeeld van laat Byzantijnse kunst en beïnvloedde de gehele Mediterrane regio. Het speelde destijds een voorname rol in de politieke wereld. Het ontwikkelde zich tot een uniek cultureel, artistiek en intellectueel centrum.

Mystrás bestaat uit een bovenstad en een benedenstad verbonden door de Monemvasia poort. Wij zetten de auto neer bij de ingang van de bovenstad, waar ook een ticketverkoopbalie is. Een innemende jongeman, werkzaam voor het ministerie van cultuur reageert spontaan op Peter's mededeling dat Peter onder de kortingen valt vanwege zijn leeftijd. De jongeman staart Peter en zijn blonde haren aan. Annelies zegt:,, he is old!" Peter geeft zijn ID af en de jongeman is stomverbaasd en concludeert: This must be fake!!! Maar hij rekent de korting wel. Niettemin stelt hij na onze intensieve klimtochten naderhand voor om vooral de auto verder terug te nemen naar de benedenstad en Annelies te laten rijden zodat deze oude man kan uitrusten.

Allereerst beklimmen wij de keien en trappenweg naar het kasteel, het "Kastro". In de "boeken" staat dat je een halve dag moet uittrekken voor een bezoek aan Mystrás en dat begrijpen wij direct met zoveel klimmen en dalen en Byzantijnse schatten bezichtigen. Smalle steile  keienweggetjes voeren zigzag omhoog. Goede schoenen en/of een bergstok zijn een aanrader, maar Peter loopt zoals gewoonlijk gewoon op zijn Birkerstocks. Dat Annelies nog lang niet oud is beseft ze wanneer een Amerikaanse vrouw van 15 jaar jonger het al direct laat afweten en dus niets zal kunnen bezichtigen, boven noch beneden want je moet altijd een steile weg heen of terug. Menige toerist veegt zich het zweet van het voorhoofd en komt zichzelf tegen op deze pelgrimsmissie met hoogteverschil van enkele honderden meters. Het Kastro ligt op de top van de bovenstad naast steile ravijnen. Het bezit nog zijn oorspronkelijk ontwerp alhoewel het door Byzantijnen en Turken is aangepast. Het feit dat kasteel en stad überhaupt neergezet zijn is al indrukwekkend genoeg. We hebben een fenomenaal uitzicht op de omringende bergen van de Taygetos zowel als de vruchtbare valleien en heuvels van Sparta. Een mooi moment om al dwalend door het kasteelterrein op adem te komen en dan weer stapje voor stapje, keitje voor keitje af te dalen. We nemen de auto en rijden naar de benedenstad vanwaar we de klim naar enkele bijzondere kerken ondernemen met fraaie fresco's, geschilderd volgens de typische kunst van Constantinopel destijds. Peter doet nog een afdaling naar het klooster dat gerestaureerd wordt en nog niet toegankelijk is. In Mystrás zijn aquaducten gebouwd, paleizen, een stadscentrum, straten met herenhuizen... De wijze van beveiliging d.m.v. een hooggelegen fort heeft een nieuwe tijd ingeluid met een andere manier van oorlogvoeren.

We besluiten deze indrukwekkende bezichtiging met een Souvlaki, hartig tussendoortje, onder de bomen van een terras. En nog eens een fles water en vruchtensap. En als we dan toch bij Sparta zijn, laten we dan even door de stad rijden. Veel mooie (gesloten) winkels maar we vinden de stad niet bijzonder. Extra highlight is -en voor alle zeilers- het bezoek aan Lidl om bier, koffie, kaas, brood, schoonmaakdoekjes en veel goede groenten en fruit te kopen. De katten slapen in een gekoelde kajuit en worden pas wakker wanneer wij thuiskomen. Eerder is voor hun sowieso geen optie: veel de licht buiten, te heet en niet spannend genoeg.

 

 
SY Skadi , een ankerbaai aan de kust van Mani

9 augustus, autorit door Schiereiland Mani

Het schiereiland Mani (Grieks: Μάνη), is het middelste van de drie schiereilanden die vanuit de Peloponnesos uitsteken in de Middellandse Zee. Ten oosten van Mani ligt de Laconische Golf, ten westen ligt de Golf van Messina. De zuidelijkste punt van Mani is Kaap Ténaro. De belangrijkste stad van dit gebied is Githion. Het landschap is bergachtig en vooral buiten Mani is ruw, afgelegen en ontoegankelijk. De naam Mani komt van "droog en boomloos". Het zuiden is wat vruchtbaarder. Het schiereiland bestaat uit een uitloper van de Taygetos, dit gebergte zet zich in Binnen Mani voort als Sangiás. De hoogste top van dit gebergte is de Profítis Ilías 2407 m hoog. Vroeger, voordat aan de westkust de weg van Kalamáta tot Areópoli was aangelegd, waren veel plaatsen alleen via de zee bereikbaar. Mani wordt traditioneel in twee delen verdeeld:

  • Exo Mani (Έξω Μάνη) of Mani Buiten in het noordwesten, de driehoek Kalamáta, Githion, en Aéropolis.
  • Mesa Mani (Μέσα Μάνη) of Mani Binnen ten zuiden van de lijn Aéropolis Githion.

Door de geïsoleerde ligging heeft de oorspronkelijke cultuur lang stand gehouden. Deze cultuur wordt gekenmerkt door "hang aan de clan". (zie het artikel onderaan)Er wordt veel waarde gehecht aan de geboorte van een zoon. De Manioten zijn veelal traditioneel, rechts en royalistisch.

Oitylo (Itilo)

Wij rijden de "Perifererikos Gytheou" grensweg tussen Mani Binnen en Mani Buiten door het Taygetos gebergte. Machtige vergezichten op de ruige bergen en over enorme wilde valleien met hier en daar met oude olijfboomgaarden openen zich voor ons. Niet ver na het bergdorpje Lagkada slaan wij rechtsaf een kleine smalle bergpas in, die ons naar Oitylo brengt Niet benauwd voor een paar steile bochten zonder overzicht! Langs steile hellingen liggen gehuchten met een Byzantijnse kerkje, een enkele villa en een klooster verstopt in een van de zij-kloven. Dit is het ravijn van Oitylo. We slingeren door dorpjes zoals Germa, Kares en Mpoutselianika (tongvalletje), om daarna af te dalen naar het op de top van een heuvel gebouwde stadje Oytilo. Vanaf hier heb je een superbe uitzicht op de Limeniou-baai en het kustplaatsje Neo-Oitylo. Het stadje Oitylo kent geen achteruitgang. Het telt vele herenhuizen in typische Mani-stijl: hoogbouw met woontorens en muren van natuursteen uit de omliggende bergen. Het was de hoofdstad van Mani in de 16e tot 18e eeuw en was bovendien zeer welvarend vanwege zijn slavenhandel.

Een prachtige 2-baans snelweg voert slingerend langs de bergachtige rotsachtige kust. We hebben vrijwel continue uitzicht op waanzinnig mmoie baaien met blauw water en daaraan de in natuursteen of soms witgekalkt gebouwde huizen langs de kust. We bezoeken een klein deel van de Dyros druipsteengrotten en beloven onszelf met de Skadi in deze baai te ankeren en de excursie in de grot te ondernemen, per bootje over de onderaardse meren, een tocht van 40 minuten die vooral schitterende reflecties laat zien van het druipsteen in water. Na de stad Areopoli met zijn prachtige villa's met traditionele kantelen en wachttorentjes slaan wij af naar het binnenland om zuid Mani te doorkruisen terug naar de oostkust en noord naar Gythion. Het landschap is verdord en niet alleen door de genadeloze wind en zon: er heeft ooit een grote brand gewoed. We houden nog even stil bij een hek van vermoedelijk een villa. We kunnen hier ver uitkijken over de oostkust en zowaar toekomstige ankerbaaien inplannen in de reis. Minpuntje is het alarm dat plotseling begint te loeien aan het hek om ongewenste bezoekers zoals Peter en Annelies aan te kondigen en vooral op afstand te houden. We werpen een ongeinteresseerde blik op de camera en duiken de auto in, verder noordwaarts naar de boot. We mijmeren en genieten: wat een prachtig indrukwekkend gebied is Mani, zeker een der mooisten op onze reis...Mani moet je doen!

De Clans van de Mani

Rond de 15e eeuw had een aantal Byzantijnse families zich in de Mani gevestigd van wie de machtigsten een aristocratie vormden onder de naam Nyklianen. Alleen zij hadden het recht om stenen torens te bouwen die 4 of 5 verdiepingen telden en bijna elk dorp in de Mani domineerden. Bloedvetes konden maanden, zelfs jaren duren met periodes van wapenstilstand vanwege de oogstijd. Deze Clans beschoten elkaar vanuit hun torens en bouwden die hoger om grote keien op de woningen van de tegenstanders te katapulteren. De vijandigheden eindigden pas met de totale vernietiging of overgave van de verliezende Clan. De Mavromichalis-Clan uit Areopoli, de Grigorakis-Clan uit Gythion en de Troupakis-Clan uit Kardamili waren de belangrijksten in deze strijd. De Turken zagen er wijselijk vanaf om de Mani te besturen. Ze stelden een regionale Heer (Bey) aan om de Sultan plaatselijk te vertegenwoordigen. Onder de laatste Bey verenigden de Clans zich uiteindelijk.

 
Vorniksniebangnie

7 -8 augustus, terug naar Gerakas - weerzien met "vorniksniebangnie"

De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Er staan berichten in de Voice mail en er komt een SMS-bericht binnen van de havenmeester van Gerakas. We houden onze adem in: dat kan maar 1 ding betekenen - dat de Dinghy terecht is. Het bericht in Grieks luidt: ,,de boot is in Gerakas!" We hebben een auto en we gaan hem ophalen. We zijn dolgelukkig, we missen hem en het scheelt natuurlijk dik 700,= euro aan een nieuwe.

We rijden door de overweldigende natuur van de Peloponnesos en zijn vele bergen naar de oostkust van Laconië, naar de mooie lagune waar de parel Gerakas ligt. Je weet pas welke kusten je vaart als je het land hebt gereden. In de diepte zien we het dorp liggen en we herkennen de kade met restaurantjes en de kleine pier waar we lagen met Skadi. We zigzaggen omlaag naar de kust, naar de kom van Gerakas en kijken uit naar ons bootje. Het ligt bij een vissersschip aan de kade/straat bij het restaurantje. We kunnen het autootje er vlakbij parkeren. "Vorniksniebangnie" ligt te wiebelen van blijdschap. We maken hem schoon met zeewater en vouwen hem op, om hem zo in de auto te krijgen.

Daarna eten we bij Takis restaurant want Jorjos komt pas tegen 14.00 uur. We hebben een fles Muier Schipperbitter voor hem meegenomen. Jorjos vertelt dat het bootje al twee dagen in de inham lag maar het was zulk slecht weer dat men hem niet kon ophalen. Pas na het slechte weer heeft een visser hem meegenomen. En je weet hoe het gaat. Iedereen was er in dit dorp van op de hoogte. Jorjos vraagt nog wel de naam van het schip en ons telefoonnummer want de vermissing is alweer opgegeven bij de Coast Guard. Ons visitekaartje is voldoende. Na het nuttigen van een schotel vis ondernemen we de terugtocht door de bergen. Een spectaculaire rit over een bergpas met mooie uitzichten op diepe valleien met olijfbomen en vijgenbomen, afgelegen dorpjes en....heel veel gedenkmonumentjes langs de weg; 30 geteld binnen een kilometer.

Terug in Gythion houden we klusdag en schoonmaakdag. Peter ververst motorolie, we spuiten dek en ramen af en poetsen we Vorniksniebangnie totdat hij ganst, ook zijn merk "Storm". Een Belgisch schip meert aan en herkent onze bijboot. Is die van jullie? Ja, die is van ons... Ze hebben hem zien liggen aan de kade van Gerakas waar ook zij waren geweest en ze dachten nog:...dat is ook zonde...

 
SY Skadi in Gythion

5 en 6 augustus, Gythion

Gythion is de toegangspoort tot het schiereiland Mani. Het is een van de aantrekkelijkste plaatsen van deze kust. Kenmerk is de kleine visserskade en de schilderachtige ligging van Neoklassieke huizen die gestapeld tegen de heuvel aan liggen met een wirwar van smalle  stenen trappen daartussen. Aan de vissserskade liggen enkele taverne's waar je de in de zon gedroogde en geroosterde intvis kunt proeven. Ooit was Gythion de marinebasis van het antieke Sparta dat in 700 v. Chr. de machtigste stadsstaat van Griekenland was. In de Romeinse tijd was Gythion een rijke stad die purper exporteerd (zie ons blog--->Tyreens purper). Tot aan de tweede wereldoorlog voerde Gythion eikels uit die werden gebruikt om leer te kleuren en die werden verzameld door vrouwen en kinderen in de nabij gelegen valleien. Het hart van de stad is de Plateia Mavromichali met de lange kade die wordt geflankeerd door 19e eeuwse huizen.

Skadi ligt aan de lange verlengde pier tegenover de stadskade met zijn pastelkleurige en witte klassieke huizen. Wanneer om 07.00 de zon boven de piermuur opkomt en in onze boot schijnt, verlicht dat de huizen voor een aantal minuten met een romantisch warm schijnsel en geeft het de tegen de heuvel op gebouwde woningen een zeer schilderachtige uitstraling. Het mooiste moment van de dag is dan ook de tijd van die serene rust tusssen 05.30 en 07.00 uur, met het rose ochtendlicht aan de horizon, totdat de zon de temperatuur weer snel doet oplopen en alles weldra in een felle lichtzee zet.

De pier wordt hier als parkeerterrein gebruikt; auto's staan met hun neus gericht naar de schepen. Dat geeft zoals op veel kades drukte (vooral na 18.30). Mensen wandelen na hun maaltijd op het rijgedeelte maar wurmen zich ook tussen de auto's door en lopen langs de rand van de kade om een blik te werpen op dat ongekende bootleven. We negeren dat al is het lastig bij diegenen die al te brutaal zijn en de katten hebben niet veel vrijheid. Binnenkort plaatsen wij een scherm waar momenteel nog de laatste hand aan gelegd moet worden met de naaimachine. Het is te warm, Annelies is te loom om dat te ondernemen - misschien morgen. Maar in Griekenland werkt aanmeren zo, er zijn weinig marina's en zouden die er zijn dan kosten ze ook niet weinig. Voordeel is dat je in het hart van het Griekse leven ligt en dat is een van de dingen die je moet doen wil je "reizen om jezelf te onderwijzen". En het kost ontzettend weinig geld. Hier is stroom aan de kade en water uit een kraan op de kade muur. Waterslang ligt bij de electrakast.

Prijsberekening kades: (zie hoofdje ankeren/havens/Peloponnesos oost en zuid). Lengte x 170,= (jaarprijs per meter) gedeeld door 365 (=dagen ) + 24% BTW. N.B. 1 dag in Italië in een marina liggen kost net zoveel als 9 dagen in Griekenland aan een kade met stroom en water. "Griekenland varen is sparen".

Grieks leven belicht

Onze eerste missie is Rozakis reisbureau waar we een auto huren. Een nieuwe kost 55,= en een oude 40,= maar die is donderdag pas beschikbaar. We reserveren de nieuwe voor 1 dag en de oude halen we donderdag op. We hebben een geanimeerd gesprek met de werkneemster Catarina die oorspronkelijk uit Zuid-Afrika komt, getrouwd was met een Griek en hier nu als weduwe de kost verdient en twee zoons opvoedt. Het is niet makkelijk en ze krijgt als weduwe maar 100 euro van de staat. Griekenland is een redelijk goed land om te leven al is het bij lange na niet het Zuid-Afrika dat zij roemt. Ze leeft in een dorpje van 30 inwoners, toeristen niet meegerekend. En ze kan haar spullen buiten leggen zonder dat er ook maar iets gestolen wordt. Maar het leven is hard en als je hier niet genoeg verdient om voor een privé pensioen te sparen dat is het armoede na je 65ste. Op onze opmerking dat Griekenland zo fijn is voor ons noord-Europeanen omdat het georganiseerd is (lijkt) en schoon, zegt Catarina, ,,dat was eerst niet zo". ,Dit is pas van de laatste paar jaar!" (invloed van de EU?)

We lopen naar de Wind winkel waar we een reserve kaart kopen want Wind winkels zijn hier schaars en we willen genoeg voorraad MB's hebben in dun bevolkte kustgebieden. Ook het postkantoor ligt op de route. Beiden liggen in de hoofdstraat van het dorp. Iedereen is ons behulpzaam daar. We hebben slechts een vraag: mogen we een pakket (zeer groot en zwaar) laten afleveren- het is een nieuwe Dinghy) De lokettiste kijkt ons een beetje vreemd aan want het is toch logisch dat je dat voor je schip op het postkantoor laat afleveren? Wij denken blijkbaar teveel in DHL methodes. waarbij we op de welwillenheid van een lokaal afleveradres zouden moeten vertrouwen. Hier gaat alles met de Postbode. Je moet het wel zelf ophalen. Hij komt niet met zijn fiets langs. We passeren ook de warme bakker en halen een voortreffelijk bruin brood en een doosje lokale honing-petit-fours voor later; we nuttigen een koffie en authentieke Kataifa (deegdraadjesgebak met honing) op een terras om alweer bij te komen en op te drogen van de hitte. Ook wij doen na 12.30 uur niets meer.

 
SY Skadi Elafonisos

4 augustus, van Elafonisos naar Gythion, 25 mijl

Swell...komt niet alleen door wind. Wij ervaren dat vooral visserstrawlers in de verte, vrachtschepen en Ferry's de meeste langdurige swell veroorzaken. Swell van wind sterft uit na 2-3uur. In de Straat van Elafonisos lig de shipping line: grote vrachtschepen gaan van west naar oost en andersom tussen Kythera en de zuidkust van de Peloponnesos.

De swell is even wat minder tussen 24.00 uur en 03.00 uur en daarna begint het weer opnieuw. De noordoosten wind kan de swell in de baai niet tegenhouden. Hoe mooi blauw ook, we maken dan maar los. Reden 2 om verder westelijk te gaan is de Meltemi die volgens de voorspellingen precies tot half Laconia zou woeden en verder westelijk niet, maar ja, zo'n grens is vaag en we voelen hier ook al de invloed van Meltemi, die tot 7 Bft zal aantrekken. Nog niet eerder hebben we dit meegemaakt. De Bora kan je uitzitten, voor Meltemi moet je weggaan. Geen zin om dit te weerstaan varen we naar Gythion, weg van elk miniale Meltemi windje. Klaar mee, nu al. We hopen wat te kunnen zeilen want de wind is voorspeld west te zijn. Hij is noordwest en we varen in noordwestelijke richting, er precies tegenin. Dat wordt voorlopig motoren. We vallen wat af zodat we niet zo tegen de golven in hoeven te varen. Die zijn niet groot, komen ook vanaf land dus niet opgebouwd. Wanneer we dan te westelijk uitkomen is dat ook geen probleem, dan varen we nog een paar mijlen noord naar Gythion. We proberen de Genua maar het is een te westelijk windje. Op 2/3 van de tocht trekt de wind met 4 Bft. onder invloed van de Meltemi naar noord en kunnen we even zeilen.Het is elke keer weer een realisatie hoe groot de wateren en landen hier zijn. ...En we bevaren slechts een deeltje van aEgeische Zee en Ionische Zee -daar doen we een dikke 6 maanden over!

We worden constant herinnerd aan ons bootje want elke keer als je naar achteren kijkt naar wat je bevaren hebt zie je Vorniksniebangnie niet meer in het water liggen. Je slaat jezelf voor je hoofd over de achteloosheid om het bootje niet op het dek te leggen, en Annelies had dat na schoonmaken nog willen doen; vergeten. We hebben een tip gekregen van Theo en Manuela over de aanschaf en snelle levering van een nieuwe. We vinden in Nederland op de website van Kuiper watersport ook een goede en goedkope. We zullen hem zondag bestellen.

Gython moet voor ons een pas op de plaats worden, een plek van rust na 4 dagen varen, zon en wind op je huid en alle onrust. Het is een betrekkelijk onbekende haven voor zeilers en we verwachten ruim plek. Maar bij binnenvaren roept ons iemand toe dat de haven vol is. Wat!?

We maken vast aan het uiterste puntje van de kade vlak voor een voor goed afgemeerd roestend oud vissersschip en we besluiten in de gaten te houden of er plaats vrij komt en dan zo snel mogelijk binnen te varen. De jongeman die ons helpt  wil ons graag naast zich hebben en niet een onervaren chartersukkel. Hj bezit een exclusief motorjacht en heeft kort geleden krassen opgelopen door een onachtzame charteraar. In ons ziet hij waarschijnlijk een heel ander type zeiler... Na 2 uurtjes komt er plaats naast hem vrij en we verkassen en dan...is er rust.

Kades worden altjd druk bezocht door dagjesmensen, maar hier ligt een rij geparkeerde auto's tussen de nieuwsgierige wandelaars en de schepen, dus er is wat meer privacy. De Coast Guard komt met hun auto langsrijden en Peter laat alle papieren zien. Een lieftallige guard-dame, genaamd Ina, is zeer tevreden over onze Dekpa admnistratie (en Peter). Mochten we vragen hebben dan moeten we die zeker stellen. En dat hebben we want waar kunnen we een auto huren? We willen namelijk de mooie Peloponnesos doorrijden. Het is allemaal erg eenvoudig. Bij het reisbureautje aan de overkant van het water kan je auto's huren. Er zijn wat taveernes, souvenir- en fladderjurkenwinkels, een chandlery, en zoals gewoonlijk veel cafe's en ijzerhandel/huishoudwinkels. Morgen gaan we op verdere ontdekking na een eerste slentertocht langs haven en stadje.

 
Meltami aan de Oostzijde, rustig weer aan de westzijde

3 augustus, vluchten voor de Meltemi van Gerakas naar Monemvasia naar Palaiocastro naar Elafonisos,

We gaan. De Meltemi komt.

We moeten de maaltijd nog betalen en hoe doen we dat dan. We openen alle portemonnaies, zakken en potjes en verzamelen zo een bedrag van 35 euro. In een zakje met een briefje en ons telefoonnummer deponeren we dat op een restaurant-tafeltje. "De zus" zal het zeker vinden en we komen zeker even terug met een huurauto...is het plan...

De wind is noord en Meltemi heeft deze kust reeds in zijn grip. Dat blijkt: we varen de s-bocht van deze inham door en worden onverwacht en direct door de golven gepakt, nog voordat we op zee zijn. Nu weten we waar de swell vandaan kwam maar dat helpt ons niet meer. Zeegesteldheid en wind zijn voor nu NIET voorspeld. We moeten tegen de golven in de baai uitvaren en dan rechtsaf naar het zuiden. Hierbij zitten we redelijk dicht onder de kust en we zien hier het effect dat de golven tegen de rotsen aanlopen en terugkaatsen, zodat er een kruiszee ontstaat. Heel vervelend varen want je weet niet hoe je op de golven moet reageren. Peter stuurt, Annelies houdt zich angstig en krampachtig vast. Ze wil een zwemvest aan. Peter zet de besturing op automatisch. De zee is wild en Skadi schommelt enorm. Peter haalt razendsnel de zwemvesten uit de logeerkamerkast. We schatten de golfhoogte zeker al op 1,5 tot 2 meter en dat hebben we nog niet zoveel meegemaakt, zeker niet in een kruiszee.

Plotseling roept Peter: het bijbootje is weg!!!

Hij had hem nog zo goed vastgebonden aan een kikker, maar door de ruwe zee is de lijn gebroken en is ons "vorniksniebangnie"-bootje weggedreven. We overwegen in een mega-snel-besluitmoment om terug te keren en het bootje te zoeken. Maar al snel beseffen we: mochten we "vorniksniebangnie" vinden: het overboord gaan om hem te pakken en terug te halen naar Skadi in deze zee zou gekkenwerk zijn en tot grote ongelukken leiden voor schip en bemanning. We besluiten door te varen naar Monemvasia. Vaarwel "Vorniksniebangnie."..!

De tocht naar Monemvasia is slechts 9 mijl lang en na 1,5 uur komen we aan in het Gibraltar van Griekenland, werkelijk indrukwekkend. Bij de haven aangekomen zien we de zuidsteiger waar 2 schepen bezig zijn om te vertrekken. We besluiten hier even op te wachten en wanneer er plaats is aan dit ponton gaan we er geleidelijk heen en laten ons Ultra Marine anker vallen met 40m. ketting uit. Met de hulp van Japanners en Zuid-Afrikanen meren wij af aan het ponton in de aantrekkende wind. Na een paar minuten merken we dat ons anker begint te krabben. We hebben in het Pilotboek gelezen dat hier een slechte "holding" is. Enerzijds omdat hier een rif ligt - je kan dus niet al te ver je anker gaan uitgooien. En anderzijds: hier is rotsbodem met een laag zand. Met het oog op de aankomende Meltemi met windstoten bover de 30 knopen (7 Bft.) besluiten wij te herankeren.

Paniek

We halen anker op. We gooien het zo ver als we kunnen - vlakbij het rif- met 50m. ketting in het water. Dat lijkt te houden. Maar gerust zijn we niet. Er komt nog een schip binnen dat wil afmeren. Deze beginnen pas 25m. voor het ponton het anker uit te werpen. Dat kan nooit goed gaan en het schip wordt gegrepen door de wind, raakt aan lager wal en komt dwars tegen 3 schepen aan te liggen. Gelukkig niet tegen Skadi. Hierbij breekt de ankerketting van een groot zwart wedstrijdschip. Paniek alom. Het afmerende schip weet toch weer weg te komen en gooit aan de andere kant van het rif zijn anker uit. Annelies roept : ik wil hier weg!

Twee opties

Er zijn twee opties: 1 we leggen Skadi aan de andere kant van het ponton met de achterkant in de wind en met de lijnen met stalen veren vast aan het ponton. Dat zou lastig zijn met de windstoten. De schipper van een groot jacht, dat er al ligt, roept tegen Peter: ,,it's going to be hell here tomorrow!"

Optie 2: helemaal weg en dat doen we. We gaan de hoek om, om de kliffen van Laconia heen, de Golf van Laconia in en daar aan de westkust bij het dorpje Palaiokastro liggen. Daar zou geen Meltemi komen volgens Windy. Onder vaart langs de ontzagwekende en ongenaakbare bergketens van zuid-Laconia beseffen we wat een tegenstellingen in ervaringen deze dag brengt. Slechte zee, overweldigende mooie natuur, een hoop stress en niet te vergeten het grote schildpad in de haven van Monemvasia; totaal geen aandacht aan kunnen geven. We varen met een 5Bft. en rollende zee achter ons aan de kaap tegemoet en zuchten van verlichting wanneer we die ronden. De haven van Palaiokastro blijkt een dump-plaats te zijn voor afgedankte zeilschepen en overnachtingsplek voor trawlers. Geen optie dus. We ankeren dan iets zuidelijk van dit haventje. Na een zwempartijtje blijkt hier ook swell binnen te lopen en moe als we al zijn lijkt dit geen goed idee om hier te overnachten. We besluiten wederom het anker op te halen en te varen naar het eilandje Nisos Elafonisos. Daar aangekomen gooien we voor de 3e keer deze dag ons anker uit, maar nu in prachtig blauw water aan een cirkel wit strand, vergelijkbaar met Espalmador op Formentera (Balearen).

Als we rustig voor anker liggen, een drankje hebben ingeschonken en terugkijken naar wat we gedaan en besloten hebben, zien we op Windy dat de Meltemi oostelijk van het Parnon gebergte zit, maar dat flarden ervan ook de westkust van Laconia bereiken. Dat betekent dat we onder Palaiokastro zeer onrustig op anker hadden gelegen.

We zitten werkelijk te treuren over ons verloren bootje en gaan onze acties nog eens na. Teruggaan en zoeken was geen optie geweest. Annelies belt nog met de havenmeester in Gerakas en krijgt te horen dat "Vorniksniebangnie" met deze wind en zee, nu waarschijnlijk al op Kreta is...of wellicht aan de Afrikaanse kust. Het voelt leeg en verdrietig, een beetje als in de film Castaway: ...Wilsò-òn!!

 
SY Skadi Limenas Gerakas

2 augustus, van Leonidio naar Limin Gerakas, 25 mijl

Het Parnonas gebergte, ook wel Parnon genoemd, is een imposant gebergte met uitgestrekte dennenbossen. Hier ligt ook het Natura-2000 gebied: Ecologisch Park Parnona. In het gebied leven onder andere uilen en valken. De top van de berg Parnonas heet Megali Tourla. Het gebied tussen de berg Parnonas en de kust werd vroeger Kynouria genoemd, in de middeleeuwen Tsakonië en nu worden beide namen wel gebruikt.

Wij verlaten de prachtige regio van Kynouría-Arcadia en varen zuidelijker langs de kust van dicht beboste bergen, kloven, rotswanden, kloosters, olijfgaarden, kiezelstrandjes. Het is 33 graden met een zuidenwind, 's nachts 27 graden met noordwestenwind 2Bft. Iedereen vindt het flink heet. We proberen de airco op onze motor te draaien wanneer er genoeg energie voor is, of hopelijk wanneer we in Monemvasia een ponton met electra kunnen bemachtigen. En hopelijk wordt ons de hittegolf van de westelijke Med bespaard...we zijn op vaart naar Monemvasia met tussenstop.

Limenas Gerakas in Laconia. In een rustig hoekje aan de oostkust van de Peloponnesos heeft de natuur zijn grootsheid laten zien en een unieke fjord-gelijkende inham gecreëerd. Het is Gerakas, met een klein middeleeuws dorp gebouwd aan de kant van de zee. Traditionele huizen met tegels en een prachtige natuurlijke omgeving vormen het beeld van het dorp. De haven van Gerakas is een schilderachtige kustplaatsje met toeristenverkeer naar Monemvasia. De lagune en de vis-tavernes typeren het dorp. Op een heuvel met uitzicht op de haven staan de overblijfselen van de oude stad Zarakos. Traditioneel werd Zarax opgericht door Zacharakas (Zareka), de held van Zacharo. Tijdens de Romeinse periode had Zarrax grote welvaart en was het een van de belangrijkste steden van het Rijk van de Libertariërs.

Het is alleen al een ontdekkingreis qua ankeren en kade-ligging als je ergens voor de eerste keer bent. Een Zwitserse Catamaran komt uit Noordelijke richting en gaat vol gas de inham in. Je zou bijna zeggen dat hij het eerst wil zijn... Hij legt aan aan de kop van het kleine Ferry piertje. Wij vragen ons af waar wij dan het beste kunnen liggen en we doen een rondje kades om de situatie te bekijken. Aan een jongeman in een Dinghy met Duikvlag vragen we waar we mogen liggen. Dat is langszij bij de restaurants of ook aan de pier. De vraag is waar de Ferry dan moet aanmeren... Wij vermoeden dat de Ferry aan de kop van de pier zal komen liggen (probleem voor de Zwitsers) en wij gooien anker uit en varen met de achterkant van ons schip naar de zijkant van de pier toe, zoals gebruikelijk. We liggen te dicht bij een rots. Na inspectieduiken besluiten we te herankeren. Er is nu sowieso ook nog plaats voor de Ferry.

We liggen in rust en natuur en we zien meteen de bijzonderheid van dit oord. Naast ons komt nog een zeilschip en er liggen in de baai nog twee boten op eigen anker. Peter doet een voorstel: laten we hier een week blijven om te schuilen voor de Meltemi, dan gaan we naar Monemvasia met de Ferry, en huren daar een auto. En Gerakas is een centraal uitgangspunt voor diverse bezichtigingen.

De havenmeester Georgios komt de electra/water toevoer instellen. We betalen 10,= euro voor of het een-of het ander. Morgen betalen we voor meer, indien nodig. De Ferry vaart hier niet meer. Hier neem je een busje naar de stad en de enige goede stad in de buurt is Monemvasia of Molaoi (uitspr:molei) in de bergen. Ondertussen is onze norm van stad al aardig bijgesteld. Een Rotterdamse "koopgoot" kom je in geen velden of wegen tegen in dit enorme land. Morgen kunnen we het busje nemen, het komt aan de pier vlak voor de deur van Skadi, om 07.15 uur. Top!

Eerste levenbehoefte

We vragen waar we moeten eten en dat is bij zijn zus. Het is eigenlijk niet zijn zus maar de vrouw van zijn broer, maar alles is hier zussen. Een mini-wandeling naar de lagune, nemen we plaats aan het tafeltje aan de smalle weg langs het dorp dat niet verder gaat dan tot het haventje. De zus zegt dat ze de zus is van de vrouw van de broer van Georgios. Het wordt allemaal al ingewikkeld. Duidelijk is dat dit een groot familieconcern is en heb je vragen dan zal de hele familie je wel helpen. N.B. dit zal blijken in de komende dagen....

De eerste vraag aan de zus is om eten. Pulpo of inktvis is ook hier plaatselijke lekkernij. Maar de inktvis die gedroogd wordt in de zon, is nog niet goed door de zon gegaard en zou te taai zijn, zegt de zus. Ze stelt voor om Kalamaris te grillen voor ons, die zal erg goed zijn en zeer smakelijk. We krijgen lokaal bereide spinazie taart, gevolgd door sardientjes en... de allerheerlijkst gegrilde Kalamaris ooit. Alsof er een engeltje over je tong fietst...Met de armen om ons heen vraagt ze of we nog iets zoets lusten, een likeurtje misschien? Voor Peter niet en die krijgt heerlijke cake. Betalen is hier primitief, het gaat niet per mastercard, maar met geld. En dat hebben we niet meer. De afwas doen lijkt ons geen voorstel gezien de weinige gasten en weinige vaat. En we hopen op een oplossing van de kant van de zus. Ze zal ons morgenochtend met de auto meenemen naar Monemvasia. Ze doet immers elke dag de boodschappen daar. Dat komt mooi uit; dan kunnen we meteen een auto regelen en ook wat inkopen doen. Armen om onze schouders, betrouwbare blikken, handen schudden. Waarom kan dat in je eigen stad toch niet zo zijn...

In de loop van de avond loopt swell naar binnen, de geankerde boten liggen te wiebelen en van lieverlee gaan wij ook schuin, tot het open vallen van de keukenla met messen die dan werpmessen worden. Waar komt het in Godsnaam vandaan? En hoe kan dat in deze s-vormige inham die zo beschut ligt? Heeft de wind dan toch zoveel invloed? Het wordt schommelen in de nacht en we willen dat wel doen maar niet voor 3 dagen wanneer de Meltemi over de oost-Peloponnesos gaat woeden. We gaan morgen weg, naar Monemvasia Port. Jammer maar we komen terug op deze Goddelijke plek, beloven wij onszelf.

 
SY Skadi - de sensationele ligging van Leonidio

1 augustus, van Astros naar Leonidio, 19 mijl

Het plan opgevat om wellicht toch weer terug de baai over, naar KoiladaKilada te gaan. Dit vanwege het feit dat dat een mooie stille baai is omgeven door heuvels met dennen en ook een kleine marina/kade. En we hebben toch tijd zat. Niet alleen is het daar mooi toeven (we hebben al een voorproefje gehad toen we daar de grot bezochten) maar we vernemen van zeilers dat daar een uitbreiding van ligplaatsen komt.

Waarom? Omdat Turkije leeg loopt. Sommigen zeggen over Turkije: het valt wel mee. Of: zeilers lopen geen gevaar. Maar nu krijgen we het bericht dat Koilada met 380 plaatsen gaat uitbreiden en het is op diverse plekken al zichtbaar dat men voorbereid is op de massale uittocht uit Turkije naar Griekenland. Was de Peloponnesos voorheen geen chartergebied: Nu komen er chartermaatschappijen die hier in de Golf van Argos hun routes gaan uitzetten tussen Navplion en Monemvasia. Fijn voor al die mensen. Het is helaas binnenkort gedaan met de stilte. En ook nu al moet je zelfs hier - in het hoogseizoen- berekenen wanneer je in welke haven moet liggen wil je charters vermijden.

Astros bevalt ons wel, het is super Grieks en welzeker toeristisch ontwikkeld, voornamelijk voor Grieken. Het heeft alles, maar een auto kan je niet huren. We gaan dus naar Leonidio waar 1 meneer woont die auto's beschikbaar heeft. Het was mooi hier maar Annelies heeft ook wel een beetje genoeg van de hordes toeristen die langs de boot lopen en hun nek breken om naar binnen te staren. De katten hebben weinig gelegenheid om te lopen maar zitten 's-avonds laat wel op het ponton met Peter en wagen dan een paar stappen in het rond. Met al hun goede bedoelingen zijn mensen die te dicht bij komen om de katten te bewonderen, zich niet bewust hoe dreigend ze zijn voor zo een klein wezentje: veel te luidruchtig, te groot, te abrupt en te dichtbij.

Dit is de waanzinnnige adembenemende kust aan het Parnon gebergte.

Zeer hoog en langs de kust met steile bergen met dennenbossen en kloven waar rivieren in zee uitmonden. Je moet hem niet voorbij racen. Weinig ankerplaatsen, we hebben er twee gezien waar je veilig de nacht kunt doorbrengen. We motoren er met 4,5 knoop langzaam langs. Opvallend is daarbij de ontsluiting van de Peloponnesos, er is een goede kustweg, zichtbaar vanwege het uitgehakte traject, aangelegd tussen Kiparissi en Leonidio. De Pilot op schoot om er aantekeningen in te maken. Een kust om naar terug te gaan maar - en dat is met alles - wel in mei of september.

Met ons varen 3 schepen op. Een schip wijkt af naar Tyros. We twijfelen over de keuze Tyros of Leonidio. In de oude Pilot staan over Tyros niet echt goede faciliteiten gemeld, op internet vinden we geen erg positieve beoordelingen als het gaat om kade kwaliteit, water of electra; meestal is er wel water. We gokken toch maar op Leonidio.

Leonidio is sensationeel gelegen aan de voet van de rossige 'Tsakonische rotsen'. Ze begrenzen aan de zuidzijde de hoogvlakte achter Tyrós. Leonidio is de centrale stad van de gemeente Zuid Kynouria. De rustige plaats Leonidio ligt aan de voet van Mount Parnonas of "Megali Tourla" en aan de Dafnon rivier. De schrijver en reiziger Pausanias roemde het gebied al als “de Tuin van Dionysos”. Het is een heel vruchtbaar gebied en vooral de teelt van aubergine is succesvol en beroemd. Het gebied tussen de berg Parnonas en de kust werd vroeger Kynouria genoemd, in de middeleeuwen Tsakonië en nu worden beide namen wel gebruikt. De Tsakoniërs werden wel een aparte bevolkingsgroep genoemd en spraken een min of meer eigen taal: het Tsakonisch. Uit de regio komt de Tsakonikos: muziek, lied en dans.

Het havendorpje Plaka behorende bij de stad Leonidio is niet meer dan een verzameling restaurants en twee buurtsupermarkten. We vinden aan de kade water (muntjesautomaat) maar geen electra. Dimitri van de haven vertelt ons dat de electra in september 2018 wordt aangesloten. Peter moet rond 19.00 naar het kantoortje van de Port Authority om te betalen. Een bedrag van 7 euro per nacht. Een mevrouw van een restaurant schiet Peter meteen aan, om te vragen of we komen eten. Ze vraagt hem waar we vandaan komen. Peter antwoord:Nederland. Daarop zegt de vrouw:,,ach, mijn broer woont in Amsterdan!! Jij krijgt wat lekkers van mij". Ze rent naar binnen en net zo hard terug met een grote zak vol tomaten.

Rustiek en zeer pittoresk gelegenaan strand en bos, maar zonder verdere voorzieningen "doen" we Plaka als overnachting en morgen gaan we verder. Met enige twijfel over de bestemming: wordt het Yerakas of Monemvasia? Dit vanwege het naderende slechte weer....

SKADI GOES "GREECE" Skadi heeft de Peloponnesos gerond en ligt in Crotone Calabrië. Wij zijn na 2 dagen autorijden thuis in Vlissingen aangekomen. Ons blog wordt de komende dagen bijgewerkt

 

 

Zeemeermensen

Nieuws over onze reis en onze site

Croatia news:

The advices of numerous boaters, owners and users of vessels as well as participants of the nautical sector in Croatia have been taken into account, and the tourist taxes for the year 2019 have been reduced up to 60%. The largest reduction is foreseen for flat-rate tourist taxes for the period of one year.

Skadi nieuws:

Komende maanden wordt geupdated op onze website: de alinea ankeren/havens/peloponnesos oost en zuid alsmede Ionische eilanden en vasteland

Komende maanden wordt geupdate onze Google routekaart---> SY Skadi routes 2018 en 2019 Griekenland

Plan 2020 Terug naar Kroatië. Plan 2021: Sardinië/Corsica/noordwest Italië/Monaco/Marseille/Barcelona. Zomerstop. Zuid Spanje/Canarische Eilanden tot maart 2021.Plan 2021: Canarische eilanden, Madeira, Azoren

Nieuwsbrieven: Wij schrijven momenteel de nieuwsbrief Griekenland en deze wordt dus binnenkort uitgestuurd. Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

9 februari 2019 geven wij een lezing over Griekenland op de Middellandse Zee-dag van Toerzeilers.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 50Laatste wijziging: 30-10-2018