Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
Lier onderhoud

30 april, als het minder waait...

Als het minder waait zou Laura van Sisail komen. We zitten dan ook (al) om 09.00 uur rechtop in bed, douchen, ontbijten want Sisail komt. Ze komen niet. Susan komt langs met klachten vergelijkbaar met de onze: hun zonoverkapping is ook nog niet klaar en dit wordt gemaakt door ene Massimo. En wij dachten nog: misschien hadden we Massimo moeten vragen en niet Sisail.

We zijn allemaal bezig met vertrek. Is het niet met bevoorraden dan is het met klusjes en opruimen, want alles moet weer in kastjes, of weggegooid of in elk geval valvrij weggelegd worden. Qua technische klus hebben de 4 lieren  een onderhoudsbeurt gekregen.

Peter is door het eveneens negatieve verhaal van Susan extra gemotiveerd om Sisail flink achter de broek te zitten en grijpt de fiets. Na niet zo'n lange tijd komt hij terug met de mededeling dat Sisail helemaal geen tijd heeft om de Bimini op te meten laat staan te fabriceren deze week. GVD.  Peter heeft duidelijk gemaakt dat we zondag vetrekken. De zeilen die 5 maanden bij Sisail hebben gelegen zijn niet gewassen. Peter wil de zeilen morgen ochtend terug en we spuiten ze zelf wel af. Na wat onderling overleg in de Sisail familie is er gezegd dat ze morgen de zeilen zullen brengen, die weliswaar wel gerepareerd zijn, maar niet gewassen en de bimini komen opmeten.

Gisteren hadden we al 1 lijn getrokken betreffende de order maar vandaag heeft Peter de vertrekdatum vevroegd en wanneer Sisail de Bimini niet op zaterdagavond klaar heeft dan is het jammer voor hen. Wij gaan zondag met het beste weer van de wereld en dus ideaal om te varen- weg uit Marina di Ragusa met of zonder Bimini.

Aan het einde van de dag is het aantal overwinteraars gehalveerd, vandaag zijn er veel boten vertrokken. Diegenen die nog orders bij de zeilmaker hebben, moeten blijven. Vanaf woensdag is het weer 3 dagen slecht weer. Wij wachten niet langer anders komen we niet weg hier. De Ticketyboo blijkt net zulke pech te hebben als wij: hun frame is niet geleverd en ze zouden vandaag vertrekken...

In alle geestdrift van vanmorgen is ondertussen heel wat opgeruimd hier op de boot. Annelies voelt zich enorm bevrijd van alle spullen die terug zijn gegaan naar Vlissingen en er gaat nog veel meer terug naar Vlissingen. De ruimten achter de rugleuningen van de banken zijn leeg. Weg met kleding, vooral reserve jasjes en zeilpakken voor gasten - want die brengen ze zelf maar mee, schoenen*, make-up en haarproducten, nutteloze gebruiksvoorwerpen van keuken (leuke vormpjes etc) en badkamer. Je hebt veel meer aan liters drinkwater, kant en klare risotto's, camera's, zonneschermpjes en handige pannen. De ruimte onder 1 bank gaat dit najaar leeg om er frisdranken en (niet te verkrijgen behalve bij Lidl ) alcoholvrij bier in te bewaren. Zo vindt er na 3 jaar een enorme verschuiving van prioriteiten plaats en niet alleen in spullen.

*schoenen: voor al die vriendinnen die nu denken:,,valt Annelies nu van haar geloof?" Nee meisjes. Maar het tijdperk hoge hakken is helaas voorbij vanwege een euvel aan de linkervoet en daarom verenigt deze vrouw nut met schoon uiterlijk. Liefst 3 eigenschappen in 1. Wees gerust. Er zijn wel degelijk twee paar schoeisel aangeschaft in maart.

Peter heeft de nieuwe zalinglichten geplaatst. Prima gelukt maar met wat stomme foutjes zoals de electradraad laten schieten en die tuimelde in de mast omlaag. Zie hem maar weer op te pikken. Ook liet Annelies de val te hard van de lier rollen en Peter kreeg een vrije val van een paar meter. Beetje dom, wel van geleerd.

Laatste klusjes

  • Alle resterende klusjes die in het boek staan kunnen onder vaart gedaan worden. Er is alleen nog 1 dingetje: we wachten op een pakje, nl. de aansluiting die nodig is om de nieuwe dynamo te installeren....duimen dat die vrijdag wordt afgeleverd.
  • gasfles laten vullen
  • watertank voor moet doorgespoeld worden en gevuld
  • wasmachine met azijn doorspoelen maar dat kan ook elders

Het Bimini feuilleton wordt vervolgd...

 
Buizen en zelf de afstand al bepaald met touwtjes

27 april, Koningsdag

Er zijn niet zo veel medelanders meer hier om dat te vieren. Een clubje ervan zit op Corfu. Wij vermaken ons dan maar met de katten en hangen de wimpel uit in afwachting van allerlei welkome afwisselingen. En die krijgen wij in de vorm van het bezoek van Gianni. Met de buizen. Hij is er 2,5 uur mee bezig, want het is passen en meten en schroeven en van 1 buis moet links en rechts een paar centimeter af. Hij heeft alles bij zich behalve een paar fatoenlijke schroeven. Gianni en Peter wringen zich om en om in bochten om van binnen uit de logeerkamer een schroef en moer aan te draaien op een tevens heel ongelukkige plek. Maar....ze staan er dan uiteindelijk. Laura komt ook even om de hoek kijken en belooft dat ze terug komt als het minder waait - want het is weer hommelus hier met de wind. Ze ziet de oranje wimpel en vraagt waar dat voor is. Voor ,,il rè" natuurlijk!

Is hij dood? vraagt ze...Welnee, hij is jarig.

Het is zo'n dag dat Peter multitaskt en Annelies alleen maar wil slapen. Na huishoudelijk schoonmaakwerk wordt dat dan ook een siesta waarna Annelies het hier zojuist uitgevonden vla-moment krijgt. En onder vla moment verstaan we het verlangen naar Nederlands eten zoals vanillevla, of brood met hagelslag en jam, flensjes, noem maar op. Peter fietst naar de Spar om iets te zoeken waarmee het moment gevuld kan worden want we gaan niet naar de borrel; we hunkeren namelijk ook naar weer eens een lekker Hollands gesprek doorspekt met Hollandse humor. Corfu-lui we komen eraan!

Nee als Peter terugkomt van de Spar heeft hij geen vanille vla meegenomen maar wel chocolade vla en met slagroom is dat echt wel te doen !!!!

 
Home cooked Sepia Nero

26 april, Marina di Ragusa

  • Buizen poetsen
  • Kattenvoer is besteld en geleverd
  • Pakjes zijn eindelijk alle vier aangekomen, waarbij het pakje dat het eerst uit Nederland is verstuurd uiteindelijk na 4 weken hier aankwam.
  • 4 polige aansluiting voor de dynamo op Amazon besteld - de dynamo is dus nog niet geïnstalleerd
  • Luidsprekers in de kuip vervangen
  • Elastiek voor de boekenplanken gemaakt
  • Plotter open gemaakt en contacten schoon gemaakt en met een vocht- en corrosiewerend middel ingespoten
  • Batterij in de GPS ontvanger vervangen
  • Veel lekker en voornamelijk gezond eten koken

We zijn alle twee wat pondjes kwijt en het voelt behoorlijk prettig. Als beloning dus het ijsje in Syracuse afgelopen week.

De buizen voor de Bimini zijn nog steeds niet geleverd na 3 weken en 1 dag. Bedrijf "Gianni" is dus niet veel beter dan bedrijf "Pepe". We worden er wat onrustig van, Annelies wat meer dan Peter. Maar Peter begint nu ook te geloven dat bimini en tent niet meer haalbaar zullen zijn tenzij we hier wellicht tot eind juni liggen en dat zijn we niet van plan. Ons contract met de Marina loopt tweede week mei af, daarna moeten we dagelijks betalen. Afwachten is nooit een goede optie -  we hebben besloten dat we hoe dan ook op 11 mei vertrekken. We hebben een mail gestuurd naar Sisail of ze al een datum hebben wanneer het frame komt. Binnen 3 weken de derde mail om te vragen hoe het zit met het frame... en nu hebben we geen antwoord. Dat voorspelt niet veel goeds, maar misschien staan ze mogenochtend ineens voor de deur. In dat geval mogen ze de Bimini maken en cancellen we de tent. Wij van onze kant houden nu ook radiostilte en als ze niet komen, vragen we onze buizen terug want we hebben de oude Bimini nog.

Zoon Ralf van Annelies komt half juni aan boord en hij vliegt op Athene. Zijn aankomst heeft ons doen overwegen welke route we met hem en na hem moeten nemen - rekening houdende met de sterke Meltemi winden uit het noorden. Haasten is geen "Skadi-woord". We herzien onze reis, want ongetwijfeld zullen we niet weg te slaan zijn op sommige eilanden. We doen noord Sporaden zeer waarschijnlijk niet maar wel Evia. Dat betekent dat we nòg een jaar Griekenland doen. Dat zat er wel in. En dat wordt mogelijk 2020 maar we voegen dan Thessalië als bestemming toe aan de reis en de oost Sporaden.

Het huis wordt ineens flink geboekt. Belvilla denkt constant mee en heeft nieuwe foto's gemaakt van huis en tuin, met ook de bloesems. Binnen 3 dagen 4 extra boekingen voor in totaal 5,5 weken. Verhuur via Belvilla en de inkomsten lopen het beter dan met de vaste huurder en het levert geen gezeur en irritaties aan onze kant, kortom een veel betere optie dan de vaste huurder. Reden voor weer een ijsje en vanavond weer de eigengemaakte Sepia Nero.

 
Iblei bergen

22 april, laatste dag een autootje en naar Syracuse

Keuzes, keuzes. Graag gaan we terug naar Panthalica. Maar een dagje slenteren in Syracuse is ook een optie. Na een dag Iblei bergen rijden, raakt je hart weer opnieuw verknocht aan dit wilde deel van Sicilië en een bezoek aan meerdere kloven van Panthalica is eigenlijk een "must". Sicilië is een land om van te houden of juist niet. En alhoewel we wel een beetje klaar zijn met overwinteren hier, moeten we toegeven dat het unieke oorspronkelijke landschap ons hart heeft gestolen.

We rijden naar Syracuse en zien dat de snelweg die volledig op pilaren wordt gebouwd - want hoe overbrug je anders een en al kloven en valleien - nog lang niet klaar is. De rit duurt 1,5 uur en we parkeren aan de haven van Ortigia. Al vaker in deze stad geweest weten we feilloos de weg en we wandelen naar het plein met amfitheater om daar ons verlangde ijsje te halen. Sommige pleinen hebben toch wel het statige van Venetië, zij het dat het hier niet wordt onderhouden. De fontein met gouden beelden blijft prachtig en de fontein DOET HET. Er zijn veel toeristen, het seizoen is losgebarsten dus.

Het ijsje vinden we in de straat die leidt naar de Tempel. We nemen choco/mint en een kaneel/pistache, maar de bosvruchten/Amarena staat ons ook aan te glimmen... Op deze stadwandeling kijken we niet naar monumenten alhoewel het Tempelplein een prachtige rondom blik oplevert, telkens weer. Probeer een met je hoofd omhoog om je as te draaien te midden van de witte kalkstenen paleizen.

In de ankerbaai van Syracuse ligt de Safari Catamara en wellicht nog een schip dat de haven van Marina di Ragusa gisteren heeft verlaten. Een mooi gezicht op dat stille water op een ietwat nevelige dag met een prettig zonnetje. Misschien gaan wij hier ook even liggen na ons vertrek uit de overwinterhaven.

De bergrit is een soort afscheid van Eblei. We rijden nu over het oostelijke Iblei berggebied met aan onze rechterhand Panthalica. Er valt regen andes zouden we Panthalica even meegepakt hebben. Via Chiaramonte bereiken we Ragusa. Daar willen we nog wat produkten kopen in de Coop en we willen voor een tweede keer diesel tanken om als reserve mee te nemen op de boot. Want je weet maar nooit hoeveel je moet of wilt motoren op vaart naar Corfu. En de diesel is niet duur. Prijs april 2018: 1,39 euro per liter. Hier en daar 1,55 euro - in de haven zal het nog duurder zijn en dat....gaan we dus niet doen.

 
Licodia naar Vizzini

20 april, autorit door ongerept Sicilië

Ongeveer 75% van het landschap bestaat uit berg- en heuvelgebieden.

Vandaag pakken wij de huurauto voor een bergrit. Je zou een mooie tweedaagse rit kunnen doen van 160 km. beginnend rond de vruchtbare zuidflanken van de Etna, welke je tenslotte voert door het Ibleo gebergte. Wij kiezen voor het Ibleo deel maar beginnen wel in Licodia, dat in de provincie Catania ligt.

We nemen de SP25 naar Ragusa en dan de "kamikazeweg" SP514 richting Catania. De bergen van Ragusa zijn nu op zijn mooist, met al de olijfgaarden, groene hellingen, bloesembomen en cactusvelden. Na 60 km slaan wij af naar het Lago di Licodia ofwel Lago Dirillo en meteen bevinden we ons in ongerept Sicilië. Een smalle pas voert tussen de heuvels door en plotseling hebben we uitzicht op de hoog gelegen terracottastad Licodia Eubea. Het meer is een stuwmeer. Het is beeldschoon gelegen tussen de heuvels. Wij lopen een heuvel af naar het meer. Er groeit veel rode wilde klaver waar honderden bijen in zoemen. Jammer is het wel dat ook in dit natuurgebied weer vuil ligt, een blijk van verwaarlozing. Het wandelpad zal ongetwijfeld naar de stuwdam leiden maar is niet als wandelpad uitgezet en voert door bossages met insekten en vallend gesteente. Na het nemen van diverse kiekjes, stappen we in de auto om even verder stil te houden bij een kleine kapel, de Chiesa Bianca. Gelegen tegen een heuvel van witte kalksteen begroeid met kruidige wilde planten. Uitzicht op Licodia Eubea is nog mooier.

Gelegen in het gelijknamige district en gewijd aan de Maagd Maria is dit waarschijnlijk de enige resterende landelijke kerk van Licodia Eubea. De kerk wordt gekenmerkt door zijn achthoekige architectuur.Binnen zijn overblijfselen van een gebeeldhouwd stenen altaar en een restanten van een fresco te zien.

Het is altijd spannend om in zo een verlaten omgeving een deur van een Middeleeuws bouwwerk te openen.... Er heerst een mystieke sfeer.

Wij rijden de kronkelweg naar de 1000m. hoge bergtop. Licodia Eubea verrees op de ruïnes van het oude Eubea dat in de 7e eeuw v. Chr. gesticht werd door kolonisten uit Leontinoi. Op weg omhoog komen we het Castello Santapau tegen, dat zoals zovele bouwwerken en steden is verwoest door de aardbeving van 1693.

De naam van het kasteel wordt voor de eerste keer weergegeven in 1274; het is zeer waarschijnlijk dat de heuvel al werd versterkt in de Byzantijnse tijd. Het kasteel werd bewoond door verschillende edelen, die door de eeuwen heen glans en prestige aan het kasteel en het leengoed gaven. Een van de belangrijkste families was de familie de Santapau, die de naam aan het kasteel gaven.

Vlak onder de ruïne van het kasteel liggen de vele terracotta daken van Licodia Eubea en je hebt een wijds uitzicht op de gehele Dirillo vallei. We dalen af naar de stad waar een serene stilte heerst. Zoals zo vaak worden we geconfronteerd met het langzame tempo van het leven hier. We eten een broodje bij een pasticceria/bar/gelateria met de blik op het straatje met typische balkonnetjes en de was. Een bewoner bekijkt ons eens leunend op zijn balustrade... Je waant je soms eeuwen terug in de tijd maar ook hier roept de telefonerende jeugd je gewoon terug in het heden. We bezoeken het plaatselijke kerkje tegenover de bar en daarna rijden we in passend tempo over de SP381 en SP147. Bergwegen met grandioze uitzichten op diepe valleien en volgend hooggelegen stadje Vizzini.

Vizzini is gebouwd rondom de piazza Umberto I, waar ook twee oude paleizen liggen. Tot onze grote verbazing vinden we een trappensteeg met Majolica tegels in geometrische motieven en bloemen. Deze trappen doen denken aan de Scala di Santa Maria del Monte van Caltagirone. Deze trap werden in 1996 voltooid. De Barokke gevel van de Chiesa San Sebastiano is opvallend. We bezoeken de kerk met een indrukwekkende Barokke beeldhouwwerken. Dit alles ligt aan het Piazza Umberto di Emanuelea, een plein met een onopvallende mooie geplaveide windrichtingwijzer.

We doen volgen de SP194 zuidwaarts naar bergdorp Monterosso Almo. De weg geeft prachtige vergezichten op valleien met graangewassen. We slaan een nog smallere weg in ten zuiden van de Monte Lauro (986m.) naar gehucht Buccheri om een verborgen necropolis te bezichtigen met een fresco, de Grotta dei Sancti. Na een geplaveid wandelpad is het ons niet meer duidelijk welke richting we uit moeten, het is door graanvelden ofwel door lastige bossages met veel insekten. We besluiten de heilige grot over te slaan en rijden met de auto naar Monterosso. Zij het met een grote boog door het prachtige berglandschap over de SP124 en de SP11. Bij de splitsing van deze wegen bevinden we ons in het hart van het Iblei gebergte, dat een natuurlijke beschermingswal vormt van de streek om Ragusa.

De bergdorpjes die hier verspreid liggen tussen dennenbossen en de terras hellingen hebben nog een sterk agrarische karakter en zijn diep verbonden met het land dat al eeuwenlang in hun levensonderhoud heeft voorzien.

In Monterosso Almo laten we de auto achter bij een parkeerverbodsbord want tja ook agenten hebben pauze en anders is er vast wel wat te regelen (door Annelies). We bezoeken de prachtige Chiesa di San Giovanni Batista. De kerk dateert uit de 15de eeuw of mogelijk vroeger. De kerk is slechts gedeeltelijk beschadigd in de aardbeving van 1693. Terwijl 2 andere kerken in het stadje met de grond gelijk werden gemaakt. Op 3 september vindt het feest van Johannes de Doper plaats dat gepaard gaat met veel muzien en vuurwerk.

We zijn ondertussen ook op zoek naar een echte ijstent. Ieder dorp heeft wel een bar/pasticceria/gelateria maar daar kunnen we het door ons gewenst ijsje niet krijgen. De SP194 voert ons naar Giarratana waar we eveneens geen gelato di ottima qualitá kunnen vinden en we rijden door de Iblei bergen terug naar Ragusa via het Bosco di Calaforno e Ipogeo, een nieuw aangelegd natuurreservaat, dat het grillige Iblei plateau onderbreekt met zachtglooiende hellingen.

Het Iblei plateau laat ons weer het wilde Sicilië zien, waar je géén wegrestaurant vindt, waar ooit een stationnetje was en nu verlaten. Waar een enkele optimist een bed&breakfast is begonnen of zijn huisje als vakantiewoning te huur heeft staan, maar vergeet niet dat je in de krikkemik zit tussen bergen en kloven en de 24 km. naar Ragusa over kronkelwegen duurt een eeuwigheid. Pluspuntje is dat Ragusa zijn bergwegen opnieuw aan het asfalteren is. De rivieren regenwater die met geweld over de straten kunnen stromen zullen echter weldra weer gaten slaan in het asfalt.

We laten deze mooie natuur achter ons en rijden naar de vlakke kust van Marina di Ragusa - voldaan en een beetje vermoeid en...nog steeds op zoek naar een ijsje.

PS: de SP514: prachtige natuur, bergen en dalen, vuil in de berm, gedenkbloemen langs de kant, dode honden, dode katten en dan....springt er een grote zwarte hond voor onze auto. Wat een schrik! We rijden hem net niet aan.

 
Majolica buitentafel windstreken.jpeg

16-18 april, Med-mud en een bezoekje aan Caltagirone

De storm die uiteindelijk 36 uur duurde, heeft de boot wederom rose gemaakt met de zogenaamde Med-mud. Het fijne zand hangt nog steeds in de lucht wanneer we de huurauto ophalen en het levert wel bijzondere foto's op van een witte zon in een poedergele lucht. 

De boot opnieuw schoonspuiten doen we even niet totdat het zand uit de lucht geregend is. Alles is aanleiding voor een speciale blog over het saharazand, waarvan wij denken dat wij de volle lading krijgen hier in Europa, maar dat is maar een pietsie. Het meeste gaat de Atlantische Oceaan over. En denk maar niet dat dit van de laatste decennia is, het was altijd al zo.

Het wil ook na de regen en harde wind niet echt beteren hier. In het achterland van Ragusa en Agrigento hangt laaghangende bewolking en spettert het en de zon laat zich niet van harte zien. we besteden deze dagen dus aan boodschappen en schaffen alvast 250 liter drinkwater aan voor al het ankeren. Daarmee bedekken wij 1 logeerbed. Dus wie nu met zijn tweeën komt logeren moet bij elkaar kruipen!

Nu we een week een auto hebben staan er ook een paar culturele uitjes op het programma. Vandaag rijden wij naar Caltagirone om de stad en vooral de regionale keramiek te bewonderen.

Caltagirone ligt op een hoogte van 608 m, heeft een oppervlakte van 382 km² en heeft circa 38.000 inwoners. De provinciestad ligt in het Val di Noto. In 2002 werden de laat-barokke steden in het Val di Noto (Zuidoost-Sicilië) op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO geplaatst. Caltagirone met zijn kerken, paleizen en villa's hoort bij dit Val di Noto.

Caltagirone is beroemd vanwege zijn keramiek. De hoogwaardige klei van het gebied ondersteunt de productie al meer dan 1000 jaar en nog altijd is de industrie een belangrijke geld-"verspiller". De eerste kolonisten van de stad werkten met terracotta, maar het waren de Arabieren die in de 10e eeuw arriveerden en de industrie een nieuwe impuls gaven door geglazuurde polychromatische kleuren te introduceren, vooral de kleuren geel en blauw die het lokale keramiek sindsdien hebben onderscheiden.

De geschiedenis van Caltagirone dateert uit de pre-Griekse tijd, maar de naam van de stad is van oorsprong Arabisch, een afleiding van de woorden kalat en gerun, wat 'kasteel' en 'grot' betekent. Er zijn weinig overblijfselen van de vroege incarnaties van de stad, omdat het bijna volledig verwoest werd door de aardbeving in 1693 en vervolgens herbouwd in de barokke stijl die zo typerend is voor het zuidoosten van Sicilië.

We rijden door een bewolkt maar toch altijd licht Sicilië over bergwegen waarlangs gele margrieten weelderig groeien, klaprozen opkomen en Jacaranda's op boerenerven de horizon paars kleuren. April, een prachtige bloeimaand hier in zuid Europa. Peter rijdt met ons wagentje lekker steil omhoog het dorpscentrum in tot hij niet verder kan. Een enkele dorpsoudste kijkt eens om naar die blonde toeristen die zich als Italianen gedragen en geen steegjes vrezen. We vinden een plekje vlakbij het plein en genieten eerst een cappuccino en een doppio met toch maar een plaatselijke lekkernij, het bladerdeeg hoorntje met ricotta. En slechts voor 5,40 euro. Daarna bestijgen wij de duizelingwekkende trap met Majolica tegeltjes.

Aan de 142 treden tellende Scalinata di Santa Maria del Monte, begon men in 1606 te bouwen om de lager en hoger gelegen gedeelten van Caltagirone met elkaar te verbinden. Het duurde tot 1884 voor de trap van grijze lavasteen klaar was. Pas in 1954 werden de kleurrijke keramieken tegeltjes toegevoegd, allemaal verzameld door Antonio Ragona. De originele tegeltjes zijn van alle tijden, maar komen allemaal uit Caltagirone. Hier werden ze van de tiende tot de twintigste eeuw gemaakt, zonder te weten dat de meer dan 130 meter lange trap ermee bekleed zou worden.

In het centrum en vooral langs de trap zijn enkele keramiek winkels gevestigd. Ook heeft ieder balkonnetje wel een aantal typische plantenpotten staan van Caltagironees aardewerk. Een bezoekje aan het regionale keramiek museum is een must en geeft een mooi overzicht van de terracotta culturen vanaf de Griekse overheersing. We missen eigenlijk de kopstukken van de tegenwoordige tijd en die vind je dan in de winkels die een hoop aantrekkingskracht uitoefenen op de toeristen maar helaas niet op ons. Want deze Siciliaanse potten en vazen en met name de kleuren en protserigheid ervan zijn niet onze smaak. Dat betekent dat wij in de volle winkels lang moeten zoeken naar dat ene kunstvoorwerp dat wij mooi vinden. Ons oog valt wel direct op de kleine ateliers in de buurt van het plein waar de tafelbladen staan. Daarin komen al die kleuren wel degelijk tot zijn recht. Wat zouden we graag een blad meenemen! De Keramiek tafels vallen onder de enkele voorwerpen die wij toch op onze reis willen aanschaffen. Het gietijzeren onderstel wordt erbij geleverd. Hij staat op onze wenslijst.

De weg terug via Victoria brengt ons door lieflijk heuvelachtige landschap met vele kleurschakeringen in groen, van agrarische velden tot bermbegroeiing. De bewolking hangt zwaar over de heuvels en het is een kille dag. We krijgen regen en blijkbaar is er al een hoop regen gevallen want enorme zand/modderstromen komen als rivieren over de weg heen en lopen als rivieren langs het asfalt. Enkele trajecten staan vol modder en zand en we voelen ons een Camel-trofee-deelnemer.

Na een dagje uit is een terugrit altijd een lange zit, in Siclië nog meer. Maar wanneer we in Marina di Ragusa aankomen breekt daar de namiddagzon nog door en kunnen wij en de katten nog even genoeglijk in de kuip zitten mijmeren. De katten over muizen en wij over hoe en wanneer we zo'n prachtige Caltagirone Majolica tafel naar Nederland kunnen krijgen....

 
Windguru voorspelling 13 april om 17:00

14 april, storm en niet zo een kleintje ook

9:30 Het is weer goed mis met het weer. Alle weerberichten hebben ons er voor gewaarschuwd en nu zitten we er midden in. Een Oosterstorm met verwachte windstoten rond de 55 knopen en dat is dus weer een storm van 11 Bft. Nu wijst de windmeter een maximum van 49 knopen aan maar dat zal nog wel oplopen.

Vanochtend liepen de Marinero's al door de haven, met name op het E-ponton om alle schepen nog extra na te kijken voor het geval de bemanning niet aan boord is. Dit Ponton ligt het dichtst bij de haveningang en heeft het meeste last van de wind en de inkomende golven.

Wij hebben de wind dwars op het schip en liggen redelijk beschut in ons rijtje wat helemaal vol ligt. Aan de andere kant van ons ponton ligt het niet helemaal vol en daar liggen sommige schepen vol in de wind te gieren en helling te maken. Heel onprettig dus.

De verwachting is dat de wind op zijn sterkst is aan het einde van de middag en dan geleidelijk gaat afnemen maar pas morgenochtend is de wind helemaal weg. De dagen daarna lijken wel of de lente echt is aangebroken.

Misschien heeft Neptunus alle wind die hij nog in zijn rugzak had in een keer losgelaten en zet hij maandag de knop weer op de zomerstand. Laten we het hopen.

Deze wind doet ons onmiddellijk weer denken aan onze ervaring waar we op Pag mee te maken hebben gehad, zie hierover ook pagina 10 - 11 juli, Pag Veliki Svetojanj naar Pag op Pag, 13 mijl. Hier hebben we 60 knopen wind gehad en nu realiseren we ons opnieuw hoeveel wind we daar gehad moeten hebben. Misschien stonden we er toen niet bij stil omdat we het veel te druk hadden in de wind om voor de boot, de katten en voor onszelf te zorgen maar zo een storm haalt die herinnering weer snel terug. Het verschil is nu dat we veilig in een haven liggen.

Ook zeiden we gekscherend tegen elkaar: Dit is gelukkig geen Povoa. Povoa de Varzim is altijd voor ons nog de meest extreme storm geweest waardoor we 13 dagen hebben vastgezeten in de haven, zie ook Storm in Povoa. Hier sloegen de golven over de havendammen en moesten we het schip met alles wat we hadden vastleggen aan de pontons die net zo hard meeschommelden. Een nachtmerrie dus van 13 dagen. Dat hebben we hier gelukkig niet, deze haven is gelukkig behoorlijk goed beschermd.

 

 
Windstil in de avond

12 april, beetje luieren, beetje poetsen in de oorsprong van Magna Grecia

De bezoekersaantallen van onze site geven aan hoe lonend het is om je ervaringen op te schrijven. Helaas reageert men niet op de site met:,,jôh wat een leuke site of wat een handige informatie...". Maar we begrijpen dat velen niet alleen feuilleton-lezers zijn maar ook graag nieuwsgierig naar allerlei handigheidjes. Een van die feuilletonlezers blijkt zoon Joran te zijn. Welnu Joran hier is dan eindelijk een update. Ideeën over nuttige artikelen schieten ons ook vaak door het hoofd; bijv. over hoe het nou is als vrouw aan boord, hoe het nú is. Of hoe je aan het "ontspullen"  bent. En niet alleen wij. Het valt op hoe onthecht trekkers zijn geworden na een rijk leven met alles erop en eraan.

Zo zal Peter een blog gaan schrijven over energie gebruik aan boord, nadat de nieuwe dynamo is geïnstalleerd. Wij hebben bij de nautische winkel in Middelburg gevraagd hoeveel dat ding kost en daar kost hij 800,=. Bij Amazon dus 200,= We hebben alleen nog een speciale stekker nodig of anders gaat Peter er wel iets op verzinnen.

We poetsen buizen, herstellen de leren omtrek van de buiskapbeugel (vakman Peter met naald en draad) We zijn in de weer met Sisail en een staalfabrikant voor de tent en bezoeken de markt waar de tomaten 2 euro de kilo zijn. We krijgen er meestal nog een pond bij. Komt mooi uit want we snoepen alleen maar gezond. Wel hebben we een appelcake gebakken, maar met amandelmeel en geen suiker; wel een beetje Stevia. We vragen onszelf af waarom we niet altijd zo gezond eten, want je voelt je veel energieker. Geen koek, geen chips, geen tot weinig brood, geen aardappelen, pasta en rijst. Af en toe een beetje.

En dit verhaal sluit dan meteen aan op een onverwacht pakket dat in de haven aankwam. We verwachten er nog steeds drie. Maar de receptie overhandigde ons een hele zware doos en vol spanning droegen wij die naar de boot; verrekte zwaar, wat zou er in zitten... Tot onze grote verrassing was een lolletje van Peter met Jan en Miriam om aardappelen te sturen, serieus genomen en er rolden 2 zakken Nederlandse piepers uit de doos, die overigens meteen in beslag werd genomen door Freija. "Mijn doos"! Bij de voorraad zat een patatjes-snijder. We gaan dus echte frietjes bakken, maar wel alleen in het weekend. Wat een feest.

De zomer is hier nog lang niet in aantocht. Het waait en het waait maar en je moet vooral niet letten op het getoeter en gefluit door de masten want dan wordt je gek. Onze derde storm deze week is in aantocht..53 knopen windstoten recht op de kuip. Zaterdag.

De wind heeft een paar boten al parten gespeeld in de Med, vooral voor diegenen die een boot aan het overvaren zijn van bijv. Spanje naar Griekenland. Wij noemen het gekkenwerk, maar het moet (van de eigenaar) gedaan worden en de overvarende mannen hebben er een weekje of 2 vrij voor genomen. Eind van het verhaal is dat ze door de reddingsdienst van boord gehaald moesten worden in 8 à 9 Bft met 7 meter golven. Men wilde niet wachten met overvaren, maar boontje komt altijd om zijn loontje.

Op zeilers-facebook pagina en elders staat dat wij katten aan boord hebben en iemand, die wellicht ook een kat wil meenemen vroeg: wat doe je bij storm? Dat levert bij ons dit gezichtje op :| want immers ga je niet varen bij veel wind. En zeker niet in de Med en ook zeker niet met katten. "Het" heet plezier en niet prestatie.

Onder alle vertrekkers is men het er wel over eens dat zeilen een heel ander imago heeft gekregen wanneer je vertrokken bent, wat stoer geacht wordt is overmoedig en onverantwoordelijk. Heerlijk schuin dames, wordt niet meer gedaan, kwestie van je zeilen goed zetten ipv onprettig schuin. Afstrepen van gehaalde bestemmingen geldt niet meer, we genieten en zeilen daarbij wat afstanden. Dan zijn er nog wat roekelozen die hun zeil niet goed oprollen: op een van die ochtenden begon hier een Code 0 keihard te klapperen. Niet goed ingerold- niet verstandig- wetende dat het zo hard gaat waaien aan zuid Sicilië.

De katten zijn zó blij, Freija valt af en komt op ideaal gewicht. Dit is door het tuin-wandelen en nu ook wat gesnuffel op het ponton en rondje dek, maar ook door gematigd eten geven. De voerbak is aan de lege kant en opvallend genoeg lijkt ze wat korrels over te laten voor haar broer dus is haar eigen portie ook minder. Snoepjes doen we nog maar zelden en helemaal geen vette sticks van geperst vlees (en andere troep). De tunnel was en is hèt speelgoed voor op de boot. Hier schuilen ze, rennen er doorheen, proberen een touwtje te grijpen door het nylon heen en alles is aanleiding tot totale ren- en speelgekte, een soort fitheids circuit. Een blog over de katten volgt.

We zijn in ons ritme, gewend op de boot, met in ons hoofd het reisplan Griekenland. De boeken laten ons een nog groter brok geschiedenis zien en het verschil met Carieb of verder, en elke dag voelbaar, is dat je hier in de wieg van onze cultuur staat en je je elke dag beweegt tussen de nalatenschap van 4000 tot honderden jaren geleden. Je voelt je één samen met al die voorgegane volkeren die hun stappen en merktekens hier hebben gezet. 

 

 
SY Skadi in Marina di Ragusa voorjaar 2018

1 april, Pasqua in MdR

Het is nog steeds geen korte-rokjes weer. En zelfs geen korte-broeken weer. Na 10 dagen ijskoude wind uit noordwest en koude nachten zijn we verwend met 3 dagen 19 graden en zwakke oostenwind. Dat was het. Net als Nederland maar dan anders. Nu staat de wind oost, blaast helemaal verkeerd in de boot en we zitten weer binnen, in de kuip is het 21 graden maar onprettig. Annelies krijgt oorpijn wanneer we wandelen in de wind. Het is dus ook geen vertrek-weer. Het begint erop te lijken dat het weerbeeld in zuid Europa toch wat aan het veranderen is in het algemeen.

Plannen over onze reis veranderen steeds, misschien "doen" we niet eerst de Ionische eilanden maar stomen we door naar de Sporaden om met de lastige Meltemi-winden mee terug varen en er dus niet tegenin.Wel hebben contact met meerdere bekende zeilers en zeilvrienden die ook in Griekenland gaan varen of er al zijn: Sea Angel, Blue Valentine, Grey Hippo, Momentum of Fall, Paikea.

Binnen moeten er nog klusjes gedaan worden zoals de dynamo installeren, maar Peter zoekt een vierpolige stekker. Problema! Morgen maar eens een monteur aanschieten in de werf. De AIS is niet zichtbaar op de Plotter, de buitenboordmotor moet voor onderhoud weg, het beeldscherm van de Plotter viel uit dus de Plotter moet open en nagekeken.

Het mysterie van de slaapkamerlampen

In het najaar van 2017 begonnen de spotjes in de slaapkamer te haperen. Er was geen pijl op te trekken wanneer ze het zouden doen of niet. In andere volgorde aandoen, tikken, aan-uit-aan-uit zetten, geen resultaat. En wanneer je slaapt schieten ze midden in de nacht alle vier tegelijk aan. Ook goedemorgen! Er zit iets niet goed in de bedrading achter de kledingkast tot achter de bank, maar om dat na te kijken moeten we panelen weghalen en de hele kast eruit zien te krijgen. Het wordt in het klussenboek opgeschreven. En dan op zekere avond, wanneer Peter op de kastjes achter de bank leunt met zijn hand, om Annelies een kus te geven, gaan - floep- alle lampen aan. En ze doen het nog steeds.

De katten hebben het weer naar hun zin, zijn helemaal gewend. Freija is nog bang om over de loopplank naar het ponton te gaan. Maar op de 3 zomerse dagen van maart is ze daar toch gaan snuffelen. Of de duivel er mee speelt komt er altijd juist iemand aanlopen als zij het avontuur is aangegaan. En sommige mensen lopen alsof ze de tram moeten halen.

Als je zo doelloos en nutteloos in de kuip hangt en de katten ook, met een uitstapje naar de steiger, vraag je je af wat al die mensen nou eigen bezielt om zo druk heen en weer te lopen. Je komt er van lieverlee achter dat heel veel vertrekkers ook op de boot in een thuiswoon-modus zitten met een thuisleef-ritme. Tja er is nou ook niet erg veel te doen, maar je kunt ook gewoon lang zitten of lang liggen. Annelies zucht wel eens:'' ik lijk verdorie wel een tiener, ik kom helemaal niet meer van de bank af". Genieten dus, na 40 jaar je verplicht te hebben gevoeld om te werken, en te zorgen. Maar ierdereen heeft toch dat typische ritme van het zakje vuil wegbrengen om 08.00 uur. De hond uitlaten (dat kan nou eenmaal niet wachten) iets poetsen, kussentjes op de bank buiten leggen, wasje doen, praatje maken.

Wij noemen MdR "the village". En in dat dorpse plaatje passen de typetjes: de dame die zich erg lollig vind, de chagrijn die nors voorbij loopt zonder gedag te zeggen, de gezonde types, het type dat aan de drank is en wanneer nuchter alle aandacht van de buren weet op te eisen voor haar makementen, de gezellige borrelaars die je naam 4 keer vragen op 1 avond. Op een van die momenten kon Annelies haar verkneukeligheid niet inhouden toen haar voor de tweede keer hetzelfde verhaal werd verteld en de verteller zag de amusante blik en begon zich af te vragen of er iets vreemds aan de gang was. Sorry, heb ik je dit al verteld? Ja, lieverd, dit heb je me net verteld. "The village".

Wij zijn ondertussen aan het minderen: minder suiker en dus geen witte wijn voor Annelies, nutella, koek, chocola, chips, noten, ijs, hamburgers etc. Sinds de winter in Albufeira hebben we er niet meer zo op gelet en het "minderen" bevalt ons weer prima. Dat staat in schril contrast met de "village-people" die twee keer per week uit eten gaan, een flink aantal flessen wijn weten weg te werken en elke gelegenheid aangrijpen, hoe heerlijk sociaal ook, om lekkere dingen te nuttigen. Want praten gaat samen met drinken en eten. Inderdaad bezoeken wij de happy hour minder, en fietsen en lopen wat meer. Op de boot eten maken, deden we altijd al. We hebben onszelf wel een ijsje beloofd komend weekend. Dat was op het moment dat we die heerlijke cappuccino gingen halen bij ons stamcafé Cafè delle Rose, waar de lekkernijen je liggen aan te staren tot het water op je T-shirt druppelt, en waar - en er stonden er al zo veel- de kok nog een extra Paastaart de winkel in kwam brengen. Bij alle "al banco" koffie drinkende klanten klonk er een aahh en een oohh, ook al hadden de meesten al zo'n heerlijke Canolo, Brioche met ijsbolletje of Granita in hun handen. Pasen, na 40 dagen vasten màg je ook wel wat!

SKADI GOES "GREECE" Skadi heeft de Peloponnesos gerond en ligt in Crotone Calabrië. Wij zijn na 2 dagen autorijden thuis in Vlissingen aangekomen. Ons blog wordt de komende dagen bijgewerkt

 

 

Zeemeermensen

Nieuws over onze reis en onze site

Croatia news:

The advices of numerous boaters, owners and users of vessels as well as participants of the nautical sector in Croatia have been taken into account, and the tourist taxes for the year 2019 have been reduced up to 60%. The largest reduction is foreseen for flat-rate tourist taxes for the period of one year.

Skadi nieuws:

Komende maanden wordt geupdated op onze website: de alinea ankeren/havens/peloponnesos oost en zuid alsmede Ionische eilanden en vasteland

Komende maanden wordt geupdate onze Google routekaart---> SY Skadi routes 2018 en 2019 Griekenland

Plan 2020 Terug naar Kroatië. Plan 2021: Sardinië/Corsica/noordwest Italië/Monaco/Marseille/Barcelona. Zomerstop. Zuid Spanje/Canarische Eilanden tot maart 2021.Plan 2021: Canarische eilanden, Madeira, Azoren

Nieuwsbrieven: Wij schrijven momenteel de nieuwsbrief Griekenland en deze wordt dus binnenkort uitgestuurd. Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

9 februari 2019 geven wij een lezing over Griekenland op de Middellandse Zee-dag van Toerzeilers.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 59Laatste wijziging: 30-10-2018