Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
SY Skadi in Luka Pupnatska

31 augustus, van Lastovo naar Korcula- Luka Pupnatska, 12 mijltjes oversteken

Temperatuur 28 graden. Temperatuur zeewater Pupnatska Luka: 23 graden.

Leuke bootnamen: Away We Go; No agenda.

Ondanks de dure havens die wij hebben aangedaan in voornamelijk Italië, staat ons gemiddeld uitgegeven bedrag aan havengeld voor dit jaar, op  dit moment, op 10,45 euro per dag. Overwintermaanden januari t/m medio mei Ragusa inbegrepen. Ankeren brengt het gemiddelde steeds omlaag.

Lastovo, een plek om nog eens keer aan te doen... We halen anker op en varen motorend naar Korčula. We hebben ankerbaai Pupnatska Luka uitgezocht. De inham van Pupnatska is 500 m. diep ingesneden in bergachtig landschap. Een ruige steile rotswand ligt achterin de kloof. Alom dennenbossen. Er slingert een kleine kustweg achter het strand die uitkomt op een andere panoramische weg door bossen en onder het massief door. De baai met wit kiezelstrand staat bekend als een der mooisten van Korcula. Wij ankerer in 7 meter, en laten voor de zwemmers genoeg ruimte. Ook hier is het rondje zeilboot een geliefde sport.

Dit is het Dalmatische zuiden, groene eilanden, water in veel kleurschakeringen blauw en groen. Dit eiland is 47 km. lang en 6-8 km. breed. Het landschap is behoorlijk heuvelachtig - hoogste top 569 meter. Een bergketen begroeid met de typisch groene Maquis loopt van oost naar west. De meeste stranden zijn kezelstranden met hier en daar wat rotsen. Zwemplekjes vindt je overal.

De avond is stil. Rond de baai liggen wat huisjes, die gehuurd zijn door toeristen, die houden van stilte en afzondering. Met een trappetje naar het water nemen die nog een laat bad. De wind draait van zuid naar oost-noordoost, komt dus uit de richting van de bergen. Hekanker vinden wij zinloos, Skadi ligt stabiel met de punt naar het land en is zelfs enkele meters naar achter gedreven. Positie precies in het midden van de baai tussen strand en rotskanten. Peter zet nog een beetje extra ketting uit in geval er onverwacht sterke valwind komt.

 
Veli Lago-Mali Lago

30 augustus, Lastovo - het Eden

Lastovo ligt 15 km. ten zuiden van het eiland Korcula en is slechts een klein eiland: het oude Insula Augusta, 10 km. lang en 5 km. breed. Een stukje einde van de wereld. Lastovo is een natuurpark van ongeveer 200 km2 bestaande uit 45 eilanden Je betaalt dan ook een toegangsprijs als toerist en voor je boot. Lastovo kenmerkt zich door rust, en prachtige natuur. Het Wereldnatuurfonds nam Lastovo op als een van de 12 " jardins d' Eden" van de Middellandse Zee. Het heuvelachtige binnenland is een wandelwalhalla. De hoogste punt is de Hun-heuvel en deze is 417 m. hoog. De kust is op enkele plaatsen diep ingesneden met inhammen met daarin en daarvoor kleine bosrijke eilandjes.

Wij liggen in Mali Lago de kleine ronde, lieflijke en stille baai, waar aan de westelijke oever een bruggetje over een smalle kanaalachtige vebinding ligt, naar de grotere zus: Veli Lago. Veli Lago loopt nog ver door als inham en ook daar zijn stille, zeer mooie ankerplekken.

Wij huren een brommertje vlakbij het bruggetje. (wel even twee uurtjes later komen, want alle 8 brommers zijn om 09.00 al verhuurd) We doen een binnenland-ontdekkingstocht en we hebben er 6 uur de tijd voor. Eerst verkennen we de kleine grotachtige inhammetjes aan de oude smalle kustweg rondom Veli Lago. Het water is als edelstenen: schitterend en doorzichtig en onwerkelijk groen/blauw gekleurd. Het is een verslaving om naar te kijken.

De dorpjes van Ubli zijn uitgestorven, veel huizen zijn leeg en ingestort. Wanneer we later vragen waarom, dan worden onze vermoedens bewaarheid: iedereen trekt weg. Wij vrezen dat er grenzen zijn gesteld aan uitbreiding van toerisme, daardoor gaan jongeren elders werken en looopt het letterlijk leeg. In Lastovo dorp- van het zelfde lakenen pak: de stad ziet er vanaf de heuvels pittoresk uit, tussen het groen en de bergen gelegen met aan de voet wat kleine wijngaarden van boeren en hier en daar een akkertje. Maar in Lastovo zelf is niet veel te doen. Natuurlijk is het einde hoogseizoen, maar de 3 cafeetjes zijn armetierig, en in de alleroudste straten zijn panden dicht en vervallen. N.B. hier staat wel de alleroudset schoorsteen van het eiland uit de 15e eeuw.

De weg omhoog naar de berg Hum is behoorlijk stijl, soms meet dan 10%, het scottertje heeft er soms moeite mee. We slingeren omhoog tussen uitgehouwen rotswanden van het kalksteen door.

En dan hebben we het prachtige panorama van de zuidkust van oost naar west met zijn inhammen en eilandjes voor ons liggen, zoals Lastovo is op foto's in folders, in reisgidsen. Met de scooter door de natuur rijden, betekent opsnuiven van alle geuren van het land. We rijden langs de mini-wijngaarden met rode en witte druiven; sommigen zijn verwaarloosd. We treffen glinsterend roetsbruin kalksteen aan in de rotsen, als van kristal. We passeren een begraafplaats, en het recentste grote familiegraf met zwarte marmeren siersteen ligt er niet op, maar buiten. We bezoeken enkele hele mooie baaien, waar je sprookjesachtig met je witte bootje ligt zoals dat op reklames gesuggereert wordt. Het water is vanaf de heuvels zowel als vanaf de kust, onvoorstelbaar helder.
Voordeel van zo'n tocht is dat we ook langs de baaitjes komen waarvan we een ideaal beeld hadden (uit een boekje) maar waar we bij nader inzien niet willen liggen: niet zo stil, net effe niet zo mooi als waar we nu liggen.

We blijven dus in Mali Lago. 's Avonds komen de Rangers langs met hun Zodiac en vragen ons entree voor dit park te betalen. Wanneer ze vragen : hoeveel dagen wilt u liggen?, meldt Annelies niet dat we er al een dag lagen en zegt:,, oh, we vertrekken mogen al. Daaruit concluderen ze dat we er pas een etmaal liggen en we betalen slechts 110 kuna.

Peter merkt op dat we nog een dag in Skrivena Luka hadden willen ankeren maar we kunnen evengoed morgen gewoon verder trekken, want we hebben het beste uit prachtig Lastovo gehaald.

Rekening houdend met de voorspelde stortregen en onweer van het komend weekend, besluiten we morgen naar Korčula over te steken, op vaart naar een haventje.

 
Aankomst Mali Lago

29 augustus, van Tri Luke naar Lastovo.

Nog steeds 30 graden, water temperatuur Tri Luke 23 graden, water temperatuur Lastovo 28 graden.

De verwachtte noordoostenwind komt 's nachts niet. We hebben nog extra ankerketting uitgegooid. En met al die slechte ankergrond en rekening houdend met de positie van andere schepen, worden we 's nachts allebei wakker en zijn we een poos waakzaam. Uiteindelijk slapen we wat bij; Annelies tot 10.00 uur - wat een leven - niet naar je werk en kunnen bijslapen.

De zeer zwakke wind, staat tegen alle regels in, zuidoost. We drinken koffie, kijken naar de paar schepen die er nog liggen (de meesten vertrekken vroeg) en besluiten weer verder te varen. Wespen zijn er ook aldoor en Peter slaat ze dood, wuift ze weg en soms schrkken de wespen zich rot, want we hebben een Waspaway hangen, een imitatie wespennest en wanneer ze die in de gaten hebben speren ze weg.

In drie uurtjes motoren we naar Mali Lago, een romantische ankerplaats in een diepe inham tussen de noordwestelijke archipel van Lastovo.

 
Van Pakleni naar Korčula Tri Luke- hotspot

28 augustus, van Pakleni eilanden naar Korčula, 28 mijl

,,Wil jij nog langer blijven?" vraagt Peter tijdens het ontbijt. ,,Nee, eigenlijk niet, zo spectaculair is het hier nou ook weer niet..", zegt Annelies. ,,Dan gaan we zo weg", zegt Peter en "zo" betekent bij Peter "nu" en niet straks.

Pakleni, wij vinden het niet heel erg mooi. Het is druk en het lijkt allemaal erg op elkaar, niet echt veel goede ankerplekken vanwege de woeste kusten behalve in de stampvolle lagune...We gaan de zuidwestpunt van Korcula om, een eiland dat we beginnen te waarderen. Groot, maar met een enorme diversiteit, reeds tot dusverre.

Het begint echt einde zomer te worden, ook in Kroatië. Het is al een week ietwat mistig vroeg in de morgen. Het licht is wat flauwer, de zon wat milder waardoor kleuren van huizen en heuvels zachter zijn. En vandaag is er zoveel nevel dat je de eilanden niet meer kunt onderscheiden en zee-oppervlak overgaat in lucht. Er is geen wind. We motoren gestaag naar Korcula.

Het liefste ankeren we zuid in een diepe inham, rekening houdend met de straffe noordoostwind die na 18.00 uur tijdelijk of de hele nacht kan opspelen. We hebben daarvoor de baai Tri Luke uitgekozen. Een driearmige baai diep in het land ingesleten en een aangemerkt als goede ankerplek in het boekje "best Adriatic Anchorages. Zuidelijke baaien in kloven kunnen soms slechte ankergrond hebben en dat ervaren we nu ook. Was het op Pakleni precies tegenovergesteld van wat er in de "888" sond gemeld dan is dat nu weer het geval: het zou goed ankerhoudbaar zijn, maar het lukt ons niet om vast te liggen.

Eerst tussen 2 zeiljachten het anker laten vallen, en achteruit varen (wij varen altijd heel langzaam achteruit, want als je moet wachten tot de wind je achteruit duwt, sta je uren te koekeloeren naar je ketting). Het is nog steeds 12 meter diep en het wordt niet snel minder naarmate je dieper de inham invaart. De ketting wil niet constant strak staan, dat betekent geen houvast. Er is ook geen "beng" die de ketting op de lier soms maakt als anker ineens vastzit. Raar, en het klopt niet. Laten we dieper de inlet invaren. De inlet loopt dan opeens behoorlijk smal toe, wel erg mooi turqoise water en wat leuke huisjes aan de kant, kortom...prachtig. Het anker krabt duidelijk. Ophalen dus. Ondertussen worden we nauw in de gaten gehouden door twee zeiljachten, waarvan er een propvol met mensen zit ,die lunchen en die allemaal - hoofden naar links- naar ons staren. Ja, wij zijn de aapjes vandaag en er wordt over ons gekletst. Fuck you, dit is ons ding en we nemen geen risico.

Tweede keer in het blauw. Weer niet goed. Ophalen omdraaien en 50 meter naar achteren. Daar houdt het anker in een diepte van 12 meter, het mot dan maar alhoewel dat niet onze lleivelingsdiepte is.We worden iets te veel door de wind meegenomen, te dicht naar onze zin bij een Kroatische boot. De Kroaten malen er niet om. Wij vinden het knullig van onszelf gedaan en niet veilig op den duur. Rechts van ons ligt een zeilbootje met Duitsers die zeer waarderend kijken als wij, kritisch als we zijn - maar het gaat om veiligheid voor anderen en voor ons- het anker weer ophalen. De Aventura, een Australisch jacht dat we ook naast ons hebben gehad in Stari Grad, ankert in 20 meter diep water. Wij halen het anker op en gaan hun kant uit. Weer proberen dus.... Vijfde keer. Nooit eerder zo vaak geprobeerd. Het zekerheidsmoment komt weldra, we liggen. Op de Kroatische boot praat men na en kijkt naar ons.

Toch wel een mooie plek, een beetje onwennig maar we zien nu hoe mooi de kleuren zijn van zee, bos en rotsen, en ook genieten we wijdse uitzichten naar de openingen van de baai. Vrijwel ongerept, met een enkel vissersbootje tussen ons zeilers in. We zakken onderuit in de stoeltjes, hè hè.

Zwemmen, lekker rondkijken, rommel opruimen, bijkomen van al die kettingstress. En dan begint de wind aan te wakkeren en gaan ankers krabben. Wij aanschouwen het circus. Iedereen moet verplaatsen. De Kroaten proberen het twee keer en geven het dan al op en varen gezwind de hoek om. Succes jongens, ze proberen het daar ook 3 keer, maar liggen uiteindelijk wel. De Duitse vriend die met zijn voet op de ankerketting stond toen wj onze vijfde poging deden, heeft het krabben gevoeld en daarna gezien: hij ligt een stuk verder dan waar hij ging ankeren. Hij vaart dichter naar de rotskust, een plek om zeker niet in de nacht te blijven. Hij gaat later ook weg.
In de loop van de vroege avond komen meerdere zeiljachten een overnachtingsplek zoeken: drama. Men moet het drie keer of meer proberen, het anker krabt over de rots/wiergrond en als je geluk hebt dan valt je anker net in een vierkantje zand.

Zo gaat dat. Niet alleen vermaken wij ons om naar anderen te kijken, het bevestigt dat we goed bezig zijn en nog meer.: wij houden de veiligheid in de gaten.

We buigen ons wederom over de kaart en passen ons plan aan, aan ernstige regenval welke voorspeld wordt, aan onze energie om maar steeds fexibel te blijven en aan nieuwe ideeën. We willen ook in het laatste traject van Kroatie niet het gevoel krijgen ook maar iets te hebben overgeslagen. Dus we zetten Lastovo en terugkeer naar Korcula in ons reisschema.

 
Blauw water tussen Otok Zecevo en Vrboska district

27 augustus, van Vrboska naar Pakleni eilanden-Uvala Taršcé, 15,5 mijl

Peter gaat toch nog zelf even op onderzoek uit naar de storing van de ankerlier. Is het de lier of de schakelaar? Met een reserve accukabel van 25 mm verbind hij de plus op de schakelaar, uiteraard heel ver weggestopt in de punt van de Skadi, met een van de kabels die naar de ankerlier lopen en . . . GGGRRRRR zegt de ankerlier, hij draait omlaag. Even de ander uitgaande kabel en opnieuw zegt de ankerlier GGGRRRRRRR en wordt de ketting weer ingehaald. Poeh, geen kapotte ankerlier dus. Dat scheelt weer een hoop geld en gedoe.

Is de schakelaar dan kapot? Met een normaal electra draadje wordt de plus op een van de ingangen van de schakelaar gezet en. . .opnieuw zegt de ankerlier GGGRRRRRRR. Op de andere uitgang; en opnieuw zegt de ankerlier GGGRRRRRRR.

Schakelaar dus ook goed.

Peter gaat naar buiten, naar de aansluiting van de afstandsbediening van de ankerlier en met het draadje wordt op de plug gekeken of daar alles werkt en  . . . de ankerlier zegt niets. Ok probleem dus gelokaliseerd: de kabel van de schakelaar tot de aansluiting van de afstandsbediening heeft een breuk. Uiteindelijk blijkt het een kabelbreuk te zijn in de voeding naar de aansluiting van de afstandsbediening. Plug loshalen en even met een externe draad de voeding op de aansluiting van de afstandsbediening aansluiten en . . .opnieuw zegt de ankerlier GGGRRRRRRR.

Tijdelijk wordt de externa draad even gebruikt tot we in Marina di Ragusa zijn  om de komende weken toch de ankerlier te kunnen gebruiken. Een jaar of 7 geleden heeft Peter al een keer met Gerald van Blerk dezelfde draad vervangen en dat is best een K . . klus. Voorlopig zijn we geholpen en hoeft de monteur ook niet meer te komen. We besluiten om even het dorp Vrboska in te lopen en daarna verder te varen richting zuid Hvar.

LIEFLIJK haventje, en zeker een plek om nog eens naar terug te keren. Vrboska ligt diep genesteld in deze smalle inham, kleiner dan die van Stari Grad. De kuststrook is begroeid met dennen en cypressen. Er dobberen bootjes rond in de inham en toeristen vinden een plaatsje aan de spaarzame strookjes roststrand tussen de begroeiing. Het dorp heeft een historische kern, waarbij je versterkte kerk Sv. Marija niet mag missen!

Deze opmerkelijke kerk uit de 15-de eeuw is in Kroatië uniek in haar soort. Een vreemd maar noodzakelijk "huwelijk" tussen gebedshuis en fort. In 1510 vielen Venetiaanse troepen de stad aan en veroorzaakten enorme schade. In 1571, werd de stad opnieuw aangevallen, ditmaal door de Turken o.l.v. Uluz Ali. Spoedig daarna in 1575, besloten de burgers de kerk tot een fort om te bouwen.

Ons plan was om niet langer dan nodig, in een marina te verblijven, mede om het gemiddelde havenbedrag laag te houden. Na de tijdelijke reparatie aan de lier, tanken we water, maken de Dinghy wederom schoon aan de onderkant en verlaten de prachtige inham van Vrboska. Hierbij komen wij het blauwe water tegen, dat bij ons voortaan als "het Balearen-water" gekenmerkt wordt. Bijzonder mooie ankerplekken (gratis).

Het Hvarski kanaal staat bekend om de tunnelwinden. Surfers profiteren hiervan, maar voor de  varenden is de wind soms knap lastig. Wij moeten er tegenin. Het wordt een dikke vier, maar na 2 uur is hij ook weer compleet uitgedoofd, nog voordat de golven echt opgebouwd zijn. De dolfijnen hebben pret vandaag en wij ook, want we zien een hele familie dichtbij Skadi.

We varen eerst naar Hvar stad omdat we noordelijk daarvan een geschikte ankerbaai hebben uitgezocht (op de kaart) Het is druk met bootjes, Hvar is razend populair. De ankerbaai ligt vol bij enkele concessies, d..w.z. restaurants met boeien. In dit soort situaties moet je meteen omschakelen. Soms is dat lastig omdat je toch een bepaalde positieve verwachting hebt van de ankerplek, en die komt dus helemaal niet uit. Het is al later op de middag en tja, waar moeten we dan heen, mede i.v.m. de komende wind vannacht uit noordoost.

Antwoord daarop is Pakleni archipel. Niet slechts bij Hvar liggen enorme jachten, ook bij Pakleni en wanneer we tussen twee eilandjes door varen, is ons duidelijk dat het hoogseizoen nog gaande is. Alleen....wij hebben daarvan nog niet veel meegekregen, omdat wij stillere gebieden bezoeken, en in weekenden niet in steden liggen en doordeweeks niet naar de buitenste eilanden gaan als regel. Hier stapelen de boten, eerst de middelgrote motorjachten, daarachter de zeilschepen en overal wordt geraced met Dinghy's. Een soort Kalverstraat Pakleni. Annelies ziet het niet zitten. We varen verder, waarbij we enkele ankerplekken proberen die Peter juist niet ziet zitten. En gelijk heeft hij, het is er soms krap met flinke rotswanden en behoorlijk diep. Na 3 a 4 inhammetjes bekeken te hebben met teveel rotsen of teveel concessies, komen we er een tegen die het dan maar moet worden, redelijk breed, genaamd Uvala Taršcé. In de 888 gids staat echter dat ankers niet goed houden in de grond. Ja, nou dat weer. Laten we maar eens kijken. Er liggen aardig wat boten maar er is een mooie plek voor ons en het anker houdt direct in wier en zand.

 
SY Skadi geankerd in Stari Gradsky Zaljev

26 augustus, een eppo om je boot, een ankerprobleem, en van Stari Grad naar Vrboska, 13 mijl

Eppo

‘Sukkel’. ' Maf persoon'. Ja, dit is echt een voornaam, bijvoorbeeld van jhr. Eppo van Nispen tot Sevenaer, directeur van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek. De naam kreeg zijn huidige betekenis door Eppo Spaargaren, een zwakbegaafd personage uit De kleine waarheid, een tv-serie uit de jaren 70.

Eppo ligt tegenver Skadi aan de rotsige kustrand op zijn handdoekje onder dennenstruiken; net als meerdere strandtoeristen die voornamelijk verblijven in het gevestigde mooie Hotel Arkadia. 's Ochtends zie je de hotelgasten die niet aan het zwemplatform aan het water willen liggen, en niet aan het zwembad, een intiem plekje zoeken onder de bomen. Wij liggen 100 meter van de kant af, een respectabele afstand. Maar vreemd genoeg werkt dat andersom niet zo.

Eppo komt al sinds gisterenmiddag langs zwemmen, poedelen,watertrappen, drijven...tot op 2 meter van de Skadi.,,Hallo, kom effe aan boord joh!'

Peter lgt in de kuip in zijn nakie, maar daar stoort Eppo zich niet aan. Door de dikke brillenglazen van zijn zwembrilletje kijkt hij rond in de kuip, kijkt met stijgende verbazing naar Freija ...of misschien wel Peter...Mompelt iets onverstaanbaars, cirkelt wat en draait peddelend met zijn zwarte puntwaterschoenen om zijn as en blijft bij ons drijven.
Ook de volgende ochtend en deze keer is ook Annelies in de kuip. Wij overleggen strategie en alleen al de ideeēn geven ons een hoop lol. Plassen, een ei naar zijn hoofd gooien, een lijn spannen waar hij tegenaan zwemt, onderwater duiken en aan zijn benen trekken. Annelies vermoedt dat hij Peter gewoon erg leuk vindt...

Voordat Eppo een derde keer komt gaan wij met de Dinghy naar de overkant naar de Hypermarkt Tommy en even een kijkje nemen daar, aan de Ferry steiger. Misschien kunnen we hier zelfs wel water tanken (stiekum) Maar de kade is erg hoog en er zijn rotsen, dat is te riskant voor Skadi. Na eens een paar betere boodschapjes en wat speciaalproducten keren we terug om opnieuw Eppo tegen te komen, drijven als een walvis ergens midden in de inlet.

We laten Eppo voor wie hij is. We maken los...tenminste dat denken we. Druk op de knop van de afstandsbediening om het anker op te halen en...niks niente. Oh Oh....

,,Annelies zet jij de schakelaar van de zekering even aan?" Annelies komt terug met de mededeling "ik heb de schakelaar naar beneden gezet". ,,Nee",zegt Peter hij moet omhoog. OK en Annelies duikt weer in de boot. ,,Hij staat omhoog!"  roept ze en Peter probeert de ankerlier opnieuw. Doodse stilte en geen beweging. Shoot.

Goede raad is duur. Kijken waar een Marina is voor eventuele reserve onderdelen, zoniet: een nieuwe ankerlier want zonder- gaat niet zo goed al je alleen wilt ankeren. Vrboska is de dichtsbijzijnde ACI Marina. Even bellen en jawel ze hebben plaats en ze kunnen desgewenst een monteur bellen.

Peter haalt het anker met de hand omhoog; 30 meter 10 mm ankerketting weegt niet niks, maar uiteindelijk hangt het anker waar het hoort te hangen. We zetten koers naar Vrboska een mijltje of 13. We waren toch al van plan om voor Dubrovnic nog een dag in een marina te gaan liggen om water en wat diesel te tanken. Dat kunnen we dan gelijk doen.

We komen helemaal achter in een lange onwijs turqoise blauwe Uvala, omringd door bossen, in een heel pittoresk dorpje aan en worden door een vriendelijke Marinero gelijk geholpen met aanleggen. De dame van het kantoor is om 18:00 weer terug om een monteur te kunnen bellen. Als Peter om 20:30 haar een monteur laat bellen krijgt ze geen gehoor.Logisch want het is weekend.

We genieten van het dorpsgezicht, maar hebben zelfs geen zin om een ijsje te gaan scoren. Lekker met de katten op de boot en Odin weet direct de weg op het ponton. Als de loopppank weer ligt ziet ook Freija haar kans schoon en lopen en rollen ze lekker een tijdje rond.

Toch wel leuk een ponton hoor je ze tegen elkaar zeggen.

 

 
Hvar stad

24 - 25 augustus, Hvar en een extra dag in Stari grad

Mooie rit met de bus door de bergen van west Hvar waarbij we uitzicht hebben op mooie ankerbaaien. Hvar is zoals alle steden hier, wit geplaveid met het bijzondere kalksteen.

Tot halverwege de jaren '90 was Hvar voornamelijk bekend vanwege zijn lavendelvelden. Tegenwoordig staat Hvar geboekt als een van de mondainste bestemmingen van de Adriatische kust. De boulevards zijn levendig met brede promenades met tallozen mooie caf'e's waar je ziet en gezien wordt onder het genot van een koffie of cocktail. De binnenstad tot aan de haven die in de cirkel van de inham is gebouwd, is autovrij. Dat geeft ruimte om te slenteren waar je ook maar wilt. Met zijn lichte glanzende plaveisel, de goed onderhouden kalkstenen huizen, de statige gebouwen, de trappensteegjes de heuvel op naar het fort en het glasheldere water van de haven, kan Hvar meer dan wedijveren met Saint Tropez.

Dat de jetset hier graag neerstrijkt, dateert niet van gisteren. Het begon in 1869, toen keizerin Elisabeth van Oostenrijk en Hongarije - alias Sissi - zo onder de indruk kwam van het eiland en de stad Hvar, met zijn middeleeuwse omwallingen en schilderachtige ligging aan zee, dat zij de bouw van een hotel financieel aanmoedigde en aanwijzigingen gaf voor de inrichting. Dat maakt van Hvar meteen een van de oudste toeristische plaatsen ter wereld. Het Palace Hotel is vandaag, 143 jaar later, nog altijd hét icoon van Hvar.

Wij lopen omhoog naar het Spaanse grote fort. Dit werd aan het eind van de 14e eeuw door Spaanse militaire ingenieurs gebouwd op de fundering van een Illyrische vesting van ver voor de Griekse overheersing. De Venetianen voltooiden het fort in 1551. In 1579 sloeg de bliksem in in de voorraad, wat een grote ontploffing veroorzaakte. Het fort werd hersteld door Oostenrijkers. De inwoners van Hvar vluchtten in 1751 hierheen tijdens de inval van de Turken, die de hele stad verwoestten.

Aan het eind van de trappensteeg naar de botanische tuin van het fort, herkent Peter de Karmozijnbes. De zigzag paden door de botanische tuin omhoog staat vol met Agaves en cactussoorten. Tijdens de wandeling krijgen wij meerdere pachtige uitzichten op de haven van Hvar. We bezoeken het grote fort en zijn opmerkelijk kleine gevangenissen in de kelderruimte. Na deze klim zoeken wij, verhit en dorstig, in de steegjes van Hvar een lunchgelegenheid. Wij vinden een gezellig dakterras dat is overspannen met een zonnescherm. We nemen een Zwarte Risotto en een schaal lamskoteletjes. Alles goede kwaliteit en met alweer zeer vriendelijke bediening. We doen nog een wandelingetje om de haven en lopen langs de Ferry aanlegsteiger waar minstens 700 toeristen met hun koffers staan te wachten. Einde vakantie, het eiland loopt leeg. Voor ons gaat reizen verder en we nemen de bus terug naar Stari Grad, laden de Dinghy, die we vlak bij de Tommy supermarkt konden aanleggen, vol met extra flessen drinkwater en varen over een knobbelig oppervlak waarbij het water over de dinghy heen klots, terug naar Skadi, ons eigen eiland.

Hvar, juweeltje van een plaats.

 
De bunker in Uvala Smrka

23 augustus, van eiland Brac, Uvala Smrka naar eiland Hvar, Stari Grad, 7,7 mijl

Wanneer om 02.00 uur de swell ophoudt slaapt Annelies eindelijk in. Totdat het Ferry-verkeer begint zo rond 06.00 uur. Katten zijn actief en Annelies laat ze naar buiten. Het is nog behoorlijk fris (22 graden...tja warmte went) en Annelies is gammel dus stapt opnieuw in bed en tukt nog een paar uur bij. Fris als een hoentje beginnen we de mooie dag pas na tienen. De baai is prachtig. We ondernemen een dinghy toer naar de bunker. Deze wordt tegenwoordig gebruikt als stamkroeg voor vissers,lijkt het. Er liggen een aantal schuitjes en op de betonnen binnenrand staat een tafeltje, kastje, stoeltjes. En allerlei attributen van huishoudelijke aard tooien de wanden inklusief een spiegel. Als je haar maar goed zit...

De Uvala blijkt werkelijk een plaatje en kan zeker bijgeschreven worden in de gidsen. Smaragdgroen water, gele rotsen, groene bossen, ruige kloven. We zwemmen en Peter snorkelt, maar ook hier geen vis, alleen zeeëgels en zeekomkommers.

We maken los wanneer we voldaan zijn van stilte en natuur en varen het kleine aantal mijlen naar Hvar op de motor, heel langzaam, genietend van uitzicht op zowel Brac als Hvar met zijn beboste heuvels en in de verte zien we zelfs het gebergte van Omis aan het vasteland, dat zich lichtpaars aftekend aan de horizon. Het is alles paars, azuurblauw, dennegroen...met een witte boot. We ankeren in deze idyllische baai, een paar honderd meter voor Stari Grad, lettend op twee ankerverbodsborden, dus precies ertussen in. Het heeft wel wat, op wijds water ankeren....tussen de beboste hellingen.

Stari Grad(oude stad), het rustige zusje van Hvar stad.

De oudste stad van Kroatië. Aan het eind van de smalle baai gelegen. Een klein plaatsje met pittoreske haven omgeven door mooie oude natuurstenen huizen, en smalle straatjes. Geen glamour maar wel authenticiteit. Een pareltje voor een aangenaam verblijf ver weg van massatoerisme.

De Grieken uit Paros vestigden zich hier 385 v. Chr. en noemden hun woonplaats Pharos.

Stari Grad, omgeven door pijnbomen, wordt gekoeld door een zomerbries, de Mistrael wind. Het wordt hier dan ook niet zo warm als op de binnenste eilanden. En de nachten zijn fris, waardoor je goed kunt slapen.

 

 
Uvala Smrka in de avondzon

22 augustus, van Split naar Brac, 17 mijl lekker windje

Genoeg van deze baai gezien. Een plek om te onthouden qua Bora-beschutting. De wind zal vandaag toch weer aantrekken maar uit zuidwest naar west en pas om 18.00 uur.,,Beter meteen weggaan", zegt Annelies, ,,want je weet hoe het gaat hier..." We halen anker op om 13.00 uur.

Een verstandig besluit blijkt later. We gaan gewoon lekker 4 knoopjes op de motor de baai uit en worden daarbuiten verrast door meer wind dan verwacht. Genua uit, hoera. We zeilen naar Brac en met ons nog twee schepen, een wedstrijdschip dat ons natuurlijk vliegend voorbij komt en een 40 voet Kroatisch bootje dat net zo lekker Genua zeilt als wij. Hij gaat achter ons langs naar bakboord, waarschijnlijk naar de meest noorwestelijke baai van Brac.

We stevenen af op de "trechter" tussen Solta en Brac. De wind trekt flink aan, 3 uur eerder dan voorspeld en golven bouwen op. We worden als het ware gezogen in de straat van Solta en Brac. Daarna blaast het meteen echt: 7 bft. Nog een klein stukje en dan de hoek om gelukkig, met de westenwind achter ons. Eerste baai van onze keuze is er een met boeien. Deze week willen we echter "lig"-kosten sparen. We weten alleen niet wat er verder nog is, aan de zuidwest kust van dit eiland. De 888-gids geeft niet van elk baaitje aan of je er kan liggen. Na wat ronddraaien bij de boeitjes besluiten we de gok erop te wagen en verder te varen. ,,Maar we kunnen niet terug als we niks vinden", zegt Peter....,,niet met de 7 Bft tegen ons. Annnelies bijt lip en peinst....er moeten plekken zijn, dat ervaren we steeds weer en ze zegt:,, kom op we kijken verder en als het niets veel soeps is, is dat pech. Terug gaan we niet.

Twee baaien met tonijnkwekerijen "voor de deur" en ankerverbod. Verder een te klein ankerplaatsje of een echt twijfelgeval en geen zicht op de diepte van de inham. Weer verder. Golven beuken achter op ons. Peter stuurt zelf, zo laverend dat de grote schommelingen milder zijn. Dan passeren we een inlet waar op de kaart twee ankerverbodstekens voor staan. Er zou ook een tonijnkwekerij zijn. Was die er ooit, dan is dienu weg. Staat er een ankerverbodsbord aan de kant? Nee! Dan gaan we er in. Want Kroaten geven goed aan of iets NIET mag, ervaren wij. Uvala Smrka, kijken wat het is. Blijkt een diepe inham te zijn in een bergachtige omgeving met dennenbossen aan de noordkant en wat woeste droge hellingen met enkele bossages aan de zuidkant. Met een mooi uitzicht op een kloof. En links een bunker voor onderzeeërs, zoals er velen zijn hier. Er liggen nog 2 schepen geankerd met een lijn naar de kant en dus besluiten we om het anker uit te gooien in 12 meter water, 40 meter ketting moet gezien de windverwachting wel genoeg zijn. De zon zakt. We eten brood, en hebben zo onze ideeën over de binnenkomende swell, want Skadi schommelt flink. Niets aan te doen. Lang niet meegemaakt. Terug gaan we niet. Verder ook niet. Het zij zo.

's Avonds komen er nog 2 schepen aan en gaan verder in de Uvala ankeren. En van de schepen wil zijn anker vlak bij ons anker uitgooien  maar na wat bemoedigende taal van Peter, uiteraard in zjn blootje, besluiten ze toch maar even verder hun ankergeluk uit te proberen. Dat ligt een stuk beter mompelt Peter als hij terug komt in de kuip.

De nacht wordt een avontuur. Een vorige nacht al niet best geslapen gaat Annelies er vroeg in, eerst om te lezen en dan de ogen te sluiten. Maar dat valt niet mee als je steeds heen en weer gehusseld wordt. Je hebt stootwillen nodig in bed.

 
byssus

21 augustus, Split en de mossel

Het is altijd anders dan verwacht. De Bora bleef bij een 6 Bft, enkele uitschieter van 7 Bft. We hebben er goed in geslapen; heerlijk wind door de boot.

De Bora is dan wel niet harder geworden maar houdt wel langer aan- de hele maandag minstens...dus...blijven we op deze ankerplaats. Tijdens de winderige uren verft Peter de haren van Annelies en wanneer het tijdelijk rustiger wordt op het water duikt Peter nog eens naar de bodem om daar de reuzenschelp te filmen. Video komt nog.

Mede door de reactie op het gastenboek van Toni, raken wij gefascineerd door dit schelpdier en zoeken er meer over op. Zo blijkt dat deze steekmossel in grote getale te vinden is op Lesbos, en komt vooral veelvuldig voor in de Golf van Kalloni en in de Golf van Gera.

Reuzenmosselen en vooral hun draden zijn al eeuwen beroemd onder de naam Bisso; het zijde van de zee. De basis bestaat uit het materiaal waarmee de steekmosselen zich vasthechten aan de zeebodem. Dit wordt op een speciale manier bewerkt tot een goudkleurige stof. Drieduizend jaar geleden was byssus de basis voor kleding van koningen en koninginnen en hooggeplaatste geestelijken. Tegenwoordig is de traditie bijna uitgestorven.

Op Sardinië wordt deze techniek nog in stand gehouden door "Maestra del Bisso", mevrouw Chiara Vigo. Zij is op dit moment een der weinigen die het hele bisso-proces kent: van het opduiken van het bisso tot het verwerken van de stof. Vandaar dat haar atelier sinds 2005 is opgenomen op de Werelderfgoedlijst van Unesco.Ze heeft van haar atelier (aan de Viale Regina Margherita 111) een klein museum gemaakt waar je haar en haar kunstwerken kunt bewonderen. Verwacht echter geen standaard-museum met toegangskaartjes en rondleidingen. Het atelier is Chiara's thuis en het bisso is haar leven.

Hierbij een tekst die wij vonden via het Jules Verne Genootschap:

"Byssus

komt van het Griekse woord ‘byssos’ dat ‘fijne draad’ betekent. Het is een bundeltje lange zijdeachtige vezels dat door een klein gat aan de onderkant van de twee schelphelften van de reuzenmossel naar buiten komt. Het bundeltje draden kun je vergelijken met de baard van een gewone mossel. De reuzenmossel leeft vooral in de Middellandse Zee op een zanderige bodem niet ver van de kust. De mossel kan tot 1,30 meter lang worden en houdt zich met de draden vast aan de zeebodem. De draden worden ongeveer 20 cm lang en zijn dunner dan een tiende millimeter. Deze draden zijn verrassend sterk, ze verankeren de reuzenmossel aan de zeebodem.

De schelpen zelf worden niet geoogst. De draden worden door duikers afgeknipt. Per mossel wordt er ca 1,5 gram draad geoogst. Op die manier blijft de mossel in leven en kunnen later weer nieuwe draden worden geoogst. Nadat de draden zijn verzameld worden ze gedurende 12 dagen regelmatig gespoeld en in de schaduw te drogen gelegd. Dit wordt gedaan totdat het zeezout helemaal is uitgewassen en de vezels optimaal elastisch zijn geworden. Als de vezels zijn schoongewassen glanst het materiaal uitbundig.
Door het weken van de draden in zuren (vroeger urine, nu citroensap) kan men de kleur beïnvloeden. Hoe langer de draden geweekt worden in het zuur, hoe lichter de kleur wordt. Dan worden de draden voor het laatst gespoeld. Nu met water waaraan kruiden en zeep zijn toegevoegd. Om de laatste vervuiling van de draden te verwijderen worden de draden gekaard met een hele fijne metaalkam. Als dit is gedaan heeft de byssus nog maar 1/6 van zijn oorspronkelijke gewicht. Nu kan pas worden begonnen met het spinnen van de draden. De garens zijn erg teer en moeten met de grootste voorzichtigheid worden behandeld. Vroeger werd de zeezijde gesponnen door jonge meisjes die het nog niet gewend waren om zwaar werk te doen. Hun handen waren teer genoeg om het fijne werk te doen. Voor 250 gram zeezijde zijn de draden van 1000 reuzenmosselen nodig.
Kledingstukken van zeezijde zijn erg kostbaar omdat men zoveel draden nodig heeft om te kunnen weven. Maar het voordeel is dat het weefsel erg sterk is, goed de lichaamswarmte vasthoudt en dat kledingstukken gemaakt van zeezijde erg klein opgevouwen kunnen worden. Zo kunnen handschoenen van zeezijde zo klein worden opgevouwen dat ze in een notendop passen.
Om een jas te maken zijn meer dan 15000 reuzenmosselen nodig! Het moet dan ook een zeer kostbaar kledingstuk zijn geweest. In 1892 koste een paar handschoenen van zeezijde 1,50 (nu 170) dollar en een paar kousen 3 (nu 340) dollar.
De eerste mensen die de zeezijde gebruikten waren de oude Egyptenaren. Alleen de familie van de farao was het toegestaan om zeezijde te dragen. Volgens de overlevering zou farao Toet-ank-amon alleen maar kleding hebben gedragen van zeezijde.
Er wordt wel eens gedacht dat het gouden vlies, gezocht door de legendarische held Jason, was geweven van de draden van de reuzenmossel. Kleding van prinsessen, vrouwen en dochters van rijke mannen waren vaak van zeezijde gemaakt. Men denkt dat de mantels, die de Centurions droegen in de Romeinse tijd, gemaakt waren van zeezijde.
In de middeleeuwen werd de zeezijde “stof van goud” genoemd.
Ten tijde van de 18de en begin 19de eeuw was er een opleving van de zeezijdevervaardiging in het zuiden van Frankrijk en in het zuiden van Italië. Vandaar dat Jules Verne verwees naar deze stof.

A. van den Heuvel, juli 2007
Claudius Bombarnac ".

Met dank aan www.jules-verne.nl

 
SY Skadi zonsondergang Split noord

20 augustus, Split

De Bora is wederom in aantocht en met een 6bft tot 9bft., ...zo wàs voorspeld. En duurt maar 1 nacht dus geen reden om in een "window" naar een haven te trekken.

Beschutting hebben we gevonden in de ons bekende noordbaai van Split. Vanwaar we nog eens de stad in lopen met het centrum van witte kalkstenen muren, van het voormalige paleis van Romeinse keizer Diocletianus. Het hedendaagse plein met oude muren die geintegreerd zijn in de huidige bouw blijft een sfeervol verlichte binnenkomer. Hotel Luxor heeft de trappen rondom gepacht en er kussentjes op gelegd, zodat je binnen de Romeinse muren je drankje kunt nuttigen. Obers lopen af en aan, mensen beleven een mythische avond. Men absorbeert de sfeer, slentert kriskras over plein en trappen, en geniet. Het is deze dagen geen 42 graden in de avond maar 32. Toch behoorlijk warm. De stad houdt zijn warmte vast. En de temperatuur blijft nog twee weken zo hoog. Opvallend verschil met bijvoorbeeld eiland Vis, aan de buitenkant van Kroatië gelegen: daar is het 6 graden lager. We zakken daar langzaam naar af.

Dat is het plan, maar dat hangt af van de wind en de zeegesteldheid. Als Vis niet haalbaar is dan varen we meteen naar Hvar. Laatste 100 mijlen (hemelsbreed) tot Dubrovnik. Geplande route: Brac, Vis, Hvar, Korcula, Mijlet, Elafiti eilanden en ergens tussendoor ook nog even Lastovo. Gek om dan daarna Kroatië te verlaten.

Mening over Kroatie: door de enorme hoeveelheid eilanden in een enorm perfect en uitgestrekt zeilgebied, is het zelfs in juli en augustus relatief rustig met vakantiegangers. Rustig ankeren kan altijd. Wat een verschil met de Balearen, die wij in 2016 in het hoogseizoen ontvlucht waren doordat het een "gekkenhuis" is.

Natuurschoon: zeer afwisselend, zeker als je tevens langs stukken vasteland vaart en bijv. eiland Pag aandoet. We zijn heel blij dat we voor Kroatië hebben gekozen en niet doorgejakkerd zijn naar Griekenland en " en de Med weer uit" . Water: qua diepte dat je kan kijken, mooie vissen en qua kleur valt het een béétje tegen, afgezet tegen de Balearen. We verwachten wel veel van Zuid-Damatië. Oudheden, geschiedenis, Wereld Erfgoed : onnoemelijk veel en imposant.

Even terug naar de boot en eigen plek: de zon gaat onder. Ons anker zit met 1 blad helemaal in de grond en met het tweede blad half onder de grond. Peter duikt altijd om te checken. Hierbij treft Peter opeens op de bodem een aantal omhoogstaande schelpen aan, die muurvast zitten. Het is een grote steekmossel.

De grote steekmossel (Pinna nobilis, synoniem: Pinna squamosa) is een in zee levende tweekleppige uit de familie Pinnidae. De breekbare schelp heeft een langgerekte driehoekige vorm. Deze soort komt vooral voor in de Middellandse Zee op dieptes tot 20 meter langs de kust.

De schelp kan wel 80 cm groot worden en hecht zich meestal aan een rotswand, zandbodem of zeegras als Posidonia met behulp van stugge en lange zijde-achtige haren, byssusdraden genoemd. Dit materiaal wordt ook wel gebruikt bij de fabricage van handschoenen. Net als andere tweekleppige schelpen is hij fragiel. De binnenzijde is bedekt met een heldere parelmoerglans. Oudere exemplaren zijn dikwijls begroeid met allerlei dieren zoals sponzen en mosdiertjes. Binnen in de mossel leven kleine krabbetjes van het geslacht Pinotheres. De schelp kwam vroeger veel voor, maar is vrij zeldzaam geworden onder andere door overbevissing, het feit dat sommige zachte delen eetbaar zijn, het geleidelijk verdwijnen van zeegrasvelden, en de vervuiling van de zee. Ook is de schelp een gewild object voor duikers om als souvenir mee te nemen.

De diepte is hier 5 meter. Normaal werp je dan 4 x de diepte aan ketting uit, nu 8x. De 40 meter ketting houdt ons vannacht op onze plaats. Laatste update weer en wind, het wordt niet meer dan een 6 bft., niet echt spannend dus.

 
Freija streetview

16 augustus, alles geregeld

Geslapen als een os en de katten ook. Odin is al 4 nachten aan het spoken om precies 04.00 uur. Kasje met theedoeken leeghalen en mauwen om dit even te laten weten. Eigenlijk wil hij daar mee aangeven hoe stoer hij zichzelf vindt. De vorige nacht was het helemaal bal in de tent want voor de tweede keer geen de drinkbak water om, en herinnerde hij zich blijkbaar dat skieën leuk is. En dat doe je als kat door de kattenbak leeg te scheppen en over de gladde vloer op het grit heen en weer te rennen en te glijden. Deden wij dat ook niet als kind? Alleen gaf moeder dan aan dan het mocht, zelfs gewenst was: op een kleedje over het in de was gezette parket, totdat het glom.

Het huis in Vlissingen is razendsnel omgevormd in een vakantiewoning. Dat kan natuurlijk omdat er zoveel weggezet was op aandringen/verzoek van de vorige huurder. Dus dan begin je gewoon opnieuw met neerzetten, terugzetten, ophangen van meubelen en veel decoratie. Zoon Joran van Annelies heeft een dag geholpen, voornamelijk om de berging leeg te halen die overvol was gestampt. Die huur hoeven we niet meer te betalen, dat scheelt maandelijkse lasten.  En zoon Brian van Peter samen met Babette heeft geholpen met een kabel trekken en een muurtje verven. Zo gepiept.

En zeer dankbaar zijn we de vriendin Alma, van onze vaste interieurverzorgster Slavica. Zij heeft zich enkele ochtenden ingezet om de begroeide douches te reinigen en de plakkerige keuken. En wat een vakkundigheid beziten de dames van Belvilla! Om het door de ogen van zowel eigenaar als huurder te kunnen zien. Aan te geven hoe leuk het huis kan zijn met eigen schilderijen en decoratie, en dat die indentiteit mensen aanspreekt. Tip was om het daarnaast toch enigzins basic te houden, maar wel leefbaar gezellig en het dus aan te vullen met een paar trendy snuisterijtjes. Daarover meer in het recentste blog dat geschreven wordt (onder het kopje bibliotheek)

Het is 30-32 graden in Agana, een rustweek: geen reisschema, -plannen, slechts de cappuccino op eigen terras. Boodschapje, administratie, verhalen schrijven, raamhoesjes naaien, lezen. Het was niet eenzaam, maar het wachten op afronding van een periode/gereed maken van het huis duurde lang, temeer daar ikzelf niets kan doen buiten e.e.a. regelen vanaf afstand. Agana is wat beperkt. De katten zijn goed gezelschap. De hitte heeft me ook lam gelegd. Ik heb geen behoefte aan in de zon liggen, bruin worden ambieer ik niet. Het gaat toch wel vanzelf. Ik zit te kijken over het water, de mensen met hun bootjes die "moeten" varen en moeten bezig zijn in hun vakantie. Ik moet niks. Ik zit. Het heeft 2 jaar geduurd voordat ik dat kon: zitten en niks doen. Uitloggen uit het grote moeten. Ik voel me ook zelden nog schuldig, niet tegenover anderen en niet meer tegenover mezelf. Wanneer er een schuldgevoel opkomt zeg ik: ik heb 40 jaar gewerkt en mij voor iedereen ingezet. Ik verdien dit.

Vanavond komt Peter terug, met een tas vol Hollandse lekkernijen, een voldaan gevoel over het huis en enige gedane administratieve zaken die ook nog geregeld zijn. En morgen gaan we pas kijken wat we óvermorgen willen gaan doen.

 
Marina Agana

8 - 13 augustus, een week alleen

Annelies schrijft:

Enige details daar gelaten hoop ik enigzins een beeld te kunnen vormen voor de trouwe lezers, hoe zo'n zeilseizoen zowel prachtig is als vermoeiend. Ja het is een sprookje, ja het is soms afzien. Naast de vele momenten van veranderende flexibiliteit, rekening houden met weersgesteldheid, benodigde assertiviteit sterk afwisselend met passiviteit, zijn er de momenten van concentratie op plannen, financiën; emoties over kinderen, vrienden, elkaar. Soms kan er in mij ineens een epistel ontstaan bijv. als ik tanden poets, een o-yeah-moment: ik ga daar over schrijven. Zoals het vrouw zijn op de boot. Het gemis van....ja van wat? Het gedoe. De vermoeidheid, de zon die brandt, alleen al het licht dat je huid beschadigt. En je háár, het is stro! Is er een schoonheidspecialist onder jullie lezers? Plan mij maar vast in! Leg mij maar een dag in de olie. Mijn kapper, wat mis ik die man. Schoenen! Zo heerlijk en ik heb er zoveel. Mooiste vrouwen opmerking van de laatste weken komt van Susan Bell, die met Tom ook in de baai van Primosten lag en op de boot op visite kwam om eens kennis te maken met "the gang". Zij vond een hele tas schoenen terug die ze kwijt was, onder de accu-ruimte. Great season moment. Je doet er niks mee, maar daar gaat het niet om.

Op 8 augustus na een hele dag water springen is de familie "Brian&Babette"om 19.00 uur gaan rijden en Peter is mee.

Zoals in de linkerkolom is te lezen, is Peter naar huis om ons "vel weer over het huis " te wikkelen. En niet alleen een vel maar gewoon het huis een leuk huis te maken, nu het door de huurders uit zijn identiteit is gerukt. In hun drang om het huis geheel eigen te maken, en eigen zou het nooit worden, is alles verplaatst, weggezet, bijna op het bezetene af.

Peter is 48 uur "on-the-go". Ondertussen ben ik ondergedoken op de boot. Vrijdag 11 augustus zal het - volgens het weerbericht- eindelijk koeler worden, en dat is 30-32 graden. Wanneer je het "zat" bent dan duurt het lang. Hoe doen we dat volgend jaar? Ik vraag me af of ik het nog wel kan, en dan in Griekenland...Een airco inbouwen lijkt steeds meer de enige optie. Er zijn zoveel eye-openers onderweg, die je van te voren niet kunt zien aankomen of waar je de noodzaak belachelijk van vindt. En dan komen we weer bij de financiën uit, het geld blijft maar rollen (zucht, toch maar even). Freija is door de 10 jaar oude buiskap gestort. Het was storten zoals ik het zeg. Nageltje erin en als een mes door de stof en bonk viel ze meteen in haar mand. Geplande evenuele nieuwe buiskap voorjaar 2018, is nu een noodzaak, net als de accu's die net aangeschaft moesten worden. Miskoop Spanje vorig jaar, tweede keer, na omruilen.

Het is een weekje Marina Agana, katten verzorgen, blog schrijven, wassen draaien, vloeren boenen, slapen, en de koelkast leeg eten. Ondertussen communiceren met Peter, d.m.v. bellen en appjes, die mij steeds weer verrast met wat hij terugvindt in dozen. Ook Joran helpt een dag mee. ,, heel bizar om nu dingen van mijn moeder te vinden, die ik altijd thuis zag liggen". Heel bizar en ook een beetje wrang dat die twee mannen het allemaal uitpakken maar des te heerlijker zal het zijn om in december binnen te komen in MIJN huis.

Ik meet nu al 35,5 in de kuip, binnen 29,4 ondanks blazende 18 graden jet van de airco. Net de was weer opgehangen in de loeiende aanwakkerende tot 4 bft. zuidoostenwind. Misschien leuk voor de lezer om mijn blog over wind te lezen....De Wind in Spanje, die waait ook in Italië en ook hier. Wat is dit ook alweer? Sirocco? Te heet nog om een ommetje te maken...mischien vrijdag.

 
Split Paleis Diocletianus

3 - 5 augustus, Joran terug naar Nederland, avondhitte in Split en totaal afzien

Partir c'est mourir un peu.

Hoe snel Annelies Joran ook weer ziet, ze staat toch met tranen in de ogen. Misschien komen die emoties wel heftiger omdat we zo uitkijken naar wonen thuis, omdat we zo lang al met Skadi onderweg zijn en nu nog meer beseffen dan ooit, dat er een betere balans moet komen als je voortdurend reist. We lezen en vernemen dat veel wereldreizigers, regelmatig weken thuis zijn, dat is de enige manier om de energie te krijgen om door te gaan. 3 jaar aaneengesloten reizen is ons maximum, we hebben het geluk dat dat zelfs verkort wordt tot 2,5. De 3 losse weekjes terug in Nederland de afgelopen jaren tellen niet als rustperiode, daar waren ze te druk voor. Annelies heeft droombeelden van witte Nederlandse wolken, regenbuien en wind, fietsen, en het comfort van bankhangen en daarna een echt bed.

Nadat we met de hele familie op het vliegveld Joran hebben uitgezwaaid gaan we naar Split. De stad dampt van de hitte, 42 graden. Er is geen verkoeling. We eten onder een parasol waar de warmte onder blijft hangen. de prachtige muren van het voormalig paleis van Diocletianus zijn gehuld in dromerig zachtgeel licht van schijnwerpers. Op het plein ervoor zitten op de bloedhete stenen trappen, toeristen, te genieten van de sfeer, zang en gitaarspel van muzikanten. De stad ademt historie en sfeer, 's avonds tien keer zoveel als overdag.

We besluiten niet met Brian en de familie mee te gaan, een druipsteengrot bezoeken, om de katten geen hitte-leed te bezorgen. Het is 38 graden op het water, in Split 42-45 graden. Berichten bereiken ons, dat de gevoelstemperatuur lokaal op Sicilië zelfs 55 graden is. We sluiten ons op in de boot om 16.00 uur wanneer de hitte het grootst is. De airco draait af en aan, samen met de motor. Wat een genot. Toch is het zeer vermoeiend. Een dip in zee is een must en brengt voor Annelies de afkeerwekkende plakkerigheid. Een zoetwaterdouche is een "must". Godzijdank zijn er amper muggen. Wij verlaten de haven, met de vriendelijke en servicegerichte havenmeester en gaan ankeren in "ons" Stupin Rogoznica, gelegen op 8 mijl afstand en op de route zuid, nu zonder terugkeren. 

Een dag zeilen wordt omgezet in een dag blijven liggen en van de boot af springen. We verbazen ons over de hyperactiviteit van de joonge mensen. We zijn zelf gesloopt aan het eind van elke dag. 

Tegen de tijd dat Brian en gezin gaan vertrekken varen wij verder zuidoostwaarts terug naar Marina Agana, met een zuidwesten wind 7 bft pal van achter. in. Oja, dat zat ook nog in de tas met mogelijkheden! Het is een klotszee en Peter wil graag zeilen op Genua maar de klotszee en de enorme hoeveelheid waterverkeer maakt de waterspiegel een chaos van golven. Annelies heeft een enorm dip-moment, is helemaal klaar met varen en de zomer. We starten de motor en we varen hard naar de ankerbaai van Marina Agana. 

Daar komen de kinderen nog een halve dag zwemmen en laatste vertier vinden tot het tijd is om terug te rijden naar Nederland. Met als ludiek moment voor Brian tijdens het snorkelen: een pan spaghetti aantreffen op de bodem van de haven, compleet met de spaghetti bolognese en bestek. En nog een mooie pan ook!

 
Skradinsky Buk watervallen

1 - 2 augustus, kinderen

We verhuizen naar de stadskade van Primosten, een betere plek voor iedereen om op- en vanaf de boot te gaan. Annelies gaat wat drinken met Joran, het water loopt continue van je lichaam af, dorstlessers zijn bijna niet aan te slepen. Brian, Babette en kinderen zijn ondertussen in het apartement aangekomen. Wij zien uit naar hun bezoek temeer daar Brian de accu's meeneemt. Peter gaat ze meteen installeren, niet heel veel werk maar het is 38 graden. Waar haalt die man de fut vandaan!? Het water is 31 graden en de kinderen springen er de hele dag in.

Op deze lucifer-dagen gaan we in de koele auto van Brian en Babette , mee naar de Skradinsky Buk watervallen van het Krka Nationaal Park. Water mee (altijd te weinig).

Nationaal Park Krka. Een van de natuurwonderen van Kroatië.

Op zijn weg naar zee heeft de rivier Krka het karstlandschap diep ingesneden. met als resultaat een serie spectaculaire watervallen. De erosie van de rotswanden en van de bedding van de Krka rivier, heeft samen met de verkalking van de waterplanten een grote hoeveelheid sedimenten opgeleverd waardoor er natuurlijke barrières zijn ontstaan van poreuze gesteenten (Travertijn) Door de kracht van het water zijn die barrières op hun beurt geërodeerd waardoor nieuwe landschappen met nieuwe waterbeddingen en nieuwe watervallen zijn ontstaan. Een permanent natuurlijk proces van "travertijnisatie.

We lopen over vlonders door het woud, dat in de hitte tropisch aandoet, met onverwachte "vensters" op watervalletjes. Totdat we bij de grote watervallen uitkomen en waar alle bezoekers mogen zwemmen. Het is op en top hoogseizoen. Daardoor gaat het unieke baden onder vallend water wat verloren, maar de kinderen hebben samen met Peter toch veel plezier. Joran en Annelies blijven onder de bomen op een bankje wachten en de hitte uitzitten. Het is druk maar we vinden, zoals ook met ankeren, dat de Kroaten tot in de puntjes alles verzorgd en gebruiksklaar hebben gemaakt en aangelegd, het zijn meesters in organisatie.

Onze dag uit wordt afgesloten met een Barbecue op de steiger in schemering, onder het verbazende oog van slenterende passanten en andere scheepsmensen, onder het fluoriserende licht van het "belachelijk"maar mooie motorjacht Aligator naast ons, dat zo ver onder het schip doorstraalt dat ook het havenwater onder Skadi oplicht. "Kijk, zo'n lampje wil ik onder de boot laten maken van de winter", zegt Peter, ,, maar dan kleiner". :I

 

SKADI GOES "GREECE" Skadi heeft de Peloponnesos gerond en ligt in Crotone Calabrië. Wij zijn na 2 dagen autorijden thuis in Vlissingen aangekomen. Ons blog wordt de komende dagen bijgewerkt

 

 

Zeemeermensen

Nieuws over onze reis en onze site

Croatia news:

The advices of numerous boaters, owners and users of vessels as well as participants of the nautical sector in Croatia have been taken into account, and the tourist taxes for the year 2019 have been reduced up to 60%. The largest reduction is foreseen for flat-rate tourist taxes for the period of one year.

Skadi nieuws:

Komende maanden wordt geupdated op onze website: de alinea ankeren/havens/peloponnesos oost en zuid alsmede Ionische eilanden en vasteland

Komende maanden wordt geupdate onze Google routekaart---> SY Skadi routes 2018 en 2019 Griekenland

Plan 2020 Terug naar Kroatië. Plan 2021: Sardinië/Corsica/noordwest Italië/Monaco/Marseille/Barcelona. Zomerstop. Zuid Spanje/Canarische Eilanden tot maart 2021.Plan 2021: Canarische eilanden, Madeira, Azoren

Nieuwsbrieven: Wij schrijven momenteel de nieuwsbrief Griekenland en deze wordt dus binnenkort uitgestuurd. Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

9 februari 2019 geven wij een lezing over Griekenland op de Middellandse Zee-dag van Toerzeilers.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 54Laatste wijziging: 30-10-2018