Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
Speciaal voor Miriam

30 juni en 1 juli, van Sant Antoni Ibiza naar Murcia, binnenzee Mar Menor 130 mijl

We vertrekken om 10.00 uur uit de baai van Sant Antoni en hijsen meteen het grootzeil. Er staat een Zuid-zuidwestenwind 4 Bft., mooie koers om westelijk te varen, maar we komen dan waarschijnlijk iets te veel noordelijk van Mar Menor uit. Maar we zien wel hoe het gaat. Verwachting is dat de wind zal draaien en dan kunnen we tzt nog steeds op zeil, zuidelijk varen langs de oostkust van Spanje.

Met 6 knopen over de grond varen we - continue met gebruik van de windstuurinrichting- wat zuidelijker dan verwacht en het gaat dus prachtig. Op een gegeven moment zegt Peter: ,, ho even, zo varen we Algerije binnen!" en stelt koers bij.
Er is weinig te zien op zee. Annelies ziet een zwarte vuilniszak in de zee. ,,...voorbij varen!', zegt Peter, ,,..want misschien zit er een lijk in!" Dichterbij gekomen blijkt het een zwemband te zijn. Ook een verloren rode aluminium-folie ballon drijft ons voorbij - arm kindje...Maar dolfijnen : ho maar. Het geluk is wederom niet met ons.

Freija is echt een zeekat en komt rondsnuffelen in de kuip. Ze gaat liggen op een deurmatje onder de Plotter op de kuipvloer, kwispelt wat, kijkt geboeid naar het schuimende water achter ons, gaat verder snuffelen, neemt eens plaats op de kunstgrasmat bij het deurtje en kijkt ons vragend aan: knuffel mij a.u.b.? Odin ligt in de kajuit op de bank onder een dekentje. Dat was en is nog steeds de beste plek voor dit katje.

Om 12.00 uur draait de wind van Zuid-zuidwest naar Zuidoost 3 Bft. Staat even Zuid en dan weer Zuid-zuidoost. De golven komen nog steeds schuin van voren.
Annelies maakt een tonijnsalade, moet zich wel schrap zetten, maar raakt daar behoorlijk behendig in. Ze heeft geen Bonine ingenomen, trouwens al meerdere keren niet, ook bij ruwere golven en ..van zeeziekte is geen sprake. Verbazingwekkend! ,, Bij deze golven van 50 cm. heb ik geen last...ik moet wel nog afwachten wat echte rollers van opzij met me gaan doen..." Die heeft zij meestal goed weerstaan onder invloed van de Bonine. We zijn benieuwd...

Tegen 14.30 uur wordt het opeens paaltjes pakken. Freija springt in haar fietsmand onder de buiskap, want drentelen is niet leuk bij paaltjes pakken. De zee is nu behoorlijk rommelig, zoals we gewend zijn op dit deel van de Med wanneer de wind blijft staan of gaat aantrekken. Niks een halve dag golven opbouwen: het komt hier meteen en met pieken. Het blijft een prachtige zeiltocht, lang niet zó meegemaakt met zeilen er op en windstuurinrichting en bovendien lang niet meegemaakt dat een voorspelling uitkomt!

We stevenen af op Calpe/Denia en dat is mooi. De windstuurinrichting reageert opvallend snel op elke kleine wijziging van de windrichting. Peter geniet! De Skadi vaart dan weer op Alicante af, en dan weer op Calpe, gemiddeld een perfecte richting. Om 16.30 uur hebben we Calpe in zicht. Annelies besluit dit op Facebook te melden met een mooie foto van de zeilen en de zee. Het is allemaal niet zo ver en allemaal niet zo spectaculair maar we zijn ondertussen wel 3000 zeemijlen verder op onze reis vanuit Holland, alleen door langs de kusten te varen. Overigens blijkt de Middellandse Zee behoorlijk groot. Dit is pas ons eerste eilandengroepje dat we nu tijdelijk verlaten. Med varen is sowieso een bijzonder en leerzaam onderdeel van onze langdurige reis…

Met een constante Zuidenwind 4 Bft.zeilen we al uren naar de Spaanse oostkust. De golven worden vervelend schuin van voren en Peter stelt de windvaan bij, want dan gaan we A harder en B minder schuin tegen de golven, die zich opbouwen naar 1,5 meter; niet zo heftig hoog maar toch niet zo prettig, want de Med is wild! We blijven de snelheid van 6,5 knopen houden en dat is een record. Peter zet een rif in de Genua om nog eens minder schuin te varen. De wind schommelt tussen Zuid-zuidoost en Zuid-zuidwest 4 Bft. en later afnemend naar 3 Bft. en we blijven op koers en op snelheid op de Costa Blanca afstevenen tussen Alicante en Benidorm.

Het is tijd voor een blik Chili con Carne, jammie. Annelies kan zich nu niet meer goed staande houden in de keuken, zonder hete Chili te morsen en Peter neemt het over. Ondertussen wordt onze koers steeds wat westelijk en de golven zijn echt vervelend. Annelies vindt het saai en vervelend worden, er is op zee niets te zien en je kan je op de boot nergens mee bezig houden, want dan wordt je misselijk en bovendien valt alles om. Om 21.00 uur strijkt Peter de zeilen en besluit de motor aan te doen om rechtstreeks naar Mar Menor te varen en te zorgen dat Skadi stabieler in de golven ligt. Annelies maakt zich zorgen over de katten die niet eten, niet drinken en niet plassen. Odin is aan wat beweging toe en zoekt een nieuwe ligplaats. We leggen hem in zijn mandje en plaatsen dat op het plastic laken op ons bed.

Zout, zee, wind, motor, katten en totale plakkerigheid maken Annelies “klaar met” de Med en ze duikt naast Odin op bed en krijgt een visioen van de Haagse binnenstad: kan er niet even een toverfee komen die mij opeens, hooggehakt en strak in Jeans op het Buitenhof neerzet, op een terras met een koffie?!! Bah, wat een vervelende zee en wat ben ik vies! Peter besluit meteen om de watermaker in “huis” te hebben als we de Med uitgaan, zodat we kunnen douchen.

De nacht vangt aan en Peter zit onder de sterrenhemel de lezen. Een enkele visser vaart voorbij en er zijn heel veel bootjes zonder nachtverlichting. De wind neemt af en draait naar West. We hadden dus inderdaad een zuidelijke koers kunnen zeilen, maar de windkracht is afgenomen tot 2 bft., later 1 Bft. Draaiend van West naar West-zuidwest, met uitschieters Oost-zuidoost, hallo, welke kant wil je nou op?! En daar schiet je ook niet mee op. Gekozen is uiteindelijk om er toch wat vaart in te houden en niet, zoals Annelies eerst zei: joh, al doen we er 40 uur over, wat maakt het uit”, vol te houden.

Odin komt midden in de nacht even naar buiten, even checken wat er allemaal gebeurt en jeminee wat is het duister! Ook Freija slentert nachtelijk door de kuip en houdt Peter even gezelschap en…Annelies is knock-out. De katten gan ook wat drinken nu en een beetje brokjes eten. Dat ziet er dus heel goed uit voor meerdaagse tochten.

Annelies schiet wakker tegen 05.00 uur en vliegt de kuip in om niet te laat te zijn voor de zonsopgang. En die is, zoals altijd, schitterend. En inderdaad zijn er zeilboten die Peter ook op de radar ziet en die dus geen verlichting hebben. De wind is bijna weg, heeft besloten wel uit Zuidoost te waaien en de zee is spiegelglad. De zon komt in al haar glorie op.

Aan het eind van de ochtend varen we met een 2 Bft Zuid-Zuidoostenwindje met de motor nog steeds aan, het kanaal binnen waar doorheen je moet varen om het Mar Menor te bereiken. Het is leuk om terug te komen op een plek, waar je gevaren hebt en pas dan, wanneer je herinnering levend wordt, weet je ook, hoe fijn je het er had. We ankeren even in de bocht van het kanaal want de brug gaat pas om 10.00 uur open. Annelies vaart Skadi door het smalle kanaal, en de haven in. De opgeroepen Marinero helpt ons met aanleggen naast de Club Nautico met trendy terras. Gezellig maar niet geschikt voor de duur van 2 maanden.

Gezapig in het zonnetje wachten we tot ons een andere plaats wordt gewezen. Peter gaat zelf maar eens naar de Capitania, want het gaat weer eens op Spaans tempo. ,,U mag op plek 3 liggen”, zegt de havenmeester. ,,Waar is plek 3?” vraagt Peter. ,,Naast waar u nu ligt, u ligt nu op plek 1”. ,,Lijkt me geen goed idee voor 2 maanden”, zegt Peter. Na overleg krijgen we een plek toegewezen aan een ponton achter in de Marina, D4-46, een uitstekende plaats, tussen voornamelijk Spanjaarden, en heel rustig. Nu nog de prijs: ,, U had een prijs afgesproken met Jorge? 600 euro?” ,,Bijna goed”, zegt Peter,, 500 euro!” en so be it! En later pas betalen.
De katten zijn blij met de aankomst, en Odin denkt: yeah, een ponton en ook nog van beton , dat wordt lopen en boten verkennen, jongens! Het even installeren met zijn vieren maar dit is onze plek voor de komende twee maanden, en voelt als thuis.

 
Het voorniksniebangnie bootje vastleggen met de nieuwe ketting

29 juni, Sant Antoni: blote meiden van 16, hoi: een Lidl en ketting aan je Dinghy

Er is een Lidl in Sant Antoni! Joechei!

Tussen de Speedboot-matrassen-lolbroeken door varen we naar de kant. We krijgen op deze Dinghytocht een goed overzicht van de kermisfaciliteiten van Zon-overgoten-Ibiza. Zwemparadijs, luchtballonnen-klimtoestellen-drijvers etc. We spotten een ware kade waar al meer Dingy's aan liggen. Het is niet altijd duidelijk waar je hem moet aanleggen, maar als er meer liggen durven we het aan. Ze liggen allemaal met kettingen vast en meteen zeggen we tegen elkaar: ,, meteen ook maar doen?" OK, dan gaan we nu dus eerst naar de Chandlery om ketting te kopen.

Het is behoorlijk druk geworden op de Balearen en zeker in Sant Antoni vergeleken met de saaie sfeer toen we hier 6 weken geleden waren: nu wordt je overhoop gelopen door meiden in bikini met zulk kort short dat ze die ook maar beter hadden kunnen uit laten, of met franje-grote gaten-jurkje die ook 10% bedekt. Maar daar gaat het niet om, weten we ook wel. Yeah look at me :0

Er staan opeens allemaal stalletjes waar je een ticket met de bottom glass of was het glass bottom boot kan boeken (zoveel bottoms om je heen dat je de kluts kwijt raakt). Parasailing, dolphintour, teveel om op te noemen en ondertussen lopen de stoere binken en blote meiden al aan de drinks. 

De Chandlery is ook opeens vol klanten en we kopen 5 meter ketting en een paar slotjes en leggen de Dinghy meteen vast. Zo, geen zorgen meer. Het is werkelijk heet aan het worden en we lopen naar de verkoelende Lidl om weer eens wat versgoed in te slaan na alles opgemaakt te hebben tijdens de afgelopen ankerdagen.

Terugtocht naar de boot leert ons opnieuw dat er toch wel erg veel mannen ALLEEN (HINT) op een boot zitten, hetzij in de baai zijn "vastgeroest" ook letterlijk, of op reis zijn, voor de rest van hun leven of voor Sabatical. Ondertussen heeft Peter via Facebook vernomen dat Franz, bekend uit de ankerbaai van Pollensa een vriendin heeft, verbazend snel voor mekaar gekregen. Dus: eenzame mannen op een boot: gewoon een facebook bericht, en dus: eenzame vrouwen thuis: zo simpel is het, wees wel bereid wat in te leveren om de droom te krijgen. 

Skadi Matching 

 
Skadi voor anker in de baai van Sant Antoni

28 juni, van ongerept stil natuurschoon naar toeristisch herriecircus Sant Antoni

,,Waarom varen we niet vanuit Sant Antoni naar het Spaans vasteland. We hoeven helemaal niet naar Formentera, we komen daar in september toch weer langs...".

Typisch weer zo'n flex-denkmoment. Varen naar Formentera is namelijk nu helemaal niet leuk met die wind en de golven blijven hier hardnekkig staan. Dus...we gaan na een heerlijke Cala-droom naar Sant Antoni, langs de indrukwekkende kust. We varen in de baai van Sant Antoni heel bedaard rond om de beste ankerplek te vinden en we leggen, toevallig, in de buurt van nog 2 schepen, Nederlandse jongens, en een Duitser, aan (3 x man alleen... ;) ).

6 weken geleden kwam hier niemand, nu is het commerciële circus volop gaande. Ook aan deze zuidkant van de baai staan enige hotels en in de avond is er muziek, variërend van polonaise voor de oudjes tot rap en hiphop afgewisseld met Tom Jones (kennen de jongeren die dan?) en elders weer een hersenprikkelende Bingo waarbij de leuke grapjes van de presentator over het water Skadi op kruipen. Een hele enthousiasteling roept dat zijn kaart vol is, dan sterft het gedruis weg met de wind. Tot 19.30 gaan de Speedboten met de bananen en matrassen en enkele kleine Ferries komen te dicht langs ons varen, maar dit is IBIZA jongens! Hier mag en kan alles en iedereen verdraagt elkaar.

Peter doet meteen zijn zwembroek uit, tja als die meiden op straat vrijwel bloot lopen, waarom ik dan niet op mijn boot. Annelies neemt eenzelfde naakte sprong in het water en we doen onze rondjes boot. De rug van Annelies houdt zich opmerkelijk goed, zwemmen is voor een rug goed medicijn.

 

 
Cala Xaccara in namiddaglicht

27 juni, de barre tocht naar Formentera en uitwijken naar Ibiza

We vertrekken op tijd, tegen 07.00 uur, wanneer de pastelkleurige ochtendlichten zich over de baai verspreiden.Er zou wat wind komen en het zou wel eens perfect zeilen kunnen worden, maar opnieuw toont de eilandenwind haar wispelturigheid en de golven daarmee ook. Windgolven bouwen zich hier enorm snel op net als de wind, en ook onverwacht. Het valt niet te zeilen, helaas moeten we op de motor. Skadi ligt dan wel stabieler. Overigens is Annelies niet zeeziek, neemt ook nu geen pilletje, houdt zich staande als een echt zeilwijf.

De golven worden hoger ruim 3 meter op zijn minst, en spitser en van meerdere kanten op elkaar, en op ons, hotsend, ook typisch Med, of eilanden eigen. Met een goede Noord-noordoostenwind, draaiend naar Noordoost en Oost-noordoost, worden we naar Ibiza/Formentera geblazen. Niet comfortabel maar wel acceptabel. Er staat nu een Mediterrane 5 Bft. totdat een complete windshift ons overvalt, komend uit Zuidoost. Onze vaartocht verandert daarmee in een behoorlijk gevecht. De stand van de golven en de wind doen ons besluiten niet te vechten tegen de elementen om "zo nodig" naar Formentera te "moeten"; het blijft op Skadi gaan om comfort houden en niet om een bewijs leveren.

We houden Noordoost Ibiza aan en nemen ons voor om in Cala Portinatx te ankeren, waar we eerder hebben gelegen. Omdat er toen Sweel in de Cala liep, bekijken we het water bij aankomst en in welke maten de geankerde bootjes wiebelen. Ondanks andere wind is het er nog steeds onrustig. Annelies noteert het in onze Imray. Overigens hebben wij veel aan- en opmerkingen bij al onze verblijfplekken toegevoegd in de gids.

Een volgende Cala zou meer beschutting moeten geven zowel als stilte. We draaien Portnatx uit en varen een volgende landtong om, waarachter zich één van de geheimen van Noordoost Ibiza ontvouwt : Cala Xarraca, een met "Varaderos", vissershutjes, omgeven Cala met smaragdgroen, schoon en helder water afgewisseld met turquoise plekken. Een water dat direct uitnodigt om te zwemmen, om te snorkelen, duiken en ....te fotograferen. Er ligt 1 scheepje en we gooien het anker wederom professioneel uit in een door Annelies aangewezen, door blauw water overkapt, stuk zand.

Met verwondering kijken we naar de stille natuur, de ongereptheid (het bestaat nog!). Ook de katten voelen de rust en komen de kust bekijken en leggen zich onder de - met een doek tegen de zon - afgedekte buiskap, met blik op de rotsen die door pijnboombossen worden overschaduwt. 

Cala Xarraca

 
Tegenstelling: Klein oud en heel groot nieuw

26 juni, een dag niksen in Ensenada de Rapitá

Het is wat bewolkt maar daardoor juist nog aangenamer toeven. vrijwel geen wind en de bootjes liggen in het schilderij van de wijdse baai tussen Colonia de Sant Jordi en Sa Rapitá, met zijn mooie stranden. Opnieuw worden de bootjes gebaby-sit door een gigantisch motorjacht de Ocean Victory, gebouwd in Italie, 140 meter. Als een koning heeft hij zijn dekranden de hele nacht in lila fluoriserend licht laten blinken. Hij blijft ruim achter ons in het diepere water liggen maar is niet te missen met het blote oog.

We zien nu werkelijk hoeveel zeilbootjes er om ons heen liggen. Wat is het toch nalatig om je ankerlicht niet te voeren. We liggen bij een mini-eilandje, eigenlijk meer een met zand en struiken aangegroeid rotspartijtje en Annelies wijst: ,, zo, die had ik ook niet in de gaten vannacht?" Gelukkig staat het eilandje wel op de Plotter.

Peter neemt bij ankeren altijd een duik om te kijken hoe het anker ligt en ook vandaag ligt ons juweel weer muurvast ingegraven. Het wordt een dag niksen, beetje zwemmen en een paar waterskieërs bekijken. Ensenada de Rapitá, de stille strandenbaai aan zuid Mallorca.Nu wel met strandtent met muziek, maar we liggen op zo'n afstand dat we er geen last van hebben en om 22.30 gaat de knop om en horen we alleen nog water kabbelen.

Bezienswaardigheid overigens: achter de Ensenada is het grote zoutmeer Salines de s'Avall.

 
Veel vakantiegangers

25 juni, de vlucht uit Cala Mondragó !

Het wordt een rustig ontwaken in een Cala die zich 's ochtends vroeg op zijn mooist laat zien, met de golven, die naar de stranden rollen, en de pijnbomen op de rotsen.

Dit is het "Parc Natural de Mondragó", een relatief klein natuurgebied waar prachtige paden en laantjes doorheen lopen, een ideaal wandelgebied. De routes zijn gemarkeerd en goed beloopbaar. De kustlijn is ruig, maar het is nog mogelijk om kleine zandstrandjes te vinden zoals Mondragó. In het dennenbos dat de Cala's omringt, liggen meertjes en zelfs duinen.

Wanneer het ochtendgloren voorbij is, kondigen zich de eerste dagjesmensen weer aan, met hun plezierjachten. De stranden raken vol, de wandelende strandbezoekers flaneren over het rotswandelpad, dat tussen de twee stranden ligt en fotograferen zichzelf met op de achtergrond Skadi. ,, ja, 5 euro graag!"

Het is tevens klusjesdag en bruin genoeg of zonvermijdend wijden wij ons in de hete uren aan het vervaardigen van raamhorren. Terwijl de Ferrie de jachten van hun plaats drijft om te kunnen aanleggen, de dek-sletten zich weer van alle kanten laten bewonderen, snijdt Peter chablonen van de patrijspoorten met zijn eigen dek-dame naast zich, die hem benodigd mes, schaar of tape aanreikt. We hebben gaas aan boord (ooit bij Gamma gekocht en in toevallig in de boot gelegd) om de vorm uit te knippen en te omranden met Duct-tape en later op de ramen te bevestigen met....Duct-tape. We love Duct-tape, je kan er alles mee plakken en dicht maken.

We bezoeken als verdienste het strandje, met de Dinghy, en werpen een blik in het natuurgebied. Het is toeristisch hier, maar er is geen hoogbouw en appartementencomplexen zijn klein en liggen verscholen in de dennenbossen. We nemen een blikje Tonic en een Alcoholvrij flesje bier, voor 4 euro p.p., doe eens gek! Dan keren we in woelig zeewater terug naar de boot.

De Zuidoosten wind neemt toe en draait met stoten naar Oost en Noordoost en we blijken op de nieuwe ankerplek en achter bescherming van de rotskant niet rustig te liggen. De inloop van windgolven wordt heviger. Oostenrijks jacht kiest voor vertrek. Duits zeiljacht ook. We overleggen of we blijven. Wat is de optie? Terug naar Porto Cristo? Geen goed plan tegen de wind en windgolven in. Het vertrekkende Duitse zeilschip slaat op en neer- nog niet eens de baai uit.

Gaan we doorvaren naar de Zuidkant? Het kan daar bijna niet slechter zijn en doorvaren naar Zuid geeft kans op beter liggen èn slapen. Dan gaan we nu!

Annelies bergt snel mogelijk vallende voorwerpen op, maar Odin is niet echt voorbereid en ze laat hem op een kussen op de bank achter met een dekentje over hem heen. Freija is al in de fietsmand gesprongen. We halen direct het anker op en varen door de puntige, venijnige golven heen, die de baai binnen komen razen. De rotsen omvarend met volle kracht, gaat Skadi enorm op en neer en rolt tevens heen en weer, en de Middellandse Zee toont zich opnieuw een water dat respect afdwingt, heel wild. We moeten tegen de steile golven in waarbij de punt van het schip flink "paaltjes pakt". De hoek van de Cala omvarend, gaan we met tweeduizend toeren èn de Genua in één rif (1,5 knoop sneller) op de Zuidpunt af. Af en toe surft de Skadi, waarbij de snelheid over de 8 knopen gaat.

Freija ligt in haar fietsmand onder de buiskap. Annelies vindt geschrokken Odin, onder het Navigatiebureau bovenop de kattenbak en troost hem. Ze pakt het oude vest van Peter toch maar, want hij associeert dat met veiligheid tijdens varen, en legt het over hem heen.

Wanneer we onze koers verder Zuidwest kunnen bijstellen en "plat-voor-het-lapje" gaan, gaat de Genua helemaal uit en loopt de Skadi met gemiddeld 7 knopen rustig naar de Zuidoostpunt van Mallorca. Vlak voorbij de punt van Mallorca maken we een perfecte Gijp en varen we verder Oostelijk naar de Ensenada de Rapita. We merken direct aan de golven dat we aan de lij-zijde van het eiland komen: de golven worden beduidend minder stijl. We varen tot voorbij de vuurtoren van Sant Jòrdi waarbij Annelies en Peter even een discussie hebben of we nou al voorbij de Kaap zijn òf niet. Meerdere landpunten kondigen zich aan d.m.v. vuurtorens. Stikdonker is het. We besluiten door te varen tot laatste waypoint en halen dan de Genua weg. Recht tegen de Noordoosten wind in, varen we -op wat kust lijkt- af. Waar zouden we zijn zonder de Plotter, die alle bakens en kustlijnen gedetailleerd laat zien.

Tussen de boordlichten van een groot zeiljacht en een groot Motorjacht ligt een groot zwart gat. We besluiten daarheen te varen. We hopen niet dat dit een verscholen fatale "Bermuda"-driehoek is...Annelies gaat naar het voordek om eventuele schepen in het duister te spotten, die geen nachtverlichting voeren. Zij ontdekt deels met blote oog en daarna met schijnwerper twee onverlaten, die hun ankerverlichting nièt voeren. We glijden in nachtelijk duister in de stilte, met de noordenwind om onze oren, het zwarte gat verder in......

Annelies roept/checkt steeds met Peter : hoe diep ben je! en Peter checkt: wat zie je? En Annelies roept, na spotten van onverlicht schip dat de koers bijgesteld moet: 5 graden naar links, al turend in de verte die zich niet 3 dimensionaal maar 2 dimensionaal aftekent : waar is de kust?? Skadi komt langzaam glijdend de 7 meter waterdiepte invaren.

Annelies vindt het mooi genoeg en roept: ,, ik wil hier ankeren". Het in de zwarte nacht oplichtende Ultra Marine anker duikt glimmend het water in en dan liggen we. Met 40 meter ketting en muurvast.

De bonenschotel, die we in haast met pannen en al tijdelijk in de gootsteen hadden gesmeten, wordt alsnog tevoorschijn gehaald en opgewarmd, wijntje erbij en een Quaranta Y Très: zo kennen we Annelies ook!

We zijn er en wat een goede beslissing, we liggen rustig. Laat de hel maar over Cala Mondragó komen! Wij zijn er weg!

 
Samen naar het vogeltje kijken

24 juni, Van Cala Virgili naar Cala Mondrago

We leren snel. We leren over de venijnige golven, de onvoorspelbare winden, het her-ankeren en intuitie en talent spelen een grote rol. Net zoals anderen ons kritisch bekijken wanneer wij aankomen, zo gedragen wij ons ook wanneer wij eenmaal liggen. Het voorkomt aanvaringen en gevaarlijke situsties. Her-ankeren, al moet het het drie, vier keer, is geen probleem meer. We begrijpen steeds beter waarom anderen zo lang bezig zijn en soms zelfs stuntelig overkomen. Vaak helemaal niet stuntelig: alleen maar kiezen voor de beste en veiligste plek.

We snorkelen nog een keer naar het verlaten strandje, speurend naar de zeebodem. Hier zijn weinig vissen, maar Peter raapt een Heremietkreeftje op en op het strandje vindt Annelies een zonnebril, geen Ray Ban, maar een soort Kruidvat-model. Maar ze voelt zich een strandjutter met rijke vondst. Na een Cappuccino en wanneer de katten het alweer mooi genoeg vinden en in slaap vallen, halen we het anker op en varen we naar de volgende Cala's van onze keuze, steeds rekening houdend met de Oostelijke wind, maar ook met de geplande aankomst daarna, in de zuidbaai wanneer de wind krachtig wordt.

Cala Mondrago is toeristisch, maar ja joh, ook wel eens leuk. Misschien met winkels en dan kunnen we de rauwkost voorraad aanvullen, want die gaat hard.

Een wijdse Cala opent zich voor ons met motorjachten, zeilschepen en plezierjachtjes. Zwemmersgebied is afgebakend dus we kunnen niet dicht bij het strand ankeren. Er "stoomt" een Engels zeilschip op en wil ons voorbij varen en tussen twee geankerde boten een plek in het blauw in beslag nemen, de enige plek in het blauw die over is. Peter verhoogt snelheid en Annelies roept: ,, hè? Wat doe je?"omkijkend en het zeilschip ziende dat zich in een betrekkelijk kleine ruimte, aan ons voorbij wil opdringen, waar ook nog een kanoër peddelt. ,,Dat zal me toch zeker niet gebeuren",denkt Peter en met een "dotje" gas draait Peter zijn allang uitgekozen ankerplek in. ,,Hij baalt!, lacht Peter. 

Het is hier een drukte van belang en Annelies besluit niet te zwemmen. Bovendien heeft zij onder het varen haar haren een beauty-beurt gegeven. Eventjes mooi blijven. Er speelt zich genoeg af om je de hele dag mee te amuseren. Het spel "ik heb een mooiere" ( meestal gecharterd) is "topic" van de dag, men maakt spectakel, er is waterscooterplezier, gelukkig niet om onze boot, en mooie meiden in fluoriserend gekleurde bikinis' naast stoere binken laten hun haren wapperen in de wind bij het voorbij varen. Een zeer modern stijlvol uitgevoerd jacht met Oostenrijkse vlag domineert het ankerwater, hij behoeft geen uitsloverij, hij is de mooiste èn de grootste.

In de avond besluit een stel Engelsen, die aan het strand gegeten hebben, om nog een rondje waterscooter te doen, waarbij wij behoorlijk hotsen in het water en Peter, die uitprobeert of het hek-anker een optie is tegen de steeds vaker inlopende golven, vaart met de Dinghy naar hun toe met de kwade vraag of ze even willen ophouden al die deining te veroorzaken met hun idiote asociale scooter-gerace. Een ander zeilschip heeft de intercom hard aangezet en roept de Engelsen via de luidspreker vermaningen toe. Ze lachen ons uit, maar het kan ons niet schelen. Peter geeft hun "de vinger "na. Ze weten zich niet anders te gedragen dan lachend en zwaaiend en vol gas weg te varen.

In verband met de inkomende golven - in deze Cala lig je niet beschut- houden we een andere ankerplek nauwlettend in de gaten. Wanneer die vrij komt, herankeren wij. De Zuidoosten wind neemt toe en we proberen het rustigste water te vinden, een hele klus hier, want golven draaien hier om de rotsen heen en splitsen zich naar de twee armen van de Cala waar de stranden liggen. Wij hebben de indruk dat we op de splitsing liggen, maar herankeren maakt niet veel verschil. We hebben desalniettemin een goede nachtrust en besluiten het verder aan te kijken...

 
Watertrappelen en Snorkelen

23 juni, Paradijsje Cala Magraner en Cala Virgili

De wind bljjft hier Oost-Zuidoost en zwak. Het geeft prachtige korte zeiltochtjes langs deze oostelijke rotskust met zijn vele inhammen. Een panoramische vaart als uit een boekje. We vertrekken rond 12.00 uur na een laatste duik in het aquarium van Cala Molto en doen de 18,5 mijl naar Cala Magraner op ons gemak. oost-Zuidoosten wind, draaiend naar West en meteen weer naar OIost- Zuidoost.

Aanvankelijk Cala Virgili uitgekozen vanwege de beste beschutting tegen de zuidoostelijke wind plus swell, maar bij aankomst vrezen wij dat deze Cala te smal is en mogelijk te ondiep. Er liggen twee kleine plezier-motorbootjes en we varen naar de naast gelegeen cala Magraner, breder en met ongerept strandje. Het water nodigt meteen uit voor een duik. Annelies oefent hier de techniekjes die zij niet machtig werd tijdens de duikcursus. Peter zegt dat hij het nog steeds jammer vindt, dat het haar niet is gelukt en ironisch genoeg hoefde Peter de oefening die Annelies zo moeilijk vindt, niet te doen bij zijn duiklessen. Het heeft allemaal te maken met verdrinkingsanst. Het is en blijft griezelig om onder water te beginnen te ademen. Eenmaal op gang, gaat het wel.

De Swell is vervelend.We hebben het anker van de Skadi al opgehaald en Skadi iets dieper in de inham gelegd. Hek-anker is qua ruimte geen optie. Ervaring begint ons te leren, dat je niet tevreden hoeft te zijn met de situatie indien er een andere optie aanwezig is: op een tochtje langs de rotsen met de Dinghy merken we, dat de Cala om de hoek tòch rustiger is. 

,, Wat doen we...?"vragen we elkaar, ,,verkassen..?" Er ligt geen enkel schip.

Annelies beslist: verkassen! Aan boord starten we de motor en varen weg uit het wiebelwater. In Cala Virgilí vaart Peter de boot naar binnen en Annelies kijkt naar de bodem. Het is spannend: de Plotter zegt dat het hier 1,5 meter diep is en Skadi's kiel 2 meter. Het Imray boek zegt dat het 3 meter diep is, en de dieptemeter geeft ook 3 meter aan, wat is het nou? We vertrouwen op de dieptemeter en de ogen van Annelies. We varen achterui, een steenachtige bodem voorbij. In de bocht van de Cala, gooien wij het anker uit. Kijken wat je schip doet...Nee, niet goed: te dicht bij de rotsen. Anker ophalen, enkele meters vooruit. Annelies staat nog op de punt en wijst de steenbodem aan. We ankeren er precies naast. Het mag wel even gezegd worden dat het heerlijk is om de gweldige Ultra Marine - best of all anchors- met zijn onweerstaanbare glans in het turquoise water te laten vallen. 

Jongens: kleren uit en duiken! Het wordt een heerlijke middag en avond en ochtend. Heel af en toe komt er een wandelaar aan het piepkleine strandje zitten kijken naar Skadi. We staan op menige foto.,, 5 euro!", roept Peter steeds.

 
Tevreden kat in blauw water

21 - 22 juni, stille Cala Molto en drukke Cala Guya

Onze reisplanning is sterk onderhevig aan veranderingen, maar dat wisten mensen al.. als je enigzins kort van te voren belt dat je ons wilt bezoeken dan pikken we je op met een bus en blijven we in de buurt met de boot. Buiten dat trekken we gewoon verder.

Vandaag besluiten we niet verder naar Menorca te gaan. De wind zou ons meezitten naar de zuidkant en westkant, maar om òm Menorca heen en dan zuidelijk te varen, gaat um niet worden. Helemaal niet als de eilandenwind ons blijft overvallen. We plannen eerste week juli aan het Mar Menor te liggen, waar Brian en Babette en gezin ons komen bezoeken. Menorca's wind zou dat met 14 dagen kunnen vertragen en dan zouden we de kids missen.

We hebben Mallorca min of meer uitgespit en beslissen de oostkant te bezoeken en zoveel mogelijk te genieten van dit eiland en daarna door te reizen naar Ibiza en Formentera's oostkusten om tenslotte weer over te steken naar het Mar Menor.

In de maagdelijke grottenkust van deze noordoostkant van Mallorca ligt Cala Guya (Aquilla in het Mallorcaans) samen met Cala Molto verscholen. Terwijl aan het strand van Guya het toerisme hoogtij viert, ligt Cala Molto er verlaten bij. Hier zijn geen faciliteiten, slechts zee, rots en strandjes van een paar meter, te bereiken per boot.

We glijden de Cala binnen en hij voldoet meteen aan onze verwachtingen: rustig en met prachtig water. Een geankerde Nederlander komt op de punt van zijn schip kijken waar we gaan liggen en roept naar Peter waar zijn anker ligt en hoeveel ketting hij uit heeft liggen. We besluiten 20 meter naar voren te gaan, een mooie plek.

Annelies is een experts geworden in het "tussen de kleine lettertjes door" lezen van beoordelingen van Cala's, in de Imray gids. Adviezen van anderen tellen daarbij soms mee. We zijn omgeven door overhangende rotsranden waar mensen op kunnen zonnebaden, maar over het algemeer niet prettig toegankelijk voor bezoekers vanaf het land. Omringd door pijnbomen met een paar duinpaadjes naar de bewoondere wereld.

Vanuit de andere Cala waait af en toe geluid over van zonaanbiddende mensenmassa's en muziek....voor ieder wat wils. Annelies maakt in de Imray gids veel aantekeningen, handig voor later of voor anderen.

We hebben wederom onze ware Cala-belevenis in het prachtige water. Snorkeltocht doet ons minstens 5 vissoorten ontdekken in groepen of solo en wanneer Peter voor Annelies uit zwemt, ziet zij een rij van 6 schitterende lila-blauwe vissen slingerend in de zwemsporen van Peter volgen. Wat een life voorstelling van een kaliber Attenborough, ik ben hier echt!

Er komen wat bootjes. Zwitser, Duitser, Fransman, Spanjaarden met kleine plezierjachtjes, maar we liggen in de nacht met hooguit 6 scheepjes en de volle maan schijnt melkachtig-geel en sprookjesachtig op het stille ribbelwater. Een plaatje uit een voorleesboek. Nu nog een toverstaf..

 
Motormuis

20 juni, het achterland van Alcudia per Scooter

Het wordt een 3 in 1 dag: we kopen een nieuwe Bilge-pump bij de Chandlery, die ons door Ian van de Linea ( zij liggen hier ook in de baai) gewezen wordt. Peter heeft de Bilge pump van de kajuitvloer tijdelijk in de douche gezet om af te pompen, maar het is best wel gehannes en er blijkt ook veel water onder de vloer te zijn gekomen, waarschijnlijk door overdruk op de watertanks bij het overmatig vullen.

We huren een Scooter en rijden naar Alcudia, als eerste gaan we voor de Dongel, hoe moeilijk kan het zijn...?

De Orange shop is open en we worden snel te woord gestaan, de juffrouw vraagt onze ID, maar het Spaanse Orange systeem accepteert onze ID-kaart niet als identificatiebewijs en we druipen zuchtend af naar de Scooter. We gaan het vanavond in Pollensa proberen mèt Paspoort.

Achter de oude stadsmuren en stadspoort waar Alcudia zijn ware karakter toont, vinden wij een cafeetje waar Annelies trouw haar cafè con leche bestelt en we gunnen ons een stukje Manzana-taart en Almendracake.

Alcudia laat zich aan ons voorbij trekken als een waarlijk toeristenoord, met een aaneenschakeling van -niet door enige welstandscommissie goed beoordeelde- bouwmethode. Winkels, eettenten, kilometers lang. Wanneer flats en ongezellige winkelrijen aan de doorgaande weg overgaan in 5 sterren resorts, piepen we even tussendoor naar het strand. Hier en daar kan je daar nog geraken met je brommertje. Waarlijk mooi is de baai met de zee in twee kleuren blauw, maar hutje-mutje aan elkaar liggen de toeristen op hun bedjes. Commercie ten top, jammer van de natuur, goed voor de centen.

Het achterland van Alcudia is de graanschuur van Mallorca. We rijden door akkerland, waar allang geoogst is, waar zwaluwen zowat tegen onze helmen vliegen en waar op de glooiende heuvels met het goudgele tarweriet de kleine dorpjes liggen, zoals typisch Spaans dorpje Muro, Santa Margarita, Maria, en Sineu. De plaatselijke kerk torent hoog boven de daken van de weinige huisjes uit. Voormalig paleis van Jaume II en nu huisvest hier een nonnenorde (Monges del Palau - zusters van het paleis) Een enkele fietser houdt hier stil. Het is of je terug bent in de tijd en zó dicht aan het toeristisch Alcudia!

We rijden door boomgaarden in dorre grassen met een enkel schaap ertussen en doen Inca, Selva en Campanet aan, gelegen onder het alom aanwezige Tramuntana gebergte, dat zich blauw, lila, groen in de verte aftekent tegen de schoon geblazen lucht met witte wolkjes.

We besluiten onze tocht met een bezoek aan.....de Orange winkel in Pollensa-dorp, waar men ons Niet de Dongel wil verkopen maar de USB-wifi. Die is maar geschikt voor één PC en die willen we niet. Men maakt in meest Spaans en soms Engels duidelijk dat dit de deal is uit de folder en ook al zeggen we dat kennissen wèl de Dongel hebben, het maakt geen verschil. We overleggen wat we zullen doen, terug naar Alcudia is geen optie het is warm, Annelies is moe. Annelies "gooit' nu het woord Alcudia op tafel en dat wij daar wèl de Dongel zouden hebben gekregen, was het niet dat wij onze paspoorten niet bij ons hadden. Dan komt de bedrijfsleidster uit haar kantoor, na onze argumenten al een half uur genegeerd te hebben, pakt eindelijk pro-actief de Dongel, mompelt wat tegen de werkneemster en de koop is rond. Het kan dus wel.

Internet, wat een heerlijke luxe! Vandaar dat nu onze verhaaltjes er aan komen...

 
Grauw weer, regen en wind

18 - 19 juni, wind

Gaat iemand die knop "wind" eens een keer uitdraaien?!

De Gribfiles, en 3 weersites zeggen dat het heerlijk 1-2 Bft. is vandaag , maar niets is minder waar en begint om 11.00 uur in 5 minuten tijd opnieuw een behoorlijke bries, 6 bft. te waaien en die houdt niet meer op tot 17.00 uur. Inderdaad gaat de "knop" om en hij is ook meteen uit.

Franz, onze Duitse buurman die hier al 9 jaar zwerft, komt een "bakkie"doen en we zijn het opnieuw eens over de straffe, onvoorspelbare wind rond de eilanden. Het vergt ervaring en verstand om hier mee om te gaan. Na krachtige wind moet je hier niet gaan varen! Bewijs is die dag, dat vrienden zijn vertrokken en na 4 uur verloren tijd (een uur ploeteren daarbij om de kaap om te komen) zijn ze naar de vredige baai van Pollensa terugkeren. Je verkijkt je volkomen op de zee en de wind en je kan de "files"niet altijd vertrouwen. Tweede leermoment blijft: bij windstil weer niet wachten met verder varen omdat je wilt zeilen, gewoon gaan want de wind komt abrupt en veel eerder dan voorspeld en tegen de tijd dat je aan wilt komen kan het al behoorlijk heftig zijn, plus windgolven bouwen zich razendsnel op. Terugrollende golven vanaf de rotskust zijn zeer irritant. Inderdaad een wasmachine, zegt Franz.

By the way: Franz zoekt een Partnerin, houd je van avontuur, een beetje basic leven en nooit meer zorgen ( hij zorgt voor jou) en werken, maar de rest van je leven veilig op de Med, bel Franz! Sommige bezwaren moet je wel laten vallen: tattoo's..

We zijn zeer zuinig met water na 8 dagen ankeren. We willen pas overmorgen water tanken. Ieder moment denken we dat de tank het "leeg"- gebrom zal laten horen maar nog steeds komt er water uit de kraan. Annelies tart het noodlot en neemt een complete beauty-douche met haarbehandeling: nog steeds water. Peter zegt dat er wel een watermetertje in de tanks zit, maar die heeft nooit betrouwbaar gefunctioneerd, dus we spoelen en wassen maar door. We drinken wel uit flessen, dat scheelt liters.

Het internet geklooi-excuseer het woord, maar het is sinds noord Spanje niet zo slecht geweest, dwingt ons de bus naar Alcudia te nemen en de Orange winkel te bezoeken maar het is, komen we achter, zondag, tja, besef van tijd, wat is dat? De Chandlery is een eind lopen door de hete zon en vast ook wel gesloten, VVV is dicht- onbegrijpelijk in dit toeristenoord en we hebben een teleurstellend not shop-till-you-drop-gevoel, dat we met een ijsje wegtroosten. We laten het erbij. Morgen weer een nieuwe poging Dongel en Bilge-pump kopen.

 

 

 
Duiken bij Illa de Formentor

16 en 17 juni Internetgevloek en Dinghy plezier

Het is het prachtigste weer van de wereld. Er is wind, noordwest en dat brengt golfjes met zich mee in de baai. De golfjes kunnen niet tegen rotsen terugslaan en de boten blijven allemaal als een huis zo stil liggen. De zon is warm. De katten verroeren zich niet. Af en toe gaat er een oortje spitsen als wij praten. Ze zijn zich zeer bewust van onze aanwezigheid en we hebben nog nooit zulke gelukkige katten gezien. Na 17.00 uur komt Odin pas naar buiten en naarmate het donkerder wordt, wordt hij moediger en rent nu in het donker over boot en buiskap en bimini om beestjes te vangen. Freija zit overdag veel in haar fietsmand en gluurt door de spleetjes riet. Als wij beneden aan de computer zitten en ze vindt het te stil hoor je "mauw!"en mist ze ons.

Het duurt 3 minuten tot 3 uur voordat er een woord geladen is op de site of een website geopend is, waarop je je informatie wilt zoeken. Weerberichten ophalen is een crime. We sluiten de Dongel aan maar dat k...ding heeft het nooit goed gedaan. Yoigo, niet aanschaffen! Meestal is er door het hoge gebergte geen internetsignaal. Hier in Pollenca is het hopeloos. We gaan een nieuwe Dongel aanschaffen.

Wanneer zelfs Peter zucht en vloekt en zich dermate irriteert dat hij zowat een slecht humeur krijgt, neemt Annelies hem bij de arm en zegt: kom, we gaan met de Dinghy naar de kant een ijsje halen. We hebben en geweldig café ontdekt met cocktails, goede lunches, taart en koffie en Annelies bestelt er een Cafè Frappe: een koffie-shake met Amaretto-smaak. We besluiten bij nader inzien geen brommer te huren want het is in de middag steeds onbestendig weer en onprettig op de scooter. We nemen de bus naar het oorspronkelijke dorp Pollensa waar enkele mooie pleinen zijn met terrasjes en een aantal ambachtswinkeltjes.

Pollensa, door de Romeinen gesticht, aan de voet van de Serra Tramuntana, heeft zijn oude charme goed behouden met smalle kronkelstraatjes, een levendige markt en dorpspleintjes met restaurantjes. Aan de stichters van de stad herinnert nog de brug over de rivier. De trots van de stad is de Via Crucis, de 365 treden tellende kruisweg. Deze trap die vanaf het Plaza Major naar de top van een heuvel leidt, toont aan weerszijden kruiswegstaties en aan het eind ligt de kapel "Capella El Calvari".

Het vakantieseizoen draait ten top en we kunnen ons vergapen aan de (vooral Engelse) toeristen. Opvallend niet gekleed: blubberdik en bloot en hele armen getatoeeerd, in groepjes, zich lekker thuisvoelend bij de tv-schermen vanwege het voetbalkampioenschap.

Peter geeft zich op voor een duiksessie, bij Peter Diving en meldt zich om 08.15 uur bij de duikschool, waar hij samen met een Australische dame en haar Engelse vriend een briefing krijgt, alvorens aan 2 ochtendduiken te beginnen. Annelies die nog in het snorkelstadium is ziet de boot met duikers achter de landpunt verdwijnen en neemt die morgen eens een zonnebad in haar blootje, bespied door een vreemde man in een vreemde Dinghy...hij gaat zijn gang maar. En dan begint ook vandaag de wind te loeien. Zó is het stil en zó is het windkracht 6, windstoten 7. Welkom op de Balearen. Annelies moet in haar eentje in haar hoofd het draaiboek: "red de boot" afdraaien voor als er wat gebeurt, meestal door onvakkundig geankerde anderen... Opletten dus.

Wij ontmoeten in deze baai ook weer Duncan en Pat, bekend uit Lagos,en praten bij. Zij maken de volgende avond een geweldige Jambalaya voor ons. Ook buurman Franz, jawohl, komt even aan boord en het gesprek gaat over onze ervaringen in de Middellandse Zee. Franz is hier al 9 jaar en heeft de wispelturigheid van de Med al veel meegemaakt en zal hem nooit onderschatten. Wij kijken naar het weer, waarbij Duncan nu een Orange Dongel heeft en wij stikjaloers zijn op zijn goede internet. Er wordt flink wind verwacht en mogelijk moeten wij herankeren in de vroege ochtend. We zijn het er allemaal over eens en zeker Franz dat het weer op de Med vele malen meer onvoorspelbaar is dan aan de Altantische kusten, en 180 graden omslaat in enkele seconden.Terug op de boot gooit Peter nog eens 10 meter ketting extra uit. 25 meter ketting in 2,5 m. water met een Ultra Marine anker. Dan heb je een sleepboot nodig om Skadi weg te krijgen. We gaan heel gerust slapen zzzzzz.

 
Puerto Pollença

14 - 15 juni, Pollença: van Cafè Frappe, kattenbedjes en markt

Het is goed toeven in de baai van Pollensa, beschut tegen wind uit alle kanten.

Wanneer we de Dinghy nemen naar de kant, leggen we deze het liefst bij het kleine strandje dicht bij de jachthaven. We maken vast onder de muur van een restaurant met zwembad en lopen over een steenrand langs de muur van het restaurant naar het strandje, waar een zand-artiest op zijn stoel geld zit te verdienen aan zijn kasteel. Soms staat het water wat hoger en moeten we even door het water waden en om het zandkasteel heen de promenade op. Het barst hier van de winkeltjes in sjaals, armbandjes en zwemspullen en vandaag is er ook markt. Een grote markt. We kopen 3 bakjes olijven en ingemaakte pepers en laten de leren tassen en sjaals voor wat ze zijn.

Op de hoek van de markt is het Café SÁlgar waar de Cafè Frappe wordt geserveerd, Pollensa's beste drankje, vindt Annelies. Je kan je kostelijk amuseren hier aan het bezichtigen van toeristen die ongegeneerd bloot tussen de geklede Mallorcanen lopen. Wat hebben we het toch allemaal goed. Drank en eten in overvloed.

De katten hebben het behoorlijk naar hun zin en Odin heeft, met de komst van het zomerseizoen, besloten om niet meer in zijn schapenvacht mandje met oud fleece-vest van Peter te gaan liggen. Nee, meneer kiest voor het opgevouwen dekbed, dat even op de bank is gelegd en Annelies staat toe:,, even, maar wel met een dekentje onder je billen". Ook wil Odin geen deken over zijn hoofd, het moet maar eens afgelopen zijn met die warme doeken en kluizenaarsfratsen.

Foppen kan je katten altijd: de schapevacht heeft aan de buitenkant onderop een katoenen hoes en als je het mandje binnenste buiten keert is het als nieuw met een totaal andere "look". Odin neemt meteen bezit van dit verfrissende fauteuiltje.

Odin is opmerkelijk veel vrijer geworden, praat wat meer en komt buiten liggen. Lag Freija al na 2 maanden op onze reis op de Bimini, na een jaar heeft ook Odin ontdekt dat je vanaf die "troon" heel veel ziet en onopgemerkt en veilig deel kan uitmaken van de gezelligheid in de kuip. "s Avonds rent hij over de buiskap en Bimini, we houden ons hart vast.

En eigenlijk is het, zoals kattenoppas Leo zei, heel makkelijk katten te houden op de boot. Ze slapen heel veel en hoeven alleen maar wat knuffels en af en toe een spelletje.

 
2015-06-14 07.28.53.jpg

13 juni, Cala Engossauba en het superjacht Ilona

Er komt inderdaad wind en zoals gebruikelijk ook opeens. Maar Skadi ligt goed. Om 06.00 uur ontwaakt Annelies en buigt zich over Peter heen om door het raampje te kijken dat uitzicht op de ingang van de Cala geeft: uitzicht op een mega jacht. Het ligt precies tussen de rotswanden van de Cala in, en met een lijn achter naar de kant. Annelies is benieuwd waar die lijn dan aan vast zit. Ze opent het luik boven het bed en steekt haar slaperige hoofd met wilde haardos uit het dak: de lijn is bijna dubbel zo lang als het schip en zit om een boom gedraaid op de rotskant.

Peter!Kijk nou eens wat de ingang blokkeert! We dachten dat we het grootste schip al hadden gezien maar hier ligt de Ilona uit Australië, 73 meter en nog wat, mèt helicopter bovenop. Het wordt hoe langer hoe gekker. Er kan geen scheepje achterlangs. Men zal er op gegokt hebben dat die nog effe niet komt en anders heeft hij pech.

De wind is draaierig en vlagerig en de zee in de Cala is hobbelig en voorspelt niet veel goeds. Peter vindt Skadi toch niet veilig meer liggen. Een Fransman staat al sinds ontwaken (ook van Annelies) op het dek te kijken wat zijn schip doet...en besluit weg te varen. Wij volgen. De Ilona heeft straks de Cala voor zich zelf.

De hoek van de Cala om, worden we gegrepen door heftig puntige golven die tegen elkaar botsen. De zuidoosten wind is flink toegenomen. De valwinden die over Formentor komen aanrollen zijn hier berucht. De golven beuken tegen de rotskust en terug en Skadi wordt een speelballetje. Odin is in paniek en we proberen hem op zijn best te troosten. Freija springt altijd direct in de fietsmand onder de buiskap, rolt zich op en Annelies propt dan een dekentje om haar heen.

We varen snel de naar de baai van Pollensa. Wanneer we de rotspunt van de baai van Pollesa omvaren, zien we hoe beschut deze baai ligt: het water is als een spiegel. We gooien het anker uit in 2,5 meter diepte. De hele baai is ondiep, het water is warm, 27 graden. Een "Annelies"-temperatuurtje. We liggen weer, de katten denken: oh, dat valt weer mee vandaag! Ze komen al gauw naar het kabbelende water kijken: Alweer een ander uitzicht, gek wordt je ervan!

 
Cala Sa Calobra

13 juni, naar Canyon Torrent de Pareis en de grillen om kaap Formentor

De enorme flexibiliteit is toch wel een van onze grootste eigenschappen. Het geduld waarmee we reizen, ons niet opgejaagd voelen door anderen met meningen die onze ideeen negatief zouden kunnen beinvloeden.

Dagelijks bekijken we weer en wind en stemmen onze wensen daar op af en ook nu weer zeggen we : het zou zonde zijn om niet nog twee of drie Cala's te bezoeken voordat we naar Menorca oversteken. Waarom snel gaan en alles missen? Dus vandaag gaan we de belachelijke afstand van 2 mijl varen- niets op de kaart, maar aan indrukwekkend landschap teveel om op te noemen. 

De ochtend begint om 06.30 uur met de zon die langzaam achter de bergen opkomt en de dennen op de helling in een groengouden gloed zet. Opa van het hutje is ook al op en dompelt zijn dikke buik in het oeverwater.De schapen zijn braaf. Met een beker thee aanschouwen we het wonder van de beginnende dag en wanneer de zon ook het water weer smaragdgroen en blauw doet leven nemen we een duik en zwemmen we een rondje boot. Door al ons uitgelaten gespartel begint er leven op de meidenboot te komen. Een van de dames heeft de moed gehad vroeg op te staan en stond al foto's te maken om 7.00 uur.

We vertrekken om 09.45 uur op de Genua en met west-zuidwestenwind 3 bft.en draaien Skadi Cala Sa Calobra in, ook weer een plaatje van een Cala, op menige toeristische folder afgedrukt. We wagen tegenover de steiger van de kleine Ferrie te ankeren maar de schoonmaakboot die in alle wateren plastic en andere troep opvist raadt ons aan dichter bij het strand met de Canyon te gaan liggen. Helemaal niet verkeerd. We zijn de enige boot en leggen Skadi vast tegen de boeitjeslijn waarachter strandbezoekers mogen zwemmen. Uniek is de smalle opening in de kliffen waar zand en zee elkaar tegenkomen.

De wind draait abrupt naar Noordwest en het water is onrustig, overnachten is geen optie. Na 2 uurtjes genieten van de natuur om ons heen, maken we los en beginnen op Genuazeil de tocht om het schiereiland, dat als een oerblok gesteente hoog boven ons uit torent. Wind en zee spelen hier haar grimmige spel en ondertussen hebben we al meerdere malen van de Mallorcanen vernomen op onze hoede te zijn in deze streken.

De wind gaat terug naar west en trekt aan naar 4 bft.  Daarna valt de wind helemaal weg, de zee wordt rustig en we dobberen onder de steile Formentorkliffen tot de wind ineens noord 3 bft. aan komt rollen. Tegen 15.00 uur maken we 5 knopen en in een hotsebotsende zee die ons zeer onverwacht treft ronden we de kaap. Skadi rolt heftig maar het eind is in zicht. Direct om de kaap is alles rustig en we varen de kleine Cala Engossauba binnen, waar hooguit 5 middelgrote zeilschepen kunnen ankeren vanwege gevaar om bij harde wind tegen de rotsen te komen. Wij herankeren nadat een motorcruiser de Cala verlaat en wij meer ruimte kunnen innemen. We worden omcirkeld door hellingen van rotsen met dennenbos en daarachter de bergen van het schiereiland.

 
Zwemplezier

12 juni, paradijs Cala Tuent en de gillende meidenboot

Ook hier geldt "you get stuck somehow". Na een paar weken ken je je plek, de mensen (ook de toeristen die langs flaneren) en begin je je thuis te voelen. Soller: zeker een plaats om te wonen, aan de rand van het spectaculaire gebergte aan zee met gemoedelijke bewoners.

Maar het kriebelt behoorlijk tegelijkertijd en we vertrekken op deze mooie dag naar ankerplek Cala Tuent. Op ons gemak maken we tegen 11.00 uur los. Annelies vaart-um er gladjes uit. We trekken de Genua uit want er staat een west-zuidwestenwindje 2 Bft, oplopend naar 3 Bft. en we maken 4,5 knoopjes over de grond. Cala Tuent ligt 4,29 mijl verder : dit is een zondagochtend-koffietijd-tochtje. Vlak voordat we de Cala bereiken draait de wind naar oost-zuidoost typisch Balearen. De Cala waar we met de huurauto, na lange steile bergafdaling, zijn beland ligt nu voor de boot. Een heel ander en bijzonder idyllisch gezicht in de kom van bergen.

Het is zondag en er komen wat pleziervaartbootjes, waarbij we opnieuw geconfronteerd worden met een malloot die tussen ons en de buren door vaart-te krap en te snel. Mensen kijken is ook altijd een leuke sport. Schuin voor ons ligt een snel bootje met 3 uitsloverige 40+ers: met een "kijk mij eens" mentaliteit, drank, praten, roken, zonnebrillen. Afknapper (vindt Annelies): hij durft niet in het koude water (23 graden) zij paft achter elkaar door, vriend draagt blauw overhemd met lange mouw. Sinds enkele jaren weet Annelies dat je - om er bij te horen - een blauw overhemd met lange mouwen moet dragen. Reden voor mij om dat niet te doen, zegt Peter. We zien, nu we er op letten, steeds een "speciaal" soort mensen zo gekleed gaan en in de betere Nautische modewinkels ligt tot overmaat van ramp, ook altijd blauw. Peter hangt over de buiskap van zijn (hier zijn geen megacruisers dus dat kan) grote zeilschip met een zelfde "kijk mij eens" blik, gekleed in Adamskostuum.

Aan het eind van de dag, wanneer de Spanjaarden ook nog boos op elkaar zijn geweest omdat uit de ene boot een vermaning klonk dat de muziek zachter moest, is alle drukte voorbij. We liggen met twee zeilschepen in de paradijselijke kom. Geen huizen, geen mensen, geen geluiden behalve van het visje dat niet gevangen wil worden en het gekabbel van groenblauw water. Annelies doet een tweede snorkelexpeditie met peter.

Aan het grintstrandje staat een hutje dat bewoond wordt door een oudere Mallorcaan. Hij schreeuwt naar schapen, die plots over een omheining springen en achter het huisje door lopen. Schapen ja, waar komen die opeens vandaan? Ook een ezel staat te blaten. Wij vragen ons af of hij een kleine boerderij heeft achter de dennen die tot aan het grintstrandje groeien...en waar hij van leeft...? Ook de paar huizen tegen de berg moeten toch redelijk zelfvoorzienend zijn want het is een hele onderneming om, tegen de berg op en er weer af, een winkel te bezoeken.

Wanneer ook het andere zeilschip vertrekt zijn we alleen en een met de natuur. Annelies vindt zich liggen in een foto uit de National Geographic.We delen gedachten over dromen die mensen hebben maar niet uit durven laten komen. Dan horen we uit de verte het laatste "hitzone-album"aan komen blazen in de wind, gemengd met het meezingkoor van 4 uitgelaten gillende meiden. Een charter-zeilboot ankert in de baai en dreigt onze blik op een lila-zonsondergang te belemmeren. Na een half uur meezinggegil laat Peter weten dat hij de nieuwkomers gaat bezoeken met de vraag of de muziek zachter kan. Gelukkig draait de kapitein de knop al om, hoogstwaarschijnlijk zelf al doof en murw gezongen. Ook op de charterboot komt men onder de indruk van de purperen hemel en de stilte...opa van het hutje slaapt al. We zien wat nachtelijk leven op het weggetje naar het strand: blijkbaar een beveiligingsbeambte met lantaarn. De katten klimmen op de buiskap en Odin springt op de bimini om in zijn eentje ver boven iedereen van het mooiste uitzicht te genieten. Cala Tuent een droom die wij uit laten komen.

 

 

 
15 meter zicht en meer

10 - 11 juni, laatste dagen Soller duiken en een geit op de steiger

Vanochtend worden we wakker gemaakt met het geluid van blaffende honden, een blèrende geit, herrie op de steiger en een luid roepende Spanjaard. Peter springt zijn bed uit en rent naar buiten. Op de steiger loopt een geit en langs de kade lopen 2 honden te blaffen naar de geit, die niet verder kan want de steiger houdt op. Er achteraan rent een Spanjaard, die ook op de steiger springt en de geit vastpakt en probeert mee te nemen. Dat is niet zo eenvoudig want een geit heeft 4 poten waar hij zich mee schrap kan zetten maar uiteindelijk lukt het de man om de geit weer op de kant te krijgen en mee te nemen. Van alle consternatie zijn de katten en vooral Odin, die met aan zijn vroege ochtend yoga en orientatie-uurtje was begonnen op het dek, naar binnen gevlogen, met verschrikte ogen en dikke staart. Wat was dàt voor een beest, nog nóóit gezien in mijn kattenleven!

Het was ons niet helemaal duidelijk of dit de eigenaar was van de geit, de lokale slager of een toerist die een grote barbeque wilde maken voor die avond. Duidelijk was wel: de geit was het er niet mee eens.

Vandaag gaat Peter duiken met Soller Divers, de eerste keer nadat hij zijn Padi gehaald heeft in Albufeira.

Annelies heeft haar Padi nog niet, in Albufeira mocht dat niet vanwege het gebruik van haar hart medicijnen. Nu heeft ze een medisch certificaat en heeft ze zich aangemeld voor lessen voor het PADI certificaat bij Soller Divers.

Ze heeft gisteren haar eerste duikles gehad maar de combinatie van een vorm van waterangst, onderwater gaan, wisselen van Snorkel naar Adem-automaat en terug en dat 3 keer... was te veel van het goede. We hebben besloten dat we samen alle oefeningen, in alle rust en in haar tempo, samen gaan uitvoeren met snorkel en de duikset die we al aan boord hebben. Daarna misschien wel opnieuw ergens weer de duiklessen volgen.

Peter moet om 09:00 bij Soller duikers zijn om 2 duiken te gaan maken. Hij gaat samen met een stel uit Panama duiken, vergezeld van 2 Divemasters van Soller Divers. Voor de eerste keer gaat de nieuwe duikuitrusting gebruikt worden en hoeft er alleen nog een duikpak gehuurd te worden. We varen de haven uit en gaan een stuk noordelijk langs de kust om een eerste duik te maken bij Cueva de Pintor.

Het is weer even wennen als hij het water met een grote stap ingaat. En te drijven door de BCD en opnieuw met gewichten uitloden. Er blijkt 4 Kg lood bij te moeten, in totaal heeft Peter 12 Kg lood in zijn vest zitten.

We duiken de eerste duik naar 18 meter en opnieuw is het een geweldige ervaring om je onderwater vrij te kunnen bewegen. Het kost nog wel even moeite om weer 0 drijfvermogen te krijgen waardoor je op ongeveer dezelfde diepte blijft maar het went weer snel. Anders dan in Albufeira is hier een geweldig zicht onderwater, ruim 15 meter. Ook is het raar dat je geen oefeningen moet doen, je gaat gewoon echt op zoek naar mooie plekken, vissen, octopussen en alles wat er onderwater leeft.

Na 44 minuten, na een veiligheidsstop op 5 meter, weer terug in de boot en naar de 2e duikplek. Die blijkt in de baai van Soller te zijn, Cueva de la Virgin en we maken een 2e duik naar 18 meter en de duik duurt 39 minuten Ook hier weer heel veel soorten en aantallen vis en prachtige onderwater rotsen. Helaas had Peter de onderwater camera niet bij zich, deze keer, dus hier geen mooie foto's..

Bij terugkomst is het "divegear" spoelen en logboek invullen. Een eerste prachtige ervaring met duiken in de Med, het smaakt naar veel meer.

 

 

9 juni, een stukje Oost-Mallorca

Kenmerkend voor de oostkust van Mallorca zijn de talrijke inhammen afgewisseld met hoog oprijzende kliffen. We nemen de snelweg naar Palma en door naar Porto Christo, havenplaatsje aan de oostkant van dit mooie eiland. Dagelijks stromen bussen vol toeristen naar de twee belangrijkste bezienswaardigheden van Porto Cristo: de druipsteengrotten Cuevas dels Ham en Cuevas del Drac.

Het waren de Romeinen die hier als eersten voor anker gingen. Voor de kust ligt onder de waterspiegel het wrak van een Romeins schip, als een stille getuige uit deze periode. De haven van Porto Cristo wordt beschermd door de langgerekte kaap Es Morro de Sa Carabassa, die ten zuiden van de badplaats in zee steekt. Een blinkende vuurtoren wijst al sinds 1851 de naderende schepen de juiste weg. De meeste handelsschepen passeren tegenwoordig de haven van Porto Cristo; slechts plezier- en rondvaartboten leggen hier aan. 

Enkele kilometers ten zuiden van Porto Cristo ligt Porto Cristo Novo ofwel het nieuwe Porto Cristo met veel accommodatie voor bezoekers. Hier vinden we Cala Anguila omringd door rotsen met pijnbomen met een goudwit zandstrand en water van een ongelofelijk fel turquoise-blauw. Het strand is weliswaar smal maar strekt zich 150 meter landinwaarts uit. Om de hoek van de rotsen is een tweede cala: Cala Mandia, van een evenzo onwerkelijke kleur met iets ruigere overhangende rotsen. Een droom om naar te kijken.

Deze Cala's zijn niet geschikt voor Skadi om te ankeren.Zwemmersgebied is afgebakend, waardoor je met de boot ver buiten de inham moet liggen en dus niet beschut ligt. Dit geldt nog meer voor de Cala Figuera, onze volgende Cala verder naar het zuiden, die zich naar het kleine vissershaventje in tweeën splitst. Vissersboten geven hier veel onrustig water, de ferrie ook, en in de verste inham gelegen zou je je opgesloten kunnen voelen tussen de hoge grillige rotsen.

We besluiten onze middagrit nogmaals te onderbreken bij - door zeilers geprezen - Porto Colom. In de wijdse baai liggen zeilschepen in laguneachtig gebied voor anker.

Porto Colom droeg vroeger de naam Felanitx, net als zijn regio, maar werd ter ere van Christopho Colombo, die hier geboren zou zijn, omgedoopt. Tot in de late 19e eeuw leverde Porto Colom wijn aan Frankrijk. De regio Felanitx is beroemd om zijn wijnen, geteeld in de Pla & Llevant wijngaarden. Maar toen phylloxera de wijngaarden doodde vlak voor de 20ste eeuw , verminderde de rol van Porto Colom als haven. Pas kort geleden in Porto Colom herontdekt als een rustig toeristisch resort.

Het idyllische vissersplaatsje Porto Colom is er in geslaagd om zijn 19e-eeuwse karakter te bewaren. In de beschut gelegen natuurlijke haven van Porto Colom liggen nog authentieke vissersbootjes die men llauds noemt. Opmerkelijk zijn de stenen schuilplaatsen langs het water voor de vissersboten; de schuilplaatsen kunnen met een hek worden afgesloten.

Met een ijsje slenteren wij langs de kade waar veel kleine vissersboten liggen en nemen ons voor hier met Skadi te verblijven op onze oostelijke Balearen-route op weg naar Sardinie, na de zomer. En dan is het tijd om terug te rijden naar Palma Aeropuerto waar onze huurauto ingeleverd moet worden. Met de snelbus rijden wij naar Palma en daarna bus L211 weer terug naar Soller, we lijken wel forensen, het openbaar vervoer is vertrouwd geworden.

 

 
Joran tijdens zijn exam

1 - 8 juni, Nederland

Op 28 mei laten we de katten en de boot in handen van Leo en vliegen we om 22.40 uur met Transavia naar Nederland. Het wordt een week met geweldig weerzien van kinderen, met als hoogtepunt het bachelor examen van zoon Joran aan het conservatorium van Amsterdam, waar ook zoon van Peter,Brian met Babette en Juliette aanwezig zijn. We sluiten de avond af met een diner met 10 man familie.

We zijn dankbaar dat we door vrienden worden opgevangen en geholpen. We verblijven ook nog in hotel Zilt in Vlissingen. We maken kennis met de huurders van ons huis en lassen een etentje met hen in. Berging wordt opnieuw ingedeeld, oude huisraad weggegooid en in het huis zelf maken we meer ruimte vrij voor de bewoners Anton en Marina en kinderen.

Gevoelsmoment:

Het huis voelt niet meer van ons en tegelijkertijd juist wel. Onze ziel is er uit. Skadi is ons huis geworden. Reden om wat meer dierbare dingen mee terug te nemen naar de boot. Naarmate wij langer van huis zijn merken we dat we enorm onthechten alhoewel we veel plannen hebben om na jaren reizen het huis om te toveren tot een paleisje, het een warme plek voor Annelies te maken. De tijd zal uitwijzen waar ons thuis werkelijk is.

De week blijkt druk, gelukkig zijn er momenten voor onszelf ingelast en eindigen de week met een gezellige dag in Wildpark Emmen met Brian, Babette en kinderen.

Op maandag 6 juni vliegen we terug naar Mallorca. Opvallend is de werkgeest in Nederland die tot aan een van onze hotelkamerverblijven te proeven was. Daarmee gaat de gejaagdheid gepaard in het dagelijks leven en alhoewel we ons hele leven deel hebben uitgemaakt van deze maatschappij, met plezier en inzet, is het een ware verademing om terug te komen op Skadi.

 

SKADI GOES "GREECE" Skadi heeft de Peloponnesos gerond en ligt in Crotone Calabrië. Wij zijn na 2 dagen autorijden thuis in Vlissingen aangekomen. Ons blog wordt de komende dagen bijgewerkt

 

 

Zeemeermensen

Nieuws over onze reis en onze site

Croatia news:

The advices of numerous boaters, owners and users of vessels as well as participants of the nautical sector in Croatia have been taken into account, and the tourist taxes for the year 2019 have been reduced up to 60%. The largest reduction is foreseen for flat-rate tourist taxes for the period of one year.

Skadi nieuws:

Komende maanden wordt geupdated op onze website: de alinea ankeren/havens/peloponnesos oost en zuid alsmede Ionische eilanden en vasteland

Komende maanden wordt geupdate onze Google routekaart---> SY Skadi routes 2018 en 2019 Griekenland

Plan 2020 Terug naar Kroatië. Plan 2021: Sardinië/Corsica/noordwest Italië/Monaco/Marseille/Barcelona. Zomerstop. Zuid Spanje/Canarische Eilanden tot maart 2021.Plan 2021: Canarische eilanden, Madeira, Azoren

Nieuwsbrieven: Wij schrijven momenteel de nieuwsbrief Griekenland en deze wordt dus binnenkort uitgestuurd. Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

9 februari 2019 geven wij een lezing over Griekenland op de Middellandse Zee-dag van Toerzeilers.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 53Laatste wijziging: 30-10-2018