Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
Tegeltableau Convento de Nossa Senhora do Desterro

31 januari Serra de Monchique

We hebben enkele dagen prachtig weer gehad en ervan geprofiteerd. Dat wil zeggen dat we de auto hebben genomen naar de Serra de Monchique. Op de parkeerplaats met restaurant, halverwege na Silves, beleefde Annelies wat emotionele momenten, want hier liggen haar voetstappen en die van haar ex en haar kinderen. Op ieder bezoek aan de Algarve - en dat waren er minstens 4 - heeft Annelies de Serra de Monchique gereden... 

In Monchique heerst een ongekende rust, het dorpje straalt daardoor authenticiteit uit en hoe verder we de schots en scheef geplaveide smalle steile steegjes naar boven lopen, hoe ouder de huisjes. We nemen het pad naar het klooster, geen bijzonderheid, want het klooster is een ruine, maar het pad loopt door een mooi bos met enkele oude dennen en kurkeiken en het uitzicht op de beboste heuvels van de Serra de Monchique en het stadje zelf is bijzonder mooi vandaag.

Bij het klooster staan 3 verweerde mannen te praten. Een ervan heeft allerlei persoonlijke bezittingen in de tuin van het klooster staan en het lijkt erop dat hij zijn onderkomen in het voorportaal van de restanten van het gebouw heeft gevonden. Hij nodigt ons uit een kijkje te nemen en zo wandelen wij opeens via de geimproviseerde voordeur van het in gebruik genomen klooster naar de binnenplaats, de man zijn primitieve kookplaats passerend. Er is niets meer over van de kapel waar ooit een prachtig beeld in een grote nis moet hebben gestaan. Het stenen trappetje opzij van de nis dat achter de nis uitkomt is nog intact. Een stuk origineel dak wordt gestut door balken. De man wijst ons de weg langs zijn kippenren waarachter nog resten van Azulejo-muren te vinden zijn. Wij voelen ons vereerd voor het eerst even een blik te mogen werpen binnen het klooster, dat normaal gesloten is en nu heel even toegankelijk, doordat een plaatselijke arme Portugees, ons de toegang verschaft. Wij geven hem wat geld en hij geeft ons 2 sinaasappels mee. Vriendelijk en waarschijnlijk "de koning te rijk" schaart hij zich weer onder zijn vrienden.

Een geheel nieuwe ervaring was de berg Foia, want op de top is Annelies nooit geweest, waarschijnlijk omdat in het vakantieseizoen het wemelde van de toeristen. Nu bevonden wij ons op een hoogte van bijna 902 meter en konden genieten van een schitterend panorama. Het mooiste uitzicht heb je 50 meter lager vanaf een uitsparing in de bocht van de weg waar parkeergelegenheid is gemaakt en een kleine picknickplaats met watertap voor drinkwater. Tenslotte is in de Serra de Monchique helder bronwater overal te vinden en wordt onder druk naar speciale drinkplaatsen geleid.

Een stukje geologie - voor wie het interesseert:

Kern van het Iberisch schiereiland is een Tafelland - de Meseta- bedekt met klei en mergel uit het Tertiair, dat door een granieten bergrug genaamd het Castiliaans scheidingsgebergte- in tweeen wordt gesplitst.

Nog even een hersenopfrisser: het Tertiair - tegenwoordig Peleogeen/Neogeen genoemd is het derde tijdvak in de geologische indeling van de geschiedenis van de aarde, 64 miljoen jaar geleden tot 22 miljoen jaar geleden.

Zoals het Castiliaans scheidingsgebergte de Meseta in tweeen deelt, zo delen de Portugese uitlopers van de Meseta het Portugees landschap in twee verschillende landschapstypen: het bergachtige noorden en het vlakkere heuvelachtige zuiden. Tot de zuidelijke uitlopers van de Meseta hoort o.a. de Serra de Monchique.

De Serra de Monchique is van vulkanische oorsprong, terwijl de andere zuidelijke uitlopers in het Carboon zijn ontstaan in de vorm van leisteen. De massale gesteenten van de monchique, de Syeniet, heeft een erosie ondergaan door doorsijpeling van het oppervlaktewater. Eerst in grote brokken en daarna splitsten de brokken zich in kleinere rotsen. Bovenop de berg Foia is een geologische kaart die uitleg geeft over het landschap.

Het vergezicht is bij helder weer groots: van de Spaanse grens in het oosten tot Sagres in het westen. Op onze autoroute komen we veel kurkeiken tegen en bloesembomen zoals Mimosa en Kastanjes, maar deze staan uiteraard nu nog niet in bloei. Een imker aan een desolaat weggetje, dat wij per ongeluk heuvelafwaarts nemen, heeft talloze bijenkasten staan en levert zeer waarschijnlijk zijn honing aan alle plaatselijke souvenirwinkels waar men de vele streekprodukten kan kopen. Uitzicht op de bossen van Monchique is bij iedere kromming van de bergweg prachtig en we komen uiteindelijk weer op de weg naar Monchique uit, zij het via een driesprong met verkeersbordjes van houten plankjes met vervaagde witgekalkte letters, behoorlijk oud en onopvallend: die weg moeten we dus volgende keer nemen. Want zo bereiken we het minder bekende Monchique.

 
amandelboom

29 januari: Wasmachinesoap deel III

Neo Casa reageert op het bericht dat Fnac heeft gestuurd naar Neo Casa met de opmerking dat de vraag van de klant binnen 48 uur beantwoord had moeten worden.

En zie daar: er komt een mail binnen van Neo Casa die vrij vertaald in Google translate, zegt: Goedemorgen houd er rekening mee dat dit artikel is uitgeput en we zijn in afwachting van de komst van dezelfde fabrikant voor verzending. Als u niet wilt wachten vraag ik u om ons te vertellen dat we uw verzoek annuleren, obrigado.

Wij reageren: Do you have an indication when the machine will arrive?

Neo Casa: Goedemorgen we verwachten te ontvangen in de loop van volgende week maar we hebben geen bevestiging van het merk (Google translate bedoelt waarschijnlijk: leverancier..)

The suspense is killing, mensen.

We gaan naar de Star Wars Film in een mooie zaal van de Cinema van Algarve Shopping. We stonden er namelijk een paar weken geleden voor niets: je kent dat? ...Heb je dus de tijd van de film in je hoofd geprent, kom je daar...hebben ze nog maar 2 x per dag een film en wij waren dus te laat. Vandaar een herhaalde poging.

Er zitten weinig mensen in de zaal. Opvallend veel 60 plussers van Britse herkomst die de thrill van de Saga in de jaren 80 als eersten hebben mogen beleven. Overigens lijkt er in Albufeira wel een blik bejaarden open getrokken...merkt Annelies op. Peter kijkt vermakelijk vernietigend en zegt: kijk je uit..?!! Ik ben er ook een.

Opvallend is de rust in de bioscoopzaal en dat is een welkome ontspanning. Geen herrie van muziek en reclames, het begint met 2 Trailers van te verwachten films en dan opent het hele doek voor Star Wars. Met alle bejaarden om haar heen in ook Annelies opnieuw overweldigd als, onder indrukwekkend geluid van Skywalker Sound van Lucas Film de eerste tonen van de film door de zaal klinken. Ook in de pauze is er geen storende muziek. Mensen praten zachtjes en de hele beleving van film is rustiger dan thuis en eigenlijk best prettig.

Tweede evenement van de week is het bezoek van komt Ank Meinders. Zij komt ons verblijden en ze brengt tijdschriften mee: de Libelle, de Margriet en Mijn Geheim. Nooit gelezen, denkt Annelies want ze maakt haar leven lang al haar eigen spannende romantische geheim. (boek volgt ...ooit)

Het is koud in Albufeira jongens, 's nachts 8 graden brrr en overdag 18 graden, maar als de zon schijnt - en we hebben 5 dagen geluk - dan kan je in je bikini op de boot zitten zonnen. De weersvoorspellingen beloven veel dus we maken plannen om een paar autotochten te maken de komende dagen.

Het ontluiken van de lente hier is een bijzondere beleving en we vinden het leuk dit mee te maken: de amandelbomen lopen uit en binnenkort zal heel de Algarve lichtrose gekleurd zijn van de bloesem. Velden vol gele klaverbloemetjes, die 's avonds hun klokjes sluiten, liggen achter de haven en vullen de valleien. Het is tevens "appeltjes van oranje"-tijd: Je wordt dood gegooid met sinaasappelen. Ooievaars en zilverreigers vliegen af en aan, de zee is knalblauw en het zachte namiddaglicht op de witte huizen geeft een nuance van gele weerschijn dat doet denken aan de zomer.....en die komt hier snel.

Ondertussen vliegt de tijd. We zijn hier alweer 6 weken, snappen verdraaid veel van Portugees en van de cultuur, bijna zonde om weg te gaan; ja, we weten nu zeker dat we naar de Balearen zullen varen.

 
Alte

27 januari: Wasmachine soap vervolg

We zijn 9 dagen verder....

Onder ons account staat na de vermelding dat de bestelling in behandeling is, nu al een week de melding "being shipped". Wij veronderstellen met groeiend Portugees geduld, dat mensen - en het zijn er misschien maar 2 - zich van hun siesta verheffen en de wasmachine uit het schap zijn gaan halen. Hij zal nu onderhand wel op een pallet staan. Nu nog een vrachtwagen regelen. Allemaal speculatie, maar dat is de enige manier om NIET UIT JE VEL TE SPRINGEN. Vandaag bellen we met Fnac. Alhoewel de site in Portugees is spreekt men bij de klantenservice ook Engels. Peter geeft zijn klantnummer op en de medewerker heeft wel enige moeite met de V want een V is hier een B. Maar hij vindt de gegevens. En hij start een interne procedure op ( ik jubel) en we zullen binnen 2 minuten een melding krijgen. Verder hebben wij (joh) alles goed gedaan binnen de procedure: een mail gestuurd met adres: de Marina van Albufeira en ons telefoonnummer. Toeleveringsbedrijf Neo Casa had binnen 48 uur moeten reageren. Aha we hebben een poot om op te staan. We wachten en ondertussen staan er een paar theedoeken in de emmer biotex. We zijn blij dat we veel handdoeken en lakens en ondergoed aan boord hebben. Overigens mogen we aankloppen bij Guy en Lizzy in het appartementencomplex, maar dat hebben we niet meer gedaan omdat we elke dag denken : morgen staat de wasmachine er.

In Portugal werkt het anders. Dat hebben we al gemerkt bij het aanvragen van het fiscale nummer: er wordt geen burgerservicenummer genoteerd, je hebt dus niets aan je ID. Men kijkt wel naar je foto maar wil een adres. je bent dus nooit te vinden als er iets niet goed gaat. Niemand neemt verantwoording en dat systeem zal niet veranderen. Lees later onze blog over : hoe koop je een huis in Portugal.

Ondertussen zegt de rug van Annelies "knak" bij het swifferen en dat levert enige traagheid op. En dat gebeurt vlak voordat we 2 uur met de auto naar de Rio Guardiana zouden rijden om aan de Portugese kant het kasteel van Vila Real te bezoeken en aan de Spaanse kant op de koffie zouden gaan bij onze vrienden van De Bolle en de enige echte Nederlandse Chandlery te plunderen.

We bezoeken deze dagen alleen het piepkleine bergdorpje Alte met fantastisch uitzicht op heuvels en sinaasappelboomgaarden. Een topper van een pittoresk dorpje omgeven door bos en heide. Over een smal bruggetje bereiken we de enige kruising van het dorp waar zowaar een verkeersbord staat met pijl naar rechts naar de "fontes".Het loopje naar de waterval van weliswaar 5 meter hoogte, gaat niet lukken, de rugpijn bij het lopen dwingt Annelies terug te keren naar het snoezig cafeetje met uitstekende wijn en koffie en enorme taarten. Doe mij maar een vinho tinto. Bovenop al de pijnstillers gaat Annelies straks zwevend naar Albufeira. We zijn op een koolhydraatloos dieet, tijdelijk. Dus even geen zoetigheid, ook al lonken de verse punten ons toe. Gelukkig komt Ank morgen en mogen we een tiramisu eten. Ank Meinders heeft een vakantie in de Algarve geboekt en komt ons bezoeken. Helemaal geweldig. Wie volgt?

 

 

 
Peter en beeld...rechts Peter

24 januari, Silves en de verrassende ontmoeting met Luis en Teresa

We rijden door diep groen gebladerte. Uitgestrekte sinaasappelgaarden in vruchtbare valleien liggen op de route naar Silves. Pittoreske huizen zijn omgeven door vijgenbomen en amandelbomen, die volgens een legende, door een Moorse prins werden geplant.(hij wilde zijn geliefde die uit het noorden kwam verblijden met een soort eeuwige sneeuw-de bloesem- om haar gevoel van heimwee te verminderen) De bloesem begint gestaag aan de takken te verschijnen. Tussen Pera, Sao Bartolomeu de Messinas en Silves ligt het driehoekig landschap van fruitbomen en moestuinen en kleine dorpjes met witgekalkte huizen. Deuren en ramen zijn met een blauwe of okergele verfrand omlijst. Veel schoorstenen zijn in de Algarve een stevige versie van kantwerk.

Van verre is de, uit donkerrood zandsteen opgetrokken, vesting van de Moren al te zien. Het begon allemaal in de 11de eeuw, toen het Iberische rijk van de Omajjaden uit elkaar viel en verdeeld werd in kleine koninkrijkjes. Dit politieke en culturele centrum van de Moren heette Xelb. Het was tevens de wieg van de Arabisch-Andalusische poezie. De inwoners zouden uiterst gevat zijn geweest en citeerden graag gedichten. Ze spraken zuiver Arabisch en stamden uit Jemen en omliggende gebieden. Xelb ontwikkelde zich tot de belangrijkste stad van de Algarve en overtrof Lissabon en Sevilla. De leden van de drie religieuze gemeenschappen, Joden, Arabieren en Christenen, respecteerden elkaar en leefden vreedzaam naast elkaar!

Binnen de burchtmuren lag de luxueuze residentie van de gouverneurs, het Castelo dat door een Arabische dichter werd beschreven als het paleis van de terrasdaken. Het zou zowel op een grot als op een Oosters paleis hebben geleken. Ook leeuwen en gazellen leefden hier.

Pas na bloedige gevechten kregen de Christenen deze formidabele fortificatie van het paleis in handen.Koning Sancho I nam in 1189 de burcht in. Twee jaar daarna veroverden de Marokkaanse Almohaden de burcht. Pas in 1242 lukte het de ridders van de orde van Santiago om de stad definitief in te nemen.

Binnen het burchtcomplex herinneren gereconstrueerde tuinen aan de Moorse overheersing. Naast de opgegraven fundamenten van het paleis en het gerestaureerde rode fort waarbinnen je langs de muren en verdedigingstorens kunt lopen, met fraai uitzicht op de valleien, is een nieuwerwetse tuin aangelegd en het verbaast ons wederom hoe goed Portugesen zijn in het verbinden van historische en moderne architectuur. Een talent dat je ook in musea tegenkomt. Buiten de kasteelpoort waar smalle straatjes afdalen naar de stadspoort, bevinden zich enkele café's en een atelier van Azujejo's. We staan op afstand de kunst van het schilderen van tegelwerk te bewonderen. Het echtpaar nodigt ons uit om dichterbij te komen en we mogen achter hun rug meekijken naar hun werkzaamheden. Met de hand leunend tegen een stok die schuin tegen het werkbord op is gezet zijn zij in staat met wijsvinger en duim de fijnste tekeningen te maken. Een ateliertje van slechts een paar vierkante meter, vol met attributen die hun kunst zo bijzonder maken. Een van de weinig overgebleven ambachten.

We raken in gesprek, eerst over de kunst van het tegelmaken. Hierbij wordt aan ons uitgelegd dat het bakken van de tegel bij 1000 graden 12 uren duurt en wanneer er goud is ingelegd dit alleen op slechts 750 graden mag bakken en dat het niet mogelijk is in de buurt van het bakproces te blijven, vanwege de stank en giftige dampen van het goud. Dit wordt dus in een andere ruimte gedaan. Om ons heen hangen de meest fantastische tegeltjes. We herkennen historische en Aabische motieven, ook opengewerkt met goud. Grote tegelwerken gereed om de muren van woningen te versieren staan om ons heen het bewijs te leveren dat hier een echtpaar een niet te evenaren kunst aan het beoefenen is. Zij heten Luis en Teresa.

We praten over de Algarve van vroeger en zij laten ons een boek zien waarin het verloren goed van de Algarve wordt belicht, waar foto's in staan van Portmao, Albufeira en praia da Rocha zoals het oorspronkelijk was: niet volgebouwd, nog met vissersboten, en een praia da Rocha strand dat niet opgespoten is en waar achter en waarvòòr geen gebouwen en strandtenten zijn neergezet.Het doet de herinnering herleven.Wij geven Luis ons visitekaartje en vertellen over onze reis langs de kusten. Luis laat ons een mapje vol met aan hem gegeven visitekaartjes zien, waarbij hij van enkele reizigers nog goed weet wat voor mensen dat waren. Zijn eigen droom is om ooit naar Madeira te gaan en daar een klein landgoed te kopen, omdat Madeira, vooralsnog, nog authentiek is

al-tannur.webs.com

 
wasmachine

18 - 19 januari, de Portugese manier

Het nieuwe woord van deze week is trouwens: KNIPPERLICHTINTERNET.

Hoe je een wasmachine kunt verkrijgen:

We stappen naar de "Worten", de al eerder hier vermelde winkel die iets van een mediamarkt heeft en waar je van alles kunt kopen op elektrisch en elektronisch gebied. We hebben op internet al het type gevonden dus: een fluitje van een cent, een kwestie van de verkoper alleen maar doorgeven wat je wilt hebben compleet met serienummer erbij.

De Portugese verkoper vindt op het internet de wasmachine en stuurt aan de groothandel een mailtje om te vragen of het mogelijk is deze te bestellen en te leveren. ,, Ik zal u een mail sturen of bellen", als ik antwoord heb. Het is maandag en we rekenen er twee dagen bij. 1 dag zou iets te efficient zijn voor Portugese maatstaven. Na een dag of 4 stappen wij naar Worten. Aan een infopunt met computer staat een jongeman die geen mail kan vinden over onze wasmachine en hij vraagt het aan een collega. De collega adviseert om naar de klantenservice te gaan aan de ingang van de winkel. Na het trekken van een nummertje en het wachten op een voordringster die zeer gefrustreerd haar grieven begint te uiten aan een verkoper die eigenlijk ons zou moeten helpen, zijn we eindelijk aan de beurt. Men loopt met ons naar het infopunt met computer en zoekt. Dan blijkt dat de verkoper die ons in eerste instantie heeft geholpen op maandag, met vakantie is gegaan en zijn collega's zijn niet ingelicht. Men stuurt opnieuw een mail aan Worten en maakt excuus aan ons met de belofte dat we morgen gebeld worden.

Het weekend gaat beginnen, we hebben niets meer gehoord. Peter heeft op internet bij FNAC gezien dat zij de wasmachine ook verkopen. We nemen opnieuw de auto en rijden naar het winkelcentrum en stappen - niet naar Worten. We zijn klaar met Worten. We gaan naar de winkel boven Worten: de FNAC, elektronica, boeken en CD's. Helaas meneer en mevrouw, wij verkopen hier DVD's en boeken e.d. maar grote apparaten kunt u alleen via de webwinkel bestellen.

We gaan terug naar de boot. We bestellen de wasmachine op internet. Gedurende het proces komt de 'banner": vul hier uw fiscaal nummer in. O...die hebben wij niet.

We lopen maandag na de lunch naar de receptie van de Marina en vragen hoe dat zit. De receptioniste zegt dat dat nummer te krijgen is bij het bureau"Finances"tegenover het stadhuis. Het is geopend tot 16.00 uur.

We doen maar weer eens een loopje. Een snelle want het is ondertussen 15.00 uur.We gaan Albufeira in op weg naar het stadhuis. Aan een oude meneer op straat vraagt Annelies naar het bureau Finances - in Portugees jaja.We vinden het bureau en trekken een nummertje; Peter weet uit het keuzemenu in het Portugees het juiste knopje te drukken voor speciaal ònze vraag. Heel modern zoals bij ons thuis - en volkomen tegen verwachting in zo te zien aan de oubollige computerapparatuur in de afdeling- gaat er af en toe een ting en verschijnt het volgende nummer op het digitale bord, met balienummer waar je je moet melden. We worden geholpen door een ietwat stugge mevrouw die alleen Portugees spreekt, maar geen nood, we komen er wel uit. ,,Heeft u een adres?" Nee, dat hebben wij niet, ja, de Marina. Nee, op geen enkele iD staat een adres. We hebben alletwee wel 4 ID kaarten in onze portemonnaie, maar dat is niet belangrijk genoeg. Het moet een adres zijn. Peter bedenkt dat we wel een verzekeringspolis hebben op de boot of een rekening ergens, waar ons adres op staat. Ook raar, zeggen wij, je kan dus elk willekeurig adres opgeven. Annelies kijkt nog even of ze een oud kaartje met vorig adres in Zoetermeer in haar tas heeft. Ook niet. Dan gaan we maar weer terug naar de boot.

Het is inmiddels dinsdag en we nemen de auto naar het bureau Finances. Het staat vol mensen, maar we zijn snel aan de beurt. We komen terecht bij de mevrouw van gisteren ze herkent ons en er kan zelfs een lachje vanaf. Na wat traag afdrukken van een formulier- het vergeten een stempel af te drukken en weer opnieuw printen van weer een dergelijk formulier, en alles op zijn Jan Boerenfluitjes, tekent Peter om het fiscale nummer te krijgen. Het wordt een feest vandaag, het nummer staat er al op. We moeten alleen nog even betalen. De mevrouw wijst ons om aan te sluiten aan de balie vooraan, want dat is de pagamento- balie. We wachten op onze beurt en betalen 10 euro 20 en mogen dan ons officiele formulier met fiscaal nummer ....halen bij de andere balie.

Verheugd over zo veel geluk gaan we naar de boot, ondertussen is de autoband aan het leeglopen, want we waren op weg naar het bureau in een gat gezakt. Peter besluit eerst de wasmachine te bestellen op internet en dan de band om te wisselen.

Helaas er staat al een limiet voor een borg voor de auto op de credit kaart en betalen met de creditkaart lukt niet. Geen probleem, credit cards genoeg en we hebben nu (nog) geen adres nodig pfff. We nemen dan maar een betaalkaart van een andere rekening. Ondertussen is in de webwinkel de prijs van de wasmachine opeens gestegen. Peter flapt eruit: als het nu niet lukt nemen we de auto naar Nederland om hem te halen. Annelies, met vindingrijkheid besmet, steekt haar vinger in de lucht en roept: we kunnen ook nog vragen of Henrique van het karveel La Verena, die in Sesimbra ligt, de wasmachine meeneemt. Henrique is tot maart thuis in Luik. Dan rijden we naar Sesimbra om hem op te halen.

Betaling gelukt! We gaan helemaal uit ons dak: het is gelukt, de wasmachine is in aantocht.

Tijdens onze lunch in de kuip in het zonnetje zegt de telefoon van Peter: ping...Per mail komt het bericht dat de bestelling van de wasmachine niet is gelukt. Peter vult opnieuw alle gegevens in. We vermoeden, dat dit ligt aan de postcode van de haven die niet overeenkomt met het adres van de haven. Dit euvel hebben we eerder gehad met het bestellen van de katten-gps. We nemen dus een andere straatnaam, een straat die ook ergens uitkomt bij de rotonde in de buurt van de haven, en de daarbij horende postcode. De druk op de knop is ongelodfelijk spannend aan het worden.

We mogen uitzien naar de aflevering van een Candy 1142, binnen 48 uur.....als het meezit. Dan zullen we op de rotonde klaar staan.

 

 
Costa Vicenta

15 - 16 januari, autorit langs de kust en eten met de dochter van Peter

Het is sinds een paar weken echt warm. Alhoewel de nachten behoorlijk fris zijn klimt de temperatuur overdag naar 21 graden en de zon brandt op je huid. We doen vandaag onze eerste autotocht. En dat is naar Cabo do Sao Vicente en langs de westkust tot aan Sines, en door naar Oeiras om Tamara Tilburgs te ontmoeten.

Het gebied ten westen van Lagos is nog steeds niet volgebouwd, gelukkig. En naarmate we ook westelijk van Luz komen rijden we door nog tamelijk ongerept land, de wind teistert hier altijd de kust en achterland. De kliffen rijzen loodrecht uit de Atlantische Oceaan, gegeseld door kolkende zee. Het is niet verwonderlijk dat de mensen in de oudheid dachten dat hier de wereld ophield. Op de arme grond groeien mossen, enkele beeldschone bloemen en wat vetplanten. Er staat een flinke "swell"op zee en er komen hoge golven naar binnen in de twee prachtige baaien nabij Cabo do Sao Vicente en Sagres. We hadden hier graag willen ankeren, maar het weer zat toen, tijdens onze ronding van de kaap niet mee.

In deze reisbeschrijving gaan wij het eens niet hebben over Hendrik de Zeevaarder en zijn academie in Sagres of "het einde van de wereld". Hier belichten wij de hachelijke wijze van visvangst op de kliffen van de kaap:

Hoog op de rotsen wacht een enkele visser tot hij aan zijn lange vislijn beet heeft. Sommige vissers maken het vangen van vis tot een gevaarlijke sport.

De wateren van  West Algarve zijn rijk aan vis doordat warm water uit de Middellandse Zee het koude oceaanwaterhier  ontmoet. Meer dan honderd ssorten vis zwemmen in deze habitat. De visvangst is hier tevens optimaal doordat de zee hier dieper dan elders is, tot wel 1000 meter. Goed vistuig en ervaring maken daarbij de visvangst tot een succes. Veel beginnende klif-vissers hebben daarbij  advies nodig van de oudere, ervaren vissers om hun pogingen te doen slagen.

Klif-visser zijn is een gevaarlijke beroep. Op de spectaculaire Kaap Vicente balanceren vissers op klifranden en dalen af naar randen in rotsen die hoog boven zee liggen. Soms bereiken de vissers via de riggels een beoogde plek. Zij zijn met touwen gezekerd aan hun auto die boven op de klif geparkeerd staat.

Ieder jaar verliezen vissers hun leven bij deze avontuurlijke manier van vissen.. In 2012 vonden 5 vissers de dood. Hoofdzakelijk verdrinking was het gevolg van de val. Drie vissers werden dat jaar bij een val ernstig gewond. 

De vergunning om te klif-vissen kost 3 euro per maand. Zonder vergunning vissen kan een boete van 500 euro opleveren.

Vanuit de kolkende zee komen eveneens bootjes aanvaren om bij eb, vissers op de vrijgekomen riggels te zetten. Deze vissers in duikkostuum oogsten een speciaal en groot soort zeepokken. Het is een traditie in de provincie Alentejo en aan de Costa Vicenta, een activiteit waar het gevaar en avontuur hand in hand gaan om een van de lekkerste hapjes uit de zee op tafel te brengen.....

En dan stuiten wij, bij het naderen van de klifrand vanwaar je de mooiste foto's kunt maken op een gedenksteen:

In Erinnerung an unseren Sohn und Freund SVEN GREEFT

25-06-1973 Essen - 04-06-2001 Cabo do Sao Vicente                                         

zur Warnung an alle die sich hier nicht auskennen......

Verschrikkelijk en zeer indrukwekkend....op de plek waar wij staan met aan onze voeten gruis, rotsen en daarna afgrond...

Onze autorit voert over een tweebaansweg met aan weerszijden veel parapludennen, kurkeiken en heuvels met veeteelt, vooral koeien, en lammetjes.We zien een buizerd in een spar schuilen. Langs de ruige westkust brengt de route ons bij de grote prachtige verlaten stranden van o.a. Arifana en Odieixe, omzoomd door kliffen. Hier staan strand en klif bloot aan de sterke stromingen van de Atlantische Oceaan.De zee is kouder en ruwer dan aan de zuidkust. Het strand van Arifana is een van de fraaiste stranden van de westkust en de weg ernaartoe biedt adembenemende uitzichten. Het dorpje is trapsgewijs tegen de klif gelegen en een hele steil weggetje leidt naar het strand. Alleen inwoners mogen daar parkeren en langs het weggetje staan nog enkele auto's van surfers die het geluk hebben gehad om daar nog een plekje te vinden. In Arrifana zelf nemen we een koffie bij een klein barretje en vermijden daarmee het terras van het grote café restaurant op de top van de heuvel, vanwaar de meeste toeristen van het uitzicht genietenb. Wij hebben onze indrukken al lang en breed op kleine uitsparingen in de weg boven de klif gehad.

Het geeft een bizar gevoel dicht bij Sines te komen, waar we met de Skadi hebben gelegen. Nu we  via de autoweg de kust volgen en in betrekkelijk korte tijd de afstand overbruggen die we met de boot in zuidelijke richting in16 uur hebben afgelegd, lijkt het alsof we die vaartocht voor niets hebben gedaan. 

De snelweg brengt ons via Lissabon uiteindelijk ook nog terug in Oeiras. Sprookjesachtig is de 4 baans hellende straatweg naar de stad, met de verlichte hangkabels van de brug, en het met schijnwerpers verlichte Christusbeeld dat boven alles uittorent. In Oeiras, in het restaurant van Hugo Bernardo ontmoeten wij de dochter van Peter. Toeval wil dat zij Angela,een promoverend wetenschapster van Portugese afkomst begeleidt en daarvoor naar Lissabon is gekomen.

Na een leuke kennismaking, wederom een heerlijke maaltijd bestaande uit diverse gerechtjes en een weerzien van vader en dochter, gaan wij terug naar Albufeira. Een nachtelijke rit over een bijna verlaten autosnelweg middendoor Portugal.

 

 

 
In het park van Ria Formosa

12 en 13 januari, to do and to see

Ingeburgerd in de marina van Albufeira, hebben we een "soort van" ritme, maar de auto gooit roet in het sportieve eten: we rijden wat af en wandelen niet meer behalve in de talloze supermarkten, soms om speciale dingen te vinden. Zo vinden we ineens limonadesiroop in de Intermarché. Tot nu toe hebben we alleen aangelengde limonadesiroop gevonden, schappen vol.

We gaan nog maar een keer naar Portimao om eens een kijkje te nemen bij de Marina en in de stad zelf. Conclusie: daar willen wij niet met de boot liggen, het is er ongezellig, wèl dicht aan het Praia da rocha strand, dat kan voor anderen een pré zijn. De stad is ons inziens niet mooi, er is geen echt winkelcentrum. We dwalen wat, nemen een koffie en verlangen alleen maar naar de rust van de boot. Alle steden zijn verder hetzelfde en de behoefte om te kijken en/of te winkelen neemt hoe langer hoe meer af bij Annelies. We hebben genoeg spulletjes en genoeg schoenen ;).

Tweede uitstapje deze week is het bezoek aan de Riá Formosa. We vinden de ingang van het Parque Natural gemakkelijk aan de oostkant van de stad Olhao.Het lagunegebied van de Ria Formosa van 15.000 ha biedt schaaldieren en vogels een unieke habitat. De sterke zeestromingen voerden eeuwenlang zand aan, waardoor er zandplaten voor de kust ontstonden. Tussen de eilanden en het vasteland ontstond een labyrint van schorren, slikken, kreken en lagunes. Er is een 3 km. lang didactisch pad uitgezet, waarlangs de bezoeker van alles leert over de rijke plantenwereld en oude visserijtechnieken. Ecologisch bijzonder maar toeristisch nog in de kinderschoenen. Het bezoekerscentrum zal wellicht meer te bieden hebben in de toekomst dan de ambtelijke dames achter hun computer en een enkele maquette en een paar vitrines met verkleude folders in hoofdzakelijk Portugees.

We nemen een klein kijkje in op-en-top-vissersplaatsje Olhao, met zijn lange zeepromenade en grote markthal met vismarkt, die nu gesloten is: wij komen steevast te laat voor de marktdrukte.We nemen een drankje in een klein café waar lokale bewoners komen. Zo'n tentje in een rijtje van-alles-en-nog-wat-winkeltjes waar een jongedame op een krukje voor haar etalage ook nog een kinderkussen zit te fabriceren en verder hoopt dat de enkele toerist een tasje van kurkleer komt kopen, Algarve theedoeken en geitewollen sokken en truien voor de rillende Portugees sieren winkelingang.

We hebben een adresje om de Nederlandse gasflessen te vullen, om - en - nabij Albufeira in het gehucht Bouliqueme. Peter loopt met de gasfles naar binnen en een medewerker knikt en vult hem-gewoon met LPG. We doen niet moeilijk in Portugal met je Bhutaan en Propaan, forget it. Het kost 8 euro en je kan er op koken. Helemaal goed.

Deze week staat tevens in het - toch maar wel - doen van een klusje. En de AIS is geinstalleerd. We zijn blijkbaar zichtbaar op een ander schip maar nog niet via Marine Traffic.com. Spannend is het niet, iedereen weet dat we hier nog een poosje liggen.

 
museum van Portimao.jpg

11 januari, tussen Albufeira en Portimao

Het is nog steeds niet echt koud alhoewel hier de winter in volle gang is. Vanaf Kerst tot nu, zeg maar: een periode van 4 weken, is de temperatuur op zijn laagst d.w.z. dat er begin januari 3 dagen met een minimum van 15 graden zijn, met koude zuidwestenwind, en lage bewolking. Ook valt er dan flink regen, soms in de nacht soms overdag in buien. Als tussendoor de zon schijnt is het meteen stikheet in de luwte in de kuip. We hebben een auto en komen droog over naar het grote winkelcentrum Älgarve shopping, waar we een paar noodzakelijke dingen bij "Worten"hebben aangeschaft. Een DVD writer voor aan de Mac-book, een AEE MagiCam (degelijk Duits en concurerend met GoPro maar 200 euro goedkoper) en we wachten op de wasmachine.

Worten heeft hier de monopolie in handen. Een soort mediamarkt maar niet zo schreeuwerig en alles ligt zeer ordelijk uitgestald. Klantvriendelijkheid ten top in dit Duitse bedrijf, maar dat zijn we nu wel gewend in Portugal. Portugezen zijn sowieso hartelijk. Dan wachten we nu ook op de bestelde wasmachine. We hoeven alleen de zeilkleding uit de kast te halen om daar de wasmachine in te installeren. Vraag was of hij wel door de slaapkamerdeur kan en ....dus niet. Gelukkig kunnen de sponningen uit de deuropening geschroefd worden en dan schuiven we de wasmachine zo de slaapkamer in. Er zijn nog genoeg lege vakken in die kamer, waar de zeilkleding in gelegd kan worden. Wat een ruimte heeft deze boot. Jurken en àl die schoenen van Annelies passen er ook nog steeds in ;).

De katten lopen nu steeds weg. Ver gaan ze niet maar we zijn ze gewoon steeds kwijt. Meestal zitten ze op de boot aan de overkant. Odin gaat op een dag aan de haal naar de loopplank naar de havenpromenade, maar gelukkig zijn de deuren hier van glas, dus kan hij niet tussen tralies de promenade oplopen. Freija blijkt op datzelfde moment de andere kant op gelopen naar een vingersteiger achter ons en begint te mauwen. Een Portugese mevrouw komt ons waarschuwen Gatos? Dois? Ja we verstaan het Portugees al wat beter en leren af en toe uit een boek, maar uitspraak is behoorlijk lastig. Het lijkt totaal niet op Spaans en Annelies moet al haar harde uitspraak van Italiaans vergeten. Maar om even terug te komen op de katten: we hebben een kattenGPS besteld via internet en die zal binnenkort afgeleverd worden. Zo kunnen wij op de I-phone zien waar ze uithangen en dus langer op bed blijven liggen,...met alle gevolgen van dien...

Tussen alle visites bij buren, helemaal gezellig, en geklus op de boot (Mark van SY De Bolle had een antennevoet voor de AIS-antenne en een hele geweldige boormachine die in een noodgang door het staal ging), het maken van Nasi en taart en enig schoonmaakwerk, wisselen we de dagen af met een uitje. Tja, we hebben tenslotte een bolide.

Met onze gestroomlijnde Fiat Panda gaan we dan naar Portimao. Helaas is de Chandlery dicht maar we vinden een vissersspullenwinkel waar Annelies in haar beste Portugees uitlegt dat ze een visnet wil. Niet om te vissen maar om eventueel de kat uit het water te vissen mocht hij erin vallen. De mevrouw zet grote ogen op : os gatos...? Huh? Ook zoeken we nog steeds een houder voor de hengel. Met het woord cilindro plastico (je moet er maar opkomen, ons brein vindt razendsnel de latijnse woorden) begrijpt de winkelier meteen wat we bedoelen...maar hij heeft-um niet.

Ons volgend bezoek is aan het - door de ANWB aanbevolen - museum van Portimao. Na een koffie en Tosta Giganta, half kip en half tonijn, gedeeld met zijn tweeën zo gigantisch ìs hij ook, brengen we het museum een bezoek. Annelies koopt een kaartje: um adulto e um senior, want peter is 65+. Je hoeft hier nooit je ID te laten zien. Alhoewel nog steeds blond, schat men Peter toch als een senior in. De medewerker van het museum loopt een stuk met ons mee om uitleg te geven aan de expositie. persoonlijk, vriendelijk...wij zijn zichtbaar geinteresseerd.

Het eerste deel gaat over de vroeg neolitische nederzettingen in het achterland van wat nu Lagos is, prachtig in beeld gebracht. In de rivier de Arade zijn veel archeologische vondsten gedaan. Via de schitterende vitrines met fraai gepresenteerde 5000 jaar oude geschiedenis inklusief Romeinse voorwerpen en Arabische oudheden komen we in dat deel waar het museum zo beroemd om is: de geschiedenis van de Sardinen-industrie van Portimao, gepresenteerd in de originele fabriekshallen.

Terug in de tijd 1968 : het blikje Portugese Sardientjes dat in Nederland door je moeder op je boterham werd gesmeerd (Annelies en familie namen brood met sardines mee op de bergwandelingen) kwam hier vandaan....de herkenbare blikjes doen een ware nostalgische traan aan je oog onttrekken.


HET LOT VAN DE SARDINES

Vanuit de netten van de vissers belandden de Sardines hier in de fabriekshallen. De meisjes moesten op antislipschoenen aan de lopende band staan. In de ontkoppingshal werden de sardines na een flinke wasbeurt in speciale basins, hier op de tafels gelegd. Met een scherp mes sneden de vrouwen de kop eraf en met een pincet werden de ingewanden en graten eruit getrokken. Na een pekelbad werden de sardines in een rooster gespiest om gestoomd te worden. In de documentaire "O Jogo da Sardinha": het spel van de Sardine, wordt uitgelegd hoe de verwerking verliep van de werktafels van de meisjes tot vervaardiging van de blikjes en het conserveren van de visjes. Opvallend is het stuk film over de goede en gezonde arbeidsomstandigheden. De gezonde atmosfeer, de met exotische planten ingerichte kantines. Het massaal te werk stellen van vrouwen zorgde voor een - voor Portugal ongekende - sociale vooruitgang. In de fabriek werd een van de eerste crèches van de stad gevestigd, waar werkende moeders hun kind konden laten verzorgen. We praten hier over de jaren 60 een tijd - lang voordat in Nederland zelfs moeders met kinderen een oppas konden vinden, als ze wilden werken- althans niet in deze vorm.

Het museum behandelt ook de scheepswerven van Portimao en hun lange traditie, de kurkindustrie, de vijgenteelt en beroepen die enkele decennia geleden zijn verdwenen, maar nu gelukkig mogen herleven in dit museum.

OCEAN REVIVAL

Als afsluiter kan je nog de expositie bezoeken over het kunstmatige rif dat voor de kust van Portimao is gemaakt. Het Ocean Revival Project bestaat uit drie volledig schoongemaakte defensiewrakken die voor de kust zijn afgezonken; een fregat, een licht oorlogsschip en een patrouilleschip. Het grootste kunstmatige rif van Europa op een diepte van 20-30 meter presenteert zich als een ‘themapark onder water’.Het project is het werk (7 jaar) van de Portugees Luís Sá Couto.

Deze week is Peter begonnen (zoals gepland gedurende onze overwintertijd in Albufeira) onze filmpjes te monteren. Via onze site en een link naar You Tube kan elke lezer t.z.t. deze filmpjes bekijken. Van lieverlee zal ook een stukje documentaire over de Sardinenfabriek daaraan toegevoegd worden. Let op of de link voorop de site staat en alvast veel plezier met kijken !

 
Vilamoura.jpg

6 januari, Vilamoura

De ochtend begint vaak met zon. Het is heerlijk in de zon ontbijten. De temperatuur is op dieptepunt 15 graden om 09.30 uur. Tegen de middag loopt hij wel op naar 17 graden waarbij de zon zelfs gaat steken en als je in de luwte zit trek je je jeans meteen uit. Een koude dag, maar het is helder met af en toe een kort stevig regenbuitje. Melinda en Mark komen een koffietje halen. Zij gaan naar het centrum lopen en wij nemen het autootje naar Vilamoura.

Via een parkachtig aangelegde avenue met middenbermen van 20 meter breedte met door hoveniers aangelegde tuinen met gras, bruggetjes, mooie inheemse planten, dennen, acacia's en palmen rijden we naar de stad. Hier en daar doemt een bejaarde Engelse jogger op tussen de exotische begroeing. Ja jongens hier passeren we de massale kolonies 70+ bungalows waar de welgestelde gepensioneerde Noord Europeanen de rest van hun luie luxe leven slijten. De voordeur ligt aan de golfbaan. Annelies vraagt aan Peter: iets voor jou als je 90 bent? In zo'n enclave misschien met een privé verpleegster die je komt wassen als het allemaal niet meer gaat? Als antwoord krijgt Annelies: Ha, dan ben jij 83 en dan loop ik jou er nog uit!!

Dit is een van de gebieden die door de keiharde kritiek van reisjournalisten wordt opgehemeld ofwel genadeloos wordt afgekraakt als vernietiging van het authentieke Portugese landschap en zijn identiteit. We lopen de jachthaven rond waar nu veel restaurants gesloten zijn. We komen een paar hooggehakte Francaises tegen en een slonzige (rijke) Russin. Dit is niet de haven waar wij ons thuis voelen. Ook de prijzen zijn schofterig hoog. Veel te massaal is het hier. Maar massaal kàn heel persoonlijk aanvoelen. In de 3000 plaatsen tellende haven van La Rochelle hadden wij zeker niet het gevoel in een onpersoonlijke grote haven te liggen.

We rijden de kustroute voor zover dat mogelijk is. Zonnebril op, het is prachtig weer met een koud windje. De oude weg bestaat nog en opnieuw ziet Annelies de weg zoals hij ooit was: zonder bebouwing en met dat ene rieten tentje waar je zo ongelofelijk heerlijk Sardines kon eten: helaas, dat is voorbij. De 5 sterrenreuzen met privé-tuinen blokkeren de toegang naar de klif. Ontworpen door een rijke bankier uit Porto, is het verwaarloosde hoekje van de Algarve in een paar decennia veranderd in het meest luxueuze en grootste vakantiecomplex van de streek.

Alleen de sinaasappelstalletjes aan de weg bewijzen dat er nog iets leeft van de Portugees landbouwcultuur in deze contreien. We kopen een paar kilo Naranja's en Tangerina's en smikkelen er al een paar van op in de auto. Het zijn van die jaren 60 mandarijnen, van die partjes vol pitten en met veel witte draden er omheen, ze smaken ouderwets, een beetje flauw, zijn niet al te sappig en als je in de afgepelde schil knijpt spuit de citrus eruit. Dat deden we aan tafel om elkaar te pesten...want we kregen fruit i.p.v. een Mona pudding. We vinden dat we toch wel erg verwend zijn met onze genetisch gemanipuleerde volsappige feloranje mandarijnen uit de supermarkt tegenwoordig.

Arthur Cupertino de Miranda (1892-1988) was de eerste eigenaar van het land van Vilamoura, onderdeel van de gemeente Loulé. Hij groeide op in op het landgoed Quinta de Felqueiras nabij het dorp Santa Lucrezia de Louro. Hij was de jongste van 4 zoons van een rijk boeren echtpaar. Met 19 jaar trouwde hij met Elzira Celeste Maya en vestigde zich in Porto. Dankzij zijn grote financiële visie en vruchtbare achtiviteiten, ontplooide hij zich als een van de belangrijkste figuren in de Portugese bankwereld. In 1919 opende hij samen met zijn broer Augosto, de eerste bank "Casa Bancária Cupertino de Miranda & Irmão, Lda.", die in 1942 de naam kreeg "Banco Português do Atlântico".

In 1960 verwierf hij in de Algarve een landgoed (een Quinta) van 1700 hectare en kwamen de eerste ontwerpen van zijn hand om dit gebied om te vormen tot het grootste vakantiecomplex van Europa. Onder de bedrijfsnaam "Lusotor" werden een Marina, 16 golfbanen, casino, wooncomplexen, en faciliteiten voor poker en paardensport gerealiseerd. In 2005 kocht de Spaanse Groep Prasa het resort, en doopte de bedrijfsnaam om in "Lusort".

 

 

 
Skadi shirts

4 - 5 januari, Skadi en De Bolle

Hoera we hebben een autootje.

Een Fiat Panda 5 deurs hartsikke luxe en ook nog dreigend zwart. Zo schuiven we alle Portugezen van de weg haha. Alleen niet erg snel tegen de heuvel op. Maar dat geeft dan ook weer langere uitzichten op de baai van Albufeira of op de de rotondes in de verte, want dat is ook een speciaal fenomeen. In Frankrijk, Spanje en Portugal maken ze wel kunstwerken van rotondes. Er staan bijzondere beelden. Op de rotonde bij luchthaven staan beelden van mensen die naar de opstijgende vliegtuigen kijken. In de stad komen we rotondes tegen met wereldbollen en bogen met fonteinen, of dolfijnen in fonteinen. 

Met het autootje gaan wij op dinsdag Melinda en Mark van zeiljacht De Bolle, het vliegveld halen. We denken via de vertrekhal waar we vlakbij hebben geparkeerd, naar de aankomsthal te kunnen lopen, maar dat gaat niet dus we moeten via een tijdelijke corridor naar de aankomsthal. Het is 09.27 uur, het vliegtuig kan elk moment landen, we zijn precies op tijd. We nemen plaats in de lege aankomsthal. Nog geen passagier te zien dus we vangen ze hier wel op. Wel een beetje vreemd dat het zo stil is. En op het aankomst bord staat vermeld dat het vliegtuig al geland is. Nou ja, dan komen ze waarschijnlijk zo joh. Na 20 minuten, Peter heeft Melinda al 2 x gebeld, maar komt in haar voice-mail, zeggen we tegen elkaar: ja joh dat duurt uren al dat taxien en passagiers met veel bagage die staan te dringen  in het vliegtuig.

Opeens staat Melinda voor ons neus: zijn jullie in slaap gevallen of zo!!

Melinda en Mark: Leuk om jullie weer te zien. Tof stel! En wat een verrassing zijn de T-shirts! Inspirerend! We gaan er nog meer aanschaffen.

Peter doet deze week het motoronderhoud. Dat neemt nogal wat uren in beslag. Annelies assisteert als een soort motorverpleegster bij het plaatsen van de filters en de oude olie er uit laten lopen. Hier is een klein chemisch afval depot, dus we kunnen de Cola-flessen met oude olie daar brengen.Ook wordt de ankerketting gemeten. Hij is 55 meter met 30 meter touw er ook nog aan. Peter heeft elke 5 en 10 meter gemarkeerd.

De koudste maand en toch wel wat onbestendig. Varen is voor ons geen optie en we zijn blij met de beslissing toch te overwinteren. Ook Tim en Sara, die in Lagos liggen, vinden dit geen prettig weer om naar ons toe te zeilen. We hebben via Facebook vaak dagelijks contact met René Cossaer. Hij ligt nog in Viveiro Noord Spanje en daar hagelt het zelf. Hij kan prachtige kiekjes schiten van het weer, en het stadje en bij elke blik op Viveira krijgen we een beetje heimwee. Dat was toch wel een top-lokatie en top haven.

 

 

 
2016-01-02 17.44.58.jpg

2 januari 2016

Op een zonnige warme winterdag, als wij in de kuip koffie drinken horen wij: ,, good morning!"en we zien een echtpaar langs de haven lopen. We groeten terug en zij keren om en leunend over de balustrade wordt gevraagd,, which country are you from?", onze vlag nog niet opgemerkt... Een geanimeerd gesprek begint en we vragen de voorbijgangers aan boord. We maken kennis met Tony uit Belgisch Limburg en Lieve uit Gent. Zij huren een appartement aan de haven en kijken uit over de schepen en hadden ons al opgemerkt. Lieve biedt direct aan de was voor ons te doen, want er is geen was-faciliteit in de haven. Een dag later staat hun balkon vol met onze "onderbroeken"' en lakens. We beloven hen een zeiltocht, maar het lot wil anders. Als we voor de zeildag al e.e.a. aan het voorbereiden zijn krijgen we het bericht dat Lieve een ongeluk heeft gekregen.

Het ongeluk van Lieve en Lizzy gebeurt op het strand van Coelho. Dit is een van de mooie vrijwel onaangetaste stranden van west Albufeira. Lieve en Tony gaan daar af en toe heen samen met de achterburen Lizzy en Guy, die een appartement bewonen aan de overkant van de achter de haven gelegen straat. 

Door een enorme golf worden Lizzy en Lieve omver geslagen. De voeten waarschijnlijk vastgezogen in het zand waar de terugtrekkende zee tevens haar krachten op uitoefent, waarbij een nieuwe golf ook over hen heen slaat en hun het terugkruipen naar drogere zandgrond bemoeilijkt.

De oceaan staat in de Algarve bekend om zijn gevaarlijke golven en enorme krachtige onderstroom. Op de grote stranden wordt gevaar aangegeven met een vlag, in de kleine baaien niet. Wel zijn er gevaarborden voor vallend steen. Vermoedelijk heeft de combinatie van een reuzengolf, opkomende vloed en mogelijk het effect van een boeggolf van een op zee varend schip, dat aanzwellend kan komen aanrollen tot aan de kust, de oorzaak gegeven van dit ongeluk. Lieve blijkt een gecompliceerde breuk boven in het scheenbeen te hebben en wordt in het privé ziekenhuis in het gips gezet. Als wij 's avonds op ziekenbezoek gaan, treffen wij Lizzy en Guy daar ook aan. Dan blijkt ook Lizzy niet goed te lopen. De volgende dag wordt door dezelfde arts in het privé ziekenhuis van Albufeira, bij Lizzy een flinke spierscheuring geconstateerd. Gevolg: ook voor Lizzy gips tot boven de knie.

Vandaag lopen wij onze kliffentocht en staan aan het strand van Coelha waar Lieve en Lizzy zijn omgegooid. De golven komen hard aanrollen, een prachtig gezicht.Het strand loopt hier af en waar de golf op het strand breekt, zien we de vorige golf terugtrekken met een enorme kracht. Op de plek waar een golf breekt is hij wel 2 meter hoog. Elke 10de golf is zó groot dat hij tot over de vloedlijn heen rolt en we moeten een stap achteruit doen.

De mooie ongerepte stranden van Sao Rafaël, Coelho en Castelo, liggen samen met nog kleinere baaitjes (Praia da Maré das Porcas, Praia do Ponte Pequena, Praia da Ponta Grande) tussen enorme kliffen, waarboven zich in een landschap van rood kalksteen, stug laag struikgewas bevindt. Distels, vetplanten die in de zomer paarse en gele bloemen geven, en Agaves. Hier en daar staat een eenzame oude den de wind, zout en zon te doorstaan. Onze route volgt de kustlijn boven over de kliffen en bij elke uitsnijding in de kust genieten we van vergezichten en aanblik van de diepten waar de melkachtige groen-tuquoise zee haar spel op heeft. Rotsen, kliffen en spelonken zijn gevormd door de zee en boven op de klif ontstaan geulen en greppels door het afwateren van de regen. Waar het water door de afgezette laag organische kalkskeletjes stroomt kan in een aantal jaren reeds een solide gesteente ontstaan, dat stand kan houden in de woeste zee. 

Sommige mensen hebben een villa met lange tuin tot aan de klifrand gebouwd. Gelukkig loopt ons kleine paadje door, langs de rand van de tuin èn van de klif en kunnen we zo toch onze wandeling voortzetten.

In een kom tussen kathedraalvormige rotsen kunnen we via een klein stenen trappetje afdalen tot aan het water. De zee is een opening aan het vormen in de rotsrand die deze kom vormt. Een grote golf komt met donderend geweld zich naar binnen persen en rolt tot aan het kleine stukje strand. In de hard geworden gesteenten zien we fossiele schelpen. We klimmen omhoog en ztten onze tocht voort tot de volgende grotere baai waar een enkele visser heel dicht op de rand van de klif staat. Wij laten het schouwspel voor wat het is en stilzwijgend en vol van de indrukken van de natuur buigen wij af naar het binnenland en nemen de kustweg terug naar de haven.

 

 
Bloeiende Bougainville

1 Januari 2016, een update

Féliz ano novo!

Het is winter in Albufeira. De bloemen blijven bloeien: de Bougainville, de Hibiscus en rozen. Geen wonder dat kerststalletjes hier opgesierd worden met gras en bloemetjes en watervalletjes. De stalletjes zijn nu weg en de vakanties lopen ook hier ten einde. De Sangria club, die een paar keer per week het jonge publiek trekt tot 05.00 uur in de ochtend, sluit ook haar deuren. Deck 2 loungecafé is al dicht. Gelukkig want die overstemde alles hier. Ons inziens kan je hier beter niet met je boot in de zomer komen, want dan is de promenade een soort Schevenings herriecircus.En aangezien de facilitieten bar slecht zijn, valt dit wat ons betreft onder de categorie onaantrekkelijk mooie havens, een tegenstelling weliswaar maar wel waar.

Nooit zullen de gebouwen tegen de heuvel achter de Marina afgebouwd worden. het gigantische complex biedt een doods gezicht. Tijdens ons verblijf hebben we begrepen dat er in de haven nog meer gebouwen gebouwd hadden moeten worden. Nu staan er alleen maar hoge betonnen muren met ijzergeraamten dat aan het roesten is. Stalen draden steken uit het beton, want daar had nog meer aangebouwd moeten worden en alles biedt een troosteloos gezicht. Achter de Marina ligt land braak, waar rioolbuizen opeengehoopt liggen, waar een dorp zou komen... Daar was trouwens ooit een vlakte met ezels.Woningen of vakantiehuizen komen er waarschijnlijk nooit meer. Maar de bouwtroep ligt er nog. Er staat een oude ommuring van...een begraafplaats? Of een boerenerf? 

We lopen regelmatig naar Albufeira of verder naar de grote supermarkten. We zijn een beetje opgetrokken met Lieve en Tony en nu met Guy en Lizzy. Maandag brengen zij ons naar Faro's vliegveld, waar wij een auto huren voor 60 dagen. En daarna komen Mark en Melinda weer. Wij gaan hen ophalen van het vliegveld.

Wat doe je nou op een dag? Eigenlijk niets, om Mark maar te citeren. Een openbaring die opmerking, want Annelies voelt zich nog altijd schuldig als ze niets doet. Er staan wat klusjes op het programma: motoronderhoud, maar ja, we moeten eerst olie kopen. AIS installeren, maar ja, nu regent het... De banken schoonmaken, maar ja, ik heb nu geen zin... liever een wijntje. Dus we zijn maar begonnen aan ordenen van onze foto's en dat zijn er veel. Ook blogs komen af en fotoalbums op de site.

Oudjaar is rustig verlopen. We zijn op de boot gebeleven en de katten vonden ons tof! We hebben het oude kerkje van Albufeira bezocht, waar het originele mariabeeld van de Senora van Orada uit de 14e eeuw staat en waar opnieuw een verhaal tot leven komt over de heilige Antonio die in Japan het Christendom heeft vertolkt en nadat hij de pijnen van de zwavelzuren uit een zwavelbron moest doorstaan en later op de Japanse brandstapel terecht is gekomen, is hij heilig verklaard door de paus. Wat een leven en wat heb je er aan na je dood?! Ondertussen hebben wij al menige vreselijke geschiedenis over de missionarissen in Japan gelezen. Ook in de kerken in Oporto staat veel als nagedachtenis.

Op 14 augustus wordt hier in de wijk Orada (dat zou misschien wel de naam van het nieuwe dorp zijn geworden als er nog geld was in Portugal)een Processie gehouden met een beeld van de Senora van Orada (niet het 14e eeuwse, want dat is te bros en zou uit elkaar vallen in de processie) om deze Vrouwe te vragen de vissers te beschermen. Dat zal ongetwijfeld een mooi feest zijn.

De katten zijn werkelijk dolgelukkig met het ritme. Ze slapen uit en als wij de deur open ztten mogen ze even in de slaapkamer. Dan gaat het deurtje van Skadi open en kijken ze buiten en als de zon flink schijnt lopen ze de hele ochtend heen en weer, jagen op mussen en meeuwen en wagen het de steiger af te lopen tot de kruising. Ze springen soms op een andere boot. Nu hebben ze het achterplateau ontdekt van een motorjacht en ze speuren daar rond. Soms zijn we ze kwijt maar als Peter in zijn handen klapt komen ze hard aanrennen. Met hun hernieuwde vrijheid wordt het wellicht tijd voor een katten-GPS. Die komt gelukkig dit jaar op de markt. Af en toe slaat de totale gekte toe en rennen ze door de boot, en eruit en weer erin. En we moeten de kopjes vasthouden. Ze gaan net als andere katten altijd zitten op jouw werkplek en de Laptop heeft steeds de functie hardop spreken/voorlees stand aan staan, als er weer een met zijn kont op een toets heeft gezeten.

Er zijn plannen voor een wasmachine aan boord èn een magnetron. We weten nu welke. Een Duits model. Gründlich van die Duitsers, hoe kan het ook anders. Dat betekent dat er een kast leeg moet, de kast met zeiljassen. Maar bij ons volgende bezoek aan Nederland, wanneer zoon Joran afstudeert, gaat winterkleding terug. Sommige schoenen gooien we weg, oude kleding geven we aan arme mensen.

We zijn allebei ontzettend gedreven om te schrijven. Veel informatie op de site helpt onszelf om herinneringen terug te halen maar ook om een goed lopend verhaal te maken. Peter zoekt naar een vormgeving. We kunnen alvast zeggen dat het veel elementen zal bevatten over de katten, zeilen, kusten, landschappen, historie en wetenswaardigheden en dat het bovendien een mooie opvallende omslag moet hebben.

De titel van dit boek waarin we dit alles samenbrengen, is nog niet bekend. We loven een prijs uit voor diegene die de beste titel aanrijkt: in elk geval, een gratis gesigneerd exemplaar.

SKADI GOES "GREECE" Skadi heeft de Peloponnesos gerond en ligt in Crotone Calabrië. Wij zijn na 2 dagen autorijden thuis in Vlissingen aangekomen. Ons blog wordt de komende dagen bijgewerkt

 

 

Zeemeermensen

Nieuws over onze reis en onze site

Croatia news:

The advices of numerous boaters, owners and users of vessels as well as participants of the nautical sector in Croatia have been taken into account, and the tourist taxes for the year 2019 have been reduced up to 60%. The largest reduction is foreseen for flat-rate tourist taxes for the period of one year.

Skadi nieuws:

Komende maanden wordt geupdated op onze website: de alinea ankeren/havens/peloponnesos oost en zuid alsmede Ionische eilanden en vasteland

Komende maanden wordt geupdate onze Google routekaart---> SY Skadi routes 2018 en 2019 Griekenland

Plan 2020 Terug naar Kroatië. Plan 2021: Sardinië/Corsica/noordwest Italië/Monaco/Marseille/Barcelona. Zomerstop. Zuid Spanje/Canarische Eilanden tot maart 2021.Plan 2021: Canarische eilanden, Madeira, Azoren

Nieuwsbrieven: Wij schrijven momenteel de nieuwsbrief Griekenland en deze wordt dus binnenkort uitgestuurd. Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

9 februari 2019 geven wij een lezing over Griekenland op de Middellandse Zee-dag van Toerzeilers.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 109Laatste wijziging: 30-10-2018