Vertaal deze website

Skadi World Tour
Zeilschip Skadi
 
Guernsey

30 juni, Guernsey

Tweede fietstocht.

We fietsen door het midden van het eiland. Bosrijk, met prachtige plaatsjes, het wordt ook al flink warm. Opnieuw moeten we flink uitkijken in het verkeer. We kiezen voor fietsen op de stoep. Op een gegeven moment komen we op een kruising in een bosrijk gehucht waar een paar bejaarden proberen over te steken. Wij kijken het even aan en besluiten in elk geval niet fietsend over de kruising te gaan. Onvoorstelbaar hoe die mensen oud konden worden op deze wegen. Ze proberen naar het bankje aan de overkant te komen en het is een heel strategisch gebeuren. Eindelijk stopt er toch een auto voor hen. Haast haast haast. Ze rijden hier als gekken. Het is een heel druk eiland er is echt veel verkeer. Overal. Als wij de overkant van de kleine kruising ook hebben bereikt geven we de oudjes een blik van verstandhouding. Ze zeggen dat het inderdaad vreselijk gevaarlijk is hier….. Even een reflecteermoment: vind je dat wij thuis teveel aan regels zijn gebonden? Nou, heerlijk is het toch, dat we allemaal zo veilig kunnen lopen, fietsen en rijden!

De witte stranden in het noorden zijn paradijselijk. Even vliegt er een herinnering aan een Mallorcaans strand door het brein van Annelies, en dit is niet Mallorca! Adembenemend mooi, ook om te surfen. Annelies wil meteen zoon Ralf appen om het te melden. Nadat we in een strandtent zijn neergestreken en een verfrissende Cola hebben genuttigd en onze eigen broodjes hebben gegeten, in de schaduw (ja, niet te geloven, de mussen vallen van het dak van de hitte) zoekt Peter op de kaart de weg naar gehucht St. Andrews, waar- heeft hij al eerder vernomen- een heuse supermarkt moet zijn. Maar vandaag is Peter steeds de weg kwijt. We moeten de weg vragen aan een in uniform gestoken schooltiener en aan een mollige huismoeder, en vinden de winkel. Genoeg keuze in hapjes. We moeten het e.e.a inslaan want we verwachten de vrienden van de Twixx en Chimo bij ons op - inmiddels traditionele - borrel. Wanneer we weer buiten komen, snauwt een Engels "mens", dat onze fietsen te dicht bij een invalide-parkeerplek staan en zij, die daar op geparkeerd staat, de deur niet ver genoeg kon openen om haar invalide passagier in te laten stappen. Onze fietsen staan binnen de aangegeven omlijning, maar ja...We scheuren over de heuvels en - soms erg steil - naar de kust terug en net op het laatste heuveltje gaat de fietsband van Peter lek. Het is lopen. En het is niet ver maar wel steil naar beneden naar de haven door het stadje. Wat een geluk dat dit niet in het noorden van het eiland is gebeurd. Zou ook geen echte ramp zijn geweest want er rijden bussen. Wanneer Peter de band plakt ziet hij een perfect gaatje en Peter vermoedt dat er met een haarspeld in geprikt is, of met een dergelijk fijn voorwerp.

 
Cobb BBQ

29 juni Guernsey

Waar we ook zijn, we kijken elke keer in een havenwinkel-Chandlery- of we een Cobb Barbecue zien. Zo populair in Nederland en in heel België en in La France niet te vinden. Ook hier is een kleine Chandler; het ziet er een beetje rommelig uit, maar als we binnen lopen zien we meteen de Cobb staan. Nee wauw, we geloven het niet. We grijpen hem uit het vak, er staat er ook maar 1. Zo! Die is van ons.We brengen hem meteen naar de boot en beginnen dan aan onze fietstocht.

We plannen twee dagen fietsen op het eiland. Deze dag naar de Noordoostkant. Al vrij snel –als we de haven verlaten, zien we een deken van mist uit de zee opkomen en de haven van St. Peter binnen rollen tegen de heuvels op. Ook voor ons uit, zien we mist tegen de kust liggen, en dat op zo’n mooie wolkeloze zonnige dag! Links de heuvels zo schitterend in de zon rechts alles potdicht. Een kraan op een werkvaartuig is niet meer te zien, alleen zijn top staat in de lucht.

Prachtig zijn vandaag de kleuren van felgroene algen op de grintstrandjes met blauwe zee en lucht en het stadje ertussen. Getijdeverschil is hier ook sterk, wel 8 meter. Er liggen straks bootjes op het droge... De fietstocht brengt ons door gehuchtjes met witte huisjes en ommuurde tuinen waarover felgekleurde rose-rode bloemen hangen en naar prachtige uitzichtpunten op de kust met wandelpaadjes die we soms een stuk fietsen- E-bike wordt mountain bike- of een stukje lopen met de fiets aan de hand. Overigens is fietsen hier een hachelijke zaak. We corrigeren elkaar regelmatig omdat de neiging rechts te rijden soms opeens de overhand krijgt. Het is ook griezelig om het achterop komende verkeer aan je rechterzij voorbij te zien rijden. En op smalle asfaltwegen is tegemoetkomend verkeer ook raar als je links fietst. Er zijn geen fietspaden en verkeer is druk op dit eiland en men rijdt veel te hard. Hier zijn geen drempels of camera’s om automobilisten in te tomen.

We zien het eerste spierwitte strand, waarom Guernsey bekend is. Het wordt flink warm. De zomer waar we om gevraagd hebben is volop aan de gang. Gelukkig ook in Nederland.

Als we voldaan en bezweet terug komen in de haven, vinden we Rob, Brigitte, Leo en Maaike aan de borrel op de Chimo en Leo vraagt of we ook komen. Het klikt enorm leuk tussen ons zessen en de borrel loopt flink uit. Mediterrrane tijden tegenwoordig dus: laat eten ook. We maken pizza na de borrel, lekker snel klaar, beetje verbrand maar toch smakelijk.

 
De Ferry-maran

28 juni van Alderney naar Guernsey, 25 mijl

Om 09:00 uur vaart er een Bavaria 44 langs ons en de bemanning roept naar ons. Hè ?denkt Annelies, hoe komen dié hier opeens? Wij waren hier ook roept Leo, wij lagen achter jullie. We hebben nog gezwaaid toen jullie met de Dinghy aankwamen, maar je zag ons niet. Ze gaan naar Guernsey. Wij ook, maar we willen pas om 10.00 uur vertrekken. De havenmeester zegt: you are already pushing it a little, alwanneer we nu pas met het tij mee willen, dus we gaan meteen op weg.

Al snel uit de haven moeten we linksaf om de dam heen en daarna tussen Aldeney en het tweede eiland door - die zeestraat heet de Swinge. Daar krijgen we grote golven door de stroming en diepteverschil in het water. De snelheid over de grond is dan opeens 10 knopen.

The Swinge is the strait between Alderney and Burhou in the Channel Islands. It often sees a furious tidal race (the Alderney Race), and Braye Harbour which faces it, has a mile long breakwater to cope with this.

The etymology of the Swinge is probably Old Norse, related to Old Icelandic swinnr (swift, rapid)

Corbet Rock lies in the Swinge. Corbet Rock is said to have been named after the ancient Corbet family of the Channel Islands.

Eenmaal de Swinge voorbij, varen we rustig met 6 knopen naar Guernsey. Bij aankomst in de wateren van Guernsey is het wel even opletten, een enorme Trimaran-Ferry van Condor Lines komt letterlijk en figuurlijk aanstomen. Het lijkt wel een ruimte-transportschip uit Star Wars, hij heeft in elk geval net zo’n geluid. Als hij zijn koers bijstelt-wij draaien al wat van hem af-dan lijkt het of hij ons gaat rammen. ,,Hij draait wéér bij", roept Annelies en Peter vaart 10 graden opzij. ,,Hij draait nog meer!" En Peter blijft graden bijsturen. De golfslag van de Ferry is groot en het enorme brede spoor water achter hem is met zuurstof gevuld en prachtig blauw, bijzonder om te zien.

We varen door zijn spoor en zien achter ons de Twixx ook naderen. Die komen uit Cherbourg. In de haven van Guernsey moeten we aan een wachtponton aanleggen om van de havenmeester te horen waar we mogen liggen. Het bezit van katten aan boord zal ook een verschil maken. We horen dat we niet in de stadshaven mogen liggen maar in de getijdehaven moeten aanleggen, wat ook geen slechte plek is. Daar zien we de Chimo en Leo roept ons al toe dat we naast hem kunnen liggen.Ook de Twixx heeft een plek vlakbij onze schepen.

We lopen even naar de stad, leuke straatjes en winkeltjes maar wel allemaal dicht op zondag. We vinden een klein supermarktje waar we wat eten kunnen kopen. Terug naar de Skadi kloppen we bij Brigitte en Rob van de Twixx aan en ze halen ons binnen voor een drankje.

 
De aanlegsteiger voor de Dinghy's

27 juni, Alderney

Afgelopen nacht was er toch wat wind opgestoken waardoor het water wat onrustig werd. Voor Annelies was dat heel erg wennen en ze zei: ,,erger dan een waterbed',  en het is natuurlijk één groot bed op het water.

In de ochtend doen we dus even rustig aan: Annelies een beetje bijkomen van de nacht en Peter begint te lezen in "50 tinten Blauw",  een prachtig boek, met de beschrijving van de wereldreis van de Elena, dat we op onze vertrekdag hebben gekregen van Ad en Scarlett.

Begin van de middag laten we het rubberbootje in het water en bevestigen het Mercurymotortje erop. Starten maar! Maar nee, hij wil dus niet starten. Peter hijst de motor weer aan boord en gaat de bougie wat bijstellen. Daarna start hij hem eerst even aan de reling en dat is natuurlijk een hels kabaal omdat de uitlaat onder water hoort te zitten. Gevolg: de katten zijn weer in paniek en duiken ver weg in een kastje.

Het Motortje sjouwen we op de rubberboot en weer start hij niet,ssshhhhttttt.(Annelies is blij dat het nu gebeurt en niet onderweg in de Dinghy als ze haar avondjurk aan heeft). O ja, veiligheidskoordje vergeten, dombo. Peter doet het rode draadje eraan en hij gaat lopen als een zonnetje. Halverwege op weg naar de kant stopt de motor weer. Annelies vraagt zich af of het een wadloop gaat worden. Even starten, lopen en wéér uit. Dat proces herhaalt zich een keer of 10 voordat we aan de kant zijn. Het laatste stukje drijft het rubber bootje motorloos uit naar de kant... pfff net gehaald.

We lopen naar het dorp en nu blijkt dat het echt gewoon een rots is, het is een hele klim naar het dorp en Annelies moet even een beetje gas terug nemen (net als het motortje hahaha). Alderney is een leuk, rustig eiland met vriendelijke mensen, heel wat anders dan die stugge Fransen, lees  ook de blog van Annelies.

Het eiland Alderney (Normandisch: Âorgny, Aoeur'gny, Aur'gny of Aurni, Frans: Aurigny) ligt vijftien kilometer voor de Franse kust van Normandië en is ook vanaf Normandië te zien. Het is het noordelijkste van de Kanaaleilanden, die behoren bij de Britse kroon. Alderney behoort tot het autonome baljuwschap (Engels: bailiwick) van Guernsey. Het staatshoofd is Elizabeth II, die de titel hertogin van Normandië voert. De staatsvorm is een constitutionele democratie.

Het eiland is vijf kilometer lang en drie kilometer breed, qua grootte het derde eiland van de Kanaaleilanden.

Het eiland had in 2003 een bevolking van 2400 inwoners. In 2013 woonden er nog maar 1900 inwoners. Het lijkt erop dat veel jongeren het eiland verlaten. Het voornaamste dorp is Saint Anne. De belangrijkste winkelstraat is hier Victoria Street. Halverwege Victoria Street bevindt zich de St. Anne's Church, gebouwd in 1850 door architect Gilbert Scott.

Alderney heeft zijn eigen wetgevende vergadering (de States of Alderney), bestaande uit twaalf personen. Twee van hen worden afgevaardigd in de Guernsey States.

We doen boodschappen in de plaatselijke supermarkt, is geen Carrefour, maar we vinden wat we nodig hebben. Op de terugweg drinken we een spa-tje en een biertje in een bar met een heerlijk rustige tuin. Samen gaan we dan op de terugweg in het kleine Dinghybootje, we starten en de motor start meteen en we varen terug naar het moederschip. En jawel, de motor stopt weer. Na een keer of 3 starten, komen we droog terug bij de Skadi.

Peter gaat aan de slag met de motor. Vlotterkamer schoon maken en. . . . ja op de tank zit een luchtdop die je open moet zetten anders krijgt de motor geen benzine. Dat was het dus. ...Leeftijd, zullen we maar zeggen?

 
Skadi bij Alderney

26 juni, Cherbourg naar Alderney, 26 mijl

Om 10.00 uur waarschuwt Leo van de Chimo ons, dat de Skadi door de gedraaide wind tegen de steiger aanligt. Samen met Rob van de Twixx en Leo van de Chimo is de Skadi in een handomdraai weer goed afgemeerd. Leo is samen met Maaike vertrekker op de Chimo een Bavaria 44. Brigitte vraagt of we al zin hebben in koffie en Peter stapt op de prachtige Twixx, 10 minuten later gevolgd door Annelies. We blijven maar een half uurtje want we gaan om 12.00 uur varen richting Alderney. Het half uurtje wordt al snel een paar uurtjes en pas rond 14.00 worden de trossen van de Skadi losgegooid.

De bedoeling was eigenlijk om 12.00 uur weg te varen zodat we de stroom tot aan Pointe la Haque van ruim 3 knopen mee zouden hebben en dat daar de stroom pas zou keren. Nu hebben we de stroom van 3 knopen tegen en een westelijke wind zodat we veel langzamer dan gepland richting Alderney komen. Maar de zee is een deken en het is ook wel weer apart om de Skadi er zo glad doorheen te zien en voelen glijden. De Jan van Genten scheren in rijen in de verte langs en Annelies probeert ze op de foto te krijgen. De zee verandert van kleur en is diep donkerblauw en wanneer er bewolking komt is hij van een nooit eerder geziene tint glanzend grijs met gitzwarte piekjes. Als om 17.30 uur de wind wegvalt worden we gedwongen om de motor aan te zetten.

Pas tegen 20.30 uur komen we aan bij Alderney en zoeken we een mooring op. Uiteraard lukt het Annelies de eerste keren niet om met de nieuwe pikhaak de mooring op te pakken. En dan heb je ook nog van die engerds - die er zelf ook wel niks van gebakken zullen hebben - die zich vermaken om je vanuit hun schip leuk te zien falen. Peter zoekt een andere mooring op die wat beter uit de wind ligt en de 2e keer lukt het om de lijn dubbel door het oog van deze mooring te krijgen. Het is ook even wennen hoe deze haak om het dikke oog van de mooring grijpt. Alles wordt vastgezet en de Skadi ligt, voor de eerste keer deze reis, niet aan een steiger.

Door het water hebben we een afstand afgelegd van 42 mijl terwijl de afstand over de grond 26 mijl bedraagt. 16 mijl te veel gevaren dus en in plaats van de geplande 4 uur varen hebben we er ruim 6 uur over gedaan waarvan de helft op de motor. Dat is voor Annelies net te veel en na het eten van een soort Franse bonensoep met groenten en versgebakken brood – door Peter onder het varen gebakken – valt Annelies rillerig op bed.

Volgende keer even beter nadenken of we wel weg moeten gaan als we het tij missen. Als we overmorgen naar Guernsey gaan is dat geen discussie want het tij missen betekent tegen ca 8 knopen stroom in moeten gaan en dat kan zelfs de Skadi met zijn wereldbemanning niet aan.

 
Kat in de huik

25 juni, Cherbourg

We besluiten om vandaag niet weg te gaan naar Alderney, er is geen wind en we hebben geen zin in 4 uur op de motor te varen en we hebben alle tijd en dat scheelt.

Eerst helpen we Rob en Brigitt om de Twixx, hun Lagoon 39 Catamaran, in de lege box naast ons te leggen. Rob en Birgitte zijn ook vertrekkers die gelijk met ons op de vertrekkersdag in november 2014 zijn geweest. Zij gaan de ARC varen, een geoganiseerde oversteek over de Atlantische oceaan samen met 200 andere schepen.

Omdat er markt is stappen we op de E-Bikes en fietsen naar de stad, nou ja stad. . . .. Er blijken verschillende marktjes te zijn: kleding, groenten, vis en volgens ons een Vreethoek. Er stijgen hier rookwolken op van zo te zien half verbrande worsten die samen met iets wat op zuurkool lijkt in een stuk brood worden gepropt en dan smakelijk worden opgegeten. Wij passen even.

Terug op de Skadi gaat Peter op jacht naar een V-snaar voor de motor en Annelies gaat een Tiramisu maken. Peter loopt 3 winkels af, een Volvo Penta dealer, een Chandlery en een Jeanneau dealer maar alle drie hebben ze de vereiste V-snaar niet op voorraad. Levertijd 3 dagen. Balen dus. . .Dan maar gewoon verder en we kijken wel op Guernsey. Terug op de Skadi blijkt ook Annelies niet geslaagd in haar beste bedoelingen. Het eigeel wil, ook na heel lang kloppen, niet romig worden samen met de suiker. Uiteindelijk klopt dat ook wel want de suiker blijkt zout te zijn en dan krijg je geen lekkere Tiramisu. Beide dus teleurgesteld. . . . .

Annelies gaat lekker buiten zitten en Peter reageert zich af op het vuil, dat ondertussen op het hele dek zit. Schrobben met Schipclean en boenen met speciaal middel voor antislip oppervlakten. Na deze dubbele behandeling blijkt de Skadi echt wit te zijn. We zijn ook ineens Freija kwijt. In geen velden of wegen te zien - voor zover die in een marina aanwezig zijn, dus eigenlijk in geen water of steigers- te zien. Plotseling zien we een klein stukje touw en mevrouw zit dus heerlijk in de huik ver weg in het grootzeil. Toch heel spannend zo een schip.

Na het eten - Pasta met een Zalmroomsaus - halen we de rubberboot uit de bakskist en blazen deze op. Annelies zou Annelies niet zijn als ze de boot niet aan de boven en de onderkant schoon maakt. Na deze schoonmaakbeurt wordt de rubberboot op het voordek neergelegd. Morgen vastmaken met een paar extra lijnen en kijken of de kamers nog hard zijn gebleven.

Als laatste sopt Peter de teakhouten randen met een kwast in met de mosverwijderaar die door onze Belgische buurman in St. Vaast is aangeraden. Nu eens kijken hoe dat er over 3 dagen uit gaat zien...

Birgitte roept Peter dat de Chimo ook in de haven ligt. Dit schip is van Leo en Maaike Roelofs en zij zijn ook op de vertrekkersdag in november geweest. Later horen we van Brigitte dat de Chimo onder de Engelse kust langs is gegaan en ze alleen maar - harde - tegenwind hebben gehad. Zelf zijn ze er nu ook wel klaar mee en ze doen voorlopig rustig aan, misschien ook nog naar Alderney maar dat is het dan wel zo'n beetje voorlopig.

Terwijl we met Rob en Brigitte staan te praten vinden Freija en Odin dat het nu hun tijd is en gaan collectief aan de loop. Peter loopt maar even met ze mee en ze lopen de hele steiger af. Als er iemand de steiger op komt lopen is er pas echte paniek, ze struikelelen bijna over elkaar om terug te komen. Peter houdt ze even vast en snel is de paniek weer weg. Rustig aan terug naar de Skadi, maar Odin wil zó snel aan boord dat hij bijna het water induikt. Dat gaat vast nog wel een keertje echt gebeuren, dan worden het toch onderzeekatten.

Na een dagje markten, poetsen, vertrekkers praat, geen V-snaar, geen Tiramisu en katten uitlaten hebben wij het wel gehad in Cherbourg en gaan morgen onder zeil naar Alderney, op naar het eerste echte anker avontuur achter het nieuwe Utra Marine Anker. . . . .

 
Pina Colada en Jungle Juice

24 juni, Cherbourg

We zoeken onze Lidl, Peter zegt dat hij hem op een kaart heeft gevonden. Voorbij het station nemen we - met onze fietsen natuurlijk - een grote steile straat omhoog - joepie weer even accelereren. Maar de Lidl is niet waar hij wezen moet.

We zoeken een ijsje in Cherbourg. Het is niet te geloven, dat hebben ze niet. Bij de ijsjeskraam waar we stil houden spettert de namaakkleur ervan af, laat maar zitten. Wel zat gebak - vandaar al die dikke dames....Enige optie is dan - hè wat vervelend - om op het terras van een cocktailbar neer te strijken en een heuse Pina Colada te bestellen, voor Peter een ananas-jungle juice. Lekker mensen kijken ook. Zulke hele andere types dan thuis, en een zwerfster ( met prachtige hond....kost dat dan niet iets?) die de vuilnisbak voor onze neus al rochelend doorzoekt.Een relaxte dag, zacht zonnetje, kil windje, allemaal enthousiaste zeildames met blote benen en schouders, maar Annelies gaat pas los als het 25 graden is.

 
Vertrek St Vaast La Hougue

23 juni, St Vaast naar Cherbourg, 31 mijl

Tegen verwachting in is de zee feller met grotere pieken dan verwacht en Annelies noemt het een Meringuetaart maar dan blauw en de topjes van de pieken zijn wit schuim. Wanneer we eindelijk wat afvallen is het prettiger door de zee varen. Een tweede keer afvallen brengt eindelijk wat meer rust. Annelies vraagt zich af of dit normaal is ( wel vaker). Peter zegt: typisch stroom tegen wind. Als we naderhand bij aankomst even de nautische winkel ingaan raken we in gesprek met een Belgisch echtpaar die wij al eerder hebben ontmoet en ook zij vonden de zee apart en wilder dan verwacht en de mevrouw had er behoorlijk last van. O, dan waren de bevindingen van Annelies toch goed opgemerkt, maar zij daarentegen heeft met deze zee wel goed kunnen omgaan.

 
Valognes

22 juni, Valognes

Het regent "chats et chiens" dus we gaan naar een stadje. Daar kan je leuk winkelen (wellicht schoenen) en wat drinken of eten, misschien een beetje cultuur opsnuiven.

Zo te zien op een kaart met vermelding van dingen om te zien, lijkt Valognes interessant, een dorpje niet ver van St. Vaast en met de bus bereikbaar, echter...De laatste bus in de ochtend gaat om 08:30 uur...en de eerste bus in de middag gaat pas om 13:30 uur. Tussen deze 2 tijden hoeft er dus niemand in Franrijk te reizen, en tussen 12:00 uur en 14:30 uur niet te werken; wat doen ze dan de hele dag????

Het geeft ons tijd de site bij te werken en de fotoalbums te vullen met een paar van de vele foto's die we onderweg al hebben genomen.

Valognes, Kunst- en Geschiedenisstad, met de bijnaam het Kleine Normandisch Versailles, kent talrijke herenhuizen. Het meest bekende is het Beaumont-herenhuis, een historisch monument uit de 18e eeuw, dat open staat voor het publiek. Vertrekken in antiek meubilair, een monumentale trap met dubbele omwenteling en Franse tuinen onthullen zich tijdens het bezoek. 

Dichtbij ligt het regionaal Cidermuseum, gevestigd in het Huis van Le Grand Quartier. Het museum stelt een verzameling gebruiksvoorwerpen voor de ciderproductie tentoon.

In het museum van de Brandewijn en van de Oude Beroepen, dat zich in het Thieuvilleherenhuis bevindt, kunnen de bezoekers de productiemethodes van calvados ontdekken aan de hand van een expositie van machines en voorwerpen. Daarnaast vindt men er ruimtes gewijd aan de gebruiken en stielen van vroeger.

Een wandeling in de straten van Valognes, en in het bijzonder in de Pottenbakkerijstraat en in de straat van de Religieuzen, laat ons alvast kennismaken met de monumenten van de stad.

Goed, leuk dus, in de regen - niet gedacht mijn Nederlandse regenjas nog nodig te hebben -  nemen we de bus van 13:30 uur en rijden we over een prachtige weg door een bos, naar Valognes. Daar aangekomen blijkt het busstation naast de Carrefour en. . . . de LIDL te zijn, ons huismerk. Die móeten we effe bezoeken straks.

We lopen door druilerige regen naar het Centre de Ville en vinden zowaar een barretje dat open is. Koffie dus en wel een heerlijke Italiaanse, we zijn nog te vroeg voor de winkeltijden, ze gaan zo vast weer open, denken we. Daarna lopen we even langs het Office du Tourisme en vragen we wat er zoal te doen is - al hebben we al wat ideeën. ,,Tout est fermé", zegt de mevrouw. Altijd op maandag, zegt ze. We krijgen een kaartje waar een paar stadswandelingen op aangegeven zijn. Tijdens de wandeling blijkt ook echt: tout est fermé : alle winkels,zelfs de bakker, musea, kasteel. De troosteloze verregende straatjes zullen best mooi zijn in de zon. De huizen doen wat Engels aan en er zijn overal bloembakken en "hanging baskets", er is zelfs een heus park in dit plaatsje. We lopen langzaam terug naar het busstation en gaan boodschappen doen bij de Lidl. Hopeloos die Franse tijden.

De bus van 16:10 uur, de 4de bus van vandaag, blijkt niet verder te rijden dan Quettehou, we gaan toch maar mee en dan in Quettehou even koffie drinken en de volgende bus pakken naar St Vaast. Ja jammer dan, ook hier is het maandag en is gewoon alles op slot, ook kun je geen ijsje kopen, ook geen broodje, ook geen wijntje. Dicht! Dan lopen we maar lekker 3 km naar de Skadi, goed tempo en trakteren onszelf, op de boot - onder de openbrekende bewolking en het eerste straaltje zuinige zon van deze dag -  op een biertje, wijntje, en een schoteltje worst en kaas. Het ijsje komt vast nog wel.

 
De Tatihou verdedigingstoren, wereld erfgoed Unesco

21 juni La Hougue en Tatihou, 2 Vauban forten

Vandaag maken we een uitstapje naar de 2 Vauban forten van St. Vaast.

De vestingwerken van Vauban bestaan uit 12 groepen versterkte gebouwen en locaties langs de westelijke, noordelijke en oostelijke grenzen van Frankrijk. Zij vertegenwoordigen de mooiste voorbeelden van het werk van Sébastien le Prestre de Vauban (1633-1707), een militair ingenieur van koning Lodewijk XIV. In de 12 groepen zijn steden te vinden die van de grond af opgebouwd zijn door Vauban, citadellen, stedelijke bastionmuren en bastiontorens. Het gebied getuigt van klassieke vestingswerken op hun hoogtepunt, typisch voor de westerse militaire architectuur. Vauban speelde een belangrijke rol in de geschiedenis van versterkingen in Europa en andere continenten tot halverwege de 19e eeuw.

We kopen kaarten voor de tocht met het amfibievoertuig naar Tatihou, van 16:00 uur en fietsen daarna naar het fort van La Hougue. Omdat de hoofdingang over een  militair terrein loopt moeten we een stuk lopen met de fiets aan de hand. We komen bij een trap, zetten de fietsen daar vast en lopen verder langs de muur. Nog steeds geen ingang te bekennen. Het pad wordt een smal stenen paadje met aan beide zijden water, we lopen over een soort buitenwaardse vestingmuur. Natuurlijk zijn er weer van die mensen die zich sportief noemen en ons voorbij willen op dat smalle pad. Annelies krijgt een soort Zwitserland bergpad déja vu - en er is trouwens nog steeds geen ingang te bekennen. We lopen vrijwel geheel om het fort heen en besluiten maar terug te gaan. En jawel, bij de trap waar we de fietsen hebben neergezet blijkt, ook nog een beetje verscholen, toch de ingang te zijn.

Het terein blijkt een verzameling te zijn van verdedigingswerken: een hoge muur met daar omheen een vestinggracht, op het terein uitgebreide kazematten uit de 2e wereld oorlog en een echte Vauban toren. We zijn nu binnen de buitenwaardse verdedigingsmuur en zien waar we eerder fout hebben gelopen- en wie staan er nu buiten het hek en het hele rondje voor niets hebben gelopen: onze sportieve inhalers..Met een krappe wenteltrap lopen we in de toren omhoog naar de verschillende niveau's tot aan boven in de toren. In de toren, bevindt zich een schilderijen exposite, en heb een modern overzicht van het leven van de edelen, uit de tijd dat de toren werd gebouwd.

Vanaf La Hougue fietsen we terug naar de boot, we zijn nog iets te vroeg voor de oversteek naar Tatihou. Met de Amfibie van 16:00 uur worden we in 10 minuten overgevaren  naar het eiland. Als eerste lopen we naar de verdedigingswerken en uiteraard de toren. Op de toren blijken grote hoeveelheden meeuwen een broedplaats te hebben gevonden. Vanaf de bovenste verdieping hebben we ook zicht op een tweede verdedigingswerk maar dat is nu een vogelreservaat en niet toegankelijk voor publiek.

We lopen terug naar de tuinen, restaurant en museum. Er is een zogenaamde "verrassingstuin". Het enige verrassende is op dit moment, dat het bar slecht is onderhouden en duidelijk aan een opknapbeurt toe is. Koffie in het restaurant? Helaas, niet alleen tussen 12:00 uur en 14:30 uur dicht, nee gewoon helemáál dicht, dus geen koffie of welke dorstlesser dan ook. Rest ons slechts het museum, dat een onverwacht succes blijkt te zijn. In duidelijke en met mooie platen wordt het verhaal verteld van de zeeslagen bij Barfleur en La Hougue (...die Nederlanders toch...beetje fout trots)

De zeeslagen van Barfleur en La Hougue waren twee, elkaar kort opvolgende zeeslagen in de Negenjarige Oorlog tussen enerzijds de geallieerde vloten van het koninkrijk Engeland en Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden en anderzijds Frankrijk.

De eerste slag vond op 29 mei 1692 (Gregoriaanse kalender) plaats in de buurt van Barfleur; meer gevechten volgden op 4 juni 1692 bij Cherbourg en Saint-Vaast-la-Hougue nabij het Normandische schiereiland Cotentin. Het was de beslissende zeeslag in de Negenjarige Oorlog. De overwinning ging naar de Engelsen en de Nederlanders.

In mei 1692 was de Franse vloot van 44 linieschepen onder commando van admiraal Anne Hilarion de Costentin, graaf van Tourville (uit hoofde van zijn titel, in Engelse bronnen wijd alom bekend als "Tourville"), bezig met de voorbereiding van het transport van een invasieleger van Franco-Ierse troepen om de voormalige koning Jacobus II op de Engelse troon te herstellen. Hoewel Tourville het operationeel bevel over de vloot voerde, werden de strategische beslissingen genomen door Jacobus II, François d'Usson de Bonrepaus en Bernardin Gigault de Bellefonds. De Franse overwinning twee jaar eerder in juni 1690 in de Zeeslag bij Beachy Head, had de mogelijkheid geschapen om de geallieerde vloot te vernietigen om daarna een Frans invasieleger in Engeland aan wel te zetten. Tourville trad bij Barfleur de Engels-Nederlandse vloot van 82 schepen moedig tegemoet. Na een felle maar onbesliste strijd, waarbij vele schepen van beide vechtende partijen beschadigd raakten, staakte Tourville de strijd. In lichte mist ontglipt probeerde hij gedurende meerdere dagen de in aantal schepen superieure Engels-Nederlandse vloot te ontlopen.

Na afloop van de slagen was de Franse vloot uit elkaar geslagen, vijftien schepen gingen verloren - drie bij Cherbourg en nog eens twaalf bij La Hougue. De dreiging van een invasie van Engeland was verdwenen.

 
Noga in alle soorten en maten

20 juni, St. Vaast la Hougue, bloemen, vis en een kilo Noga

Ook vandaag doen we een beetje rustig aan en gaan laat ontbijten. Net op tijd lopen we nog naar het visstalletje waar ze vis direct vanaf de boot verkopen, maar helaas de vis is ook daar heel duur. Dan maar niet en we gaan wel op zoek naar een supermarkt. In de haven is aan elke lantaarnpaal bij de pontons een hangmand vol bloemen bevestigd en het draagt bij tot de vrolijke en vriendelijke uitstraling van deze Marina.

Er blijkt een heuse markt te zijn in St. Vaast maar de prijzen die ze rekenen mogen er zijn: helemaal ingespeeld op toeristen. Aan bijna het einde van de markt staat een stalletje met hele echte Nougat. De man laat ons van alles proeven en we besluiten een stukje te nemen.,, Zoveel"?,vraag de man, ,,ja dat is goed"", en hij doet er nog een stukje bij. Blijkt het bijna een kilo te zijn! We moeten daar maar heel lang van gaan genieten en elke keer een klein stukje afsnijden en de rest goed opbergen in de koelkast. Maar het is wel héééél erg lekker, deze Nougat met Amaretto.

Noga of nougat is een lekkernij. De vernederlandste naam noga komt van het Franse woord nougat. Dit woord komt uit het Latijn nux gatum en dat betekent 'notentaart'.

De plaats Montélimar in Frankrijk (Drôme) is de bakermat van de noga zoals hij in het noorden van West-Europa het best bekend is. De oorsprong van noga is echter veel ouder; tot in het Byzantijnse Rijk zijn er historische sporen teruggevonden. In Iran staat Isfahan bekend als het centrum van de noga, dat daar 'gaz' wordt genoemd. Algemeen kan men stellen dat alle landen rond de Middellandse Zee en in het Midden-Oosten wel een variant van noga kennen, onder andere vanwege van de aanwezigheid van noten en honing.

Vanaf de markt rijden we naar de supermarkt in het volgende dorp. Daar blijkt ook een Bricolante te zijn, misschien hebben ze daar eindelijk een Cobb Barbeque... Juist, zoals gewoonlijk is de tent op slot van 12:00 uur tot 14:00 uur, alweer (zucht).Dan gaan we maar gewoon boodschappen doen. We vinden Sliptongetjes voor een redelijke prijs, lekker voor vanavond.

Terug op de Skadi willen we eerst wat eten en daarna eindelijk eens het dek gaan schrobben. Annelies doet de kuip en Peter doet op zijn knieën het voordek. Plotseling begint er uit de X-hose water te komen op een plek waar dat niet de bedoeling is. Een lek dus. Hij stond zeer hoog op onze lijst van beste huishoudelijke aankopen maar daar is hij nu vanaf.

Een Belgische meneer van het buurschip legt uit dat de groene teakhouten lijsten langs de Skadi als nieuw worden, door een Mosverdelger onverdund te gebruiken. Alleen met een kwast insoppen, 3 dagen wachten en ze zijn vanzelf weer wit. Lijkt wel reclame van 1, 2 en 3 en schoon is mijn kunstgebit.

Omdat we toch naar de Bricolante moeten voor een waterslang,kopen we daar ook de algenverdelger en terug op de Skadi roept de buurman enthousiast: dat is het, gewoon insoppen en schoon wordt het vanzelf maar het mag 3 dagen niet regenen, denk daar om! Omdat er maandag regen wordt verwacht stellen we deze wereldactie nog even uit.

Na het eten lopen we even met Freija op de steiger, maar op het moment dat er een hond in beeld komt, worden haar haren erg hoog net als haar hele rug en de staart wordt 2 x zo dik. Dus Peter pakt haar toch maar even op en zet haar aan boord. Snel is alles weer vredig.

Omdat we naar Ilê de Tatihu wilden, stappen we op de fiets om de weg te vinden om met laag water daarheen te lopen of te fietsen. Na een kliometer of 8 (op de E-bike een makkie) komen we erachter dat we veel te ver zijn en er van een weg naar het eiland geen sprake is. Wel zien we sporen van het amfibie-voertuig tussen velden van de oesterkwekerij, dus je zou er met goede wadlaarzen wel kunnen lopen.... We besluiten om morgen toch maar met de Amfibieboot naar het "Ile"te gaan.

 
Amfibie naar Tatihou

19 juni, St Vaast la Hougue

Vandaag hebben we een luierdagje na een lange en late tocht gisteren. Eerst werken we de site bij, daarna ontbijten we, nou ja om 12 uur, eigenlijk lunchen we dus. Zoals gebruikenlijk, is de capitainerie weer eens gesloten tussen 12:00 uur en 13:30 uur net als wij lekker op gang komen. Heel Frankrijk lijkt dan op slot te zijn, meestal tot 14:30 uur, ook de grote winkels, onbegrijpelijk.

We lopen langs de haven en de visserbootjes en nemen een kop koffie op een terras met een paar Macarons erbij. Best wel lekker maar wel heel zoet. Daarna slenteren we door - wat ze hier noemen - "Centre de ville", nou ja Centre, meer dan een soort winkelstraatje is het niet.

Al slenterend steken we een centrumstraatje over -om ons heen kijkend welke winkeltjes er zijn, en een of andere idioot die ons ziet twijfelen, welke stoep we op moeten gaan, besluit gewoon met 10 km per uur tegen ons aan te rijden, hij raakt Annelies ook daadwerkelijk maar gelukkig niet hard. We gaan behoorlijk te keer tegen hem eerst in het Frans (zijn we helemaal gek:) en dan in het Nederlands, een letterlijke verwoording op de site lijkt ons niet gepast. Als je op een zebra oversteekt dan maken ze zowat een noodstop om je te ontwijken maar buiten een zebra ben je schijnbaar vogelvrij. Het blijft een raar volk.

Uiteindelijk gaan we toch even naar de capitainerie om het havengeld te betalen en de was te doen, wat prima in deze haven gedaan kan worden. De rest van de middag doen we lekker niets anders dan in de zon zitten met om de beurt een kat die komt kijken.

We lopen even naar de viswinkel, er ligt van alles te lonken: Neem me mee. . . Maar als we naar de prijzen kijken laten we lekker alles liggen. Dit lijkt een toeristisch stadje waar ze de prijzen - naar boven toe - op hebben aangepast. Morgenochtend is er in de haven een stalletje open waar direct vanaf een visserbootje verkocht wordt. Dan gaan we vandaag toch maar naar de supermarkt, nou ja -marktje.

Als we terug lopen zien we, dat waar eerst allemaal water was, er nu droogliggend land is en de dam naar het kasteel Tatihou. Je kan met een soort amfibie vervoer/vaartuig er heen, wij gaan morgen lekker fietsen en lopen.

De torens van la Hougue en Tatihou : dit zijn prachtige exemplaren van de Vauban architectuur. De ene staat op het land, de andere op een eilandje. De twee torens van La Hougue en Tatihou staan er zoals twee stenen wachters, opgericht volgens de plannen van de ingenieur-architect van Lodewijk XIV: Sebastiaan le Prestre van Vauban. Deze torens staan op de lijst van het werelderfgoed van de Unesco sinds 2008 en hadden als doel, samen met de versterkingen van Vauban, de haven te beschermen. Ze zijn een onderdeel van het eveneens geklasseerde Vaubannetwerk. Vauban omschreef deze haven als “de veiligste van het hele koninkrijk”.

 

 
Stuurvrouw

18 juni, vertrek naar St. Vaast La Hougue, 55 mijl

Het regent, gisteren motregende het ook in Holland. De wind is kil, we varen om 12.30 uur weg i.v.m de -op bepaalde tijden- openende sluis te St. Vaast la Hougue.

Buiten aangekomen blijken er nog behoorlijke golven te staan van de wind gedurende de nacht en moeten we recht tegen de wind in. Ook nu weer varen we met de motor aan. 

Bij Arromanche (Sword Beach) kunnen we de koers behoorlijk verleggen richting de kust en komen we dicht langs de caissons die we gisteren gezien hebben vanaf de kust. Ook een mooi moment op de zeilen erop te zetten. Vanaf dat moment begint de wind te ruimen naar Noord West, zoals beloofd door WindGuru en neemt in kracht af naar 3 Bft. 

Dan draait de wind verder door naar Noord zodat we onze koers comtinue bij kunnen stellen en we de kustlijn kunnen volgen. Onverwacht draait de wind ineens weer naar West en neemt in kracht toe tot 5 Bft. Snel halen we de Genua weg en zetten de motor aan, maar na een 20 minuten is dat ook weer voorbij en zeilen we verder richting St Vaast. Annelies neemt het roer over en stuurt de Skadi scherp aan de wind voorbij 2 eenzame eilanden. Het laatste stuk doen we op de motor, wind en stroom tegen; kruisen lijkt geen goed plan we hebben immers vakantie en het moet niet op werken gaan lijken.

Rond 21.00 uur komen we in de baai voor St Vaast en gooien we voor de eerste keer het nieuwe anker uit met 30 meter ketting.

Als Annelies volop aan het koken is (het is etenstijd op zijn Zuid-Europees) ziet Peter een paar schepen om de dam heen richting haven varen en er komt ook een klein vissersbootje de haven uit. Dan moet de sluis dus open zijn! Snel in actie dus: de gaspitten uit en Annelies vaart de Skadi vakkundig tussen de ondieptes door de haven in. Multi functioneel en flexibel: van kookster naar stuurvrouw in 5 seconden. We vinden een mooie box maar het touw werpen van Annelies gaat wat minder vakkundig deze keer. Je kan niet alles hebben, warm eten en een aangemeerd schip tegelijk. Gelukkig komt een Franse dame haar tegemoet.

Peter gaat de boot verder aanleggen en opruimen, Annelies gaat het eten verder afmaken, na en mooie maar volgens Annelies wel vermoeiende en lange tocht zijn we in St Vaast. We zijn van plan hier 3 nachten te blijven.

Saint-Vaast-la-Hougue, een gekende vissers- en jachthaven, is eveneens een oestercentrum en een badplaats dankzij een zacht en aangenaam klimaat. Het eiland Tahitou, gelegen ter hoogte van de haven en versterkt door Vauban, is een uitstekende plaats om te wandelen, met een botanische tuin, een vogelkijkcentrum en een maritiem musem.

 
2015-06-17 15.43.00.jpg

17 juni, Normandische Invasie stranden

Vandaag gaan we een autorit maken langs de Normandische Stranden van de invasie op 6 juni 1944.We hebben een overzichtskaart van de plaatsen waar je zaken kan zien die te maken hebben met de invasie. Er zijn 12 hoogtepunten, 8 verdedigingswerken van de Atlantic Wall en 23 musea en/of memorial plaatsen. Kortom ruim te veel voor 1 dag. We hebben een geweldige Peugeot 108 gehuurd die we gisterenavond al hebben opgehaald. Om 9 uur zeggen we gedag aan de katten en gaan op weg. We bezoeken uiteindelijk een 5-tal plaatsen:

- De Canadese begraafplaats Bény-sur-Mer te Reviers. Op deze begraafplaats bevinden zich 2.049 grafwerken, hoofdzakelijk van soldaten van de 3e Canadese divisie en 15 piloten. Er zijn ook 4 Britse graven en het graf van een Franse verzetsman. Ongeveer 2.800 overige Canadese Soldaten rusten in het militaire Canadese kerkhof in Bretteville-sur-Mer, 18 km ten zuiden van Caen.

- Centre Juno Beach: Dit centrum legt uit wat de rol was van Canada in de 2e Wereld Oorlog door middel van een permanente en een tijdelijke expositie. Buiten staan paviljoens met gedenkstenen met daarop de namen van Canadese gesneuvelde soldaten. Opmerkelijk is dat het Canadese leger voor de 2e wereld oorlog bestond uit 8.000 militairen en na de oorlog uit 1.000.000 soldaten.

- Gold Beach: de kunstmatige haven van Aromanche. Gold Beach is gelegen tussen Asnelle en Ver-sur-Mer. Op D-Day zijn hier 24.790 soldaten ontscheept, waarvan er 413 gedoood of gewond raakten. Het strand werd aan de Britten toevertrouwd en werd zonder al te veel problemen ingenomen. Doordat ze er niet in slaagden om een grote haven te veroveren in de eerste dagen van de aanval besloten de geallieerden om 2 kunstmatige havens te maken op de overwonnen stranden. Een op Omaha Beach voor de Amerikanan (verwoest door een storm op 19 juni) en één in Aromanche voor de Britse en Canadese troepen. Talrijke overblijfselen van deze laatste zijn nog altijd perfect zichtbaar vanaf het strand en de kliffen.

- De Amerikaanse begraafplaats van Colleville-sur-Mer: deze begraafplaats van 70 ha ligt boven Omaha Beach. Hier liggen, perfect uitgelijnd, de graven van 9.383 militaren waarvan 307 onbekend en 4 burgers gesneuveld tijdens de slag om Normandië. Het "memorial" van de "Chapelle" en de "Jardin des 'Disparus" zijn gewijd aan hun nagedachtenis. Het bezoekerscentrum exposeert persoonlijk verhalen van soldaten, films, objecten en interactieve kaarten om deze pagina in de wereldgeschiedenis beter te begrijpen.

- De Duitse begraafplaats van La Cambe: naar aanleiding van het Frans-Duitse akkoord van 1954 betreffende de status van militaire begraafplaatsen kon deze zijn uiteindelijke vorm krijgen. Zo werd het mogelijk om de 12.000 overige lichamen vanuit tijdelijk Normandische begraafplaatsen bijeen te brengen. Op de huidige dag zijn er 21.222 Duitse militairen geteld waarvan 1/4 onbekend. Ook is er een grafheuvel waarin 207 onbekende en 89 ongeïdentificeerde soldaten rusten.

Het is aan de ene kant heel goed om te begrijpen wat hier is gebeurd en aan de andere kant heel triest als je begrijpt wàt hier is gebeurd......

 
Willem de Veroveraar

16 juni, Caen

Vandaag gaan we op de fiets naar Caen, een ritje van 12 km maar met de electra geen probleem.

In de buurt van Caen rijden we eerst door een voorstadje met prachtige huizen en brede gazonnen. Opeens zien we een kameel of is het nou een dromedaris, welke heeft er nu 1 bult en welke 2??? Het probleem lost zich vanzelf op: we zien er één met 1 bult en één met 2 bulten, dus we hebben een kameel en een dromedaris gezien. Verder op blijkt de reden, een levensgroot ouderwets circus met wilde dieren. Dat gaat Marianne Thieme niet leuk vinden.

We komen aan in het centrum van Caen en lopen door een smal oud straatje. Hier zijn alleen maar druk bezette terasjes met veel lekker uitziende lunches maar daar is het voor ons nog te vroeg voor.

We lopen door en komen bij een grote Kathedraal waar een hele zielige meneer aangeeft dat hij wel op onze E-bikes wil passen. We zetten de fietsen maar even aan een grote boom vast met het grote slot. De Kathedraal valt op door soberheid, geen schilderingen, geen kleur en geen versierselen. Niet zo heel er spannend dus.

We laten de fietsen even geketend staan en lopen door een winkelstraat. Wat ons opvalt is dat alle winkels nieuw zijn en er geen oude gebouwen tussen staan. Later wordt ons dat duidelijk: tijdens de strijd op Caen in 1944 is de gehele binnenstad plat gebombardeerd. Het doet ons denken aan Rotterdam wat hetzelfde lot is overkomen maar dan aan het bgin van de oorlog. Na de oorlog is de gehele binnenstad onieuw opgebouwd. Verderop in de wandelstraat staat nog een tweede kerk die van binnen net zo kleurloos is. Dan is het maar weer tijd voor koffie, ja met gebak, een plaatselijke heerlijke taart met appel en bosvruchten.

Midden in Caen staat ook een groot oud fort. Het blijkt een verzameling van musea te zijn waar grote hordes schoolkinderen rondlopen en een soort werkboekje moeten invullen. We slaan deze musea over. Ook het uitzicht van de hoge vestingmuren valt tegen, alhoewel vanaf de stad gezien, het een redelijk imposante vesting is, waar gezellig veel jeugd op het gras van het rondomliggende park zit te chillen. Caen heeft verder alleen nieuwe gebouwen en geen authentieke oude binnenstad, heel af en toe staat er nog een vakwerkhuis tussen. Al met al de indruk van best wel een winkel-walhalla en mooi aangelegde pleinen en goed openbaar vervoer.

Bij de "tourist office" wordt ons aangegeven dat we zeker de oude abdij met het bijbehorende kerk moeten bezoeken. Het blijkt dat in de abdij het gemeente-huis is gevestigd en we lopen door een beperkt deel van de gebouwen. Ook hier is de bijbehorende kerk erg kleurloos. Een vriendelijk meneer die als een soort bewaker lijkt te fungeren wijst ons er op, dat de kerk uit een Romaans deel en een Gotisch deel bestaat. We vragen ons af :wat was nu ook al weer Romaans en wat is Gotisch ook al weer. We moeten straks toch maar even Googelen...

Tot onze grote verbazing blijkt in de kerk het graf te zijn van Willem de Veroveraar, hij was het toch die Engeland heeft veroverd en daar koning is geworden? Goh had Engeland bijna een provincie van Nederland kunnen zijn, of waren we daar niet blij van geworden...?

Het wordt tijd om de huurauto op te gaan halen maar we scoren eerst nog even een biertje vlak bij de Marina midden in Caen. Daarna halen we de huurauto op, een Peugeot 108, gooien de fietsen achterin en rijden via de Carrefour weer naar de katten.

Het is voor het eerst dat Odin op de kant mag. Hij krijgt een tuigje om en Peter loopt met hem als een hondje aan de lijn over de steiger die loodrecht naar een hek voert met daarachter een weg en een park. Odin zet het opeens op een lopen en wil onder het hek door. Hij trekt uit alle macht en Peter haalt hem terug en brengt hem thuis. Dit gaan we dus niet doen. Als ik hem los had laten lopen waren we hem kwijt geweest, zegt Peter.

 

 

 
Pegasus brug

15 juni, de Pegasus Brug

Vandaag gaan we een bezoek brengen aan de Pegasus brug tussen Ouistreham en Caen. Omdat er nu een beetje miezerige regen is, besluiten we om in de middag pas te gaan. We ruimen eerst wat op in de Skadi, kopen een nieuwe Fenderstep, 2 courtesy flags, te weten Normandië en Bretagne, blokken en lijnen om de Dinghy aan de zonnecellen stellage op te hangen.

Hierna fietsen we langs het Canal de Caen naar de Pegasus brug.

Historische informatie uit een leaflet van het Memorial Pegasus.

Op D-Day gingen de geallieerde legers aan land op 90 KM Normandische kust. Voorafgaand aan deze landing, in de nacht van 5 op 6 juni, werden luchtlandingstroepen, bestaande uit parachutisten en luchtinfanterie troepen gedropt op de flanken van de landingszone. De Amerikanen in het westen dichtbij Utah Beach, en de 6e Britse Luchtlandingsdivisie, bestaande uit 11.000 mannen waarvan 544 Canadezen, in het oosten, tussen de kust en de stad Caen.

De belangrijkste missie van de Britse Divisie was het beschermen van de oostflank van de geallieerde troepen tegen de Duitse aanvallen. Deze missie bestond uit 3 delen:

- De inname met intact houden van de bruggen over het Kanaal van Caen, (Pegasus Brug) en over de Orne (Horsa Brug). Deze 2 bruggen waren de enige oversteekmogelijkheid in het gebied tussen Caen en de zee. Het intact houden van de bruggen was dus noodzakelijk om zowel de doorgang mogelijk te maken van de geallieerde troepen als om de Duitse troepen uit het oosten te blokkeren.

- De vernietiging van 5 bruggen in de overstroomde vallei van de Dives om Duitse tegenaanvallen uit het oosten te verhinderen.

- De vernietiging van de batterij van Merville, aangezien door het schieten op Sword Beach de amfibische landing in gevaar zou kunnen worden gebracht. De Kanonnen moesten voor 6 juni buiten gebruik worden gesteld.

De 6e luchtlandingsdivisie heeft deze 3 missies met succes uitgevoerd onder gevaarlijke en heldhaftige omstandigheden, maar met de prijs van de dood van 1.000 mannen gedurende de 100 dagen die de strijd om Normandië heeft geduurd.

Deze mannen liggen nu begraven op het Britse militaire kerkhof van Ranville dat is gelegen op 3 KM van het museum, dichtbij de kerk van het dorp.

De landing van de Gliders bij de Pegasus brug kent iedereen die de film “The Longest Day “ heeft gezien. De 3 Gliders zijn geland op minder dan 50 meter van de brug, op de plekken waar de Gliders tot stilstand zijn gekomen staan nu 3 monumenten.

In de film komt de versterking voor de brug voorafgegaan door een Doedelzak speler. Deze Doedelzak ligt in het Museum.

Wij vinden het een prachtig museum met als grote middelpunt de oorspronkelijke Pegasus brug en een replica van een Glider op ware grootte.

 
Mooi Etretât vanaf zee

14 juni, Fecamp naar Ouistreham, 41 mijl

Tegenwoordig staat in de Pyramide van Mastlof niet meer eten, drinken en sex op de onderste trede maar Wifi. Na 3 dagen zonder Wifi, de eerste levensbehoefte dus, op weg naar een haven waar ze hopelijk wel Wifi hebben.

We vertrekken om 10 uur en gaan het eerste stuk op de motor totdat we na een mijltje of 12 om een enorme dam heen varen, die een soort olie overslag plaats afschermd. Hierna zetten we de zeilen erop en varen door naar Ouistreham. We steken de vaarroute naar Le Havre over, wijken even uit voor een iets groter schip (ca 250 Meter) en vervolgen onze vaart.

We varen door een ankerplaats waar Annelies 15 vrachtschepen telt, die voor anker liggen. Dat is geen goed teken voor de economie, die dingen horen te varen.

Vlak voor Ouistreham zien we een groot aantal zeilschepen onder Spinaker onze richting op komen. Het blijkt een wedstrijd te zijn want bij een klein geankerd bootje horen we verscheidene keren een finishtoeter.

Voor de vaargeul van Ouistreham gaat het zeil eraf, wachten we nog even op een Ferry die net de haven uit komt en meren we uiteindelijk af aan een ponton vòòr de sluisbrug. Ook de wedstrijd schepen meren daar af dus wordt het gezellig druk. Naast ons komt een klein Frans scheepje met 2 gezellige Fransen. Een ervan begint meteen een heel verhaal tegen ons nadat hij Annelies een glas Rosé uit een 2-literpak ( zo, die houdt wel van een drankje...) in de handen heeft gepropt. Hij heeft dit scheepje al 40 jaar, is in Engeland geweest, in Nederland en uteraard Amsterdam. Nee we moeten niet vanaf Brest naar de Scillies maar vanaf Cherbourg naar Engeland en dan onder de Engelse kust door naar de Scillies. Ook wijst hij aan waar we dan moeten ankeren. Hij kent de beste plekjes: neusje van de zalm. Een wereldtoer is voor hem niet meer weggelegd, hij is al 76 jaar. Kortom een gezellige oude baas die geniet van het leven.

Om 19:00 uur begint iedereen zenuwachtig te worden, los te gooien en rondjes te varen. Wij bekijken dat schouwspel even en blijven lekker liggen. Pas als de sluislichten op groen springen maken we los en varen de sluis in.

In de haven is het even zoeken, maar we vinden een mooie plek aan de B-steiger. Helaas, van de steiger af het hek door, gaat niet want ook daar heb je een sleutel voor nodig en de Capitainerie is al gesloten. Dan blijven we maar op de boot, we hebben nog blikvoorraad eten.

 
Verre kapen

13 juni, Kaap bij Fecamp

Een E-bike klimmetje brengt ons over de bedevaartsweg naar Kaap Fagnet en het kerkje Notre Dame du Salut. Onderweg passeren we twee mountain bikers die bepakt in hun fietsvakantie - de klim niet halen, maar onze elektrische fietsen in 1e versnelling kunnen de 30% klim nog aan.

Notre Dame du Salut is een bedevaartsoord, waar zeelieden de zegen van Maria vragen. Ook is dit een eerbetoon aan alle omgekomen zeelieden van Fécamp. Prachtige muurschilderingen, schilderijen en beelden. Net om de deurpost is een kastje met 3 knoppen die je kunt indrukken om de verlichting in de kerk en de galerijen aan te doen. Op de kaap heb je een geweldig uitzicht op de Normandische Zee en kliffen en beneden de stad Fécamp. 

Hier is ook nog te vinden: het Stützpunkt (StP) Fe 08.
Het bunkercomplex bestond uit twee radarinstallaties van het type Mammut FuMo 51 en See Riese FuMo 214. De Mammut stond boven op een Regelbau V143-bunker, waarvan er maar vier in heel Frankrijk zijn gebouwd. Stützpunkt Fe 08 werd beschermd door twee 20mm luchtafweer stukken.

We doen een kleine educatieve rondwandeling op de kaap, waar we borden met informatie (in het Frans) vinden over de bunkers, en de huidige flora en fauna.

We beseffen dat dit land ook wel overal oorlog ademt....

We vinden een rustig plekje onder een bunker aan de rand van de klif en gaan in het gras ons picknickmandje openen terwijl de kleuren van zee en hemel van stemming veranderen.

 
Hier wordt Benedictine gedestileerd

12 juni, Dom Benedictine to God most good and great

Vandaag bezoeken wij het museum van D.O.M. Benedictine. Zoals gebruikelijk is het ook voor een museum lunchtijd en dus gesloten tussen 12.00 en 14.00 uur. Wij zijn een half uur te vroeg en duiken een huiskamer-lunch-koffieroom in. Het soort tentje dat je zelf ook graag zou willen beginnen (Annelies in elk geval wel, Peter ook : zelf aparte lunches maken), zeer uitnodigend, persoonlijke service, gezelligheid en inrichting met oude huiselijke spulletjes zowel als kunst. We trakteren onszelf op een huisgemaakte tarte aux pommes en een opgewarmde brownie, de chocola smelt er zowat uit en we beginnen te watertanden. Aanrader, dit kleine tentje op de hoek. Om 14.00 uur staan we voor het hek van het prachtige museum Palais de Benedictine.

Het ontstaan van de Bénédictine voert terug tot de Renaissance, toen een Venetiaanse monnik van de Abdij van Fécamp, Dom Bernardo Vincelli, een elixer creëerde van 27 verschillende planten en kruiden, verzameld uit alle windstreken. Dit elixer werd gedronken aan het hof van de Franse koning Frans I en de -mede daardoor- populair geworden drank werd tot het eind van de 18e eeuw door de Benedictijner monniken gefabriceerd.

Door de verwarring en chaos tijdens de Franse Revolutie was het recept bijna verloren geraakt. In 1791 kocht een notabel uit Fécamp een 16e-eeuws manuscript met het recept voor het elixer. Het manuscript kwam in zijn bibliotheek terecht, waar Alexandre le Grand (een ver familielid) in 1863 het recept bij toeval terugvond. Het lukte hem om het recept te ontcijferen en de likeur opnieuw te maken. Hij moderniseerde het recept en noemde het Bénédictine.

Zijn likeur werd al snel populair: in 1873 bereikte de productie bijna de 150.000 flessen per jaar. Door dit succes besloot Alexander le Grand in juni 1876 tot het oprichten van de firma Bénédictine SA met een startkapitaal van 2.200.000 francs.

In 1882 besloot Alexandre le Grand een bijzonder pand te laten bouwen om de distilleerderij in te huisvesten; een museumpaleis. Op deze bijzondere plaats wordt de alcoholische drank nog steeds gemaakt. Het paleismuseum staat aan de voet van de rotsen in Fécamp en kijkt uit over Het Kanaal. Alexandre le Grand wilde dat het gebouw een gecombineerde functie kreeg, als museum en als distilleerderij. Als museum herbergt het een grote collectie kunst uit de 14e, 15e en 16e eeuw en regelmatig zijn er tentoonstellingen van moderne kunst.

Het paleis, ontworpen door de architect Camille Albert, werd voor het eerst in gebruik genomen in 1888. Vier jaar later werd het door brand verwoest en onmiddellijk daarna herbouwd in zijn huidige vorm, een mengsel van gotische- en renaissancekunst.

D.O.M. staat voor een Latijnse uitdrukking, namelijk Deo Optimo Maximo wat letterlijk vertaald in het Engels “To God most good, most great” betekent.De kleur van D.O.M. Benedictine is donker-amber met een gouden gloed eromheen, de fruitige aroma’s en smaken vertonen hints van kruidnagel, zoethout en honing, op basis van 27 kruiden.

We krijgen een rondleiding langs de kruiden, de vaten waar deze Goddelijke drank wordt gedistileerd en gerijpt. (Dit proces duurt 2 jaar.) Daarna komt een proeverij. Annelies kiest voor 2 soorten: de originele Benedictine en de Brandymix, die in Amerika als aperitief populair is.

Uitdrukking van de dag van Annelies: Zo! Dat brandt aardig door je strot heen!

 
Surfend door het water

11 juni, Dieppe naar Fécamp surfen op de golven, 32 mijl

Vandaag gaan we op weg na Fécamp, na 4 hobbelige dagen in Dieppe gelegen te hebben. We moeten een ZW koers varen en de wind komt van Noordoost dus weer recht van achter. Met het volle tuig erop blijft de Skadi mooi lopen.

Ook nu zetten we weer een vislijntje uit, we zullen toch ooit wel makreel gaan vangen?

De wind gaat gedurende de tocht steeds wat harder waaien en vlak voor Fécamp staat er een 5 Bft recht van achteren. Ondertussen zijn de golven wat opgebouwd en besluiten we om de motor aan te zetten.

Peter gaat "op de motor" gebruik maken van de golven en de Skadi begint te surfen. De hoogste snelheid die we op de meter zien is 9,5 knopen. Een mooi gevoel om de Skadi zo hard door het water te voelen gaan en het witte schuim onder de boot te voelen en horen lopen. Het is alles turqoise zee en wit sop. Annelies zegt: wow, dat wil ik ook leren. Het lijkt Hawai wel!

Ook vandaag weer geen makreel en dan maar weer op zoek naar wat eten in de stad wat ook helemaal geen straf is. Dit is Europa, keuze genoeg.

 
De defecte Brander van de Webasto

10 juni, Reparatie Webasto

Om 9:00 uur gaat de telefoon en een aardige dame legt Peter in het Frans uit dat haar collega met de gerepareerde Webasto onderweg is. Peter loopt naar boven om het hek open te doen en de monteur komt inderdaad met de Webasto onder zijn arm aanlopen. Samen  met Peter loopt hij naar de boot en hij legt uit dat het inderdaad "de Bruleur" is. Hij pakt een doosje met daarin de kaspotte Bruleur en een ontstekingspen die volgens hem nog goed is.

Hij duikt weer in de achterste bakskist en begint de Webasto aan te sluiten. Hij zet gelijk een paar luchtslangen van de motor extra vast zodat ze niet meer tegen de kachel aan kunnen komen. Na een tijdje volgt de kreet: ON.

Annelies zet binnen de kachel vol aan en inderdaad na een tijdje begint de kachel te blazen en even later wordt de lucht uit de kachel ook nog warm. Nadat de kachel een tijdje heeft gedraaid volgt het bevel: OFF en Annelies zet de kachel uit. Na een normale Cooldown periode stopt de kachel met geluid maken en volgt de kreet: ON.

Annelies zet de kachel weer vol aan maar helaas. . . . Code 2: Geen ontsteking. Pas de problème mompelt de man en er volgt OFF. Kachel weer uit. Even later weer een duidelijk: ON en de kachel moet weer aan maar helaas gaat hij weer niet starten. Er klinkt nu een gedempt: ',,Merde", uit de bakskist.

De man haalt de dieselpomp van de kachel eruit en vertrekt naar de werkplaats. Annelies is het wachten een beetje zat en gaat wat (misschien wel schoenen) shoppen.

Na een half uur komt de man terug en zegt:,, il ya de l'air dans le carburant". Dus lucht in de leiding. Dan is de vraag: Hoe krijg je dat eruit en hoe controleer je dat er voldoende diesel komt. Wel dat gaat als volgt: je steekt de dieselslang in je mond en begint te zuigen. Als je voldoende diesel in je mond hebt spuug je dat stiekum in een grote dot papier en mompelt: Carburant suffisante. Daarna blijf je wat gekke bekken trekken en af en toe spuug je wat in diezelfde dot papier.Zo doen we dat nog in Frankrijk.

Alles wordt weer aangesloten en op bevel van de man gaat Peter, Annelies is nog steeds aan het (schoenen) shoppen, een keer of 6 heen en weer naar binnen om de kachel aan te zetten en weer uit te zetten enz. Na 6 keer zegt de man:,,il est résolu", en Peter begrijpt dat het probleem is opgelost en de Webasto weer doet wat hij moet doen: Warme lucht naar binnen blazen.

De man komt de volgende ochtend kijken of alles heeft gewerkt en o ja, Peter kan dan met hem naar de zaak om de rekening te betalen.

's Avonds werkt de kachel inderdaad weer goed en is de Skadi binnen de kortste keren weer warm. En dat terwijl het lente zou moeten zijn  . . . .

 
Monument ter ere van de gevallen Canadezen

9 juni, storm in Dieppe

De hele nacht slapen we we alle vier slecht door de storm van 6 ã 7 Bft die vol door de haven giert. De Skadi krijgt de wind schuin van voren en dat is een beproeving voor ook de stootwillen aan stuurboord zijde. Deze piepen, kreunen, schuren en maken onheilspellende geluiden. Ook de lijnen laten regelmatig van zich horen en de Skadi rukt eraan.

Om 05:20 uur houdt Annelies het niet meer uit (ik ben er helemaal klaar mee !) en gaan we op de bank bij Odin en Freija zitten met een koffie voor Peter en een Cappuccino voor Annelies, we beginnen gewoon aan de dag lekker vroeg met een hoop tijd voor veel dingen.Tussendoor wat eten en nog meer koffie en ...weer een Cappuccino.

Omdat we toch wakker zijn meteen maar een blog schijven over de eerste weken.

Om 9 uur stapt de man van de Webasto aan boord. Annelies zet de kachel aan en na een paar minuten stelt hij de diagnose: c'est le Bruleur, oftewel de brander. De man vertelt dat we één keer per maand de kachel een vol uur op 100% moeten laten draaien. (alles in Frans - tjonge wat zijn we goed in ons Frans haha) Zo wordt de kachel weer schoon gestookt. Hij bouwt de kachel uit en wil absoluut geen koffie, zegt hij, want diep in de bakskist waar hij in staat is hij zeeziek aan het worden. Ojee...Hij zegt dat hij de nieuwe brander gaat bestellen en hij verwacht dat hij morgen middag de gemaakte kachel alweer kan inbouwen. Nou, dat is bepaald geen Franse slag!

's Middags lopen we langs het kiezelstrand, dat een mooi kleurenspel vormt met de turquoise-groene zee en de strak lichtblauwe lucht, en we verkennen de stad.

Er zijn zeer veel monumenten voor de invasie van 19 augustus 1942 door 5.000 Canadezen. Deze landing was bedoeld om te zien of op deze manier een havenstad in geallieerde handen kon komen en blijven. Het mislukte totaal en meer dan 950 Canadezen verloren het leven, 2340 werden krijgsgevangen genomen en 1.700 wisten weer terug te keren naar Engeland. Overal in Dieppe vind je monumenten voor deze omgekomen Canadezen, omringd door Esdoornbomen of met een esdoornblad in het monument gegraveerd of met rode bloemen in de vorm ervan geplant (Maple leaf het nationale symbool). Opvallend is de fotoreportage (weerbestendig) in het park nabij het stadhuis over de bevrijding, de gevallenden en het monument waarin de woorden: ''...tegen nazisme", zijn uitgehouwen.

Terug op de Skadi is de wind dan opeens behoorlijk afgenomen en gaan we lekker in de zon gaan zitten in de kuip, maar zoals verwacht begint de wind rond 17:00 uur weer de kop op te steken. Gek word je ervan. Peter is bijna een uur bezig om de Skadi zo vast te leggen dat ze nog wel beweegt door de wind maar dat het geluid van de stootwillen en de lijnen minimaal is. De Engelse buurtjes kijken toe en maken zich niet druk, maar een uur later staan alle buurtjes hun lijnen vast te maken, te vervangen door sterkere of te overleggen met elkaar wat de beste opties zijn, geen dus. Er is niets mee aan te vangen. Het wordt ofwel gekraak in de nacht ofwel misselijk zijn. Zeiljacht of motorgigant, alles ligt alle kanten uit te schommelen. Uiteindelijk lukt het Peter alles zo te leggen dat we geen last van geknerp en gekraak zullen hebben, maar wel blijkt een stootwil al geheel overleden te zijn na deze twee dagen gebeuk tegen schip en steiger.Ach ja na 7 jaar mag dat een keertje.

We eten lekkere door Annelies zelf gemaakte quiche en als toetje Chocolade mousse met Clotted cream. Het initiatief om een scheepskookboek te schrijven ontstaat ter plekke, met foto van elk gerecht en natuurlijk een foto van de plaatselijk ingekochte alternatieve ingredienten.Dit zou trouwens het eerste recept in ons scheepskookboek kunnen zijn, dat ook op de site komt.Tja, en waar haalde Annelies de Engelse Clotted Cream dan....

 
Saai hè

8 juni, Dieppe

Dieppe ligt aan de monding van de Arques in Het Kanaal.

De naam zou ontstaan zijn rond het jaar 1000 toen de rivier die daar in het Kanaal uitmondde door de Vikingen de "Diepe" genoemd werd, wegens haar diepte.

Dieppe is de belangrijkste Franse stad voor het vissen op Sint-Jakobsschelp. Het is ook een plezierhaven, en een commerciële haven voor het transport over het Kanaal. Tot aan het eind van de jaren 70 was Dieppe de belangrijkste haven voor de import van bananen in Frankrijk. Het merendeel van de vis en zeevruchten voor de Parijse restaurants komt via Dieppe. 

Vandaag begint het flink te waaien, de Skadi ligt niet gunstig: te dicht bij de wal en te dicht bij de haveningang. Als Peter de trossen losgooit om een andere steiger te zoeken, spreekt een visser ons aan, die daar ook ligt met zijn boot. ,,Goed vastbinden..er komt veel wind vannacht!" Aan de nieuwe steiger ligt de Skadi verder af van de de haven inrollende golven en wind.

Vandaag is het zonnig en de wind is koud. We vinden een wasserette (de haven faciliteert dit niet) en maken een wandeling door het stadsdeel Le Pollet, het oude stadscentrum. Deze bestaat uit een kunstmatig eiland omringd door kanalen en verbonden met de rivieren van de stad door middel van twee oude bruggen, waaronder een draaibrug van de beroemde Gustave Eiffel.

Er heerst een sfeer van nijverheid en elke straat heeft wel een vissersverhaal te vertellen.

 
Op de Motor

7 juni, Van Boulogne sur Mer naar Dieppe, 55 mijl

Vandaag, na verwaaid te hebben gelegen in Boulogne: vroeg op weg (06:00) voor een lange tocht naar Dieppe. Er is nu weinig wind en we besluiten om de motor aan te zetten. De wind is te zwak om snelheid te maken en voor beginnend zeireizigster Annelies zou het een te lange tocht worden. Frankrijk is nu eenmaal veel groter dan het vaargebied in Vlissingen en daarmee worden de afstanden tussen de havens meteen aanzienlijk groter.

We gaan niet de kust volgen maar nemen de kortste route tussen 2 punten, jawel een rechte lijn. Het heeft hier nog niet zoveel zin om een "Loxodroom" te gaan volgen. O ja moeilijk woord, hier wat de wikipedia er van zegt:

Een loxodroom is in navigatie een "kromme" over het aardoppervlak waarlangs de koers gelijk blijft.

Uiteraard gaat er een vislijn overboord om grote hoeveelheden makreel te gaan vangen ( met bling bling nieuwe veertjes uit de viszaak van Boulogne) zodat we vanavond lekker kunnen eten...

Onderweg lekker lunchen en na een rustige maar wel lange tocht komen we om 13:30 in Dieppe aan. Zoals gebruikelijk ligt Freija tijdens de reis in haar (fiets-) mandje onder een kleedje buiten onder de buiskap en Odin in een mand onder een kleedje binnen in de achterkajuit. Dit blijkt voor hun nu de beste plek te zijn om tijdens tochten te gaan liggen.

Vlak voor de haven, het vistuig maar opgehaald, niks gevangen...het wordt toch de visboer.

's Middags halen we op de vismarkt aan de haven maar 3 mooie schollen en die peuzelen we thuis lekker op.

Dit is de Côte d'Albâtre, ofwel Albasten Kust, in het Pays de Caux tussen Dieppe en Le Havre.

Het is een ongerepte kust van 100 kilometer. Kalkstenen kliffen met een hoogte van 100 meter rijzen uit boven het groenblauwe water. Hier vindt je de visserscultuur en de personages uit de boeken van de beroemde schrijver Guy de Maupassant. Een beschermde kust met schitterende landschappen.

 
Cap Blanc Nez vanaf Cap Gris Nez

6 juni, Cap Gris Nez

Als het water zakt -  en dat is hier 7 meter -  komen de steigers waarop de haven is gebouwd droog te staan en dat geeft een wat sinistere aanblik. Wij liggen met de Skadi ver van de kademuur, maar we kunnen ons voorstellen, dat ontwaken onder aan de walkant van 7 meter, die met grauwe slierten zeewier en begroeing van allerlei schelpdieren uit het water is gekomen - een somber dreigend begin van de dag geeft. Gelukkig schijnt de zon volop, de wind is echter nog steeds hard en koud.

Kaap Griz Nez is de symbolische grens van een zanderig stuk ondiepe Noordzee, het is ook de oorzaak van vreemde windeffecten. Dit hebben we zelf al ondervonden toen we op weg waren naar Boulogne en de hoek van Cap Blanc Nez omscheerden - zeilen bijzetten en reven, af en aan.

Onze fietstocht naar de grijze kaap gaat langs het aardige stadje Wimereux met zijn Anglo-Normandische huizen. Doordat in dit gebied een handvol riviertjes in zee uitmonden is de weg een soort rollercoaster: heuvel op en heuvel af.Wie houdt van een golvend parcours kan prachtige lussen fietsen, wij doen dat met een portie elektra. Het landschap lijkt hier uitgestrekter dan elders en geeft prachtige vergezichten over groene heuvelachtige weiden, knalblauwe luchten met wolkenstrepen en een opaalkleurige zee.

De laatste klim naar de kaap is een hoogtepunt, de vergezichten zijn prachtig. Een klein probleem treedt echter op: race-beest Peter (zowel op een schip als op de fiets) scheurt zo snel de laatste lus af en weer keihard de laatste top op, dat Annelies hem uit het oog verliest. Op de top is een groot parkeerterrein en vermoedelijk is Peter daar overheen gefietst naar de laatste 30 meter wandelpad, die naar het uitzichtpunt leidt. Automatisch deze route fietsend en dan uitkomend bij de panorama-plek, blijkt Peter in geen velden of wegen te vinden. Na enig wachten- want volgens vrouwelijke logica moet Peter toch ook hier uitkomen, hij had er al moeten zijn..., besluit Annelies hem te bellen. Helaas: mobiel vergeten. Het wachten leidt tot ongerustheid en twijfel over wat te doen.Waar ben ik hem dan kwijtgeraakt? Er was ook een zandpad dat leidde naar de kaap..als ik terug fiets en dat pad opga, kan ik hem precies mislopen. Een jong Nederlands stel leent Annelies hun telefoon en Peter wordt gebeld. Peter probeert van zijn kant Annelies te bellen om te vragen waar ze is, maar zij heeft weer haar telefoon niet meegenomen. Na 2 keer heen en weer fietsen heuvel op en af zelfs tot aan het eerste dorp vlak voor de kaap - komt het verlossende telefoontje van Annelies. En zo vind het stel elkaar weer terug op de kaap.

 
Haagse Hopjes

5 juni , Boulogne sur Mer

Boulogne-sur-Mer was de eindbestemming van een Romeinse heerweg, die in Keulen begon en over onder andere Heerlen en Maastricht liep: de via Gesoriacum ad Colonia Agrippa, Via Belgica genoemd. De Romeinen noemden de stad Bononia.

Voor veel zeilers is Boulogne de poort voor belangrijke stepstones in de (vakantie-)reis: Ongeveer 130 mijl naar Cherbourg of Wight, 25 mijl slechts naar Dover, en bestemmingen aan de Seinebaai. Een ideale etappehaven. De gesprekken op de steiger gaan plotseling over zeilreizen, niet meer over uitjes.

Vandaag houden we een beetje een soort van rustdag. Aan de overkant is de grote vismarkt. Aan de kade liggen de vissersboten, dat geeft een hoop dynamiek - èn meeuwen, en vandaag ook een braderie met kermis. Elke stad heeft zijn symbolische figuren en zo ook Boulogne: op de visserskade staan reusachtige beelden van Batisse en Zabelle, het visserskoppel van de stad, die worden meegedragen in processies.

We gaan wat lopen door Boulogne. Aan het begin van de haven is een kleine Chandlery anex zeilmakerij. Het assortiment binnen is niet zo groot maar ze doen er wel kleine reparaties aan zeilen. Ook onze bimini kan er gemaakt worden. Tijdens de tocht naar Calais heeft de giek te laag gehangen en zijn er door het schuren op de bimini twee kleine scheurtjes ontstaan. Door deze zeilmaker wordt dit hersteld door aan beide zijden een patch aan te brengen wat ook weer meer stevigheid biedt. Morgen klaar, kan dat..? vraagt hij ons. Uiteraard is dat goed want we gaan toch pas over 2 dagen weg.

We lopen wat door de wandelstraat en vinden de enige echte Haagse hopjes. Wel bijzonder om die in Frankrijk tegen te komen.

 
Hommel als verstekeling

4 juni, van Calais naar Boulogne sur Mer, 22 mijl

Het is donderdag en we varen langs de krijtrotskust, leunend tegen de hekstoel. We varen langs de Cap Blanc Nez, waar we zo hard tegenop gefietst hebben. iedereen kent wel een plaatje van die kaap maar niet vaak zie je een foto van het hele panorama gezien vanaf zee. In de verte scheert een groepje Jan van Genten over het prachtige water. De zon geeft steeds weer een ander facet aan de krijtkaap. In de middag ziet hij er vanaf zee echt krijtwit uit met grijsgekleurde kloven, de contouren worden scherper. De zee is groen de lucht is blauw met verwaaide vliegtuigstrepen, die krijgen een natuurlijk wolkeffect.

Door de Polarized zonnebril zie je fluoriserende strepen metallic blauw in het water en dat maakt de zee nog mooier van kleur. Het is een rustige tocht naar Boulogne, we mijmeren en prijzen ons onvoorstelbaar bevoorrecht en gelukkig al na 2 weken, dat we dit mogen doen. Wijntje erbij? Twee zielen één gedachte.

Peter zet het Grootzeil naar stuurboord, een gijp, en we vlinderen met Grootzeil en Genua. We gaan met het vlinderen meteen een knoop harder. Freija slaapt in haar fietsmand onder de buiskap, zover is ze al gewend. Af en toe snuift ze de zeelucht op en zegt mauw als ze blij is dat wij in haar buurt zijn, want een zeekat worden heeft toch zo zijn onzekere momenten.

Het broodje in de oven ruikt heerlijk. Zelf brood bakken op reis is leuk en lekker en ook gezond en spaart geld uit. We proberen ons hier en daar toch aan een budget te houden. Straks lekker opsmikkelen op zee, met een beetje geluk vangen we nog een visje ook. We worden "achtervolgd" door een zeilschip met een knalgele Spinaker, hij valt al ver aan de horizon op. Daar zien we ook de Ferry's die als witte blokkendoosjes op de horizonstreep liggen. Het is druk op die weg naar Engeland. Voor ons ligt de Cap Gris Nez en die komt snel dichterbij want we varen nu 5 knopen over de grond. Een enorme hommel komt nieuwsgierig over de kuip vliegen...waar komt díe nou weer vandaan? Dat is een end vliegen zeg!

Het licht van 17:00 uur omringt ons aan de prachtige Opaalkust, geen wonder dat hij zo genoemd is. We varen om de Cap Gris Nez heen met het ruig opspattende water tegen de klif en de afgebrokkelde rotsen in zee aan de voet van de klif. Talloze lobsterpotten liggen hier in zee. We beseffen dat we heus de ogen goed gericht op het water moeten houden. Het lijkt wel een bordspel om er tussendoor te varen. Soms steekt er een vlaggetje uit de zee, soms hebben die vervelen van vissers er een tonnetje aan gebonden dat qua kleur niet opvalt.Het nieuwe Van Dalen woord is meteen verzonnen: lobster-lul.

5 mijl vòòr Boulogne kijkt Annelies naar het Grootzeil en constateert dat de wind iets is gedraaid en stelt de slimme vraag ( en scoort een punt) moet het zeil niet even bijgesteld worden? Het lijkt of de wind draait? Ja, zegt Peter, je hebt gelijk! En dan volgen de veranderende omstandigheden elkaar opeens snel op. Dit is bekend voor deze kust. Annelies trekt aan het Grootzeil, zet de wagen in het midden, dan komt er een complete windshift uit het niets, we moeten heel hard trekken aan het zeil, dan ineens komt de wind van voren. Tjonge, waren wij even mooi op tijd! Achter ons heeft de zeilboot met de gele Spinaker hetzelfde probleem. Ons voorbij varen gaat niet lukken. Je ziet de wind iets later dan bij ons, hem ook treffen, maar wij varen dan al direct 8 knopen met de nieuwe stand van de zeilen. Het duurt maar kort, de wind valt daarna weer meteen weg en het blijft zoeken naar wind en werken met het zeil. Het allerlaatste stuk varen we dan op de motor Boulogne sur Mer binnen.

 
Bourgois de Calais - Rodin

3 juni, dagje Calais en Musee des Beaux Arts

Vandaag word een cultureel dagje. In het Parc Saint Pierre zijn 2 musea te weten een oorlogsmuseum en een klein aquarium, meer een verzameling van aquariumliefhebbers, én het museum van schone kunsten en van (de geschiedenis van het-) kant. We kiezen voor de wandeling in de zon naar het Parc Saint Pierre en het aquarium en/of oorlogsmuseum - alles draait hier enorm om de oorlog heel logisch in dit Normandie. Op weg worden we onder de voet gelopen door een bus echte bejaarden, allemaal van het mannelijk geslacht. Een beetje als Nederlandse bejaarden- van een bepaalde leeftijd dan, want tenslotte is Peter officieel bejaard ( vind Annelies telkens weer echt grappig), ze volgen ons of lopen in de weg - op de weg naar het park. In een tros blijven ze staan bij het oorlogsmuseum - ok....daar gaan we dus effe niet heen. Even verder op is een lelijk plat gebouwtje met wat graffiti en luiken ervoor, dat is het aquarium....lekker uitnodigend, maar niet heus...en het is dicht.

Volgend museum zoeken dan. Het Musee des Beaux Arts ligt een park verder op. Parc Richelieu, prachtig aangelegd trouwens, als een soort arboretum, met mooie grasvelden en bloemen en exotische bomen. Er is geen "hond" in dit museum. We vinden een tentoonstelling, niet opgebouwd in kunst in diverse tijden maar in onderwerp en dat is best verrassend en zeker niet vervelend.

Kunstgeschiedenis wordt met lokale geschiedenis geconfronteerd. Ook zijn er werken van plaatselijke schilders en tekenaars, sommigen een tikje te bizar voor ons, alhoewel de spiegel die hoekig is en hoekig geplaatst is van wand tot over grond, onze aandacht helemaal in beslag neemt. Ook de video van het zinkende schip en beelden vanuit het zinkende schip- blijkt onze aandacht vast te houden. Kunst...een enorm breed onderwerp. Het museum heeft eveneens oude Vlaamse schilderijen, met prachtige zeegezichten. Opvallend blijft het beeld van Rodin: de Burgers van Calais, dat in het park voor het stadhuis is geplaatst en waarvan hier een afgietsel staat zowel als in 11 landen over de hele wereld tot in Seoul! Een kunstfotografe heeft deze beelden opgezocht en de beelden in hun omgeving gefotografeerd.

Het is ijsjesdag, bolletje créme brulée, bolletje pistach, bolletje malaga, bolletje tiramisu. Leuk om net als vorig jaar even in Calais te slenteren. "Voel me bijna een burger".

 
Wegwaaiende golftoppen bij 9 Bft

2 juni, buiten giert de wind en binnen geurt de koffie

Vandaag is de wind Bar en Boos: 7 Bft met uitschieters naar 9 Bft. We meten 45 knopen wind op de windmeter in de haven. Mooi tijd om de site eens helemaal bij te werken.

In de middag trekken we toch maar de stoute schoenen en de zeiljassen en een pet en zetten de zonnebrillen op ; de laatste niet tegen de felle zon want die is er niet maar wel tegen de zandstorm die over het strand en de pier waait.

Er varen opvallend weinig Ferries uit londen, we zien er slechts één moeizaam de haven in lopen. Zouden al die kapiteins dan last hebben van zeeziekte?

Na het nemen van foto's van een prachtige zee (om naar te kijken en niet om te zeilen) lopen we weer terug naar de Skadi. Peter zegt: ,,het lijkt wel vakantie" waarop Annelies antwoord: ,,en dat houdt dus niet meer op..."

 
Kaap Blanc Nez

1 juni, fietsen naar Cap Blanc Nez

Vandaag klimmen we voor de eerste keer op de E-Bikes en fietsen we naar Cap Blanc Nez. De Havenmeester waarschuwt ons: het is wel 3 kilometer stijgen maar na de opmerking dat we elektrische fietsen hebben: Aah, pas de problème.

En inderdaad, een stuk voor Cap Blanc Nez begint de weg omhoog te lopen en steil ook. Voor ons uit gaat een man naast een vouwfiets...die is maar gaan lopen. Zelfs met de hulp van het hulpmotortje is het voor ons ook een hele klim.

Halverwege staat een monument voor Hubert Latham, een pionier in de vroege luchtvaart die als eerste heeft geprobeerd het Kanaal over te vliegen. Bij zijn 2e poging haalde hij het niet en moest hij als eerste mens een landing op water maken.Vanaf dit punt hebben we een prachtig uitzicht over de kust, de zee, met in de verte de Engelse "White Cliffs" van Dover.

Bovenaan gekomen bij Cap Blanc Nez hebben we opnieuw een geweldig uitzicht naar beide kanten, naar Calais en naar Cap Gris Nez.

Cap Blanc Nez blijkt tijdens de 2e WO een punt te zijn waar de Duitsers een enorm kanon hebben opgesteld waarmee ze de Engelse kust (40 KM) konden beschieten. Ook hebben ze hier een radarpost gebouwd waarmee ze naderende geallieerde vliegtuigen konden zien aankomen.

Na een kleine rondwandeling, waarbij we door de stormachtige koude kaapwind worden geplaagd, vinden we een leuk restaurant met uitzicht, om even koffie te drinken. Alle plekken met mooi uitzicht zijn bezet door een grote groep ouderen die met een bus zijn gekomen en zich zeer luidruchtig het eten en vooral grote hoeveelheden wijn uitstekend laten smaken, het uitzicht vergetend.

Na de Franse koffie fietsen we knalhard de helling af. Peter snelheidsfreak ligt een flink stuk voor op Annelies. Bijremmen bijremmen, hebben we dit gestegen daarnet?

Terug in de haven bij de Chandlery vragen we of ze een elektrische kachel hebben...het is behoorlijk koud op de boot (Annelies heeft ooit een kruik in de boot gegooid- nou die word echt gebruikt) ; nee, geen kacheltje, dan moet u wel even terug fietsen naar Bleriot...Pff weer 4 km tegen de wind- de accu's van de fietsen staan op reserve).Daar is een grote "doe het zelf markt" Le Roy de Merlin, en jawel we scoren een 1.500 watt kacheltje voor onze nood. Zodra we in Dieppe zijn gaan we de webasto laten repareren, maar dan wordt er 28 graden verwacht...buiten ...haha.

Terug op de Skadi na een hele dag kustverkenning geven we extra aandacht aan Odin en Freija. Freija weet door het pannenkastje tussen de rompdelen te komen en wil er niet meer uit. Alleen het rammelen met de snoepjes kan haar verleiden om er tussen uit te komen. Kastjes dus dicht houden!

 

SKADI GOES "GREECE" Skadi heeft de Peloponnesos gerond en ligt in Crotone Calabrië. Wij zijn na 2 dagen autorijden thuis in Vlissingen aangekomen. Ons blog wordt de komende dagen bijgewerkt

 

 

Zeemeermensen

Nieuws over onze reis en onze site

Croatia news:

The advices of numerous boaters, owners and users of vessels as well as participants of the nautical sector in Croatia have been taken into account, and the tourist taxes for the year 2019 have been reduced up to 60%. The largest reduction is foreseen for flat-rate tourist taxes for the period of one year.

Skadi nieuws:

Komende maanden wordt geupdated op onze website: de alinea ankeren/havens/peloponnesos oost en zuid alsmede Ionische eilanden en vasteland

Komende maanden wordt geupdate onze Google routekaart---> SY Skadi routes 2018 en 2019 Griekenland

Plan 2020 Terug naar Kroatië. Plan 2021: Sardinië/Corsica/noordwest Italië/Monaco/Marseille/Barcelona. Zomerstop. Zuid Spanje/Canarische Eilanden tot maart 2021.Plan 2021: Canarische eilanden, Madeira, Azoren

Nieuwsbrieven: Wij schrijven momenteel de nieuwsbrief Griekenland en deze wordt dus binnenkort uitgestuurd. Wil je ook de meest recente nieuwsbrief onvangen geef dan links onderaan deze pagina je e-mailadres op.

9 februari 2019 geven wij een lezing over Griekenland op de Middellandse Zee-dag van Toerzeilers.

Skadi in de Literatuur

De Skadi, en wij, worden een paar maal vermeld in literatuur van zeilbladen en watersport sites. Hieronder kan je de verhalen teruglezen.

Skadi in Zilt 129

Skadi in Nauticlink editie 147 - februari 2017

Bezoekers vandaag: 50Laatste wijziging: 30-10-2018